Bizarre acties medisch personeel

Ik was van een stoepje gevallen en toen was mijn enkel uit de kom. Ambulance erbij, been op straat gezet (au maar goed) . Ambu levert me bij t ziekenhuis af voor verdere behandeling en geeft de arts de overdracht waarop stond wat er dus was gebeurd. Op de foto's waren verder geen breuken te zien. Zegt die arts, weet je zeker dat je enkel echt uit de kom was? Nee joh, dat hebben de ambulancebroeders even verzonnen.....

quote:Lady_Voldemort schreef op 06 december 2016 @ 19:43:

\Ik vraag me nog steeds af wat er was gebeurd als man per ongeluk wat langer had gedaan over zijn lunch, want zoon was nog helemaal niet zo bij dus die liet zich rustig inladen hoor. .

Verkapte TVP.



Ik moest naar de tandarts en lag goed en wel in de stoel, mond open en na de eerste controle handelingen etc liep de tandarts weg. Duurde even en hij kwam weer terug om de controle bij mij af te maken.

Als ik klaar ben loop ik in de gang en kijk onderweg in dat kamertje: ligt daar gewoon een andere patiënt op de behandelstoel met de deur open. Tandarts behandelde gewoon 2 patiënten tegelijk!! WTF, zonder handen wassen ofzo.



Heb door veel verhuizingen een stuk of wat tandartsen "versleten", maar dit had ik nog nooit eerder meegemaakt.

quote:ditjedatje schreef op 06 december 2016 @ 19:57:

Verkapte TVP.



Ik moest naar de tandarts en lag goed en wel in de stoel, mond open en na de eerste controle handelingen etc liep de tandarts weg. Duurde even en hij kwam weer terug om de controle bij mij af te maken.

Als ik klaar ben loop ik in de gang en kijk onderweg in dat kamertje: ligt daar gewoon een andere patiënt op de behandelstoel met de deur open. Tandarts behandelde gewoon 2 patiënten tegelijk!! WTF, zonder handen wassen ofzo.



Heb door veel verhuizingen een stuk of wat tandartsen "versleten", maar dit had ik nog nooit eerder meegemaakt.



Hier loopt de tandarts ook van kamer naar kamer hoor. Wat gedaan kan worden door assistenten word gedaan door assistenten en de tandarts komt dan tussendoor de tandartsdingetjes doen.



Maar die wisselt dan wel keurig van handschoenen.

Was geen assistent daar, hij was de enige behandelaar (was een eenmans"zaak")

Vond het zelf een erg onhygiënisch idee

Ohja de tandarts.

Ik ging naar een andere dan mijn eigen omdat mijn eigen thuis zat met een burnout. De beste man liet foto's maken en kwam terug 'Ik ga nu je kies eruit halen want er zit zo'n groot gaatje in dat je kies hol is.' Duuus.

Ik ben echt een mietje en heel heel bang, dus de adrenaline gierde door mijn lijf en werkte de verdoving tegen. Na 3 spuiten ging hij proberen te trekken, maar ik voelde het nog steeds allemaal. Dus nog een spuit.. en poging 2. Ik voelde het nog steeds, maar hij vond van niet en ging gewoon door. Tot de kies in stukjes brak.

'Oh oeps. Nouja, ik mag dit eigenlijk niet maar ik ga toch door want zie op de dag voor goede vrijdag maar eens een kaakchirurg te vinden waar je terecht kan he!'

Uiteindelijk heeft hij met heel veel pijn en heel veel moeite de delen eruit gekregen en mocht ik naar huis. Daar werd ik superziek omdat mijn adrenaline weg was en ik veel te veel verdoving gekregen had.



2 weken later voelde ik een hard stukje in de bijna geheelde wond en na wat wiebelen was dat nog een stuk wortel dat eruit kwam..

ik ben nooit meer naar deze tandarts gegaan.

quote:impala schreef op 06 december 2016 @ 19:46:

[...]



Ja lach er maar om. Je zal maar binnen komen op de kamer van je zoon en hij blijkt per ongeluk naar het buitenland vertrokken . Zoon baalt er nog steeds van, want hij had best een keer naar België gewild en die helikoptervlucht had ie ook al gemist wegens buiten westen

quote:Lady_Voldemort schreef op 06 december 2016 @ 20:04:

[...]





