Overig
alle pijlers
Bizarre acties medisch personeel
dinsdag 6 december 2016 om 08:05
TO trapt af: voor een opname zat ik in de wachtkamer te wachten tot ik werd opgehaald. Na ongeveer 10 minuten (geloof ik) was ik aan de beurt. Er werd van 10 meter afstand geroepen of ik mw. die-en-die was. Toen ik ja zei, ordonneerde de verpleegkundige dat ik mee MOEST komen! Aber jawohl riep ik even hard terug.. Vond ze niet zo grappig.
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
dinsdag 6 december 2016 om 12:35
quote:clubmedfan schreef op 06 december 2016 @ 12:33:
[...]
Nou, dat vind ik dus van de apotheek. Niks geen privacy daar. Iedereen weet nu dat ik antiobiotica slik, dankzij mijn doof zijn door verkoudheid en de luide stem van de apotheekster. Ik vind dat écht supervervelend. De balies staan ook zo dichtbij elkaar dat je er gewoon niet om heen kunt zaken te horen waar je buurvrouw het over heeft. Het gaat gewoon niemand wat aan. Vind ik.
Ach dat interesseert me nu niks.Ik wilde het laatst aan de balie over soorten anticoncptie pilhebben maar dat vonden ze te privacygevoelig."nou zo spannend is het niet"zei ik
Maar ik woon in een stad misschien scheelt dat.
[...]
Nou, dat vind ik dus van de apotheek. Niks geen privacy daar. Iedereen weet nu dat ik antiobiotica slik, dankzij mijn doof zijn door verkoudheid en de luide stem van de apotheekster. Ik vind dat écht supervervelend. De balies staan ook zo dichtbij elkaar dat je er gewoon niet om heen kunt zaken te horen waar je buurvrouw het over heeft. Het gaat gewoon niemand wat aan. Vind ik.
Ach dat interesseert me nu niks.Ik wilde het laatst aan de balie over soorten anticoncptie pilhebben maar dat vonden ze te privacygevoelig."nou zo spannend is het niet"zei ik
Maar ik woon in een stad misschien scheelt dat.
dinsdag 6 december 2016 om 12:38
Toen ik 2 jaar was kreeg ik ineens vreselijke hoofdpijn en kon mijn nek niet meer bewegen en zei of deed niets meer, mijn ouders die het daardoor meteen al niet vertrouwden zijn meteen met me naar de huisarts een straat verderop gegaan.
Die man heeft een beetje gekeken en raadde mijn ouders aan om mij een zetpil te geven, dan was ik er de volgende dag weer bovenop.
Daarna heb ik de hele wachtkamer ondergespuugd en ging er bij de huisarts een belletje rinkelen en werd ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht.
Hersenvliesontsteking, ik heb een paar dagen in coma gelegen.
Mocht ik bij de huisarts niet over mijn nek zijn gegaan en naar huis toe zijn gegaan, had ik het niet overleefd.
En dit jaar nog, na 4 dagen weeën en dus al 4 nachten niet geslapen te hebben, naar de verloskundige gegaan, gestript om te kijken of de boel op gang zou komen.
De volgende dag niks aan de hand, maar de weeën werden wel steeds erger en sterker zonder dat de boel open ging staan, doorgestuurd naar het ziekenhuis om daar op de zwangerenkamer met medicijnen te kunnen slapen en wat bij te komen.
De weeën kwamen gewoon door het slaapmiddel heen, dus hebben ze daar (hoorde ik achteraf van mijn eigen verloskundige) mij naar huis willen sturen, onder het mom van 'jij gaat niet even rustig slapen met zo'n slaapmiddel, dus dan zoek je het maar uit'
Verloskundige is toen op haar strepen gaan staan dat als ze mij nu zo uitgeput naar huis zouden sturen, ze een officiële klacht in zou dienen.
Ze hebben me daar uiteindelijk gehouden en eind van de middag mijn vliezen gebroken, zoontje had in het water gepoept en zijn hartslag werd telkens minder.
Uiteindelijk de ruggenprik gekregen waar ik om gevraagd had die niet werkte, ruggenprikzetter bleef er een poos bij met zijn assistente net als de klinisch verloskundige en de gyneacoloog.
Waar de ruggenprikzetter met de klinische verloskundige een discussie aan ging over wanneer ze mijn ontsluiting voor het laatst gemeten had, want daar lag het aan volgens hem.
Op het laatst maar aan de morfine gelegd omdat ik het echt niet meer trok, waarbij er dan een zuster bij je blijft om de hartslag in de gaten te houden omdat dat erg vaak weg kon vallen, uiteindelijk heeft mijn man mij meer in de gaten gehouden omdat de zuster een beetje afgeleid was door het een of ander.
De ruggenprik bleek uiteindelijk verkeerd gezet te zijn, de ruggenprikman is de twee dagen erna, die ik daardoor moest blijven, telkens bij me aan het bed gekomen om te vragen hoe het ging, was sprake van dat als mijn lamme been niet beter zou worden, de neuroloog er bij gehaald moest worden, door eventueel blijvende schade.
De ruggenprikman heeft telkens volgehouden dat hij de prik perfect gezet had en hij nog nooit verkeerd geprikt had, ik heb het maar zo gelaten.
Die man heeft een beetje gekeken en raadde mijn ouders aan om mij een zetpil te geven, dan was ik er de volgende dag weer bovenop.
Daarna heb ik de hele wachtkamer ondergespuugd en ging er bij de huisarts een belletje rinkelen en werd ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht.
Hersenvliesontsteking, ik heb een paar dagen in coma gelegen.
Mocht ik bij de huisarts niet over mijn nek zijn gegaan en naar huis toe zijn gegaan, had ik het niet overleefd.
En dit jaar nog, na 4 dagen weeën en dus al 4 nachten niet geslapen te hebben, naar de verloskundige gegaan, gestript om te kijken of de boel op gang zou komen.
De volgende dag niks aan de hand, maar de weeën werden wel steeds erger en sterker zonder dat de boel open ging staan, doorgestuurd naar het ziekenhuis om daar op de zwangerenkamer met medicijnen te kunnen slapen en wat bij te komen.
