Overig
alle pijlers
Bizarre acties medisch personeel
dinsdag 6 december 2016 om 08:05
TO trapt af: voor een opname zat ik in de wachtkamer te wachten tot ik werd opgehaald. Na ongeveer 10 minuten (geloof ik) was ik aan de beurt. Er werd van 10 meter afstand geroepen of ik mw. die-en-die was. Toen ik ja zei, ordonneerde de verpleegkundige dat ik mee MOEST komen! Aber jawohl riep ik even hard terug.. Vond ze niet zo grappig.
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
woensdag 7 december 2016 om 09:39
quote:Lady_Grey schreef op 07 december 2016 @ 00:46:
Ook al meerdere keren meegemaakt dat allergieën niet goed geregistreerd worden trouwens. Misschien niet heel bizar, maar ik ben allergisch voor penicilline en ik heb ondertussen al 3 keer zelf gevraagd of ze niet een ander antibioticum moesten voorschrijven, omdat ik van de voorgeschreven antibiotica toch echt dood zou gaan ongeveer .
Dit heb ik ook regelmatig gehad. Ik heb al vanaf kleins af aan penicilline allergie, zo erg dat ik ook direct medicatie moet als ik het wel krijg. Maar zowel bij de huisarts als bij de apotheek waar ze het beide zouden moeten weten gaat er bij niemand een belletje rinkelen. Belachelijk want zo een allergie kan dodelijk zijn en niet iedereen is zo bij dat ze dat zelf in de gaten houden.
Ook eens pas bevallen bij de huisarts gezeten met enorme buikpijn, de avond ervoor super heftige buikpijn aanvallen met overgeven erbij en diarree en iets heel geks voelbaar ter hoogte van mijn lever. Volgens de huisarts verstopping dat hadden veel pas bevallen vrouwen en die diarree was overloop diarree. Nou heb ik best verstand van medische zaken en ik was het er echt niet mee eens. Maar ja labiel als ik was met al mijn hormonen enz me toch laten wegsturen met laxeermiddel.. Twee dagen later terug naar de praktijk (ik moest eigenlijk twee weken laxeermiddel nemen voor ik terug kwam) waar een andere huisarts me meteen doorstuurde voor een echo, bleek een ernstige ontsteking te zijn aan mijn galblaas die daardoor zo vergroot was dat hij duidelijk voelbaar was (galblaas is normaal helemaal niet voelbaar). Dezelfde week nog lag ik op de OK.. De huisarts vond zijn fout logisch want dit komt zelden voor en zeker niet op mijn leeftijd (ik was nog geen dertig toen), dat snap ik wel maar mijn klachten wezen gewoon echt niet op verstopping en dat had hij wel kunnen weten.
Ooit een co assistent gehad die mij ging hechten, helemaal prima op zich. Alleen ze deed het gewoon echt niet goed waardoor het een heel lelijk litteken zou worden. Ik vragen of ze het opnieuw kon doen, nee hij zat er nou toch in.. Toen heb ik gezegd dat ze nu iemand anders kon roepen en dat ik het anders zelf wel zou doen, toen heeft ze toch maar zuchtend de arts gehaald die haar begeleiden en daar wilde ze met haar ogen rollend wel van aannemen dat het niet goed zat. Uiteindelijk heeft de arts het gehecht, aardige man trouwens die me gekscherend nog de keus gaf het zelf te doen en vervolgens eens uitgebreid over de co geroddeld waar wel meer mee mis was volgens hem. Maar dat zuchtende mens dat niets wil aannemen is waarschijnlijk nu dus wel dokter ergens..
Ook al meerdere keren meegemaakt dat allergieën niet goed geregistreerd worden trouwens. Misschien niet heel bizar, maar ik ben allergisch voor penicilline en ik heb ondertussen al 3 keer zelf gevraagd of ze niet een ander antibioticum moesten voorschrijven, omdat ik van de voorgeschreven antibiotica toch echt dood zou gaan ongeveer .
Dit heb ik ook regelmatig gehad. Ik heb al vanaf kleins af aan penicilline allergie, zo erg dat ik ook direct medicatie moet als ik het wel krijg. Maar zowel bij de huisarts als bij de apotheek waar ze het beide zouden moeten weten gaat er bij niemand een belletje rinkelen. Belachelijk want zo een allergie kan dodelijk zijn en niet iedereen is zo bij dat ze dat zelf in de gaten houden.
Ook eens pas bevallen bij de huisarts gezeten met enorme buikpijn, de avond ervoor super heftige buikpijn aanvallen met overgeven erbij en diarree en iets heel geks voelbaar ter hoogte van mijn lever. Volgens de huisarts verstopping dat hadden veel pas bevallen vrouwen en die diarree was overloop diarree. Nou heb ik best verstand van medische zaken en ik was het er echt niet mee eens. Maar ja labiel als ik was met al mijn hormonen enz me toch laten wegsturen met laxeermiddel.. Twee dagen later terug naar de praktijk (ik moest eigenlijk twee weken laxeermiddel nemen voor ik terug kwam) waar een andere huisarts me meteen doorstuurde voor een echo, bleek een ernstige ontsteking te zijn aan mijn galblaas die daardoor zo vergroot was dat hij duidelijk voelbaar was (galblaas is normaal helemaal niet voelbaar). Dezelfde week nog lag ik op de OK.. De huisarts vond zijn fout logisch want dit komt zelden voor en zeker niet op mijn leeftijd (ik was nog geen dertig toen), dat snap ik wel maar mijn klachten wezen gewoon echt niet op verstopping en dat had hij wel kunnen weten.
Ooit een co assistent gehad die mij ging hechten, helemaal prima op zich. Alleen ze deed het gewoon echt niet goed waardoor het een heel lelijk litteken zou worden. Ik vragen of ze het opnieuw kon doen, nee hij zat er nou toch in.. Toen heb ik gezegd dat ze nu iemand anders kon roepen en dat ik het anders zelf wel zou doen, toen heeft ze toch maar zuchtend de arts gehaald die haar begeleiden en daar wilde ze met haar ogen rollend wel van aannemen dat het niet goed zat. Uiteindelijk heeft de arts het gehecht, aardige man trouwens die me gekscherend nog de keus gaf het zelf te doen en vervolgens eens uitgebreid over de co geroddeld waar wel meer mee mis was volgens hem. Maar dat zuchtende mens dat niets wil aannemen is waarschijnlijk nu dus wel dokter ergens..