Ja lach er maar om. Je zal maar binnen komen op de kamer van je zoon en hij blijkt per ongeluk naar het buitenland vertrokken . Zoon baalt er nog steeds van, want hij had best een keer naar België gewild en die helikoptervlucht had ie ook al gemist wegens buiten westen





Ik snap wel dat hij baalde. Een dagje België kan best een avontuur zijn.

quote:Grobbekuiken schreef op 06 december 2016 @ 11:38:

[...]







Kanonne, je zou de eerste jonge vrouw niet zijn die het wel blijkt te hebben, zeker met zo'n familiegeschiedenis. Wat een maffe uitspraken zeg.Tja zo werd mijn dochter weg gestuurd door haar huisarts, overoma, oma, ik zei de gek en 2 zusjes van mij, allemaal kanker, was niet nodig, te jong, schadelijke straling blablabla, ik heb nu dus geen dochter meer. Laat niemand, maar dan ook in godsnaam niemand, zich weg sturen door zo"n malloot .

quote:Philae2 schreef op 06 december 2016 @ 20:11:

[...]







Ik snap wel dat hij baalde. Een dagje België kan best een avontuur zijn.



Zeker per ambulance. Je had dat gezicht moeten zien toen hij er echt in mocht, naar Arnhem. Geweldig vond ie het .



Er kwam die dag nog een bottendokter naar hem kijken, die vond het maar overdreven allemaal met die ambulance. Wat hem betrof had zoon best met de bus en de trein gekund

quote:carola1978 schreef op 06 december 2016 @ 20:12:

[...]





Tja zo werd mijn dochter weg gestuurd door haar huisarts, overoma, oma, ik zei de gek en 2 zusjes van mij, allemaal kanker, was niet nodig, te jong, schadelijke straling blablabla, ik heb nu dus geen dochter meer. Laat niemand, maar dan ook in godsnaam niemand, zich weg sturen door zo"n malloot .

quote:Philae2 schreef op 06 december 2016 @ 20:11:

[...]







Ik snap wel dat hij baalde. Een dagje België kan best een avontuur zijn.Transport naar een ander ziekenhuis is sowieso een avontuur. Maar ze maken je er wel netjes klaar voor. Ik herinner me een verpleegster die steeds maar weer zei dat 'het achterkantje wel even goed gewassen moest worden', voor transport van mijn kamergenoot. Zij wilde door het andere ziekenhuis natuurlijk niet aangekeken worden op een patiënt met remsporen

quote:carola1978 schreef op 06 december 2016 @ 20:12:

[...]





Tja zo werd mijn dochter weg gestuurd door haar huisarts, overoma, oma, ik zei de gek en 2 zusjes van mij, allemaal kanker, was niet nodig, te jong, schadelijke straling blablabla, ik heb nu dus geen dochter meer. Laat niemand, maar dan ook in godsnaam niemand, zich weg sturen door zo"n malloot .

quote:Lady_Voldemort schreef op 06 december 2016 @ 19:29:

[...]





Het lullige met een gekwetste neus is dat ie ook heel goed scheef kan gaan staan door interne bloeding/zwelling, terwijl ie dan dus echt niet gebroken is. Daarom heb ik maar even gewacht toen mijn dochter zo'n scheve neus overhield aan een uit de hand gelopen stoeipartijtje met zoon, en inderdaad stond de neus na twee dagen alweer recht, toen de zwelling afgenomen was dus. Dus op zich snap ik de gedachtegang wel, al had ie het ook wel even wat netter kunnen brengen.



Tja, ik ben zelf de laatste om te denken dat ik het wel even beter weet dan een medicus, maar afgaande op de reactie van de kno-arts toen ik vertelde dat ik op de eerste hulp weer naar huis gestuurd was, had de arts deze breuk wel op moeten merken.