De weeën kwamen gewoon door het slaapmiddel heen, dus hebben ze daar (hoorde ik achteraf van mijn eigen verloskundige) mij naar huis willen sturen, onder het mom van 'jij gaat niet even rustig slapen met zo'n slaapmiddel, dus dan zoek je het maar uit'
Verloskundige is toen op haar strepen gaan staan dat als ze mij nu zo uitgeput naar huis zouden sturen, ze een officiële klacht in zou dienen.
Ze hebben me daar uiteindelijk gehouden en eind van de middag mijn vliezen gebroken, zoontje had in het water gepoept en zijn hartslag werd telkens minder.
Uiteindelijk de ruggenprik gekregen waar ik om gevraagd had die niet werkte, ruggenprikzetter bleef er een poos bij met zijn assistente net als de klinisch verloskundige en de gyneacoloog.
Waar de ruggenprikzetter met de klinische verloskundige een discussie aan ging over wanneer ze mijn ontsluiting voor het laatst gemeten had, want daar lag het aan volgens hem.
Op het laatst maar aan de morfine gelegd omdat ik het echt niet meer trok, waarbij er dan een zuster bij je blijft om de hartslag in de gaten te houden omdat dat erg vaak weg kon vallen, uiteindelijk heeft mijn man mij meer in de gaten gehouden omdat de zuster een beetje afgeleid was door het een of ander.
De ruggenprik bleek uiteindelijk verkeerd gezet te zijn, de ruggenprikman is de twee dagen erna, die ik daardoor moest blijven, telkens bij me aan het bed gekomen om te vragen hoe het ging, was sprake van dat als mijn lamme been niet beter zou worden, de neuroloog er bij gehaald moest worden, door eventueel blijvende schade.
De ruggenprikman heeft telkens volgehouden dat hij de prik perfect gezet had en hij nog nooit verkeerd geprikt had, ik heb het maar zo gelaten.
dinsdag 6 december 2016 om 12:39
quote:Muurhanger schreef op 06 december 2016 @ 12:28:
Die verhalen over ongeneeslijk of chronisch ziek door nalatigheid en koppigheid van de arts vind ik trouwens echt verschrikkelijk.. ik hoop dat die artsen beseffen dat de dood of verdere levensloop van deze mensen hún schuld is. En dat ze zich dit iedere nacht voor het slapengaan beseffen. Fouten maken kan gebeuren hoor, maar ui de verhalen te lezen was het geen fout maar gewoon koppigheid.Ik snap dit wel, maar ik heb er geen moment zo over gedacht. Je hebt er niks aan, de situatie verandert er toch niet door. Het is alleen maar verspilde energie. Mijn moeder rookt al haar hele leven en dit is zeer waarschijnlijk de oorzaak van de kanker (longkanker). Mijn man vroeg als eerste of ik niet boos was. Ook niet, daar heb ik helemaal niks aan.
Die verhalen over ongeneeslijk of chronisch ziek door nalatigheid en koppigheid van de arts vind ik trouwens echt verschrikkelijk.. ik hoop dat die artsen beseffen dat de dood of verdere levensloop van deze mensen hún schuld is. En dat ze zich dit iedere nacht voor het slapengaan beseffen. Fouten maken kan gebeuren hoor, maar ui de verhalen te lezen was het geen fout maar gewoon koppigheid.Ik snap dit wel, maar ik heb er geen moment zo over gedacht. Je hebt er niks aan, de situatie verandert er toch niet door. Het is alleen maar verspilde energie. Mijn moeder rookt al haar hele leven en dit is zeer waarschijnlijk de oorzaak van de kanker (longkanker). Mijn man vroeg als eerste of ik niet boos was. Ook niet, daar heb ik helemaal niks aan.
dinsdag 6 december 2016 om 12:42
quote:Het-groepje schreef op 06 december 2016 @ 12:32:
Verdrietig maar mooi:
Ik had een afspraak met de verloskundige (in het zkh) en moest heel lang wachten.
Later bleek waarom: Een zwangere vrouw, helemaal verdoofd voor zich uit starend en een snikkende man ernaast. Werden met spoed weggereden
Stemming onder personeel mat, en mensen waren behuild.
Ik mocht naar binnen en die vk vroeg of ik zin had in een extra echo en of wat collega's mochten kijken.
In stilte kwamen er wat mensen bijstaan.
Een mannelijk personeelslid sloeg zijn arm om me heen en zat met zijn gezicht tegen mijn haar.
Voelde heel normaal.
Heel intens allemaal even naar het scherm kijken en daarna weer weg.
Hele bijzondere sfeer.Mooi verhaal. Zo heb ik een slecht nieuws gesprek moeten ondergaan over mijn oudste. We hadden geen idee dat het zo erg was, maar man en ik kregen van de kinderarts te horen dat de toestand van ons kind enorm verslechterd was en dat er eigenlijk geen opties meer waren qua medicatie. Ze hadden nog één optie, maar we moesten ons voorbereiden op afscheid nemen, want ze konden ons niets garanderen. Wij waren echt te verbijsterd en lamgeslagen, en hoorden ineens een snik achter ons. Zat onze Evv'er (kind lag er al drie weken, dus ze had ook wel een 'band' met hem opgebouwd) te huilen. Ik vond het geen moment vervelend dat zij zo 'aanwezig' was tijdens dit gesprek, ook achteraf niet. Je kunt je niet altijd professioneel gedragen. De laatste optie heeft mijn kind er trouwens bovenop geholpen. Om het verhaal even goed te laten eindigen!
Verdrietig maar mooi:
Ik had een afspraak met de verloskundige (in het zkh) en moest heel lang wachten.
Later bleek waarom: Een zwangere vrouw, helemaal verdoofd voor zich uit starend en een snikkende man ernaast. Werden met spoed weggereden
Stemming onder personeel mat, en mensen waren behuild.
Ik mocht naar binnen en die vk vroeg of ik zin had in een extra echo en of wat collega's mochten kijken.
In stilte kwamen er wat mensen bijstaan.
Een mannelijk personeelslid sloeg zijn arm om me heen en zat met zijn gezicht tegen mijn haar.
Voelde heel normaal.
Heel intens allemaal even naar het scherm kijken en daarna weer weg.
Hele bijzondere sfeer.Mooi verhaal. Zo heb ik een slecht nieuws gesprek moeten ondergaan over mijn oudste. We hadden geen idee dat het zo erg was, maar man en ik kregen van de kinderarts te horen dat de toestand van ons kind enorm verslechterd was en dat er eigenlijk geen opties meer waren qua medicatie. Ze hadden nog één optie, maar we moesten ons voorbereiden op afscheid nemen, want ze konden ons niets garanderen. Wij waren echt te verbijsterd en lamgeslagen, en hoorden ineens een snik achter ons. Zat onze Evv'er (kind lag er al drie weken, dus ze had ook wel een 'band' met hem opgebouwd) te huilen. Ik vond het geen moment vervelend dat zij zo 'aanwezig' was tijdens dit gesprek, ook achteraf niet. Je kunt je niet altijd professioneel gedragen. De laatste optie heeft mijn kind er trouwens bovenop geholpen. Om het verhaal even goed te laten eindigen!
dinsdag 6 december 2016 om 12:50
Ik was onderuit gegaan, had een gat in mijn hoofd dat op de Spoedeisende Hulp was gehecht - door iemand die niet wist dat je bij hoofdwonden blauw draad moet gebruiken i.p.v. zwart en de draad niet te kort moet afknippen. Dit i.v.m. het terugvinden van de hechtingen tussen de haren. Er moesten acht hechtingen in.
Ik ga naar de poli om de hechtingen eruit te halen. De (leerling?)-verpleegkundige kan er met moeite vijf vinden. Haar leidinggevende erbij gehaald, die me ten eerste niet gelooft (degene die me had gehecht, had niet alleen verkeerd draad gebruikt en de eindjes heel kort afgeknipt, maar had in mijn dossier ook niet vermeld om hoeveel hechtingen het ging) en dan zegt: 'Nou, als de drie die er volgens u nog inzitten, gaan ontsteken, kan de huisarts ze er wel uit halen.' Ik ben met stomheid geslagen. Vlak buiten de deur, terwijl ik het kan horen, zegt de leidinggevende tegen de verpleegkundige dat ik een lastige patiënt ben die ze nu meteen naar huis moet sturen.
De drie hechtingen gingen inderdaad ontsteken. Bij de huisarts vond de assistente ze moeiteloos. Vanwege de ontstekingen moesten ze eruit. Het gevolg was dat ik een hele tijd met een open wond op mijn achterhoofd heb rondgelopen, die ik 3 x per dag moest spoelen en die maar heel langzaam dichtgroeide. Daar heb ik nu een plek waar geen haar meer groeit.
Ik ga naar de poli om de hechtingen eruit te halen. De (leerling?)-verpleegkundige kan er met moeite vijf vinden. Haar leidinggevende erbij gehaald, die me ten eerste niet gelooft (degene die me had gehecht, had niet alleen verkeerd draad gebruikt en de eindjes heel kort afgeknipt, maar had in mijn dossier ook niet vermeld om hoeveel hechtingen het ging) en dan zegt: 'Nou, als de drie die er volgens u nog inzitten, gaan ontsteken, kan de huisarts ze er wel uit halen.' Ik ben met stomheid geslagen. Vlak buiten de deur, terwijl ik het kan horen, zegt de leidinggevende tegen de verpleegkundige dat ik een lastige patiënt ben die ze nu meteen naar huis moet sturen.
De drie hechtingen gingen inderdaad ontsteken. Bij de huisarts vond de assistente ze moeiteloos. Vanwege de ontstekingen moesten ze eruit. Het gevolg was dat ik een hele tijd met een open wond op mijn achterhoofd heb rondgelopen, die ik 3 x per dag moest spoelen en die maar heel langzaam dichtgroeide. Daar heb ik nu een plek waar geen haar meer groeit.
dinsdag 6 december 2016 om 12:58
Dit is niet echt medisch personeel maar zo bizar dat ik hem er maar ingooi.
Kreeg een aantal weken geleden van het CB een email met als onderwerp " melding kindermishandeling en huiselijk geweld", ik natuurlijk gelijk hartkloppingen en open de mail. Heb ik dus het volledige dossier van 2 wildvreemde kinderen doorgestuurd gekregen, inclusief meldingen van buren/scholen en noem maar op. Maarja fouten kunnen gemaakt dus ik het CB bellen en het uitleggen. Kreeg de betreffende persoon aan de lijn " ohja ik zie het, ja mijn collega heeft precies dezelfde naam. Wis de email maar, dank je wel voor het melden doeiii". Zo luchtig deed ze erover, ik vind het echt een schande.
Kreeg een aantal weken geleden van het CB een email met als onderwerp " melding kindermishandeling en huiselijk geweld", ik natuurlijk gelijk hartkloppingen en open de mail. Heb ik dus het volledige dossier van 2 wildvreemde kinderen doorgestuurd gekregen, inclusief meldingen van buren/scholen en noem maar op. Maarja fouten kunnen gemaakt dus ik het CB bellen en het uitleggen. Kreeg de betreffende persoon aan de lijn " ohja ik zie het, ja mijn collega heeft precies dezelfde naam. Wis de email maar, dank je wel voor het melden doeiii". Zo luchtig deed ze erover, ik vind het echt een schande.
dinsdag 6 december 2016 om 13:03
Ook nog een positief verhaal :
Jongste (die met dat gebroken been en arm) is nogal wild en was in het winkelcentrum gevallen. Flink bloedende hoofdwond maar gelukkig zat de huisarts om de hoek. Dicht!
Daar sta je dan met een bloedend kind, geen auto en de HAP ver weg.
Maar toevallig was er vlakbij net een poli geopend waar mensen op afspraak terecht konden voor kleine controles en behandelingen. Ik ben brutaalweg naar binnen gestapt en gevraagd of ze hem wilden hechten. Dat hebben ze gedaan
Jongste (die met dat gebroken been en arm) is nogal wild en was in het winkelcentrum gevallen. Flink bloedende hoofdwond maar gelukkig zat de huisarts om de hoek. Dicht!
Daar sta je dan met een bloedend kind, geen auto en de HAP ver weg.
Maar toevallig was er vlakbij net een poli geopend waar mensen op afspraak terecht konden voor kleine controles en behandelingen. Ik ben brutaalweg naar binnen gestapt en gevraagd of ze hem wilden hechten. Dat hebben ze gedaan
dinsdag 6 december 2016 om 13:04
Zo'n 8 weken terug kwam ik bij de gynaecoloog terecht vanwege zwangerschapsdiabetes.
Door seksueel misbruik in mijn kindertijd heb ik moeite met mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap. Dit heb ik ook overal gemeld en staat ook in mijn zwangerschapskaart.
Ik kaart dit nogmaals overstuur en in tranen aan bij de gynaecoloog (mannelijk) dat ik het écht heel moeilijk vind. Hij gooit een doos tissues mijn kant op en zegt dat ik mij er maar gewoon overheen moet zetten en krast de tekst door over geen mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap in mijn zwangerschapskaart.
Hij zegt nog een keer dat het echt heel onredelijk van mij is om geen mannen rondom mijn zwangerschap en kraambed te willen om iets wat al heel lang geleden gebeurd is.
Ik weet nog steeds niet of ik hier iets mee moet doen. Het doet me nog steeds verschrikkelijk veel verdriet. Ik snap wel dat mocht ik in het ziekenhuis moeten bevallen en de dienstdoende gynaecoloog een man is, ik misschien niet echt een keus heb. Maar hij had dat toch best anders kunnen vertellen?
Ik voelde me nu heel erg aangevallen en alsof mijn trauma ongegrond is.
Door seksueel misbruik in mijn kindertijd heb ik moeite met mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap. Dit heb ik ook overal gemeld en staat ook in mijn zwangerschapskaart.
Ik kaart dit nogmaals overstuur en in tranen aan bij de gynaecoloog (mannelijk) dat ik het écht heel moeilijk vind. Hij gooit een doos tissues mijn kant op en zegt dat ik mij er maar gewoon overheen moet zetten en krast de tekst door over geen mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap in mijn zwangerschapskaart.
Hij zegt nog een keer dat het echt heel onredelijk van mij is om geen mannen rondom mijn zwangerschap en kraambed te willen om iets wat al heel lang geleden gebeurd is.
Ik weet nog steeds niet of ik hier iets mee moet doen. Het doet me nog steeds verschrikkelijk veel verdriet. Ik snap wel dat mocht ik in het ziekenhuis moeten bevallen en de dienstdoende gynaecoloog een man is, ik misschien niet echt een keus heb. Maar hij had dat toch best anders kunnen vertellen?
Ik voelde me nu heel erg aangevallen en alsof mijn trauma ongegrond is.
dinsdag 6 december 2016 om 13:08
Eens. In ´mijn´ ziekenhuis was het half om, dus meer dan genoeg vrouwen.
Die overigens minder voorzichtig waren als de mannen hoor. Ik snap je aversie, maar ik zou eerder deze arts niet meer willen, dan mannen in het algemeen.
Die overigens minder voorzichtig waren als de mannen hoor. Ik snap je aversie, maar ik zou eerder deze arts niet meer willen, dan mannen in het algemeen.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
wat naar
dinsdag 6 december 2016 om 13:09
Ik reageer op een aantal medicijnen heel slecht, heb ook altijd een medicijnpaspoort bij me. Bij de apotheek in het ziekenhuis moest ik medicijnen ophalen. Ik pak ze aan en zie dat het medicijnen waren waar ik niet tegen kan. Ik zeg dat en laat mijn medicijnpaspoort zien. "Is het nou zo erg om een beetje misselijk te worden van medicijnen?" vroeg de vrouw geïrriteerd. "Als je ervan moet overgeven werken ze niet, hè" zei ik. "Ja, op deze manier blijft er niet veel keus over." Mens was vreselijk geïrriteerd, maar heb uiteindelijk wel de goede gekregen.
En ik heb een officiële klacht ingediend tegen een receptioniste van een afdeling in het ziekenhuis. De klacht werd serieus in behandeling genomen en medewerkster heeft verplicht een cursus moeten volgen over klantvriendelijkheid. Ik was echt blij dat het serieus genomen werd.
En ik heb een officiële klacht ingediend tegen een receptioniste van een afdeling in het ziekenhuis. De klacht werd serieus in behandeling genomen en medewerkster heeft verplicht een cursus moeten volgen over klantvriendelijkheid. Ik was echt blij dat het serieus genomen werd.
dinsdag 6 december 2016 om 13:09
Valt echt totaal in het niet bij de medische misstanden die hier worden genoemd
Maar redelijk grappig: toen ik 20 was werd mijn spiraaltje geplaatst door de huisarts. Of er een co mee kon kijken? Ik dacht: ach moet toch met de benen wijd, why not? HA moest meerdere keren opmeten (aaauuuw) en toen het spiraaltje zat en ik even mocht bijkomen achter het gordijntje. Hoorde daarna de co op licht ongeinteresseerde manier vragen: "Maar waarom doet het nou eigenlijk zo'n pijn?" Hij kon het zich niet zo goed voorstellen namelijk. Toen wilde ik wel op staan, zn ballen 3x rond draaien en hem vragen waarom inderdaad.
Maar redelijk grappig: toen ik 20 was werd mijn spiraaltje geplaatst door de huisarts. Of er een co mee kon kijken? Ik dacht: ach moet toch met de benen wijd, why not? HA moest meerdere keren opmeten (aaauuuw) en toen het spiraaltje zat en ik even mocht bijkomen achter het gordijntje. Hoorde daarna de co op licht ongeinteresseerde manier vragen: "Maar waarom doet het nou eigenlijk zo'n pijn?" Hij kon het zich niet zo goed voorstellen namelijk. Toen wilde ik wel op staan, zn ballen 3x rond draaien en hem vragen waarom inderdaad.
anoniem_292785 wijzigde dit bericht op 06-12-2016 13:09
Reden: taalfout
Reden: taalfout
% gewijzigd
dinsdag 6 december 2016 om 13:11
Mijn eigen bizarre ervaring:
jaren geleden maakte ik een afspraak bij de gynaecoloog om Implanon te laten zetten. Dat heb ik bij het maken van de afspraak ook genoemd, zelfs nog besproken dat ik dan zelf de Implanon moest ophalen bij de apotheek.
