Gezondheid alle pijlers

Hulp bij verslaving, laatste redmiddel!

28-11-2016 13:53 36 berichten
Alle reacties Link kopieren
Hallo,



Ik heb jullie hulp nodig.

Mijn broer is al een jaar of 12 drugsverslaafd.

Af en toe lukt het om clean te worden, maar na een paar weken, maximaal maanden valt hij weer terug in z'n oude gedrag.

Vermoedelijk heeft hij iedere kliniek nu wel gezien vanbinnen, en niets helpt.

Meestal besluit hij op 90% van de behandeling dat hij het wel weer zelf kan (nee deze keer echt, Vlinder!), om vervolgens binnen no time z'n oude vrienden weer op te zoeken en weer in hetzelfde gedrag te vervallen. Alleen Zuid Afrika heeft hij afgemaakt, maar ook daaruit vandaan viel hij binnen een paar maanden weer terug op de GHB.



Nu belde zojuist m'n moeder dat het weer helemaal mis is met hem, en dat hij weer op zoek is naar een kliniek.

Dit zegt me helaas niet zoveel, maar uiteraard zijn we nog op steeds op zoek naar de beste hulp voor hem.



Dus m'n vraag: waar kan mijn broer nog naartoe, wat heeft bij jou of jouw dierbare wel geholpen? Het is duidelijk dat hij voor lange tijd uit de situatie moet, en daarnaast heeft hij ook psychische begeleiding nodig. Het lijkt erop dat de GHB z'n cognitieve functies heeft aangetast, normale bezigheden zijn voor hem heel lastig en hij overziet dingen niet meer.



Ik kijk uit naar jullie reacties!
Alle reacties Link kopieren
Mirage in Den Haag? Zij hebben eerst een detoxprogramma en daarna een klinisch programma. Hoor er goede verhalen over.
Alle reacties Link kopieren
quote:Vlinder1980 schreef op 30 november 2016 @ 10:45:

[...]





Precies, en dat is nou juist waar het meestal misgaat helaas.Kies voor een kliniek die werkt met het 12-stappenplan (ik heb veel goeds over counterpaine gehoord, maar weet niet of zij nog bestaan?) daar werden de eerste stappen naar nazorg al in de kliniek gemaakt; gingen veel naar meetings enzo. Punt is wel: niemand wordt gedwongen; als je broer dit niet zelf blijft doen na ontslag uit de kliniek dan werkt het niet. Nazorg is vrijblijvend, net als het verblijf in een kliniek. Als de verslaafde vindt dat het klaar is kunnen en mogen ze hem niet dwingen om te blijven.
Alle reacties Link kopieren
Twaalfstappenmodel wordt zwaar overschat, omdat de nadruk daar niet op gedragsverandering ligt. De meetings hebben als kernpunt "delen" en "je peers steunen" maar sturend is het niet. Eerder pappen en nathouden, wel wekt het de illusie dat er iets gebeurt, dat ze bezig zijn. Mijn ervaring.

Castle Craig (Schotland) en Solutions (oa Zuid Afrika) zijn een pot nat, het twaalfstappenmodel is nogal zweverig en zalvend, bovendien kortdurend, en de nazorg ontbreekt.



TO waar je de mist in gaat is bij het woordje "we". Jullie hoeven niet op zoek naar hulp, dat moet hij zelf doen. En hij moet daarvoor eerst de bodem raken, alleen de vraag is of dat al is gebeurd. Heeft hij echt de wanhoop ervaren die aanzet/motiveert tot verandering, of beperkt het zich tot nu toe tot mooie woorden? Want die indruk krijg ik.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
Alle reacties Link kopieren
Waarom belt jouw moeder jou om het over zijn oplossing te hebben?



Hij raakt keer op keer weer aan de drugs en nou moeten jullie weer een andere afkickkliniek voor hem zoeken? Hij gaat zelf maar op zoek en verder opbokken met al dat gelieg en gedraai. Ik zou hem in zijn GHB sop gaar laten koken,graag of helemaal niet. Voor hem lijkt helemaal niet te gelden dat hij jullie hulp nodig heeft want anders heeft hij niet alle klinieken gehad toch? Mijn broer zou het fijn zelf mogen uitzoeken als ik alle input al zou hebben gedaan.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
-
Alle reacties Link kopieren
Dank voor jullie reacties!

Ik vind dat, las hij weer welwillend is, ik hem best kan helpen met zoeken naar een geschikte kliniek.

Op dit moment wil hij hulp zoeken, waarom zou ik hem daar niet bij steunen en helpen zoeken?

Volgens mij is het ook belangrijk er voor iemand te zijn op het moment dat iemand weer de goede kant op wil, net zoals het belangrijk is iemand volledig te laten vallen als iemand voor gebruik kiest. (En nogmaals, dat doe ik, als hij gebruikt zie ik hem niet en mag hij niet bij me thuis komen)

Het is niet voor niets dat in de kliniek je als familie ook betrokken wordt lijkt me.
Alle reacties Link kopieren
quote:Vlinder1980 schreef op 01 december 2016 @ 09:40:

Dank voor jullie reacties!

Ik vind dat, las hij weer welwillend is, ik hem best kan helpen met zoeken naar een geschikte kliniek.

Op dit moment wil hij hulp zoeken, waarom zou ik hem daar niet bij steunen en helpen zoeken?

Wat doet hij zelf?

Manipuleren/ mensen voor je aan de slag zetten hoort ook bij verslavingsgedrag. Is het deze keer anders? Zie je hem actief op zoek naar instanties, googelen, lijntjes uitzetten, informatie opvragen, bellen, things-to-do lijstjes maken?