Ik heb trouwens nog een verhaal dat ik wel grappig vind, maar waarvan ik heel goed begrijp dat veel anderen het waarschijnlijk niet hadden kunnen waarderen: de gynaecoloog die mijn spiraaltje plaatste was in een enorm jolige bui en terwijl ik met mijn hele hebben en houwen uitgespreid op de behandelstoel lag, grapte de beste man: "nou, je bent wel flink ongesteld, hoor, had ik dit geweten, had ik geen witte broek aangetrokken!" Om vervolgens keihard om zijn eigen grap te lachen. Doet 'ie er daarna nog een schepje bovenop wanneer ik het voorstel met een spiegeltje zelf even mijn vagina in te staren vriendelijk af sla: "weet je het zeker? Je weet niet wat je meemaakt, hoor, Picasso is er niks bij" En meteen weer 5 minuten de slappe lach.



't Plaatsen van mijn spiraaltje was in ieder geval erg, ehm, memorabel...

Niet echt bizar, maar onprettig. Toen ik in mijn tienertijd een blokjesbeugel had moest ik weer eens voor controle bij de ortho. De elastiekjes werden vervangen door een stagiaire. Ze kon het nog niet goed en liet ze steeds tegen mijn tandvlees schieten.

quote:the-dowager schreef op 06 december 2016 @ 20:52:

[...]





Tja, ik ben zelf de laatste om te denken dat ik het wel even beter weet dan een medicus, maar afgaande op de reactie van de kno-arts toen ik vertelde dat ik op de eerste hulp weer naar huis gestuurd was, had de arts deze breuk wel op moeten merken.



Ik heb trouwens nog een verhaal dat ik wel grappig vind, maar waarvan ik heel goed begrijp dat veel anderen het waarschijnlijk niet hadden kunnen waarderen: de gynaecoloog die mijn spiraaltje plaatste was in een enorm jolige bui en terwijl ik met mijn hele hebben en houwen uitgespreid op de behandelstoel lag, grapte de beste man: "nou, je bent wel flink ongesteld, hoor, had ik dit geweten, had ik geen witte broek aangetrokken!" Om vervolgens keihard om zijn eigen grap te lachen. Doet 'ie er daarna nog een schepje bovenop wanneer ik het voorstel met een spiegeltje zelf even mijn vagina in te staren vriendelijk af sla: "weet je het zeker? Je weet niet wat je meemaakt, hoor, Picasso is er niks bij" En meteen weer 5 minuten de slappe lach.



't Plaatsen van mijn spiraaltje was in ieder geval erg, ehm, memorabel...



Ja vreselijk, ze leren dat ook echt niet op de opleiding geneeskunde

ik heb weleens gehoord over vrijwilligsters die trainingen gaven aan geneeskunde studenten

dus tijdens praktijkcollege waren die proefkonijnen voor inwendig onderzoek, om vervolgens aan de betreffende student terug te geven wat hij/zij kon verbeteren

vond ik een leuk initiatief, zou dat ook wel willen doen want jeetje wat heb ik met een geweld die eendebek naar binnen geramd gekregen soms..maar weet niet meer hoe het heette

Ik ben een keer bij een arts geweest en die straalde helemaal toen hij mijn aandoening zag. Die was nl. heel zeldzaam. Ik voelde me hondsberoerd en hij was blij als een kind dat hij die aandoening mocht behandelen. Echt naar.

quote:hondenmens schreef op 06 december 2016 @ 20:57:

Niet echt bizar, maar onprettig. Toen ik in mijn tienertijd een blokjesbeugel had moest ik weer eens voor controle bij de ortho. De elastiekjes werden vervangen door een stagiaire. Ze kon het nog niet goed en liet ze steeds tegen mijn tandvlees schieten.hopelijk is ze nu een goede orto en doet ze dat niet meer

Wat een afschuwelijke verhalen Zijdus en Carola.



Ik heb ook nog genoeg verhalen, niet zo ernstig als de meeste hier, maar als jong chronisch zieke ben ik regelmatig weggestuurd om vervolgens 2 uur later weer te kunnen aankloppen. Want ik was te jong, en het was niet mogelijk en blabla. Door onderstaande ervaring(en) heb ik geleerd dat ik gewoon altijd mijn mond moet open trekken als ik denk dat er iets serieuzer naar moet worden gekeken.