Difficulty is inevitable, drama is a choice.
woensdag 7 december 2016 om 09:43
Gelukkig controleert bij ons de apotheek goed op medicijn allergieën. Ik heb bij mijn eigen apotheek nog nooit problemen gehad of dat ik het zelf nog eens moest nakijken. Kleine moeite lijkt mij en vind het stom dat dat helemaal niet zo vanzelfsprekend is bij sommige apotheken (net als bij toen in het ziekenhuis).
woensdag 7 december 2016 om 09:46
Ooit lang geleden een kleine (kijk) operatie moeten ondergaan.
Spiraaltje was verhuisd.
Onderzoek gehad, gewogen en een komt u over 4 weken maar terug mevrouw.
Uhm okay.. 4 weken later terug, opname, narcose etc. En maar niet wakker worden.
Operatie was rond 14 uur, en om 22 uur is man maar naar huis gegaan, ik sliep dus nog..
Bleek dat ze mijn gewicht niet hadden gecontroleerd en in dus veel te veel narcose middel toegediend had gekregen.
Maar dit ziekenhuis is echt 3x niks, met de kinderen reis ik graag een stukje verder
Spiraaltje was verhuisd.
Onderzoek gehad, gewogen en een komt u over 4 weken maar terug mevrouw.
Uhm okay.. 4 weken later terug, opname, narcose etc. En maar niet wakker worden.
Operatie was rond 14 uur, en om 22 uur is man maar naar huis gegaan, ik sliep dus nog..
Bleek dat ze mijn gewicht niet hadden gecontroleerd en in dus veel te veel narcose middel toegediend had gekregen.
Maar dit ziekenhuis is echt 3x niks, met de kinderen reis ik graag een stukje verder
woensdag 7 december 2016 om 10:01
quote:MwTheelepel schreef op 07 december 2016 @ 09:39:
[...]
Dit heb ik ook regelmatig gehad. Ik heb al vanaf kleins af aan penicilline allergie, zo erg dat ik ook direct medicatie moet als ik het wel krijg. Maar zowel bij de huisarts als bij de apotheek waar ze het beide zouden moeten weten gaat er bij niemand een belletje rinkelen. Belachelijk want zo een allergie kan dodelijk zijn en niet iedereen is zo bij dat ze dat zelf in de gaten houden.
Ook eens pas bevallen bij de huisarts gezeten met enorme buikpijn, de avond ervoor super heftige buikpijn aanvallen met overgeven erbij en diarree en iets heel geks voelbaar ter hoogte van mijn lever. Volgens de huisarts verstopping dat hadden veel pas bevallen vrouwen en die diarree was overloop diarree. Nou heb ik best verstand van medische zaken en ik was het er echt niet mee eens. Maar ja labiel als ik was met al mijn hormonen enz me toch laten wegsturen met laxeermiddel.. Twee dagen later terug naar de praktijk (ik moest eigenlijk twee weken laxeermiddel nemen voor ik terug kwam) waar een andere huisarts me meteen doorstuurde voor een echo, bleek een ernstige ontsteking te zijn aan mijn galblaas die daardoor zo vergroot was dat hij duidelijk voelbaar was (galblaas is normaal helemaal niet voelbaar). Dezelfde week nog lag ik op de OK.. De huisarts vond zijn fout logisch want dit komt zelden voor en zeker niet op mijn leeftijd (ik was nog geen dertig toen), dat snap ik wel maar mijn klachten wezen gewoon echt niet op verstopping en dat had hij wel kunnen weten.
Ooit een co assistent gehad die mij ging hechten, helemaal prima op zich. Alleen ze deed het gewoon echt niet goed waardoor het een heel lelijk litteken zou worden. Ik vragen of ze het opnieuw kon doen, nee hij zat er nou toch in.. Toen heb ik gezegd dat ze nu iemand anders kon roepen en dat ik het anders zelf wel zou doen, toen heeft ze toch maar zuchtend de arts gehaald die haar begeleiden en daar wilde ze met haar ogen rollend wel van aannemen dat het niet goed zat. Uiteindelijk heeft de arts het gehecht, aardige man trouwens die me gekscherend nog de keus gaf het zelf te doen en vervolgens eens uitgebreid over de co geroddeld waar wel meer mee mis was volgens hem. Maar dat zuchtende mens dat niets wil aannemen is waarschijnlijk nu dus wel dokter ergens..Hopelijk is ze gewoon ontslagen.. nu ik erver nadenk: ik ben op mijn 7e flink gevallen en had een grote jaap in mijn knie. Hij was zo diep dat je een vetbolletje kon zien die onder je huid ligt. Dus laten hechten bij de eerste hulp, en ik heb er echt een lelijk litteken aan overgehouden. Nu stoor ik me er niet echt aan, maar door jou verhaal haalde ik het beeld van mijn hechting even voor me. En nu ik erover nadenk en zelf via tv etc wat mooie hechtingen heb gezien, was die hechting echt ongelofelijk lelijk gezet. De draadjes zaten niet mooi langs elkaar maar leek eerder op een kleuter die 2 lapjes stof aan elkaar genaaid had. Geen wonder dan het litteken zo lelijk is..
[...]
Dit heb ik ook regelmatig gehad. Ik heb al vanaf kleins af aan penicilline allergie, zo erg dat ik ook direct medicatie moet als ik het wel krijg. Maar zowel bij de huisarts als bij de apotheek waar ze het beide zouden moeten weten gaat er bij niemand een belletje rinkelen. Belachelijk want zo een allergie kan dodelijk zijn en niet iedereen is zo bij dat ze dat zelf in de gaten houden.