Ik draai zelf die groepen waar hierboven over gesproken wordt (verwanten-partnergroep). Het is belangrijk dat je leert zien dat het niet perse de programma's zijn die niet werken. HIJ werkt niet. Het is zo gek nog niet voor hem om zich eens opnieuw aan te melden bij iets wat hij al gehad heeft. Zodat ze zijn patronen al kennen, weten dat hij mooi weer speelt, te snel afhaakt, een masker draagt etc. Laat hem maar eens samen met behandelaren die zijn streken al kennen, opnieuw een plan opzetten wat WEL werkt. Dat betekent minder escapes, minder mogelijkheden tot manipulatie, misschien dieper kijken in de zin van psychologische of psychiatrische onderzoeken. Ik heb zo vaak mensen drie, vier keer zien terugkomen en elke keer werden de schroeven steviger aangedraaid, tot het wél werkte.

Elke keer een schoon, nieuw programma zoeken heet "shoppen". En daarmee speel je de verslaving precies in de kaart.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
Alle reacties Link kopieren
quote:Very__Cherry schreef op 01 december 2016 @ 11:05:

[...]



Wat doet hij zelf?

Manipuleren/ mensen voor je aan de slag zetten hoort ook bij verslavingsgedrag. Is het deze keer anders? Zie je hem actief op zoek naar instanties, googelen, lijntjes uitzetten, informatie opvragen, bellen, things-to-do lijstjes maken?

Ik draai zelf die groepen waar hierboven over gesproken wordt (verwanten-partnergroep). Het is belangrijk dat je leert zien dat het niet perse de programma's zijn die niet werken. HIJ werkt niet. Het is zo gek nog niet voor hem om zich eens opnieuw aan te melden bij iets wat hij al gehad heeft. Zodat ze zijn patronen al kennen, weten dat hij mooi weer speelt, te snel afhaakt, een masker draagt etc. Laat hem maar eens samen met behandelaren die zijn streken al kennen, opnieuw een plan opzetten wat WEL werkt. Dat betekent minder escapes, minder mogelijkheden tot manipulatie, misschien dieper kijken in de zin van psychologische of psychiatrische onderzoeken. Ik heb zo vaak mensen drie, vier keer zien terugkomen en elke keer werden de schroeven steviger aangedraaid, tot het wél werkte.

Elke keer een schoon, nieuw programma zoeken heet "shoppen". En daarmee speel je de verslaving precies in de kaart.



Dank je voor je reactie!

Mag ik je vragen naar jouw werkplek?

Als ik eerlijk ben is onze ervaring dat er juist erg 'zacht' met hem omgegaan wordt en dat hij juist erg makkelijk weg komt met mooi weer spelen en zich beter voordoen dan dat hij daadwerkelijk is. Ik heb nog helemaal niet meegemaakt dat het hem moeilijk gemaakt wordt.

Voor wat betreft zijn eigen verantwoordelijkheid, dit heeft hij zeker. Helaas is hij dusdanig beschadigd dat hij het erg moeilijk vindt om overzicht te houden en structuur aan te brengen. Hij kan rustig een hele avond zoeken en dan uiteindelijk niet meer weten welke hij nou moet kiezen, of hij raakt in paniek van alle keuzes.
Hm, het lijkt me wel nodig dat hij naar een plek gaat waar ze niet in dat mooi weer spelen 'trappen'. Bij mijn naaste trappen ze er nooit in als ze goed weer speelt... vaak genoeg gehad dat ze ontzettend boos op de behandelaren was daardoor (dat was vooral in de tijd dat ze haar verslaving nog niet echt had geaccepteerd). Ook vaak genoeg dat ze een plastest moest doen voordat ze haar behandelgroep in mocht. Nu heeft ze dat (voor op het moment, heb het vaak genoeg weer zien veranderen van acceptatie naar ontkenning) wel en is ze dan ook een stuk eerlijker naar iedereen toe.



Als hij moeite heeft met overzicht houden en structuur aanbrengen, is het dan een idee om samen met je broer (of je moeder met je broer) te gaan zitten en dan samen de opties te bekijken? Mijn naaste is ook vaak genoeg geholpen met een plek zoeken om heen te gaan, maar wel altijd in samenwerking met. Ze moest dus zelf meekijken, zelf uiteindelijk beslissen, zelf contact opnemen, verhaal doen, etc. Er werd alleen wat hulp geboden in het zoeken van een goede plek (en een keuze maken).
Alle reacties Link kopieren
Vlinder, verslaving - in welke vorm dan ook - is een ziekte. Ik begrijp dat je erg graag wilt helpen, maar de rol als hulpverlener moet je niet op je willen nemen, hoe moeilijk dat ook is. Het is immers menselijk gedrag om een ander te willen ondersteunen en helpen waar nodig en zeker als het om je familie gaat.



Wanneer de verslaafde in kwestie hulp aanneemt omdat een ander dat wilt, is het eigenlijk al gedoemd om te mislukken. De verslaafde moet zelf in zien dat hij/zij een probleem heeft. Nazorg is cruciaal omdat het herstel dan pas ECHT begint. Een kliniek is een veilige afgeschermde wereld, maar de wereld buiten blijft ( helaas voor hem ) het zelfde.



Loslaten is het enige advies wat ik kan geven én goed voor jezelf zorgen. Zoek lotgenoten en lucht je hart.
In welke regio woont je broer? Dan kan ik wat gerichter voor je nadenken.



Overigens is dit ook mijn werk, en ik onderschrijf de gedachte dat het niet gaat om een goede kliniek, maar dat het gaat om goede ambulante behandeling. Leren toepassen in de praktijk van je goede intenties, daar zit het echte werk in.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven