Overig
alle pijlers
Bizarre acties medisch personeel
dinsdag 6 december 2016 om 08:05
TO trapt af: voor een opname zat ik in de wachtkamer te wachten tot ik werd opgehaald. Na ongeveer 10 minuten (geloof ik) was ik aan de beurt. Er werd van 10 meter afstand geroepen of ik mw. die-en-die was. Toen ik ja zei, ordonneerde de verpleegkundige dat ik mee MOEST komen! Aber jawohl riep ik even hard terug.. Vond ze niet zo grappig.
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
dinsdag 6 december 2016 om 14:33
Pfff wat een verhalen! Ongelofelijk dat je in iemand in die branche gaat werken en dan over geen enkel inlevingsvermogen beschikt...
Heb zelf gelukkig vooral goede ervaringen, in ieder geval niets zoals sommigen hier!
Eén keer was ik door een zwerfkat in mijn hand gebeten, was nogal diep en de pees van mijn duim was geraakt. Moest uitgesneden en gehecht worden, was 's nachts dus erg rustig. Het waren vier prachtige diepe wonden van de vier snijtanden van de kat, en er waren een hoop artsen-in-opleiding aanwezig. Ze mochten allemaal één wondje verdoven en hechten. Hadden ze nog niet echt vaak gedaan dus duurde echt een uur, telkens net-niet-goed verdoven, mis prikken etc. Kon er wel om lachen, heb een vrij hoge pijngrens en zij moeten het toch ook leren. Helaas wel door de maffe hechtingen een beetje lelijk geheeld, heb nog altijd een kattenkaak in mijn hand/pols staan haha.
Andere keer was iets minder om te lachen. Had al een aantal weken dat er soms opeens een ongelooflijke pijn vanuit mijn nek/schouder kwam opzetten. Die pijn ging over de hele linkerkant van mijn lichaam, kon niet meer goed ademen, onwijs zeer hoofd, harde piep in mijn linkeroor. Met links dingen niet goed kunnen vasthouden en ook heel bibberig lopen. Afijn, het deed echt verschrikkelijk veel pijn.
Eén nacht kwam het weer aanzetten en ik hield het niet meer, kon gewoon alleen maar janken (maar dat deed ook pijn). Dus ik met een vriendin naar de SEH. Moest daar eerst naar een chagrijnige oudere arts.
Die las even gauw wat er aan de telefoon was gezegd en zei toen "Oh dat is gewoon spierpijn. Niks aan de hand. Gewoon spierpijn, en omdat je je zo aanstelt krijg je er een paniekaanval bovenop." Nah, sorry, ik ben geen arts natuurlijk maar ik weet echt wel hoe spierpijn voelt. En ik was totaal kalm, juist extreem rustig omdat het ademen zo lastig ging.
Gelukkig wilde een andere arts daar me nog wel even zien. Direct hart- en longfilmpjes gemaakt. Uiteindelijk bleek het wat later om een beklemde zenuw te gaan in mijn rug, heel flinke pijnstillers gekregen voor als het weer gebeurt ennn opgelost.
Wilde het liefst nog even terug naar die chagrijnige arts en "ZIE JE WEL" roepen
Heb zelf gelukkig vooral goede ervaringen, in ieder geval niets zoals sommigen hier!
Eén keer was ik door een zwerfkat in mijn hand gebeten, was nogal diep en de pees van mijn duim was geraakt. Moest uitgesneden en gehecht worden, was 's nachts dus erg rustig. Het waren vier prachtige diepe wonden van de vier snijtanden van de kat, en er waren een hoop artsen-in-opleiding aanwezig. Ze mochten allemaal één wondje verdoven en hechten. Hadden ze nog niet echt vaak gedaan dus duurde echt een uur, telkens net-niet-goed verdoven, mis prikken etc. Kon er wel om lachen, heb een vrij hoge pijngrens en zij moeten het toch ook leren. Helaas wel door de maffe hechtingen een beetje lelijk geheeld, heb nog altijd een kattenkaak in mijn hand/pols staan haha.
Andere keer was iets minder om te lachen. Had al een aantal weken dat er soms opeens een ongelooflijke pijn vanuit mijn nek/schouder kwam opzetten. Die pijn ging over de hele linkerkant van mijn lichaam, kon niet meer goed ademen, onwijs zeer hoofd, harde piep in mijn linkeroor. Met links dingen niet goed kunnen vasthouden en ook heel bibberig lopen. Afijn, het deed echt verschrikkelijk veel pijn.
Eén nacht kwam het weer aanzetten en ik hield het niet meer, kon gewoon alleen maar janken (maar dat deed ook pijn). Dus ik met een vriendin naar de SEH. Moest daar eerst naar een chagrijnige oudere arts.
Die las even gauw wat er aan de telefoon was gezegd en zei toen "Oh dat is gewoon spierpijn. Niks aan de hand. Gewoon spierpijn, en omdat je je zo aanstelt krijg je er een paniekaanval bovenop." Nah, sorry, ik ben geen arts natuurlijk maar ik weet echt wel hoe spierpijn voelt. En ik was totaal kalm, juist extreem rustig omdat het ademen zo lastig ging.
Gelukkig wilde een andere arts daar me nog wel even zien. Direct hart- en longfilmpjes gemaakt. Uiteindelijk bleek het wat later om een beklemde zenuw te gaan in mijn rug, heel flinke pijnstillers gekregen voor als het weer gebeurt ennn opgelost.
Wilde het liefst nog even terug naar die chagrijnige arts en "ZIE JE WEL" roepen
dinsdag 6 december 2016 om 14:43
Jeetje wat een verhalen hier zeg. Schandalig hoe er soms met patiënten om wordt gegaan.
Ik ben nu zelf bijna 20 weken zwanger. Tot vorige week extreme zwangerschapsmisselijkheid gehad wat nu langzaam steeds beter gaat. Ben ook een aantal keren opgenomen in het ziekenhuis vanwege uitdroging. De eerste opname in het ziekenhuis geen problemen gehad en toen het beter ging lekker naar huis. Een week later was het weer helemaal mis, dus weer opgenomen in het zelfde ziekenhuis. Nou ben daar schandalig behandeld. De artsen en verpleegkundigen waren er van overtuigd dat het toch echt tussen mijn oren zat. Ik kreeg geen medicijnen meer tegen de misselijkheid en ondanks dat ik bij elke hap eten steeds misselijker werd moest ik eten. Het werd bijna naar binnen gepropt. Nadat ik onder toezicht van een verpleegkundige een bakje yoghurt naar binnen heb gewerkt werd ik echt ontzettend misselijk. Ik had dat aangegeven bij de verpleegkundige en die vertelde me dat het wel mee zou vallen en zette voor de vorm een bekkentje naast mijn bed neer. Ze was nog geen minuut weg of ik moest echt overgeven. Ik nog geprobeerd om het in het bekkentje te doen, maar tevergeefs. Echt alles zat onder. Dus ik, inmiddels erg emotioneel van wat er allemaal gebeurde, op de bel gedrukt. Komt die verpleegkundige met een chagrijnig hoofd weer binnen. Of ik niet even naar de wc had kunnen lopen want dit was nergens voor nodig.
Diezelfde avond bleef mijn man slapen en had mcdonalds voor zichzelf gehaald. Ik had daar 3 frietjes van gegeten en binnen gehouden. Ik vertel dat trots tegen de avonddienst en die mompelde iets van zie je nou wel. De volgende ochtend was mijn man inmiddels vertrokken naar zijn werk. Komt er een arts lachend binnen met de mededeling dat ze mij naar huis sturen want ik had zelfs al mcdonalds zitten eten en ze konden mij toch niet verder helpen.Het infuus werd er gehaast uitgehaald en werd er nog net uit het bed gegooid. Thuis bleef het overgeven doorgaan en via de verloskundige geregeld dat een gynaecoloog in een ander ziekenhuis medicijnen voor heeft geschreven.
Helaas nog een opname nodig gehad, maar in een ander ziekenhuis. Daar ben ik heel lief opgevangen door het personeel. Sinds ik daar heb gelegen en aan heb kunnen sterken met weer andere medicijnen gaat het nu eindelijk wat beter.
Ik ben nu zelf bijna 20 weken zwanger. Tot vorige week extreme zwangerschapsmisselijkheid gehad wat nu langzaam steeds beter gaat. Ben ook een aantal keren opgenomen in het ziekenhuis vanwege uitdroging. De eerste opname in het ziekenhuis geen problemen gehad en toen het beter ging lekker naar huis. Een week later was het weer helemaal mis, dus weer opgenomen in het zelfde ziekenhuis. Nou ben daar schandalig behandeld. De artsen en verpleegkundigen waren er van overtuigd dat het toch echt tussen mijn oren zat. Ik kreeg geen medicijnen meer tegen de misselijkheid en ondanks dat ik bij elke hap eten steeds misselijker werd moest ik eten. Het werd bijna naar binnen gepropt. Nadat ik onder toezicht van een verpleegkundige een bakje yoghurt naar binnen heb gewerkt werd ik echt ontzettend misselijk. Ik had dat aangegeven bij de verpleegkundige en die vertelde me dat het wel mee zou vallen en zette voor de vorm een bekkentje naast mijn bed neer. Ze was nog geen minuut weg of ik moest echt overgeven. Ik nog geprobeerd om het in het bekkentje te doen, maar tevergeefs. Echt alles zat onder. Dus ik, inmiddels erg emotioneel van wat er allemaal gebeurde, op de bel gedrukt. Komt die verpleegkundige met een chagrijnig hoofd weer binnen. Of ik niet even naar de wc had kunnen lopen want dit was nergens voor nodig.
Diezelfde avond bleef mijn man slapen en had mcdonalds voor zichzelf gehaald. Ik had daar 3 frietjes van gegeten en binnen gehouden. Ik vertel dat trots tegen de avonddienst en die mompelde iets van zie je nou wel. De volgende ochtend was mijn man inmiddels vertrokken naar zijn werk. Komt er een arts lachend binnen met de mededeling dat ze mij naar huis sturen want ik had zelfs al mcdonalds zitten eten en ze konden mij toch niet verder helpen.Het infuus werd er gehaast uitgehaald en werd er nog net uit het bed gegooid. Thuis bleef het overgeven doorgaan en via de verloskundige geregeld dat een gynaecoloog in een ander ziekenhuis medicijnen voor heeft geschreven.
Helaas nog een opname nodig gehad, maar in een ander ziekenhuis. Daar ben ik heel lief opgevangen door het personeel. Sinds ik daar heb gelegen en aan heb kunnen sterken met weer andere medicijnen gaat het nu eindelijk wat beter.
dinsdag 6 december 2016 om 14:44
Hoogzwanger en voelde me toch beroerd, bleef maar overgeven en enorme buikkrampen. Naar de eerste hulp op zaterdagnacht (tussen alle we hebben gevochten gastjes). Na een uur wachten (ik hield het niet meer) waren we aan de beurt. Een extreem langzaam sprekende arts luisterde naar mijn buik en zei: hmmmmm nou ik denk niet dat je weeen hebt hoor, je kunt wel weer gaan. Euhm nou ik dacht zelf ook geen weeen te hebben. Nee hij kon niets meer voor me doen (niet eens bloeddruk gemeten oid, terwijl dat juist zou moeten). Achteraf was het voedselvergiftiging. Verloskundige heeft me op het hart gedrukt voortaan haar te bellen al was het midden in de nacht. Het had ook zwangerschapsvergiftiging kunnen zijn
dinsdag 6 december 2016 om 14:59
quote:Mydwryl schreef op 06 december 2016 @ 14:12:
In de categorie van artsen die in hun eigen wereldje leven:
Net ontdekt dat ik zwanger was, dus blij toog ik naar de huisarts. Enthousiast vertel ik hem mijn nieuws.
Hij rommelt even in zijn la...
En hij geeft me een foldertje van een abortuskliniek. Ik kon gaan. Als ik vragen had kon ik het foldertje lezen. Daaaag, mevrouw, uw consult is afgelopen . Als ik iets anders wilde bespreken moest ik maar een nieuwe afspraak maken.
Ik weet dat ik niet de meest assertieve persoon ben, maar ik kan me niet voorstellen het bestaat dat iemand assertief genoeg kan zijn in zo'n situatie.
Neuroloog een jaar of wat terug. Al jaren dat mijn lijf en hoofd plots uitvallen. Kan een paar uur duren, kan een paar dagen duren. Er was inmiddels al duidelijk permanente schade door die aanvallen (en inmiddels zelfs nog meer schade). Je wil dan wel eens weten wat er is. Werd daarvoor doorgestuurd naar de neuroloog.
Onderzoek gehad. Resultaat: Ik had geen epilepsie.
Ja, dat wist ik al. Maar wat het dan wel was? Wist hij niet. Wat er dan vervolgens ging gebeuren? Niets, ik had geen epilepsie, dus niet zeuren. Noch ik, noch de persoon die ik bij me had kon hem duidelijk maken dat er iets schortte aan zo'n antwoord bij de hulpvraag
Die van de ambulancemedewerker ken ik ook. Ik heb er niet meer zoveel herinneringen aan, maar ik was KO gegaan. Telkens als ik antwoord probeerde te geven op een vraag van de medewerker viel ik weer weg.
De enige echt heldere herinnering die ik nog heb was een scheldpartij dat ik toch wel érg onbeleefd was dat ik niets zei. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om zo onbeschoft te zijn geen antwoord te geven.
Medische missers zijn één ding, maar totaal niet in staat zijn te snappen dat je als ziekenbroeder nog wel eens met zieke mensen van doen hebt is een heel ander verhaal.Onbegrijpelijk.. dat je naar de huisarts ging. Waarom?
In de categorie van artsen die in hun eigen wereldje leven:
Net ontdekt dat ik zwanger was, dus blij toog ik naar de huisarts. Enthousiast vertel ik hem mijn nieuws.
Hij rommelt even in zijn la...
En hij geeft me een foldertje van een abortuskliniek. Ik kon gaan. Als ik vragen had kon ik het foldertje lezen. Daaaag, mevrouw, uw consult is afgelopen . Als ik iets anders wilde bespreken moest ik maar een nieuwe afspraak maken.
Ik weet dat ik niet de meest assertieve persoon ben, maar ik kan me niet voorstellen het bestaat dat iemand assertief genoeg kan zijn in zo'n situatie.
Neuroloog een jaar of wat terug. Al jaren dat mijn lijf en hoofd plots uitvallen. Kan een paar uur duren, kan een paar dagen duren. Er was inmiddels al duidelijk permanente schade door die aanvallen (en inmiddels zelfs nog meer schade). Je wil dan wel eens weten wat er is. Werd daarvoor doorgestuurd naar de neuroloog.
Onderzoek gehad. Resultaat: Ik had geen epilepsie.
Ja, dat wist ik al. Maar wat het dan wel was? Wist hij niet. Wat er dan vervolgens ging gebeuren? Niets, ik had geen epilepsie, dus niet zeuren. Noch ik, noch de persoon die ik bij me had kon hem duidelijk maken dat er iets schortte aan zo'n antwoord bij de hulpvraag
Die van de ambulancemedewerker ken ik ook. Ik heb er niet meer zoveel herinneringen aan, maar ik was KO gegaan. Telkens als ik antwoord probeerde te geven op een vraag van de medewerker viel ik weer weg.
De enige echt heldere herinnering die ik nog heb was een scheldpartij dat ik toch wel érg onbeleefd was dat ik niets zei. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om zo onbeschoft te zijn geen antwoord te geven.
Medische missers zijn één ding, maar totaal niet in staat zijn te snappen dat je als ziekenbroeder nog wel eens met zieke mensen van doen hebt is een heel ander verhaal.Onbegrijpelijk.. dat je naar de huisarts ging. Waarom?
dinsdag 6 december 2016 om 15:22
Poeh hee wat een verhalen...
Toen ik voor een conisatie van de baarmoedermond op stel en sprong (er scheen nogal haast bij te zijn, dag ervoor uitslag biopt, dag erna dus gelijk conisatie) geopereerd werd, kwam ik vanwege beddentekort op de kraamafdeling te liggen in een prive suite. Super lieve verpleging en service en alles. Iedereen was erg met me begaan, zal wel schrikken geweest zijn, gelukkig ben je er op tijd bij, etc. Warm bad, heel fijn.
Helaas moest ik door uitslag van de conisatie een paar maanden later voor een baarmoederverwijdering, vanwege baarmoederhalskanker dus. Wat een verschil. Verpleegkundigen die je afsnauwen en niet aankijken, tig keer moeten vragen om pijnstilling na de operatie (bij gods gratie mocht ik 3 uur later een paracetamolletje). Allemaal met een air van 'ja je kiest er zelf voor'. Toen ik een dag later een andere verpleegkundige sprak kwam ter sprake waarom de baarmoeder was verwijderd. Ze verschoot van kleur, zei dat het wel erg rot was voor me. En de rest van de dag waren de vervelende verpleegkundigen van de afdeling ineens poeslief!
Het was zelfs mijn man opgevallen, dat ze me behandelden alsof ik me niet zo aan moest stellen, alsof ik er zelf voor gekozen had, alsof ik het als een soort van anticonceptie zou doen ofzo?!
En dan heb ik het nog niet eens over de kleine blunders... Katheter er per ongeluk uitgejast bij het helpen met omkleden (auw!!), net na het avondeten (dat ik wel besteld had) op zaal komen en dus niets meer krijgen, beloofd een boterham of beschuitje te komen brengen, ondanks 5x navragen geen hap eten gehad. Ben uiteindelijk nuchter geweest van 23.00 uur (dag voor de operatie) tot 08.00 uur (Dag na de operatie).
Naar de wc moeten, maar zelf niet uit bed kunnen komen. Na bellen 20 minuten moeten wachten en ik moest zoooo nodig. En de arts had me gezegd dat ik niet mijn plas op mocht houden voorlopig. Uiteindelijk iemand die me naar het toilet helpt, ben ik klaar. Niemand te zien in velden of wegen. Zelf teruggestrompeld naar bed. Oh toen had ik nog steeds geen extra pijnstilling gehad behalve die ene paracetamol de avond ervoor. Ik loop helemaal krom van de pijn. Ben ik bijna bij het bed, komt er een (verse) verpleegkundige aangerend die zegt: Oh heb je toch wel pijn nog? Uh ja, dus ik zeg dat ik alleen een paracetamol heb gehad de avond ervoor. Blijkt dat ik gewoon sterker spul mocht (ben de naam even kwijt) maar dat de verpleegster van de avond blijkbaar vond dat ik dat niet nodig had. ondanks dat ik herhaaldelijk gebeld heb dat ik toch zo'n buikpijn had.
De avond erop zegt de nachtdienst doodleuk dat op mijn lijst staat dat ik ook een slaappil mag! Uh, nou, die heb ik nu niet meer nodig, maar gisteravond was die wel erg van pas gekomen, waarom hoor ik dat nu pas....
moest zelf de verpleging eraan herinneren dat ik toch van die trombosespuitjes moest...? Uh oh ja, das waar ook. Uren niks. Weer gevraagd. Oh ja, klopt. Doen we vanavond wel even. Aan de nachtzuster rond 23 uur weer gevraagd, die heeft snel nog gehaald.
Ontslag was op bevrijdingsdag/hemelvaart. Apotheek in het zkh was dicht, dus tja nee sorry ja u mag wel naar huis maar we kunnen u niet de benodigde medicijnen meegeven, die moet u morgen zelf maar even halen bij uw eigen apotheek. Uh, oke, en vandaag dan?? Toen heb ik los in een envelopje wat pillen en een spuitje meegekregen. Pillen zo uit de strip gedrukt, geen idee wat wat was, maar dat maakte niet uit want ik moest het toch tegelijk innemen.
Toen ik voor een conisatie van de baarmoedermond op stel en sprong (er scheen nogal haast bij te zijn, dag ervoor uitslag biopt, dag erna dus gelijk conisatie) geopereerd werd, kwam ik vanwege beddentekort op de kraamafdeling te liggen in een prive suite. Super lieve verpleging en service en alles. Iedereen was erg met me begaan, zal wel schrikken geweest zijn, gelukkig ben je er op tijd bij, etc. Warm bad, heel fijn.
Helaas moest ik door uitslag van de conisatie een paar maanden later voor een baarmoederverwijdering, vanwege baarmoederhalskanker dus. Wat een verschil. Verpleegkundigen die je afsnauwen en niet aankijken, tig keer moeten vragen om pijnstilling na de operatie (bij gods gratie mocht ik 3 uur later een paracetamolletje). Allemaal met een air van 'ja je kiest er zelf voor'. Toen ik een dag later een andere verpleegkundige sprak kwam ter sprake waarom de baarmoeder was verwijderd. Ze verschoot van kleur, zei dat het wel erg rot was voor me. En de rest van de dag waren de vervelende verpleegkundigen van de afdeling ineens poeslief!
Het was zelfs mijn man opgevallen, dat ze me behandelden alsof ik me niet zo aan moest stellen, alsof ik er zelf voor gekozen had, alsof ik het als een soort van anticonceptie zou doen ofzo?!
En dan heb ik het nog niet eens over de kleine blunders... Katheter er per ongeluk uitgejast bij het helpen met omkleden (auw!!), net na het avondeten (dat ik wel besteld had) op zaal komen en dus niets meer krijgen, beloofd een boterham of beschuitje te komen brengen, ondanks 5x navragen geen hap eten gehad. Ben uiteindelijk nuchter geweest van 23.00 uur (dag voor de operatie) tot 08.00 uur (Dag na de operatie).
Naar de wc moeten, maar zelf niet uit bed kunnen komen. Na bellen 20 minuten moeten wachten en ik moest zoooo nodig. En de arts had me gezegd dat ik niet mijn plas op mocht houden voorlopig. Uiteindelijk iemand die me naar het toilet helpt, ben ik klaar. Niemand te zien in velden of wegen. Zelf teruggestrompeld naar bed. Oh toen had ik nog steeds geen extra pijnstilling gehad behalve die ene paracetamol de avond ervoor. Ik loop helemaal krom van de pijn. Ben ik bijna bij het bed, komt er een (verse) verpleegkundige aangerend die zegt: Oh heb je toch wel pijn nog? Uh ja, dus ik zeg dat ik alleen een paracetamol heb gehad de avond ervoor. Blijkt dat ik gewoon sterker spul mocht (ben de naam even kwijt) maar dat de verpleegster van de avond blijkbaar vond dat ik dat niet nodig had. ondanks dat ik herhaaldelijk gebeld heb dat ik toch zo'n buikpijn had.
De avond erop zegt de nachtdienst doodleuk dat op mijn lijst staat dat ik ook een slaappil mag! Uh, nou, die heb ik nu niet meer nodig, maar gisteravond was die wel erg van pas gekomen, waarom hoor ik dat nu pas....
moest zelf de verpleging eraan herinneren dat ik toch van die trombosespuitjes moest...? Uh oh ja, das waar ook. Uren niks. Weer gevraagd. Oh ja, klopt. Doen we vanavond wel even. Aan de nachtzuster rond 23 uur weer gevraagd, die heeft snel nog gehaald.
Ontslag was op bevrijdingsdag/hemelvaart. Apotheek in het zkh was dicht, dus tja nee sorry ja u mag wel naar huis maar we kunnen u niet de benodigde medicijnen meegeven, die moet u morgen zelf maar even halen bij uw eigen apotheek. Uh, oke, en vandaag dan?? Toen heb ik los in een envelopje wat pillen en een spuitje meegekregen. Pillen zo uit de strip gedrukt, geen idee wat wat was, maar dat maakte niet uit want ik moest het toch tegelijk innemen.
"Whatever happened back there is being managed and kicked right up into its own ass one way or another, I know that."
dinsdag 6 december 2016 om 15:24
quote:permis schreef op 06 december 2016 @ 14:59:
[...]
Onbegrijpelijk.. dat je naar de huisarts ging. Waarom?
Ik ging zelfs nadat ik was overgedragen van de fertiliteitspoli naar de vk nog langs de huisarts.
Ik dacht dat dat moest en hoe moest hij anders bij een calamiteit weten dat ik zwanger ben
Bij de tweede ook weer want ik dacht dat ik via 'iemand' naar de vk moest.
Anders zouden er maar allemaal niet-zwangeren de tijd van de vk verspillen ofzo.
Ik netjes 6 weken wachten want dat moest, en toen bleek bij de vk dat ik al bijna 5 maanden zwanger was
[...]
Onbegrijpelijk.. dat je naar de huisarts ging. Waarom?
Ik ging zelfs nadat ik was overgedragen van de fertiliteitspoli naar de vk nog langs de huisarts.
Ik dacht dat dat moest en hoe moest hij anders bij een calamiteit weten dat ik zwanger ben
Bij de tweede ook weer want ik dacht dat ik via 'iemand' naar de vk moest.
Anders zouden er maar allemaal niet-zwangeren de tijd van de vk verspillen ofzo.
Ik netjes 6 weken wachten want dat moest, en toen bleek bij de vk dat ik al bijna 5 maanden zwanger was
dinsdag 6 december 2016 om 15:26
dinsdag 6 december 2016 om 15:31
quote:permis schreef op 06 december 2016 @ 14:59:
[...]
Onbegrijpelijk.. dat je naar de huisarts ging. Waarom?
Ik ben geboren zonder het vermogen precies te weten hoe het oerwoud van medische hulpverleners werkt en doorgaans is de huisarts dan je eerste aanspreekpunt.
Leek me gewoon logischer dan de loodgieter.
Voor de volgende keer: Had ik de bakker moeten bellen?
[...]
Onbegrijpelijk.. dat je naar de huisarts ging. Waarom?
Ik ben geboren zonder het vermogen precies te weten hoe het oerwoud van medische hulpverleners werkt en doorgaans is de huisarts dan je eerste aanspreekpunt.
Leek me gewoon logischer dan de loodgieter.
Voor de volgende keer: Had ik de bakker moeten bellen?
"Wat heeft de wetenschap ooit voor ons gedaan?!" typte zij op haar blog.
dinsdag 6 december 2016 om 15:32
quote:Mydwryl schreef op 06 december 2016 @ 15:31:
[...]
Ik ben geboren zonder het vermogen precies te weten hoe het oerwoud van medische hulpverleners werkt en doorgaans is de huisarts dan je eerste aanspreekpunt.
Leek me gewoon logischer dan de loodgieter.
Voor de volgende keer: Had ik de bakker moeten bellen?bel je met kiespijn ook de huisarts dan?
[...]
Ik ben geboren zonder het vermogen precies te weten hoe het oerwoud van medische hulpverleners werkt en doorgaans is de huisarts dan je eerste aanspreekpunt.
Leek me gewoon logischer dan de loodgieter.
Voor de volgende keer: Had ik de bakker moeten bellen?bel je met kiespijn ook de huisarts dan?
dinsdag 6 december 2016 om 15:34
quote:VanilleNoire schreef op 06 december 2016 @ 11:25:
Ik ben door ongewoon dunne aderen ontzettend moeilijk te prikken, de enige plekken waar enigzins kans van slagen is zijn mijn handen omdat de aderen daar heel duidelijk te zien zijn. Door medische redenen (privé) moet ik om de 3 tot 6 maanden bloed laten prikken, en echt elke fucking keer krijg ik een andere verpleegkundige die, na mijn uitleg, het alsnog in mijn armen wil proberen. Dus elke keer prikken ze me een keer of 4 a 5: 3 tot 4 keer in mijn armen tot ze het opgeven en (EINDELIJK) gewoon mijn hand gebruiken, en dan is het in één keer raak Je mag ook gewoon meteen zeggen dat je in je hand geprikt wil worden hoor. En als ze dat niet willen halen ze maar iemand anders. Het blijft jouw lijf. Ik ben overigens zelf iemand die bloedafneemt. Ik heb geleerd om naar de patiënt te luisteren.)