Ook eens pas bevallen bij de huisarts gezeten met enorme buikpijn, de avond ervoor super heftige buikpijn aanvallen met overgeven erbij en diarree en iets heel geks voelbaar ter hoogte van mijn lever. Volgens de huisarts verstopping dat hadden veel pas bevallen vrouwen en die diarree was overloop diarree. Nou heb ik best verstand van medische zaken en ik was het er echt niet mee eens. Maar ja labiel als ik was met al mijn hormonen enz me toch laten wegsturen met laxeermiddel.. Twee dagen later terug naar de praktijk (ik moest eigenlijk twee weken laxeermiddel nemen voor ik terug kwam) waar een andere huisarts me meteen doorstuurde voor een echo, bleek een ernstige ontsteking te zijn aan mijn galblaas die daardoor zo vergroot was dat hij duidelijk voelbaar was (galblaas is normaal helemaal niet voelbaar). Dezelfde week nog lag ik op de OK.. De huisarts vond zijn fout logisch want dit komt zelden voor en zeker niet op mijn leeftijd (ik was nog geen dertig toen), dat snap ik wel maar mijn klachten wezen gewoon echt niet op verstopping en dat had hij wel kunnen weten.
Ooit een co assistent gehad die mij ging hechten, helemaal prima op zich. Alleen ze deed het gewoon echt niet goed waardoor het een heel lelijk litteken zou worden. Ik vragen of ze het opnieuw kon doen, nee hij zat er nou toch in.. Toen heb ik gezegd dat ze nu iemand anders kon roepen en dat ik het anders zelf wel zou doen, toen heeft ze toch maar zuchtend de arts gehaald die haar begeleiden en daar wilde ze met haar ogen rollend wel van aannemen dat het niet goed zat. Uiteindelijk heeft de arts het gehecht, aardige man trouwens die me gekscherend nog de keus gaf het zelf te doen en vervolgens eens uitgebreid over de co geroddeld waar wel meer mee mis was volgens hem. Maar dat zuchtende mens dat niets wil aannemen is waarschijnlijk nu dus wel dokter ergens..Hopelijk is ze gewoon ontslagen.. nu ik erver nadenk: ik ben op mijn 7e flink gevallen en had een grote jaap in mijn knie. Hij was zo diep dat je een vetbolletje kon zien die onder je huid ligt. Dus laten hechten bij de eerste hulp, en ik heb er echt een lelijk litteken aan overgehouden. Nu stoor ik me er niet echt aan, maar door jou verhaal haalde ik het beeld van mijn hechting even voor me. En nu ik erover nadenk en zelf via tv etc wat mooie hechtingen heb gezien, was die hechting echt ongelofelijk lelijk gezet. De draadjes zaten niet mooi langs elkaar maar leek eerder op een kleuter die 2 lapjes stof aan elkaar genaaid had. Geen wonder dan het litteken zo lelijk is..
''The sea, once it casts its spell, holds on in its net of wonder forever.''
woensdag 7 december 2016 om 10:25
Ik was onder behandeling in het streekziekenhuis en moest voor een specialistisch onderzoek naar een academisch ziekenhuis omdat daar de benodigde apparatuur was. Ik zou vanzelf een oproep krijgen. Na weken had ik nog niets gehoord en de klachten waren in korte tijd flink verergerd. Toen ik ziekenhuis 2 belde om te vragen wanneer ik ingepland stond, was daar niets van een doorverwijzing bekend. Ik belde daarop ziekenhuis 1 en daar werd me opgewekt meegedeeld dat 'de brief getypt was hoor'. Hij moest alleen nog ondertekend worden en dan kon hij weg. Ik vroeg of de dokter er een aantekening op kon maken dat de klachten erger waren geworden en dat ik veel pijn had. Alles zou in orde komen.
Bij ziekenhuis 2 was ik een week later nog altijd niet bekend en zonder doorverwijzing konden ze niets. De daaropvolgende dagen heb ik diverse malen contact gehad met beide ziekenhuizen, waarin me de ene keer werd verteld dat de brief onderweg was mét aantekening...en de volgende dag lag de brief nog klaar om ondertekend te worden. En mocht je denken dat dit verhaal speelde in de tijd van de postkoetsen...het was zes jaar geleden.
Toen ik dan eindelijk een oproep kreeg was dat voor twee weken later. Ik verging inmiddels van de pijn maar omdat dat niet in de brief stond kon ik niet eerder opgeroepen worden. Van de patiënt zelf namen ze dat niet aan. Toen ik ten einde raad mijn eerste dokter belde om te vragen of hij ervoor kon zorgen dat er wat meer haast achter kon zetten, wilde hij dat niet. Het was uit handen gegeven en het was zijn zaak niet meer.
Toen ik dan eindelijk naar het spreekuur mocht komen lag ik binnen de kortste keren op de behandeltafel. Maar toen waren de klachten al zo verergerd dat het onderzoek mislukte en ik er nog een levensgevaarlijke complicatie bij kreeg ook.
Bij ziekenhuis 2 was ik een week later nog altijd niet bekend en zonder doorverwijzing konden ze niets. De daaropvolgende dagen heb ik diverse malen contact gehad met beide ziekenhuizen, waarin me de ene keer werd verteld dat de brief onderweg was mét aantekening...en de volgende dag lag de brief nog klaar om ondertekend te worden. En mocht je denken dat dit verhaal speelde in de tijd van de postkoetsen...het was zes jaar geleden.
Toen ik dan eindelijk een oproep kreeg was dat voor twee weken later. Ik verging inmiddels van de pijn maar omdat dat niet in de brief stond kon ik niet eerder opgeroepen worden. Van de patiënt zelf namen ze dat niet aan. Toen ik ten einde raad mijn eerste dokter belde om te vragen of hij ervoor kon zorgen dat er wat meer haast achter kon zetten, wilde hij dat niet. Het was uit handen gegeven en het was zijn zaak niet meer.
Toen ik dan eindelijk naar het spreekuur mocht komen lag ik binnen de kortste keren op de behandeltafel. Maar toen waren de klachten al zo verergerd dat het onderzoek mislukte en ik er nog een levensgevaarlijke complicatie bij kreeg ook.
Ik vind hier dingen van.
woensdag 7 december 2016 om 10:35
Mijn moeder sukkelde al heel lang met haar gezondheid en was inmiddels terecht gekomen bij een internist. Omdat het op een gegeven moment heel slecht ging, zijn mijn ouders naar de poli gegaan en hebben aan de balie gevraagd of zij eerder dan de geplande afspraak terug konden komen bij de arts. Het meisje aan de balie zag dat het mis was en plande mijn moeder diezelfde dag tussen de andere patienten. Toen mijn moeder bij de arts binnenkwam, zei deze doodleuk: u heeft vandaag helemaal geen afspraak, maar pas over 4 weken. Ik zie u dan terug, tot ziens.
Mijn moeder is de dag erna via de huisarts in een ander ziekehuis terecht gekomen, per direct opgenomen en geopereerd. Bleek volledig uitgezaaide kanker te hebben en was 11 weken later overleden.
Mijn moeder is de dag erna via de huisarts in een ander ziekehuis terecht gekomen, per direct opgenomen en geopereerd. Bleek volledig uitgezaaide kanker te hebben en was 11 weken later overleden.
woensdag 7 december 2016 om 10:36
quote:tiramisuusje schreef op 07 december 2016 @ 01:08:
[...]
In mijn ervaring wordt je ook veel sneller geholpen bij de Eerste hulp als je met een ambulance binnen komt. Ik heb een kind met een zeldzame aandoening die als jong kind regelmatig in shock raakte en als hij dan niet op tijd medicatie kreeg dan stopt hij met ademen en stopt zijn hart. We hebben dus een brief van de specialist met de naam van de (veelal onbekende) aandoening, en wat de directe behandeling is die hij nodig heeft. Ik heb wel eens aan de balie gestaan, maar de medewerker geloofde niet dat er zoveel spoed was, er komt zo wel iemand kijken, ga maar even in de wachtkamer zitten. Wat ligt je kindje lief te slapen. 'hij slaapt niet, hij is bewusteloos, ik heb hier een brief van zijn specialist' maar nee, er kwam zo wel iemand kijken.... uiteindelijk zat ik dus op de grond in de wachtkamer zelf mijn kind te reanimeren voordat er iemand kwam helpen... tegenwoordig bellen we dus altijd een ambulance.Nou precies. Zou ik ook doen.
[...]
In mijn ervaring wordt je ook veel sneller geholpen bij de Eerste hulp als je met een ambulance binnen komt. Ik heb een kind met een zeldzame aandoening die als jong kind regelmatig in shock raakte en als hij dan niet op tijd medicatie kreeg dan stopt hij met ademen en stopt zijn hart. We hebben dus een brief van de specialist met de naam van de (veelal onbekende) aandoening, en wat de directe behandeling is die hij nodig heeft. Ik heb wel eens aan de balie gestaan, maar de medewerker geloofde niet dat er zoveel spoed was, er komt zo wel iemand kijken, ga maar even in de wachtkamer zitten. Wat ligt je kindje lief te slapen. 'hij slaapt niet, hij is bewusteloos, ik heb hier een brief van zijn specialist' maar nee, er kwam zo wel iemand kijken.... uiteindelijk zat ik dus op de grond in de wachtkamer zelf mijn kind te reanimeren voordat er iemand kwam helpen... tegenwoordig bellen we dus altijd een ambulance.Nou precies. Zou ik ook doen.
woensdag 7 december 2016 om 10:42
Als vijfjarige heb ik in een ziekenhuis gelegen voor hersenvliesontsteking. Ik moest plat blijven liggen, en had een knopje om op te drukken voor als ik moest plassen (dan kwam een verpleegster met een potje).
Nou, ik moest , ik drukte op de knop, en maar wachten, en ophouden, en wachten. Ik was een lief, braaf kind dus durfde niet nog eens te drukken, ik moest geduld hebben. Het ging dus mis, nat bed.
En de verpleegster was boos, zei als jij je als een baby gedraagt dan ga ik je als een baby wassen. Ik werd in een baby-badje gewassen, waarbij ze ook nog hardhandig was, ik stootte mijn hoofd aan de badrand.
Wat ze ook deed was eisen dat ik mierzoete toetjes moest opeten, als ik dat niet deed zouden mijn ouders niet meer op bezoek komen. Het gewone eten at ik goed op, alleen ik hield niet van die pudding toetjes, en die zijn geeneens gezond, dus aburd dat ze zo deed.
Toch leuk die zorg voor de jonge kinderen in de jaren 70.
Nou, ik moest , ik drukte op de knop, en maar wachten, en ophouden, en wachten. Ik was een lief, braaf kind dus durfde niet nog eens te drukken, ik moest geduld hebben. Het ging dus mis, nat bed.
En de verpleegster was boos, zei als jij je als een baby gedraagt dan ga ik je als een baby wassen. Ik werd in een baby-badje gewassen, waarbij ze ook nog hardhandig was, ik stootte mijn hoofd aan de badrand.
Wat ze ook deed was eisen dat ik mierzoete toetjes moest opeten, als ik dat niet deed zouden mijn ouders niet meer op bezoek komen. Het gewone eten at ik goed op, alleen ik hield niet van die pudding toetjes, en die zijn geeneens gezond, dus aburd dat ze zo deed.
Toch leuk die zorg voor de jonge kinderen in de jaren 70.
woensdag 7 december 2016 om 10:49
Jeetje, in de kranten stonden dat er veel medische misstanden waren en dat patienten zelf een heleboel hebben weten te voorkomen...wat schrijnend om dit te lezen!
Zelf heb ik kanker gehad en ook misstanden meegemaakt, vooral in het voortraject, ik had al veel eerder aan de bel getrokken, maar werd niet serieus genomen, maar als ik dit opschrijf ben ik zo herkenbaar.
Zelf heb ik kanker gehad en ook misstanden meegemaakt, vooral in het voortraject, ik had al veel eerder aan de bel getrokken, maar werd niet serieus genomen, maar als ik dit opschrijf ben ik zo herkenbaar.
woensdag 7 december 2016 om 10:51
Ja, ze waren in de jaren '70 niet altijd heel aardig voor je, als kind. Ik lag in die tijd ook in het ziekenhuis met een buikinfectie, mocht ook mijn bed niet uit. Op een gegeven moment moest ik overgeven en kotste dus alles onder. Kwam er een verpleester zuchtend mijn bed verschonen, oftewel, alles eraf halen en niet meer terug komen. Lag ik daar in mijn ondergoed op een zeiltje te plakken. Bleek een half uur later dat ze koffiepauze hadden en mij gewoon hadden laten liggen.
Paar dagen later kreeg ik een klysma en binnen enkele minuten grote aandrang. Helaas kwamen ze niet direct toen ik belde met als gevolg dat alles onder de ontlasting zat. Weer een zuchtende verpleegster die mij verweet dat ik alles vies had gemaakt en dat ik me niet zo moest aanstellen, omdat ik zat te huilen. Ik heb veel gehuild in die tijd. Mijn moeder kwam 1 keer dag op bezoek, een uurtje, meer mocht niet. Andere mensen mochten niet eens op mijn kamer komen. De rest van de tijd zocht je het zelf maar uit. Er werd ook niks aan je uitgelegd, alles werd gewoon zo maar met je gedaan. Was geen leuke tijd.
Paar dagen later kreeg ik een klysma en binnen enkele minuten grote aandrang. Helaas kwamen ze niet direct toen ik belde met als gevolg dat alles onder de ontlasting zat. Weer een zuchtende verpleegster die mij verweet dat ik alles vies had gemaakt en dat ik me niet zo moest aanstellen, omdat ik zat te huilen. Ik heb veel gehuild in die tijd. Mijn moeder kwam 1 keer dag op bezoek, een uurtje, meer mocht niet. Andere mensen mochten niet eens op mijn kamer komen. De rest van de tijd zocht je het zelf maar uit. Er werd ook niks aan je uitgelegd, alles werd gewoon zo maar met je gedaan. Was geen leuke tijd.
woensdag 7 december 2016 om 10:57
woensdag 7 december 2016 om 11:03
Ik heb inmiddels met mijn beide kinderen al enkele nachten in het ziekenhuis doorgebracht en het is nu zoveel anders!! Ik was blij verrast de eerste keer, dat er direct een veldbed bij gezet werd toen mijn oudste dochter als baby rond middernacht met spoed werd opgenomen. Dat ik gewoon mocht blijven! Ik wist niet wat mij overkwam.
Bij de jongste, mocht ik zelfs gewoon in een van de lege ziekenhuisbedden slapen, want die stonden toch maar leeg. We hadden met z'n tweeen een zespersoonskamer ter beschikking.
Bij de jongste, mocht ik zelfs gewoon in een van de lege ziekenhuisbedden slapen, want die stonden toch maar leeg. We hadden met z'n tweeen een zespersoonskamer ter beschikking.
woensdag 7 december 2016 om 11:07
quote:duet schreef op 07 december 2016 @ 10:51:
Ja, ze waren in de jaren '70 niet altijd heel aardig voor je, als kind. Ik lag in die tijd ook in het ziekenhuis met een buikinfectie, mocht ook mijn bed niet uit. Op een gegeven moment moest ik overgeven en kotste dus alles onder. Kwam er een verpleester zuchtend mijn bed verschonen, oftewel, alles eraf halen en niet meer terug komen. Lag ik daar in mijn ondergoed op een zeiltje te plakken. Bleek een half uur later dat ze koffiepauze hadden en mij gewoon hadden laten liggen.
Paar dagen later kreeg ik een klysma en binnen enkele minuten grote aandrang. Helaas kwamen ze niet direct toen ik belde met als gevolg dat alles onder de ontlasting zat. Weer een zuchtende verpleegster die mij verweet dat ik alles vies had gemaakt en dat ik me niet zo moest aanstellen, omdat ik zat te huilen. Ik heb veel gehuild in die tijd. Mijn moeder kwam 1 keer dag op bezoek, een uurtje, meer mocht niet. Andere mensen mochten niet eens op mijn kamer komen. De rest van de tijd zocht je het zelf maar uit. Er werd ook niks aan je uitgelegd, alles werd gewoon zo maar met je gedaan. Was geen leuke tijd.Niet zo dramatisch als bij jou maar ik herinner me dat ook nog wel uit de jaren '80. Mijn amandelen moesten geknipt worden en mijn ouders mochten niet bij me blijven. Dus ik werd afgeleverd op zaal, mijn ouders moesten weg en ik werd later opgehaald door een broeder voor de narcose. Niet dat ze onvriendelijk waren maar ik vond het doodeng zo in mijn eentje. Ik was hooguit 4 en ik weet het nog heel erg goed. Ik ben blij dat dat tegenwoordig anders gaat!
Ja, ze waren in de jaren '70 niet altijd heel aardig voor je, als kind. Ik lag in die tijd ook in het ziekenhuis met een buikinfectie, mocht ook mijn bed niet uit. Op een gegeven moment moest ik overgeven en kotste dus alles onder. Kwam er een verpleester zuchtend mijn bed verschonen, oftewel, alles eraf halen en niet meer terug komen. Lag ik daar in mijn ondergoed op een zeiltje te plakken. Bleek een half uur later dat ze koffiepauze hadden en mij gewoon hadden laten liggen.
Paar dagen later kreeg ik een klysma en binnen enkele minuten grote aandrang. Helaas kwamen ze niet direct toen ik belde met als gevolg dat alles onder de ontlasting zat. Weer een zuchtende verpleegster die mij verweet dat ik alles vies had gemaakt en dat ik me niet zo moest aanstellen, omdat ik zat te huilen. Ik heb veel gehuild in die tijd. Mijn moeder kwam 1 keer dag op bezoek, een uurtje, meer mocht niet. Andere mensen mochten niet eens op mijn kamer komen. De rest van de tijd zocht je het zelf maar uit. Er werd ook niks aan je uitgelegd, alles werd gewoon zo maar met je gedaan. Was geen leuke tijd.Niet zo dramatisch als bij jou maar ik herinner me dat ook nog wel uit de jaren '80. Mijn amandelen moesten geknipt worden en mijn ouders mochten niet bij me blijven. Dus ik werd afgeleverd op zaal, mijn ouders moesten weg en ik werd later opgehaald door een broeder voor de narcose. Niet dat ze onvriendelijk waren maar ik vond het doodeng zo in mijn eentje. Ik was hooguit 4 en ik weet het nog heel erg goed. Ik ben blij dat dat tegenwoordig anders gaat!
woensdag 7 december 2016 om 11:35
Mijn schoonvader was al lang bekend met hartklachten. In juni een paar jaar geleden kreeg hij hevige pijn tussen de schouderbladen. Naar het ziekenhuis, dokter er bij en hij kreeg wat medicijnen mee en hup naar huis. Pijn bleef maar komen en gaan. In augustus terug naar het ziekenhuis. Hij bleek een ernstig ontstoken galblaas te hebben, zo erg dat de stenen op zijn alvleesklier ging drukken die daardoor ontstoken raakte. Gevolg, dinsdag het ziekenhuis in, woensdag zou hij geopereerd worden maar dat ging niet door omdat hij te zwak was. Woensdagavond in kunstmatige coma gemaakt. Zijn nieren deden het ook niet meer goed en hij moest aan de dialyse. Dat kon niet in dat ziekenhuis dus moest hij naar een ander ziekenhuis in een andere plaats.
Donderdagavond ging mijn vriend op bezoek bij hem met zijn zoon. Ik zat thuis met een ernstige angst en paniekstoornis daarom was ik niet mee. Krijg ik een half uur later dat ik opgehaald werd omdat hij niet meer te redden was en de behandeling gestaakt werd.
Om 10 uur 's avonds is mijn oh zo lieve en grappige schoonvader overleden.
Als de arts in juni wat beter had nagedacht en er niet klakkeloos van uit was gegaan dat het zijn hart was had mijn schoonvader nu nog geleefd.
En de behandeling van kinderen in de jaren 70 staat mij ook nog bij. Mijn keelamandelen moesten er uit. Ik was 6 of 7 jaar oud. Mijn ouders mochten ook niet mee. Ik kwam in een kamertje, werd op een soort elektrische stoel neergezet, mijn armen werden aan de armleuningen vastgebonden en er kwam iemand achter me staan die een masker voor mijn neus en mond hield.
Ik was doods en doodsbang en heb zo lang mijn adem in gehouden en met mijn hoofd gewriemeld dat het masker eindelijk van mijn gezicht was. Eindelijk lucht! Helaas werd ik daarna in een soort houtgreep gehouden tot ik buiten westen was.
Vreselijke ervaring. Het is nu 40 jaar geleden en ik zie alles nog zo voor me.
Donderdagavond ging mijn vriend op bezoek bij hem met zijn zoon. Ik zat thuis met een ernstige angst en paniekstoornis daarom was ik niet mee. Krijg ik een half uur later dat ik opgehaald werd omdat hij niet meer te redden was en de behandeling gestaakt werd.
Om 10 uur 's avonds is mijn oh zo lieve en grappige schoonvader overleden.
Als de arts in juni wat beter had nagedacht en er niet klakkeloos van uit was gegaan dat het zijn hart was had mijn schoonvader nu nog geleefd.
En de behandeling van kinderen in de jaren 70 staat mij ook nog bij. Mijn keelamandelen moesten er uit. Ik was 6 of 7 jaar oud. Mijn ouders mochten ook niet mee. Ik kwam in een kamertje, werd op een soort elektrische stoel neergezet, mijn armen werden aan de armleuningen vastgebonden en er kwam iemand achter me staan die een masker voor mijn neus en mond hield.
Ik was doods en doodsbang en heb zo lang mijn adem in gehouden en met mijn hoofd gewriemeld dat het masker eindelijk van mijn gezicht was. Eindelijk lucht! Helaas werd ik daarna in een soort houtgreep gehouden tot ik buiten westen was.
Vreselijke ervaring. Het is nu 40 jaar geleden en ik zie alles nog zo voor me.
woensdag 7 december 2016 om 11:45
quote:Lady_Grey schreef op 07 december 2016 @ 00:46:
Ook al meerdere keren meegemaakt dat allergieën niet goed geregistreerd worden trouwens. Misschien niet heel bizar, maar ik ben allergisch voor penicilline en ik heb ondertussen al 3 keer zelf gevraagd of ze niet een ander antibioticum moesten voorschrijven, omdat ik van de voorgeschreven antibiotica toch echt dood zou gaan ongeveer .
Oh dit heb ik ook! Niet voor penicilline maar wel twee andere ine's dus ik moet ook altijd super goed opletten als er wat wordt voorgeschreven. Verder kan ik ook niet tegen ibuprofen en diclofenac dus het houdt al snel op voor mij qua pijnstillers haha.
Heb ook een gigantische allergische reactie gehad met de tweede keer contrast vloeistof. Was weer in mijn kamer, stond nog wat met de zuster te praten die me al een beetje gek begon aan te kijken. Ik had wat jeuk maar ik dacht het zal wel... Halfuur later helemaal vol met een soort dikke plakkaten (heb ik ook met muggenbulten), gauw medicijn gekregen tegen de reactie maar dat duurde erg lang voordat het ook een beetje verlichting gaf. Echt de hele dag en nacht jeuk gehad. Had al een plofkop van een stootkuur prednison, maar die werd nog even 10 keer zo erg van de reactie op het contrast vloeistof. En de rest van de dag co's die in kudde's aan mijn bed stonden. Schijnbaar was ik een interessant geval. Toen ik op een gegeven moment zei dat ze me niet mochten voeren werd er niet op gereageerd. Beetje jammer.
Nog een leuk verhaal om af te sluiten! Ik had op een gegeven moment een biohazard bordje aan mijn deur hangen, dat artsen/zusters extra goed hun handen moesten wassen vanwege de medicijnen die ik kreeg. Bleerde mijn favoriete dokters assistente over de gang naar de zusters (die een paar deuren verder op zaten) of ze een geel biohazard pak aan moest als ze bij mij wilde zitten voor een praatje. Heerlijk mens was dat, altijd vrolijk, in voor een lach en een goed gesprek wanneer nodig. Ze heeft me ook super geholpen toen ze een biopt uit mijn longen moesten halen. Vertelde dat ze zelf ook een bronchoscopie heeft ondergaan, zodat ze wist hoe het voor haar patiënten voelt. Dat vond ik zo bijzonder!