Kom ik op de afspraak, zegt de gyn doodleuk dat ze geen vertrouwen heeft in Implanon en dat zij dat dus ook niet gaat plaatsen bij mij. Ik kon weer naar huis.
Vervolgens krijg ik wel een mooie rekening op de mat. Daar heb ik bezwaar tegen ingediend; er had immers helemaal geen medische handeling plaatsgevonden en als mij bij het maken van de afspraak direct was verteld dat deze gyn niet van plan was om de Implanon in mijn arm te zetten, dan had het ons allebei niet onnodig tijd gekost.
Het verweer van de gyn was dat ik toch moest betalen, ze had immers tijd aan mij besteed en had ook mijn buik onderzocht.
Uh.......mijn buik onderzocht? Ik was na 5 minuten weer buiten, mijn buik heeft ze niet eens gezien en Implanon hoort in je arm, niet in je buik.
De rekening is ingetrokken.
jaren geleden maakte ik een afspraak bij de gynaecoloog om Implanon te laten zetten. Dat heb ik bij het maken van de afspraak ook genoemd, zelfs nog besproken dat ik dan zelf de Implanon moest ophalen bij de apotheek.
Kom ik op de afspraak, zegt de gyn doodleuk dat ze geen vertrouwen heeft in Implanon en dat zij dat dus ook niet gaat plaatsen bij mij. Ik kon weer naar huis.
Vervolgens krijg ik wel een mooie rekening op de mat. Daar heb ik bezwaar tegen ingediend; er had immers helemaal geen medische handeling plaatsgevonden en als mij bij het maken van de afspraak direct was verteld dat deze gyn niet van plan was om de Implanon in mijn arm te zetten, dan had het ons allebei niet onnodig tijd gekost.
Het verweer van de gyn was dat ik toch moest betalen, ze had immers tijd aan mij besteed en had ook mijn buik onderzocht.
Uh.......mijn buik onderzocht? Ik was na 5 minuten weer buiten, mijn buik heeft ze niet eens gezien en Implanon hoort in je arm, niet in je buik.
De rekening is ingetrokken.
dinsdag 6 december 2016 om 13:11
quote:ZombieQueen schreef op 06 december 2016 @ 13:04:
Zo'n 8 weken terug kwam ik bij de gynaecoloog terecht vanwege zwangerschapsdiabetes.
Door seksueel misbruik in mijn kindertijd heb ik moeite met mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap. Dit heb ik ook overal gemeld en staat ook in mijn zwangerschapskaart.
Ik kaart dit nogmaals overstuur en in tranen aan bij de gynaecoloog (mannelijk) dat ik het écht heel moeilijk vind. Hij gooit een doos tissues mijn kant op en zegt dat ik mij er maar gewoon overheen moet zetten en krast de tekst door over geen mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap in mijn zwangerschapskaart.
Hij zegt nog een keer dat het echt heel onredelijk van mij is om geen mannen rondom mijn zwangerschap en kraambed te willen om iets wat al heel lang geleden gebeurd is.
Ik weet nog steeds niet of ik hier iets mee moet doen. Het doet me nog steeds verschrikkelijk veel verdriet. Ik snap wel dat mocht ik in het ziekenhuis moeten bevallen en de dienstdoende gynaecoloog een man is, ik misschien niet echt een keus heb. Maar hij had dat toch best anders kunnen vertellen?
Ik voelde me nu heel erg aangevallen en alsof mijn trauma ongegrond is.Dit is zeer zeker een officiële klacht waard, zeg! Hork.
Zo'n 8 weken terug kwam ik bij de gynaecoloog terecht vanwege zwangerschapsdiabetes.
Door seksueel misbruik in mijn kindertijd heb ik moeite met mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap. Dit heb ik ook overal gemeld en staat ook in mijn zwangerschapskaart.
Ik kaart dit nogmaals overstuur en in tranen aan bij de gynaecoloog (mannelijk) dat ik het écht heel moeilijk vind. Hij gooit een doos tissues mijn kant op en zegt dat ik mij er maar gewoon overheen moet zetten en krast de tekst door over geen mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap in mijn zwangerschapskaart.
Hij zegt nog een keer dat het echt heel onredelijk van mij is om geen mannen rondom mijn zwangerschap en kraambed te willen om iets wat al heel lang geleden gebeurd is.
Ik weet nog steeds niet of ik hier iets mee moet doen. Het doet me nog steeds verschrikkelijk veel verdriet. Ik snap wel dat mocht ik in het ziekenhuis moeten bevallen en de dienstdoende gynaecoloog een man is, ik misschien niet echt een keus heb. Maar hij had dat toch best anders kunnen vertellen?
Ik voelde me nu heel erg aangevallen en alsof mijn trauma ongegrond is.Dit is zeer zeker een officiële klacht waard, zeg! Hork.
dinsdag 6 december 2016 om 13:12
quote:Konijntje999 schreef op 06 december 2016 @ 13:09:
Valt echt totaal in het niet bij de medische misstanden die hier worden genoemd
Maar redelijk grappig: toen ik 20 was werd mijn spiraaltje geplaatst door de huisarts. Of er een co mee kon kijken? Ik dacht: ach moet toch met de benen wijd, why not? HA moest meerdere keren opmeten (aaauuuw) en toen het spiraaltje zat en ik even mocht bijkomen achter het gordijntje. Hoorde daarna de co op licht ongeinteresseerde manier vragen: "Maar waarom doet het nou eigenlijk zo'n pijn?" Hij kon het zich niet zo goed voorstellen namelijk. Toen wilde ik wel op staan, zn ballen 3x rond draaien en hem vragen waarom inderdaad. Haha dat wordt vast een goede dokter, die snotneus
Valt echt totaal in het niet bij de medische misstanden die hier worden genoemd
Maar redelijk grappig: toen ik 20 was werd mijn spiraaltje geplaatst door de huisarts. Of er een co mee kon kijken? Ik dacht: ach moet toch met de benen wijd, why not? HA moest meerdere keren opmeten (aaauuuw) en toen het spiraaltje zat en ik even mocht bijkomen achter het gordijntje. Hoorde daarna de co op licht ongeinteresseerde manier vragen: "Maar waarom doet het nou eigenlijk zo'n pijn?" Hij kon het zich niet zo goed voorstellen namelijk. Toen wilde ik wel op staan, zn ballen 3x rond draaien en hem vragen waarom inderdaad. Haha dat wordt vast een goede dokter, die snotneus
dinsdag 6 december 2016 om 13:15
Mijn man had om 15 uur zijn onderbeen gebroken en werd naar het ziekenhuis gebracht. Er kwamen steeds spoedoperaties tussendoor dus werd pas de volgende morgen naar de verkoever gebracht. Boven zijn bed kregen de anaesthetist en de chirurg ruzie omdat mijn man geen ruggenprik kan krijgen en ook niet normaal geintubeerd kan worden. Uiteindelijk zou hij toch die dag geopereerd worden.