Ik ben door ongewoon dunne aderen ontzettend moeilijk te prikken, de enige plekken waar enigzins kans van slagen is zijn mijn handen omdat de aderen daar heel duidelijk te zien zijn. Door medische redenen (privé) moet ik om de 3 tot 6 maanden bloed laten prikken, en echt elke fucking keer krijg ik een andere verpleegkundige die, na mijn uitleg, het alsnog in mijn armen wil proberen. Dus elke keer prikken ze me een keer of 4 a 5: 3 tot 4 keer in mijn armen tot ze het opgeven en (EINDELIJK) gewoon mijn hand gebruiken, en dan is het in één keer raak Je mag ook gewoon meteen zeggen dat je in je hand geprikt wil worden hoor. En als ze dat niet willen halen ze maar iemand anders. Het blijft jouw lijf. Ik ben overigens zelf iemand die bloedafneemt. Ik heb geleerd om naar de patiënt te luisteren.)
dinsdag 6 december 2016 om 15:34
quote:Pieps2016 schreef op 06 december 2016 @ 15:32:
[...]
bel je met kiespijn ook de huisarts dan?Ik ben er ook sinds kort pas achter dat je voor de physio geen verwijzing nodig hebt; als je dit nooit bij de hand hebt gehad is de huisarts best een logische keuze hoor als je zwanger bent voor het eerst.
[...]
bel je met kiespijn ook de huisarts dan?Ik ben er ook sinds kort pas achter dat je voor de physio geen verwijzing nodig hebt; als je dit nooit bij de hand hebt gehad is de huisarts best een logische keuze hoor als je zwanger bent voor het eerst.
dinsdag 6 december 2016 om 15:47
quote:007washere schreef op 06 december 2016 @ 15:34:
[...]
Je mag ook gewoon meteen zeggen dat je in je hand geprikt wil worden hoor. En als ze dat niet willen halen ze maar iemand anders. Het blijft jouw lijf. Ik ben overigens zelf iemand die bloedafneemt. Ik heb geleerd om naar de patiënt te luisteren.)Dan ben je een van de weinige, helaas. Als het kan laat ik me prikken door de ha assistente en niet in het ziekenhuis. Ik ben vaak geprikt en heb daardoor kleine littekens. Ik vraag altijd of ze niet in de littekens willen prikken, omdat dat nogal zeer doet en lastig is. 1 iemand van de bloedafname nam de tijd om een geschikte plek te vinden, de rest prikt er gewoon recht in. Bij de ha nemen ze ook even de tijd en prikken ze altijd netjes erboven.
[...]
Je mag ook gewoon meteen zeggen dat je in je hand geprikt wil worden hoor. En als ze dat niet willen halen ze maar iemand anders. Het blijft jouw lijf. Ik ben overigens zelf iemand die bloedafneemt. Ik heb geleerd om naar de patiënt te luisteren.)Dan ben je een van de weinige, helaas. Als het kan laat ik me prikken door de ha assistente en niet in het ziekenhuis. Ik ben vaak geprikt en heb daardoor kleine littekens. Ik vraag altijd of ze niet in de littekens willen prikken, omdat dat nogal zeer doet en lastig is. 1 iemand van de bloedafname nam de tijd om een geschikte plek te vinden, de rest prikt er gewoon recht in. Bij de ha nemen ze ook even de tijd en prikken ze altijd netjes erboven.
dinsdag 6 december 2016 om 15:54
quote:permis schreef op 06 december 2016 @ 14:59:
[...]
Onbegrijpelijk.. dat je naar de huisarts ging. Waarom?In elke handleiding van elke zwangerschapstest die ik ooit heb gedaan staat dat je bij een positieve uitslag contact op moet nemen met je huisarts.
[...]
Onbegrijpelijk.. dat je naar de huisarts ging. Waarom?In elke handleiding van elke zwangerschapstest die ik ooit heb gedaan staat dat je bij een positieve uitslag contact op moet nemen met je huisarts.
"Whatever happened back there is being managed and kicked right up into its own ass one way or another, I know that."
dinsdag 6 december 2016 om 15:57
Jeetje, wat een verhalen zeg!
Bij mij valt het allemaal nog wel mee en als ik jullie verhalen zo lees mag ik mezelf gelukkig prijzen met mijn plaatselijke ziekenhuis. Ik heb er twee weken gelegen en het merendeel van het personeel was erg vriendelijk, zelfs die gynaecoloog die op het eerste oog een enorme hork leek maar wel gewoon vrolijk na de bevalling een handje kwam geven en vertellen dat het zo'n mooi kindje was. Er waren echt wel een paar uitzonderingen.
Allereerst: de verloskundige. Ik vond 90% aardig, 5% minder sympathiek en 5% verschrikkelijk, en deze viel in die laatste categorie. Ik lag huilend in bed omdat me net verteld was dat ik zwangerschapsvergiftiging had en te vroeg moest gaan bevallen, en ik was nogal geschrokken; en toen zei ze op zo'n belerend toontje: "Ja maar dat hadden we toch gezegd, dat dat kon? Dan had je moeten luisteren." Nee, muts, ik weet echt wel wat er gebeurt, ik ga niet moeilijk doen en eisen dat 't kind nog maar een paar weken blijft zitten, maar mag ik dan toch nog even verdrietig zijn? Ze leek echt niet te begrijpen dat ik zo overstuur was. Voor haar is dat natuurlijk ook normaal - hoeveel vrouwen krijgen er wel geen pre-eclampsie? - maar als je zo'n gebrek aan inlevingsvermogen hebt moet je een ander beroep kiezen.
Ik vond het wel erg dat ik constant zelf achter mijn medicatie aan moest (dan verhoogde de gyn de dosis en dan kreeg ik toch gewoon de oude, of mijn infuus moest doorgespoten worden en daar moest ik telkens om vragen anders vergaten ze het). Ik kan dat prima zelf, maar wat als je dement bent? Of de taal niet spreekt?
Ik had ontzettende kraamtranen en net op de dag dat die het ergst waren ging het ook niet goed met mijn zoon; hij was erg geel en moest in de couveuse. De kinderarts die dat toen uit kwam leggen was ontzettend bits, al mijn vragen werden afgekapt en ik was veel te hormonaal om daar adequaat op te reageren. Ik vroeg haar of borstvoeding een goed idee was omdat het maar zo moeilijk op gang kwam. Nee, dat was toch heel belangrijk. Maar hoezo dan? JA DIE DISCUSSIE GA IK NU ECHT NIET MET U AAN, HOOR. Uh... Ik vroeg alleen maar waarom dat belangrijk was...
Dan was daar nog The Iron Lady, de befehl-ist-befehl-verpleegkundige die stipt om zes uur het bezoek weg kwam jagen, die nooit iets vriendelijks zei, die hardop kwam informeren (toen het bezoek nog weg aan het gaan was) of ik al gepoept had, en die onze zoon eerder als een zeer bewerkelijke pop leek te beschouwen dan als een baby. Ze verschoonde een bed en een baby op dezelfde manier, zeg maar. Gelukkig waren daar twee boze oma's om in haar nek te hijgen, dat scheelde.