Ook al meerdere keren meegemaakt dat allergieën niet goed geregistreerd worden trouwens. Misschien niet heel bizar, maar ik ben allergisch voor penicilline en ik heb ondertussen al 3 keer zelf gevraagd of ze niet een ander antibioticum moesten voorschrijven, omdat ik van de voorgeschreven antibiotica toch echt dood zou gaan ongeveer .
Oh dit heb ik ook! Niet voor penicilline maar wel twee andere ine's dus ik moet ook altijd super goed opletten als er wat wordt voorgeschreven. Verder kan ik ook niet tegen ibuprofen en diclofenac dus het houdt al snel op voor mij qua pijnstillers haha.
Heb ook een gigantische allergische reactie gehad met de tweede keer contrast vloeistof. Was weer in mijn kamer, stond nog wat met de zuster te praten die me al een beetje gek begon aan te kijken. Ik had wat jeuk maar ik dacht het zal wel... Halfuur later helemaal vol met een soort dikke plakkaten (heb ik ook met muggenbulten), gauw medicijn gekregen tegen de reactie maar dat duurde erg lang voordat het ook een beetje verlichting gaf. Echt de hele dag en nacht jeuk gehad. Had al een plofkop van een stootkuur prednison, maar die werd nog even 10 keer zo erg van de reactie op het contrast vloeistof. En de rest van de dag co's die in kudde's aan mijn bed stonden. Schijnbaar was ik een interessant geval. Toen ik op een gegeven moment zei dat ze me niet mochten voeren werd er niet op gereageerd. Beetje jammer.
Nog een leuk verhaal om af te sluiten! Ik had op een gegeven moment een biohazard bordje aan mijn deur hangen, dat artsen/zusters extra goed hun handen moesten wassen vanwege de medicijnen die ik kreeg. Bleerde mijn favoriete dokters assistente over de gang naar de zusters (die een paar deuren verder op zaten) of ze een geel biohazard pak aan moest als ze bij mij wilde zitten voor een praatje. Heerlijk mens was dat, altijd vrolijk, in voor een lach en een goed gesprek wanneer nodig. Ze heeft me ook super geholpen toen ze een biopt uit mijn longen moesten halen. Vertelde dat ze zelf ook een bronchoscopie heeft ondergaan, zodat ze wist hoe het voor haar patiënten voelt. Dat vond ik zo bijzonder!
woensdag 7 december 2016 om 11:47
quote:Deedot schreef op 07 december 2016 @ 11:35:
Mijn schoonvader was al lang bekend met hartklachten. In juni een paar jaar geleden kreeg hij hevige pijn tussen de schouderbladen. Naar het ziekenhuis, dokter er bij en hij kreeg wat medicijnen mee en hup naar huis. Pijn bleef maar komen en gaan. In augustus terug naar het ziekenhuis. Hij bleek een ernstig ontstoken galblaas te hebben, zo erg dat de stenen op zijn alvleesklier ging drukken die daardoor ontstoken raakte. Gevolg, dinsdag het ziekenhuis in, woensdag zou hij geopereerd worden maar dat ging niet door omdat hij te zwak was. Woensdagavond in kunstmatige coma gemaakt. Zijn nieren deden het ook niet meer goed en hij moest aan de dialyse. Dat kon niet in dat ziekenhuis dus moest hij naar een ander ziekenhuis in een andere plaats.
Donderdagavond ging mijn vriend op bezoek bij hem met zijn zoon. Ik zat thuis met een ernstige angst en paniekstoornis daarom was ik niet mee. Krijg ik een half uur later dat ik opgehaald werd omdat hij niet meer te redden was en de behandeling gestaakt werd.
Om 10 uur 's avonds is mijn oh zo lieve en grappige schoonvader overleden.
Als de arts in juni wat beter had nagedacht en er niet klakkeloos van uit was gegaan dat het zijn hart was had mijn schoonvader nu nog geleefd.
En de behandeling van kinderen in de jaren 70 staat mij ook nog bij. Mijn keelamandelen moesten er uit. Ik was 6 of 7 jaar oud. Mijn ouders mochten ook niet mee. Ik kwam in een kamertje, werd op een soort elektrische stoel neergezet, mijn armen werden aan de armleuningen vastgebonden en er kwam iemand achter me staan die een masker voor mijn neus en mond hield.
Ik was doods en doodsbang en heb zo lang mijn adem in gehouden en met mijn hoofd gewriemeld dat het masker eindelijk van mijn gezicht was. Eindelijk lucht! Helaas werd ik daarna in een soort houtgreep gehouden tot ik buiten westen was.
Vreselijke ervaring. Het is nu 40 jaar geleden en ik zie alles nog zo voor me.Jeeeee wat heftig zeg van je schoonvader
Mijn schoonvader was al lang bekend met hartklachten. In juni een paar jaar geleden kreeg hij hevige pijn tussen de schouderbladen. Naar het ziekenhuis, dokter er bij en hij kreeg wat medicijnen mee en hup naar huis. Pijn bleef maar komen en gaan. In augustus terug naar het ziekenhuis. Hij bleek een ernstig ontstoken galblaas te hebben, zo erg dat de stenen op zijn alvleesklier ging drukken die daardoor ontstoken raakte. Gevolg, dinsdag het ziekenhuis in, woensdag zou hij geopereerd worden maar dat ging niet door omdat hij te zwak was. Woensdagavond in kunstmatige coma gemaakt. Zijn nieren deden het ook niet meer goed en hij moest aan de dialyse. Dat kon niet in dat ziekenhuis dus moest hij naar een ander ziekenhuis in een andere plaats.
Donderdagavond ging mijn vriend op bezoek bij hem met zijn zoon. Ik zat thuis met een ernstige angst en paniekstoornis daarom was ik niet mee. Krijg ik een half uur later dat ik opgehaald werd omdat hij niet meer te redden was en de behandeling gestaakt werd.
Om 10 uur 's avonds is mijn oh zo lieve en grappige schoonvader overleden.
Als de arts in juni wat beter had nagedacht en er niet klakkeloos van uit was gegaan dat het zijn hart was had mijn schoonvader nu nog geleefd.