Om 17 uur lag hij nog als enige op de verkoever. Komt een verpleger naar hem toe en vraagt wat hij daar doet...... Mijn man zegt, ik ben al de hele dag op de bus aan het wachten maar die komt maar niet!!
Hij werd weer terug gebracht naar zijn kamer en is uiteindelijk pas 48 uur later geopereerd. Toen had hij al doorligplekken en verging van de pijn.
Om 17 uur lag hij nog als enige op de verkoever. Komt een verpleger naar hem toe en vraagt wat hij daar doet...... Mijn man zegt, ik ben al de hele dag op de bus aan het wachten maar die komt maar niet!!
Hij werd weer terug gebracht naar zijn kamer en is uiteindelijk pas 48 uur later geopereerd. Toen had hij al doorligplekken en verging van de pijn.
dinsdag 6 december 2016 om 13:16
Niet vreselijk, maar wel vreemd/vervelend:
Mijn tweede kind was net geboren en kreeg flesvoeding. Bij de oudste was ik met de borst gestart dus geen ervaring met de fles bij een net geboren kindje. De verpleger in het ziekenhuis kwam met een flesje en dochter tankt tevreden het hele flesje leeg. Later komt hij terug en vraagt hoeveel dochter gedronken heeft. Ik zei dat ik niet wist hoeveel er in het flesje zat, maar dat het leeg was. Toen werd hij boos op me want het was echt niet de bedoeling dat ze al zoveel zou drinken, dat mocht helemaal niet etc. Het was op zich dan wel handig geweest als hij me dat vooraf had verteld!
Bij diezelfde bevalling: net toen ik mocht gaan persen viel de hartslag van dochter weg. Zowel de verpleegkundige als de gynaecoloog waren er allebei langere tijd uit geweest en voor beide was dit weer de eerste bevalling. Ze gingen even op hun gemakje overleggen of haar hart echt gestopt zou zijn of dat de sensor gewoon was losgeraakt. Totdat mijn man riep 'haal dat kind er dan uit, dan weet je het!', toen moest ik ineens als een gek gaan persen. Gelukkig bleek dat de sensor was los gegaan, maar echt handig was het niet!
Mijn tweede kind was net geboren en kreeg flesvoeding. Bij de oudste was ik met de borst gestart dus geen ervaring met de fles bij een net geboren kindje. De verpleger in het ziekenhuis kwam met een flesje en dochter tankt tevreden het hele flesje leeg. Later komt hij terug en vraagt hoeveel dochter gedronken heeft. Ik zei dat ik niet wist hoeveel er in het flesje zat, maar dat het leeg was. Toen werd hij boos op me want het was echt niet de bedoeling dat ze al zoveel zou drinken, dat mocht helemaal niet etc. Het was op zich dan wel handig geweest als hij me dat vooraf had verteld!
Bij diezelfde bevalling: net toen ik mocht gaan persen viel de hartslag van dochter weg. Zowel de verpleegkundige als de gynaecoloog waren er allebei langere tijd uit geweest en voor beide was dit weer de eerste bevalling. Ze gingen even op hun gemakje overleggen of haar hart echt gestopt zou zijn of dat de sensor gewoon was losgeraakt. Totdat mijn man riep 'haal dat kind er dan uit, dan weet je het!', toen moest ik ineens als een gek gaan persen. Gelukkig bleek dat de sensor was los gegaan, maar echt handig was het niet!
dinsdag 6 december 2016 om 13:23
(Veel) minder ernstig dan sommige dingen hier, maar het is me toch bijgebleven.
Ik was hard gevallen en het bewustzijn verloren. Er was een ambulance gebeld en het ambulancepersoneel was mij aan het onderzoeken. Ik was weer bijgekomen, er werden vragen aan mij gesteld maar ik was nog helemaal ontdaan en kon geen woord uitbrengen. Toen het weer een beetje ging vroeg de ambulancezuster op zeer onvriendelijke en beschuldigende toon waarom ik niet had gereageerd op hun vragen en dat in hun tijd die ik daarmee verspilde iemand anders wel had kunnen sterven.
In dezelfde categorie, maar dan met de telefoniste van de alarmcentrale. Een klasgenoot had al een paar keer zelfmoord proberen te plegen. Op een dag, moge de Here weten waarom, had ze mij een bericht gestuurd dat ze een overdosis van het één of ander had genomen en dat ze bij dezen afscheid nam. Maar ja, ik zat aan de andere kant van het land. Ondanks dat ik haar niet echt kende gokte ik het er toch niet op of ze het nou wel of niet echt had gedaan en belde het alarmnummer (ik wist haar adres gelukkig wel). Vrouw aan de lijn helemaal uit d'r plaat dat ik er zelf maar heen moest gaan en dat het alarmnummer alleen voor noodgevallen was. Ik was helemaal in paniek. Tenslotte heeft ze, na een hoop zuchten, een politiewagen naar het adres van de klasgenoot gestuurd en achteraf hoorde ik dat die gelijk een ambulance hebben laten komen, waarna haar maag is leeggepompt in het ziekenhuis.
Ik was hard gevallen en het bewustzijn verloren. Er was een ambulance gebeld en het ambulancepersoneel was mij aan het onderzoeken. Ik was weer bijgekomen, er werden vragen aan mij gesteld maar ik was nog helemaal ontdaan en kon geen woord uitbrengen. Toen het weer een beetje ging vroeg de ambulancezuster op zeer onvriendelijke en beschuldigende toon waarom ik niet had gereageerd op hun vragen en dat in hun tijd die ik daarmee verspilde iemand anders wel had kunnen sterven.