De lactatiekundige gaf me het advies om mijn zoon te laten drinken zo lang hij wilde. Wist ik veel dat je een prematuur niet drie kwartier achter elkaar aan de borst moet laten hangen... Ik ben ervan overtuigd dat we zonder de lactatiekundige onze zoon veel eerder mee naar huis hadden kunnen nemen. Hij was gewoon oververmoeid. Van vriendinnen hoor ik evenmin positieve verhalen over deze lactatiekundige en ook de kraamhulp vertelde al dat ze niet echt goede ervaringen had met deze mevrouw, dus God weet waarom ze er nog werkt.
Overigens: dienen jullie allemaal nooit klachten in? Ik zou dat altijd wel doen. Je hoeft niet enorm stampij te maken aan de balie om gelijk te krijgen en het ziekenhuis kan er ook iets van leren. Zo voorkom je wellicht dat het een ander niet overkomt, ook al maakt het voor jou niks meer uit.
Bij mij valt het allemaal nog wel mee en als ik jullie verhalen zo lees mag ik mezelf gelukkig prijzen met mijn plaatselijke ziekenhuis. Ik heb er twee weken gelegen en het merendeel van het personeel was erg vriendelijk, zelfs die gynaecoloog die op het eerste oog een enorme hork leek maar wel gewoon vrolijk na de bevalling een handje kwam geven en vertellen dat het zo'n mooi kindje was. Er waren echt wel een paar uitzonderingen.
Allereerst: de verloskundige. Ik vond 90% aardig, 5% minder sympathiek en 5% verschrikkelijk, en deze viel in die laatste categorie. Ik lag huilend in bed omdat me net verteld was dat ik zwangerschapsvergiftiging had en te vroeg moest gaan bevallen, en ik was nogal geschrokken; en toen zei ze op zo'n belerend toontje: "Ja maar dat hadden we toch gezegd, dat dat kon? Dan had je moeten luisteren." Nee, muts, ik weet echt wel wat er gebeurt, ik ga niet moeilijk doen en eisen dat 't kind nog maar een paar weken blijft zitten, maar mag ik dan toch nog even verdrietig zijn? Ze leek echt niet te begrijpen dat ik zo overstuur was. Voor haar is dat natuurlijk ook normaal - hoeveel vrouwen krijgen er wel geen pre-eclampsie? - maar als je zo'n gebrek aan inlevingsvermogen hebt moet je een ander beroep kiezen.
Ik vond het wel erg dat ik constant zelf achter mijn medicatie aan moest (dan verhoogde de gyn de dosis en dan kreeg ik toch gewoon de oude, of mijn infuus moest doorgespoten worden en daar moest ik telkens om vragen anders vergaten ze het). Ik kan dat prima zelf, maar wat als je dement bent? Of de taal niet spreekt?
Ik had ontzettende kraamtranen en net op de dag dat die het ergst waren ging het ook niet goed met mijn zoon; hij was erg geel en moest in de couveuse. De kinderarts die dat toen uit kwam leggen was ontzettend bits, al mijn vragen werden afgekapt en ik was veel te hormonaal om daar adequaat op te reageren. Ik vroeg haar of borstvoeding een goed idee was omdat het maar zo moeilijk op gang kwam. Nee, dat was toch heel belangrijk. Maar hoezo dan? JA DIE DISCUSSIE GA IK NU ECHT NIET MET U AAN, HOOR. Uh... Ik vroeg alleen maar waarom dat belangrijk was...
Dan was daar nog The Iron Lady, de befehl-ist-befehl-verpleegkundige die stipt om zes uur het bezoek weg kwam jagen, die nooit iets vriendelijks zei, die hardop kwam informeren (toen het bezoek nog weg aan het gaan was) of ik al gepoept had, en die onze zoon eerder als een zeer bewerkelijke pop leek te beschouwen dan als een baby. Ze verschoonde een bed en een baby op dezelfde manier, zeg maar. Gelukkig waren daar twee boze oma's om in haar nek te hijgen, dat scheelde.
De lactatiekundige gaf me het advies om mijn zoon te laten drinken zo lang hij wilde. Wist ik veel dat je een prematuur niet drie kwartier achter elkaar aan de borst moet laten hangen... Ik ben ervan overtuigd dat we zonder de lactatiekundige onze zoon veel eerder mee naar huis hadden kunnen nemen. Hij was gewoon oververmoeid. Van vriendinnen hoor ik evenmin positieve verhalen over deze lactatiekundige en ook de kraamhulp vertelde al dat ze niet echt goede ervaringen had met deze mevrouw, dus God weet waarom ze er nog werkt.
Overigens: dienen jullie allemaal nooit klachten in? Ik zou dat altijd wel doen. Je hoeft niet enorm stampij te maken aan de balie om gelijk te krijgen en het ziekenhuis kan er ook iets van leren. Zo voorkom je wellicht dat het een ander niet overkomt, ook al maakt het voor jou niks meer uit.
Kijk uit malloot, een kokosnoot.
dinsdag 6 december 2016 om 15:58
quote:Gelukspopje schreef op 06 december 2016 @ 13:39:
[...]
Klopt. Zeker bij een gynaecoloog. Voor de patient toch het meest intieme plekje.
Hier ook een inwendige echo gehad terwijl de gynaecoloog tegelijkertijd terwijl hij met dat ding in me zat een discussie met zijn assistent voerde die in de deuropening stond. Ik ervoer dat als zeer onprettig.
Dat gebeurt zeker wel tegenwoordig. Maar soms moet je t ook terughoren dat wat je deed, als vervelend werd ervaren. Ik probeer altijd de patiente 300% op haar gemak te stellen omdat ik ook wel begrijp (uit ook eigen ervaring) dat gynaecologischh onderzoek vervelend is.
Maar tijdens de dienst word ik vaak gebeld, soms is dat ook 'spoed' dus kan die telefoon niet negeren. Wel ooit door een patiente teruggekoppeld gekregen dat ze t vervelend vond dat ik tijdens vaginale echo de telefoon opnam (ik zei wel 'kan ik terugbeleln? Ben even bezig'). Zij had negatieve seksuele ervaring ih verleden bleek later. Kon me dat heel goed voorstellen en tegenwoordig geef ik patienten de keus of ik de echo 'laat zitten' of eruit haal omdat ik helaas de telefoon op moet nemen.
Máár dat leer je alleen als mensen vervelende ervaringen terugkoppelen en t niet alleen op een forum neerzetten.
Zelf als familie van patient ook vervelende ervaring met een neuroloog op de seh gehad, op dat moment druk vr de arts door spoedgevallen en erna dienstwissel dus kon t niet persoonlijk terugkoppelen. Heb dat toen via een klachtenfunctionaris gedaan, werd heel snel en attent geholpen.
Neemt niet weg dat ik hier rare dingen lees in de patientenbenadering. Denk dat elke arts zich moet realiseren dat de patient per definitie kwetsbaar is door zn afhankelijke positie. Daarbij denk ik wel dat veel van dit soort horkerigheid veroorzaakt wordt door weinig tijd voor patienten. Dat is dan weer een geldkwestie vd zorgverzekeraar...
T emc gaat overigens een soort horken-test afnemen bij nieuwe studenten. Grote horken mogen geen arts worden dan.
[...]