Toen ik nog een jong, niet assertief en soms dom ding was heb ik een keer seks gehad met toenmalig vriend terwijl hij een koortsblaasje had op zijn lip. Ding was al dicht, dus het zal wel dacht ik... Paar weken later begin ik ineens blaasjes te krijgen rond mijn vagina, die steeds erger werden en open begonnen te gaan, de hele rambam. Ontzettend pijnlijk dus toen de HAP gebeld (dit was vrijdag avond) terwijl ik bij schoonouders zat. Vertelde de assistente mij doodleuk dat het vast een schimmel infectie was en dat ik een over een uur een pil kon ophalen en dan is het van het weekend over. Okay... Ik braaf gedaan wat er gezegd wordt en natuurlijk hielp dat niks. De dag erna terug naar ons studenten stadje en op de zaterdag avond zat ik echt te janken van de pijn op de wc. Weer een HAP gebeld (andere provincie), nou kom maar langs. De bussen reden niet meer, geld voor een taxi hadden we niet dus zijn we 3 kwartier gaan lopen naar het ziekenhuis... Wel 10 keer gezegd dat ik blaasjes had, meneer heeft niet gekeken en ik kreeg een zalfje mee. Ik heb maar wat extra pijnstilling genomen want zalfje gaf wel wat verlichting, maar ging het natuurlijk niet van weg. Die maandag had ik al een afspraak met mijn eigen specialist, als laatste in de middag. Ik durfde het bijna niet te zeggen en op het laatste moment toch gedaan. Arts helemaal uit zijn plaat over hoe ik ben behandeld (en die vent was verder echt niet boos te krijgen), meteen een gynaecoloog voor mij terug gepiept. Ik kon meteen daarheen gaan en de gyn haar mond viel open van verbazing toen ze het zag. Ze had het nog nooit zo erg bij iemand gezien in haar gehele carrière, respect voor dat ik hier nog rondliep EN dat ze eens even een paar belletjes ging plegen naar de HAP waar ik was geweest. Sindsdien mijn favoriete gyn en ze vertelde later dat mijn verhaal dus ook aardig de ronde deed.



Oh en de keer dat ik bijna stikstof in mijn longen kreeg en ruzie had met een assistente over wat de arts in mijn dossier had gezet. Mijn immuunsysteem lag bijna helemaal plat, en ik zat daardoor onder de wratten. Beide wijsvingers daar de topjes van was eigenlijk 1 grote wrat, die kon ik een halfjaar ook amper gebruiken omdat ze diep mijn vingers in waren gegroeid. Erg gevoelig en pijnlijk. Ik zat dus om de week zo'n beetje bij de dermatoloog. Eerst alleen bij de specialist zelf, later overgenomen door zijn assistentes. 1 keer per maand zag ik hem voor overleg. Op een gegeven moment geef ik aan dat het na de behandeling altijd gruwelijk veel pijn deed (vingers 2 keer zo dik en 3 dagen kloppend gevoel in mijn vingers), en of het voortaan 2 keer kon worden aangestipt in plaats van 3 keer. Prima, ga ik in je dossier schrijven. Kom ik een tijd later bij een taart van een assistente, die het allemaal wel beter wist. Dus zij wilde het nog een keer aanstippen en ik zei op een vriendelijke manier dat in mijn dossier staat dat dat niet hoefde vanwege de pijn erna. Probeerde nog mijn vingers weg te trekken en ze heeft het toch nog voor elkaar gekregen. Ik de dag erna de specialist gebeld, verhaal gedaan en hij wist al meteen wie ik bedoelde. Die heeft mij dus niet meer behandeld. De wratten zaten op een gegeven moment ook in de rand van mijn neus, dat deed alleen de dermatoloog. Op een gegeven moment was het toch weer terug gekomen, dus ik het aangeven. Was hij op vakantie en ging iemand anders voor hem waarnemen. Okay ook goed. Kom ik daar aan, spreekt ze amper Nederlands en ging het dus bijna fout met het aanstippen (ze gebruikten zo'n pistool ding waar de stikstof uit kwam, weet even niet meer hoe het heet want het is erg lang geleden). Had dus bijna stikstof ingeademd en aangezien mijn ziekte vooral in mijn longen zat toenertijd had dat echt fout kunnen gaan. Heb meteen een klacht ingediend en ik geloof dat zij vrij snel erna is vertrokken.