In dezelfde categorie, maar dan met de telefoniste van de alarmcentrale. Een klasgenoot had al een paar keer zelfmoord proberen te plegen. Op een dag, moge de Here weten waarom, had ze mij een bericht gestuurd dat ze een overdosis van het één of ander had genomen en dat ze bij dezen afscheid nam. Maar ja, ik zat aan de andere kant van het land. Ondanks dat ik haar niet echt kende gokte ik het er toch niet op of ze het nou wel of niet echt had gedaan en belde het alarmnummer (ik wist haar adres gelukkig wel). Vrouw aan de lijn helemaal uit d'r plaat dat ik er zelf maar heen moest gaan en dat het alarmnummer alleen voor noodgevallen was. Ik was helemaal in paniek. Tenslotte heeft ze, na een hoop zuchten, een politiewagen naar het adres van de klasgenoot gestuurd en achteraf hoorde ik dat die gelijk een ambulance hebben laten komen, waarna haar maag is leeggepompt in het ziekenhuis.
dinsdag 6 december 2016 om 13:24
Zelf verging ik al 2 jaar van de buikpijn. Alles onderzocht maar ze konden niets vinden. Toen ik binnen 4 uur 3 x was flauw gevallen van de pijn toch maar naar de eerste hulp. Ze konden niets vinden en werd weer weggestuurd. Een paar dagen later was het niet meer te houden. Mijn man belde naar de polo gynaecologie en vroeg naar de gynacoloog. Die zou zsm terugbellen. Toen zij na 3 uur nog niet had gebeld heeft mijn man boos teruggebeld. Hij vroeg weer naar de gynaecoloog maar die was in vergadering. Mijn man was echt boos en zei ik kom mijn vrouw NU brengen en leg haar midden op de vergadertafel als ze nu niet direkt kan kijken. Via de eerste hulp bij die gynaecologe bel and. Weer geen idee wat er aan de hand was.
Ze verwees mij door naar het zgn opperhoofd van de afdeling een week later. Die heeft mij 1 minuut onderzocht en binnen 5 minuten letterlijk 3 x gevraagd of ik in mijn jeugd misbruik was!! Hij geloofde mijn antwoorden dus niet. Tegen de assistent zei hij, mensen die het ontkennen willen het gewoon niet toegeven.
Uiteindelijk besloot hij 2 minuten later dat het tussen mijn oren zat. Dat kwam voornamelijk door mijn man want die was dominant! Had blijkbaar in mijn dossier gelezen dat mijn man boos was geworden. Ik kon tegensputteren wat ik wilde maar het zat tussen mijn oren.
Toen ik zei dat ik het wel knap van mijn psyche vond dat deze exact op dezelfde dagen van mijn cyclus de pijn liet verergeren en liet verminderen gaf hij mij dan uiteindelijk medicijnen om in de overgang te komen. Binnen 1 week was de buikpijn weg en viel ik niet meer flauw .
Ik wil eigenlijk nog steeds een keer mijn dossier opvragen om te lezen wat er in staat.
Ze verwees mij door naar het zgn opperhoofd van de afdeling een week later. Die heeft mij 1 minuut onderzocht en binnen 5 minuten letterlijk 3 x gevraagd of ik in mijn jeugd misbruik was!! Hij geloofde mijn antwoorden dus niet. Tegen de assistent zei hij, mensen die het ontkennen willen het gewoon niet toegeven.
Uiteindelijk besloot hij 2 minuten later dat het tussen mijn oren zat. Dat kwam voornamelijk door mijn man want die was dominant! Had blijkbaar in mijn dossier gelezen dat mijn man boos was geworden. Ik kon tegensputteren wat ik wilde maar het zat tussen mijn oren.
Toen ik zei dat ik het wel knap van mijn psyche vond dat deze exact op dezelfde dagen van mijn cyclus de pijn liet verergeren en liet verminderen gaf hij mij dan uiteindelijk medicijnen om in de overgang te komen. Binnen 1 week was de buikpijn weg en viel ik niet meer flauw .
Ik wil eigenlijk nog steeds een keer mijn dossier opvragen om te lezen wat er in staat.
dinsdag 6 december 2016 om 13:25
quote:ZombieQueen schreef op 06 december 2016 @ 13:04:
Zo'n 8 weken terug kwam ik bij de gynaecoloog terecht vanwege zwangerschapsdiabetes.
Door seksueel misbruik in mijn kindertijd heb ik moeite met mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap. Dit heb ik ook overal gemeld en staat ook in mijn zwangerschapskaart.
Ik kaart dit nogmaals overstuur en in tranen aan bij de gynaecoloog (mannelijk) dat ik het écht heel moeilijk vind. Hij gooit een doos tissues mijn kant op en zegt dat ik mij er maar gewoon overheen moet zetten en krast de tekst door over geen mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap in mijn zwangerschapskaart.
Hij zegt nog een keer dat het echt heel onredelijk van mij is om geen mannen rondom mijn zwangerschap en kraambed te willen om iets wat al heel lang geleden gebeurd is.
Ik weet nog steeds niet of ik hier iets mee moet doen. Het doet me nog steeds verschrikkelijk veel verdriet. Ik snap wel dat mocht ik in het ziekenhuis moeten bevallen en de dienstdoende gynaecoloog een man is, ik misschien niet echt een keus heb. Maar hij had dat toch best anders kunnen vertellen?
Ik voelde me nu heel erg aangevallen en alsof mijn trauma ongegrond is.
Jezus, ZQ. Natuurlijk, het kan dat je geen andere keus hebt maar dat kan en moet echt anders gebracht worden.
Ervaringen hier zijn meestal positief met af en toe ronduit stomme fouten.
Ik had het gepresteerd om een raar botje in mijn voet te breken als prepuber. Het begon al raar omdat men bij de HAP dacht dat het gewoon een flinke opdoffer was, toch maar doorgestuurd voor foto's en daar bleek het botje gewoon doormidden te zijn. Nou ja, okay, gips er om. Blijkbaar vond de dienstdoende assistent (Het was in elk geval niet de gipsmeester zelf) het ook een raar botje om te breken en had ze mijn hele enkel in gegipst, maar niet het deel dat daadwerkelijk gebroken was. Dat kon nog redelijk vrij bewegen. Paar dagen later terug en de gipsmeester keek nogal verwonderd. Hoe het gips zat, had geen enkele functie. Aldus de gipsmeester. Nieuw gips erom, dit keer wel goed maar je kan nog steeds aan mijn voet zien dat daar iets niet klopt.