Klopt. Zeker bij een gynaecoloog. Voor de patient toch het meest intieme plekje.
Hier ook een inwendige echo gehad terwijl de gynaecoloog tegelijkertijd terwijl hij met dat ding in me zat een discussie met zijn assistent voerde die in de deuropening stond. Ik ervoer dat als zeer onprettig.
Dat gebeurt zeker wel tegenwoordig. Maar soms moet je t ook terughoren dat wat je deed, als vervelend werd ervaren. Ik probeer altijd de patiente 300% op haar gemak te stellen omdat ik ook wel begrijp (uit ook eigen ervaring) dat gynaecologischh onderzoek vervelend is.
Maar tijdens de dienst word ik vaak gebeld, soms is dat ook 'spoed' dus kan die telefoon niet negeren. Wel ooit door een patiente teruggekoppeld gekregen dat ze t vervelend vond dat ik tijdens vaginale echo de telefoon opnam (ik zei wel 'kan ik terugbeleln? Ben even bezig'). Zij had negatieve seksuele ervaring ih verleden bleek later. Kon me dat heel goed voorstellen en tegenwoordig geef ik patienten de keus of ik de echo 'laat zitten' of eruit haal omdat ik helaas de telefoon op moet nemen.
Máár dat leer je alleen als mensen vervelende ervaringen terugkoppelen en t niet alleen op een forum neerzetten.
Zelf als familie van patient ook vervelende ervaring met een neuroloog op de seh gehad, op dat moment druk vr de arts door spoedgevallen en erna dienstwissel dus kon t niet persoonlijk terugkoppelen. Heb dat toen via een klachtenfunctionaris gedaan, werd heel snel en attent geholpen.
Neemt niet weg dat ik hier rare dingen lees in de patientenbenadering. Denk dat elke arts zich moet realiseren dat de patient per definitie kwetsbaar is door zn afhankelijke positie. Daarbij denk ik wel dat veel van dit soort horkerigheid veroorzaakt wordt door weinig tijd voor patienten. Dat is dan weer een geldkwestie vd zorgverzekeraar...
T emc gaat overigens een soort horken-test afnemen bij nieuwe studenten. Grote horken mogen geen arts worden dan.
dinsdag 6 december 2016 om 16:02
quote:Gelukspopje schreef op 06 december 2016 @ 13:36:
Ow dat hoor ik vaak, dat spoed hulp je niet serieus neemt. Terwijl het wel mis is.
Ik ben wel benieuwd hoeveel doden/zieken dat oplevert.
Wij hadden in onze woonplaats een arts die hierom bekend stond. Het was nog van voor de HAP (dus even geleden). Ze werd ook dr. Paracetamol genoemd.
En een buurvrouw van mijn ouders had een ziek kind die steeds raarder ging doen. Ze waren die dag al op het spreekuur van dr. Paracetamol geweest die dus inderdaad paracetamol voorschreef (griepje zei ze).
De koorts zakte niet meer en de ouders raakten in paniek. Ze zijn toen op eigen houtje naar de spoedeisende hulp gegaan, waar ze eerst moesten aanhoren dat dat niet de bedoeling was.
Toen er uiteindelijk wel een arts was bleek het kind hersenvliesontsteking te hebben. Hij heeft het ternauwernood overleefd, maar was daarna wel doof en verstandelijk beperkt.
Zo triest....
En een keer met dochter bij de huisartsenpost gezeten (netjes op afspraak) omdat ze na 17 uur was gevallen en duidelijk gehecht moest worden. Toen kwam er een man binnen (met vrouw) die duidelijk zijn arm uit de kom had. Hij kermde het uit van de pijn, maar hij werd niet geholpen want hij had geen afspraak. Hij moest dus eerst een afspraak maken en dat kon alleen telefonisch (toen had nog niet iedereen een mobiel). Ze zijn gewoon gegaan.... Geen idee hoe dat is gelopen verder. Maar een persoon die zo duidelijk gewond is die stuur je toch niet weg?!
Ik snap dat zo'n HAP regels hanteert maar als je zoiets overkomt kun je dan helder nadenken? En waar vind je al die regels dan?
Ik heb er wel eens met een kennis over gehad die op een HAP gewerkt heeft. Maar het is dus behoorlijk onduidelijk wanneer je mag komen en of je eerst wel of niet moet bellen en waar je wel of niet mee mag komen. En wanneer je naar SEH moet of de HAP of overdag de huisarts.
En best veel mensen komen in het weekend op de HAP voor een keelpijntje. Want doordeweeks hebben ze geen tijd (volgens die kennis).
Die man met zijn arm had eigenlijk beter een ambulance moeten bellen. Maar hoe kom je daar op?
Eerlijk gezegd wist ik eerst niet eens het verschil tussen de HAP en de SEH.
Ik vind het ook vaak raar. In principe is het simpel. Overdag naar de huisarts en op andere tijden naar de HAP. Maar vroeger kon je met een gebroken bot meteen naar de ehbo. Nu niet, je moet doorverwezen worden door huisarts of HAP. Of dus meteen door een ambulance worden opgehaald.
Maar goed, in de praktijk ontstaat vaak verwarring of je wordt afgepoeierd door de telefonist van de HAP.
Ow dat hoor ik vaak, dat spoed hulp je niet serieus neemt. Terwijl het wel mis is.
Ik ben wel benieuwd hoeveel doden/zieken dat oplevert.
Wij hadden in onze woonplaats een arts die hierom bekend stond. Het was nog van voor de HAP (dus even geleden). Ze werd ook dr. Paracetamol genoemd.
En een buurvrouw van mijn ouders had een ziek kind die steeds raarder ging doen. Ze waren die dag al op het spreekuur van dr. Paracetamol geweest die dus inderdaad paracetamol voorschreef (griepje zei ze).
De koorts zakte niet meer en de ouders raakten in paniek. Ze zijn toen op eigen houtje naar de spoedeisende hulp gegaan, waar ze eerst moesten aanhoren dat dat niet de bedoeling was.
Toen er uiteindelijk wel een arts was bleek het kind hersenvliesontsteking te hebben. Hij heeft het ternauwernood overleefd, maar was daarna wel doof en verstandelijk beperkt.
Zo triest....
En een keer met dochter bij de huisartsenpost gezeten (netjes op afspraak) omdat ze na 17 uur was gevallen en duidelijk gehecht moest worden. Toen kwam er een man binnen (met vrouw) die duidelijk zijn arm uit de kom had. Hij kermde het uit van de pijn, maar hij werd niet geholpen want hij had geen afspraak. Hij moest dus eerst een afspraak maken en dat kon alleen telefonisch (toen had nog niet iedereen een mobiel). Ze zijn gewoon gegaan.... Geen idee hoe dat is gelopen verder. Maar een persoon die zo duidelijk gewond is die stuur je toch niet weg?!
Ik snap dat zo'n HAP regels hanteert maar als je zoiets overkomt kun je dan helder nadenken? En waar vind je al die regels dan?
Ik heb er wel eens met een kennis over gehad die op een HAP gewerkt heeft. Maar het is dus behoorlijk onduidelijk wanneer je mag komen en of je eerst wel of niet moet bellen en waar je wel of niet mee mag komen. En wanneer je naar SEH moet of de HAP of overdag de huisarts.