quote:Lavendel_Madelief schreef op 06 december 2016 @ 20:59:

Ik ben een keer bij een arts geweest en die straalde helemaal toen hij mijn aandoening zag. Die was nl. heel zeldzaam. Ik voelde me hondsberoerd en hij was blij als een kind dat hij die aandoening mocht behandelen. Echt naar.Dat heb ik ook een aantal keer gehad, vragen of ze een artikel over mij mochten schrijven tot een kudde co's aan mijn bed aan toe. Ze lachten niet om mijn grapje dat ze me niet mochten voeren. Maar ik vond het eigenlijk nooit zo erg.

quote:the-dowager schreef op 06 december 2016 @ 20:52:

[...]Ik heb trouwens nog een verhaal dat ik wel grappig vind, maar waarvan ik heel goed begrijp dat veel anderen het waarschijnlijk niet hadden kunnen waarderen: de gynaecoloog die mijn spiraaltje plaatste was in een enorm jolige bui en terwijl ik met mijn hele hebben en houwen uitgespreid op de behandelstoel lag, grapte de beste man: "nou, je bent wel flink ongesteld, hoor, had ik dit geweten, had ik geen witte broek aangetrokken!" Om vervolgens keihard om zijn eigen grap te lachen. Doet 'ie er daarna nog een schepje bovenop wanneer ik het voorstel met een spiegeltje zelf even mijn vagina in te staren vriendelijk af sla: "weet je het zeker? Je weet niet wat je meemaakt, hoor, Picasso is er niks bij" En meteen weer 5 minuten de slappe lach.



't Plaatsen van mijn spiraaltje was in ieder geval erg, ehm, memorabel... Geweldig!

Mijn vader lag al een tijd op de IC in coma. Onduidelijk was of er nog hersenactiviteit was, maar dit konden ze pas bekijken als alle medicatie uit zijn lichaam was.

Toen mijn moeder en ik op bezoek kwamen was ineens alle apparatuur weggehaald. Er werd ons meegedeeld dat het geen zin meer had en ze hadden alvast het dialyseapparaat uitgeschakeld en verwijderd.

De behandeling moest gestopt worden.

Verdoofd moesten we de rest van de gezinsleden bellen en die moesten ineens zo snel mogelijk komen.

Hij lag op de ic waar nog zo'n 8 anderen lagen. Daar moesten we afscheid nemen.

Ik heb nog gevraagd of dat niet op een aparte kamer kon, maar er was verder geen plek werd ons meegedeeld.

Het was inmiddels al midden in de nacht, maar ik zag dat er nog mensen wakker waren.

Nog steeds heb ik er moeite mee dat er een gordijntje rond het bed werd dichtgedaan toen mijn vader stierf en wij daar te midden van de andere patienten afscheid moesten nemen..

wel erg herkenbaar zo..

Er gaat een hoop mis bij onze medische instellingen zo te lezen.. Hoop emotionele verhalen ook.



Toevallig heb ik vanmiddag nog iets meegemaakt. Ik ging naar de apotheek voor een tube trekzalf. 'Wordt niet meer gemaakt mevrouw, niemand gebruikt dat nog'.

Doorgelopen naar de Etos waar ze met open mond naar m'n verhaal luisterde en ze me zeiden dat dat spul gewoon goed verkoopt.





Een vriend van mij was zeer ernstig ziek toen er een bepaald onderzoek gedaan moest worden. Ze hadden hem met bed en al op de gang gezet, mensen liep steeds langs, niemand die iets tegen hem zei ofzo. Op een gegeven moment moest hij huilen en toen vroeg er toch maar even iemand wat er aan de hand was. Het was ijskoud in die gang, hij had honger en hij moest plassen. Hij heeft daar ruim 2 uur gestaan, in die koude gang.



Diezelfde vriend lag op een gegeven moment op IC, alle toeters en bellen.. Tijdens een gesprek tussen de artsen en familie zei de arts letterlijk, 'we denken erover om de stekker eruit te trekken'.