Voor de rest ben ik panisch voor injectienaalden. Het begon met als ukkie bloedprikken door een nogal ongeduldige verpleegster, later kreeg ik iedere keer stagiaires die er gewoon niet goed in waren: verkeerde ader prikken, daar een half buisje uit krijgen om vervolgens maar te gaan wringen en doen, tot op het punt dat één van mijn ouders er fijntjes op wees 'Dat het geen slakom is en er NU iemand anders gehaald wordt'. Iedere keer was het weer feest met forse blauwe plekken in mijn elleboog en altijd aan mijn schrijfarm. Pas in België pakte een verpleegkundige mijn andere arm en weet precies de juiste ader te raken. Die vond het maar raar dat altijd mijn schrijfarm gebruikt werd.
Ik ben geen fan van tandartsen, ook enorm lang mee gesukkeld want ja, injectienaalden in mijn mond zijn een drama door een vorige tandarts. Nu heb ik gelukkig een hele vriendelijke dus die laat ik niet meer gaan. Achteraf gezien had ik veel eerder bij mijn vorige tandarts weg moeten gaan. Heel vriendelijk doen als een zeker familielid erbij was, moest ik alleen werd ik afgebekt.
Zo'n 8 weken terug kwam ik bij de gynaecoloog terecht vanwege zwangerschapsdiabetes.
Door seksueel misbruik in mijn kindertijd heb ik moeite met mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap. Dit heb ik ook overal gemeld en staat ook in mijn zwangerschapskaart.
Ik kaart dit nogmaals overstuur en in tranen aan bij de gynaecoloog (mannelijk) dat ik het écht heel moeilijk vind. Hij gooit een doos tissues mijn kant op en zegt dat ik mij er maar gewoon overheen moet zetten en krast de tekst door over geen mannelijke hulpverleners rondom mijn zwangerschap in mijn zwangerschapskaart.
Hij zegt nog een keer dat het echt heel onredelijk van mij is om geen mannen rondom mijn zwangerschap en kraambed te willen om iets wat al heel lang geleden gebeurd is.
Ik weet nog steeds niet of ik hier iets mee moet doen. Het doet me nog steeds verschrikkelijk veel verdriet. Ik snap wel dat mocht ik in het ziekenhuis moeten bevallen en de dienstdoende gynaecoloog een man is, ik misschien niet echt een keus heb. Maar hij had dat toch best anders kunnen vertellen?
Ik voelde me nu heel erg aangevallen en alsof mijn trauma ongegrond is.
Jezus, ZQ. Natuurlijk, het kan dat je geen andere keus hebt maar dat kan en moet echt anders gebracht worden.
Ervaringen hier zijn meestal positief met af en toe ronduit stomme fouten.
Ik had het gepresteerd om een raar botje in mijn voet te breken als prepuber. Het begon al raar omdat men bij de HAP dacht dat het gewoon een flinke opdoffer was, toch maar doorgestuurd voor foto's en daar bleek het botje gewoon doormidden te zijn. Nou ja, okay, gips er om. Blijkbaar vond de dienstdoende assistent (Het was in elk geval niet de gipsmeester zelf) het ook een raar botje om te breken en had ze mijn hele enkel in gegipst, maar niet het deel dat daadwerkelijk gebroken was. Dat kon nog redelijk vrij bewegen. Paar dagen later terug en de gipsmeester keek nogal verwonderd. Hoe het gips zat, had geen enkele functie. Aldus de gipsmeester. Nieuw gips erom, dit keer wel goed maar je kan nog steeds aan mijn voet zien dat daar iets niet klopt.
Voor de rest ben ik panisch voor injectienaalden. Het begon met als ukkie bloedprikken door een nogal ongeduldige verpleegster, later kreeg ik iedere keer stagiaires die er gewoon niet goed in waren: verkeerde ader prikken, daar een half buisje uit krijgen om vervolgens maar te gaan wringen en doen, tot op het punt dat één van mijn ouders er fijntjes op wees 'Dat het geen slakom is en er NU iemand anders gehaald wordt'. Iedere keer was het weer feest met forse blauwe plekken in mijn elleboog en altijd aan mijn schrijfarm. Pas in België pakte een verpleegkundige mijn andere arm en weet precies de juiste ader te raken. Die vond het maar raar dat altijd mijn schrijfarm gebruikt werd.
Ik ben geen fan van tandartsen, ook enorm lang mee gesukkeld want ja, injectienaalden in mijn mond zijn een drama door een vorige tandarts. Nu heb ik gelukkig een hele vriendelijke dus die laat ik niet meer gaan. Achteraf gezien had ik veel eerder bij mijn vorige tandarts weg moeten gaan. Heel vriendelijk doen als een zeker familielid erbij was, moest ik alleen werd ik afgebekt.
dinsdag 6 december 2016 om 13:27
Ik was eerst bij de huisarts geweest, maar werd toch doorgestuurd naar de spoedeisende hulp. Huisarts had wel alvast een drukverband aangelegd om de ergste pijn te verlichten.
Aangemeld op de eerste hulp en vlak daarna was er een wisseling van het personeel. Mijn moeder vroeg na twee uur wachten aan de secretaresse of er zicht was op wanneer ik geholpen zou worden. Oh, roept de secretaresse verbaasd uit, ik had uw dochter al afgemeld, ja ik zag een verbandje dus ik dacht dat ze al geholpen was. Al die tijd voor niks zitten wachten dus.
Aangemeld op de eerste hulp en vlak daarna was er een wisseling van het personeel. Mijn moeder vroeg na twee uur wachten aan de secretaresse of er zicht was op wanneer ik geholpen zou worden. Oh, roept de secretaresse verbaasd uit, ik had uw dochter al afgemeld, ja ik zag een verbandje dus ik dacht dat ze al geholpen was. Al die tijd voor niks zitten wachten dus.