En best veel mensen komen in het weekend op de HAP voor een keelpijntje. Want doordeweeks hebben ze geen tijd (volgens die kennis).
Die man met zijn arm had eigenlijk beter een ambulance moeten bellen. Maar hoe kom je daar op?
Eerlijk gezegd wist ik eerst niet eens het verschil tussen de HAP en de SEH.
Ik vind het ook vaak raar. In principe is het simpel. Overdag naar de huisarts en op andere tijden naar de HAP. Maar vroeger kon je met een gebroken bot meteen naar de ehbo. Nu niet, je moet doorverwezen worden door huisarts of HAP. Of dus meteen door een ambulance worden opgehaald.
Maar goed, in de praktijk ontstaat vaak verwarring of je wordt afgepoeierd door de telefonist van de HAP.
dinsdag 6 december 2016 om 16:05
Ik ben eens uitgelachen door mijn huisarts. Ik vertelde hem iets wat nogal intiem/persoonlijk was, maar verder ook niet bijster bijzonder of ernstig. Gewoon een kwaaltje waar een middeltje voor bestaat en wat hij waarschijnlijk iedere week wel uitschrijft. En toch begon hij me uit te lachen. Ik was 18 en ik voelde me behoorlijk belachelijk gemaakt.
Direct dezelfde week overgestapt naar een andere huisarts.
Direct dezelfde week overgestapt naar een andere huisarts.
dinsdag 6 december 2016 om 16:06
Nare ervaringen koppel ik meteen terug als dat gaat, positieve ook. Men kan er iets mee of van leren wanneer er direct of vlak naderhand iets van wordt gezegd. Dat zei de klachtencommissie ook. Ze was blij dat ik de moeite genomen had om een klacht in te dienen en ze bedankte me er zelfs voor. Een paar weken daarna werd ik door dezelfde persoon teruggebeld hoe het nu met me ging en wat ze met mijn klacht gedaan hebben. Nogmaals op mijn hart gedrukt dat ik er goed aan had gedaan en dat meer mensen dat moesten doen. Want alleen zo kan er iets gedaan worden.
dinsdag 6 december 2016 om 16:08
Bij mijn bevalling was een verloskundige van het ziekenhuis aanwezig. Tussen 2 spoedgevallen door kwam ze af en toe ook even kijken. Gelukkig een heel lieve en bekwame verpleegkundige en mijn man er de hele tijd bij die me ontzettend goed geholpen en gesteund hebben. Op t laatst de verloskundige er weer bij, bleek een soort van drilsergeant te wezen! Bij elke perswee stond ze tussen mijn voeten en riep: pers 2 3 4! Op zo'n commandere toon dat ik er, al bevallend zowat de slappe lach en neiging tot salueren van kreeg. Naast mij hoorde ik mijn man proesten toen ik mijn hand naar m'n hoofd bracht
Gelukkig geen naar verhaal geworden en ze was mega precies met hechten, helaas vond ze verdoven tijdens het hechten dan weer onzin. Blijkbaar voelde ik het niet door m'n hormonen en de euforie van de bevalling. Ik weet niet wat ik dan wel voelde als het het hechten niet was.....
Gelukkig geen naar verhaal geworden en ze was mega precies met hechten, helaas vond ze verdoven tijdens het hechten dan weer onzin. Blijkbaar voelde ik het niet door m'n hormonen en de euforie van de bevalling. Ik weet niet wat ik dan wel voelde als het het hechten niet was.....
dinsdag 6 december 2016 om 16:09
Geen heel rare verhalen hier.. alleen een verloskundige van het zkh die mijn bevalling deed en weigerde pijnstilling te geven omdat zij het niet nodig vond.. er was geen andere reden. Oké.. maar werk dan niet in het zkh waar het beleid is dat je 24/7 pijnstilling kunt krijgen indien gewenst en als er geen contra indicatie is..
Verder alleen maar positief.. zelfs de hap is goed hier. Ik mag met kind altijd komen en ze reserveren hier voor kleine kinderen altijd dubbele tijd.. laatst had dochter iets gebroken en zowel bij de ha, als de röntgen en de gipskamer werd uitgebreid de tijd genomen en waren ze superlief
Verder alleen maar positief.. zelfs de hap is goed hier. Ik mag met kind altijd komen en ze reserveren hier voor kleine kinderen altijd dubbele tijd.. laatst had dochter iets gebroken en zowel bij de ha, als de röntgen en de gipskamer werd uitgebreid de tijd genomen en waren ze superlief
dinsdag 6 december 2016 om 16:09
quote:Elfje112 schreef op 06 december 2016 @ 16:06:
Nare ervaringen koppel ik meteen terug als dat gaat, positieve ook. Men kan er iets mee of van leren wanneer er direct of vlak naderhand iets van wordt gezegd. Dat zei de klachtencommissie ook. Ze was blij dat ik de moeite genomen had om een klacht in te dienen en ze bedankte me er zelfs voor. Een paar weken daarna werd ik door dezelfde persoon teruggebeld hoe het nu met me ging en wat ze met mijn klacht gedaan hebben. Nogmaals op mijn hart gedrukt dat ik er goed aan had gedaan en dat meer mensen dat moesten doen. Want alleen zo kan er iets gedaan worden.
Wat goed van je!
Eerlijk gezegd heb ik heel lang rondgelopen met het idee om een klacht tegen mijn huisarts in te dienen. Maar ik durf het niet. Ik ben bang dat ik dan met hem wordt geconfronteerd. Ik zie dat gewoon heel erg niet zitten.
Ik heb wel over anderen zaken vaak terugkoppeling gegeven, maar helaas daar niet altijd goede ervaringen mee gehad.
Zo ging de juf op school van mijn dochter echt ver buiten haar boekje, maar het heeft alleen opgeleverd dat ze nog meer de pik kreeg op mijn kind.
Nare ervaringen koppel ik meteen terug als dat gaat, positieve ook. Men kan er iets mee of van leren wanneer er direct of vlak naderhand iets van wordt gezegd. Dat zei de klachtencommissie ook. Ze was blij dat ik de moeite genomen had om een klacht in te dienen en ze bedankte me er zelfs voor. Een paar weken daarna werd ik door dezelfde persoon teruggebeld hoe het nu met me ging en wat ze met mijn klacht gedaan hebben. Nogmaals op mijn hart gedrukt dat ik er goed aan had gedaan en dat meer mensen dat moesten doen. Want alleen zo kan er iets gedaan worden.
Wat goed van je!
Eerlijk gezegd heb ik heel lang rondgelopen met het idee om een klacht tegen mijn huisarts in te dienen. Maar ik durf het niet. Ik ben bang dat ik dan met hem wordt geconfronteerd. Ik zie dat gewoon heel erg niet zitten.
Ik heb wel over anderen zaken vaak terugkoppeling gegeven, maar helaas daar niet altijd goede ervaringen mee gehad.
Zo ging de juf op school van mijn dochter echt ver buiten haar boekje, maar het heeft alleen opgeleverd dat ze nog meer de pik kreeg op mijn kind.