En de behandeling van kinderen in de jaren 70 staat mij ook nog bij. Mijn keelamandelen moesten er uit. Ik was 6 of 7 jaar oud. Mijn ouders mochten ook niet mee. Ik kwam in een kamertje, werd op een soort elektrische stoel neergezet, mijn armen werden aan de armleuningen vastgebonden en er kwam iemand achter me staan die een masker voor mijn neus en mond hield.
Ik was doods en doodsbang en heb zo lang mijn adem in gehouden en met mijn hoofd gewriemeld dat het masker eindelijk van mijn gezicht was. Eindelijk lucht! Helaas werd ik daarna in een soort houtgreep gehouden tot ik buiten westen was.
Vreselijke ervaring. Het is nu 40 jaar geleden en ik zie alles nog zo voor me.Jeeeee wat heftig zeg van je schoonvader
woensdag 7 december 2016 om 12:07
quote:tinydancer schreef op 07 december 2016 @ 10:42:
Als vijfjarige heb ik in een ziekenhuis gelegen voor hersenvliesontsteking. Ik moest plat blijven liggen, en had een knopje om op te drukken voor als ik moest plassen (dan kwam een verpleegster met een potje).
Nou, ik moest , ik drukte op de knop, en maar wachten, en ophouden, en wachten. Ik was een lief, braaf kind dus durfde niet nog eens te drukken, ik moest geduld hebben. Het ging dus mis, nat bed.
En de verpleegster was boos, zei als jij je als een baby gedraagt dan ga ik je als een baby wassen. Ik werd in een baby-badje gewassen, waarbij ze ook nog hardhandig was, ik stootte mijn hoofd aan de badrand.
Wat ze ook deed was eisen dat ik mierzoete toetjes moest opeten, als ik dat niet deed zouden mijn ouders niet meer op bezoek komen. Het gewone eten at ik goed op, alleen ik hield niet van die pudding toetjes, en die zijn geeneens gezond, dus aburd dat ze zo deed.
Toch leuk die zorg voor de jonge kinderen in de jaren 70.Joh! Het lijkt alsof wij dezelfde kenau hebben getroffen, erg vergelijkbaar met wat ik eerder heb gepost. Was eerste helft '70-er jaren.
Als vijfjarige heb ik in een ziekenhuis gelegen voor hersenvliesontsteking. Ik moest plat blijven liggen, en had een knopje om op te drukken voor als ik moest plassen (dan kwam een verpleegster met een potje).
Nou, ik moest , ik drukte op de knop, en maar wachten, en ophouden, en wachten. Ik was een lief, braaf kind dus durfde niet nog eens te drukken, ik moest geduld hebben. Het ging dus mis, nat bed.
En de verpleegster was boos, zei als jij je als een baby gedraagt dan ga ik je als een baby wassen. Ik werd in een baby-badje gewassen, waarbij ze ook nog hardhandig was, ik stootte mijn hoofd aan de badrand.
Wat ze ook deed was eisen dat ik mierzoete toetjes moest opeten, als ik dat niet deed zouden mijn ouders niet meer op bezoek komen. Het gewone eten at ik goed op, alleen ik hield niet van die pudding toetjes, en die zijn geeneens gezond, dus aburd dat ze zo deed.
Toch leuk die zorg voor de jonge kinderen in de jaren 70.Joh! Het lijkt alsof wij dezelfde kenau hebben getroffen, erg vergelijkbaar met wat ik eerder heb gepost. Was eerste helft '70-er jaren.
woensdag 7 december 2016 om 12:19
Hier ook zo'n midden jaren '70 trauma. Als 6-jarige met spoed opgenomen wegens appendix toestand. HA reed moeder en mij zelf naar het ziekenhuis, geen tijd te verliezen! En plots was ik alleen met allemaal mensen in witte jassen die niets tegen me zeiden en niet antwoordden op de vraag waar mijn moeder was. Ik heb moeder pas na de operatie toen ik al op 'zaal' lag gezien. Ik denk dat ik nog nooit zo bang geweest was, ik dacht dat ik dood ging. Twee weken ziekenhuis volgden en inderdaad mochten de ouders en zusjes 1 uur per dag op bezoek. Mijn vader zag ik alleen in het weekend want die werkt tijdens het bezoekuur en er werden geen uitzonderingen gemaakt.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
woensdag 7 december 2016 om 12:33
quote:Lady_Grey schreef op 07 december 2016 @ 00:46:
Ook al meerdere keren meegemaakt dat allergieën niet goed geregistreerd worden trouwens. Misschien niet heel bizar, maar ik ben allergisch voor penicilline en ik heb ondertussen al 3 keer zelf gevraagd of ze niet een ander antibioticum moesten voorschrijven, omdat ik van de voorgeschreven antibiotica toch echt dood zou gaan ongeveer .Alleen voor dit soort dingen zou je gewoon een EPD willen hebben. Dan staat het voor iedereen duidelijk geregistreerd en loop je niet de kans dat iemand het vergeet. En als je het helemaal goed doet integreer je de hele workflow zodat het technisch onmogelijk wordt om per ongeluk de verkeerde medicijnen voor te schrijven. En in geval van uitzonderingen moet de arts expliciet toestemming geven. De technologie is er gewoon, nu nog toepassen.
Ook al meerdere keren meegemaakt dat allergieën niet goed geregistreerd worden trouwens. Misschien niet heel bizar, maar ik ben allergisch voor penicilline en ik heb ondertussen al 3 keer zelf gevraagd of ze niet een ander antibioticum moesten voorschrijven, omdat ik van de voorgeschreven antibiotica toch echt dood zou gaan ongeveer .Alleen voor dit soort dingen zou je gewoon een EPD willen hebben. Dan staat het voor iedereen duidelijk geregistreerd en loop je niet de kans dat iemand het vergeet. En als je het helemaal goed doet integreer je de hele workflow zodat het technisch onmogelijk wordt om per ongeluk de verkeerde medicijnen voor te schrijven. En in geval van uitzonderingen moet de arts expliciet toestemming geven. De technologie is er gewoon, nu nog toepassen.