Schaamteloos stoomafblazen 2.0 *Puber Editie*

quote:sssssst schreef op 07 december 2016 @ 12:35:

[...]





En dat weet je zeker, dat hij zijn best niet wil doen? Mijn kind wilde het wel maar kon het niet, en daardoor deed hij het niet meer. Ik ben maar wat blij dat wij in hem zijn blijven geloven. Het kostte heel wat tijd, studiebegeleiding, geld, geduld en een jaar zitten blijven maar nu gaat het weer goed met hem.



'Hij kan wel maar wil niet' is voor mij wat kort door de bocht tegenwoordig.Maar wat kon je zoon dan niet? Ondanks goed leren, toch slechte cijfers? Dat speelt hier echt niet. Zoon vindt andere dingen gewoon belangrijker en vindt dat school al zijn vrije tijd in beslag neemt. Dat zijn zijn eigen woorden. Ik mag blij zijn als hij gemiddeld 1,5 uur per week aan school besteedt thuis.

quote:kaatjekakel schreef op 07 december 2016 @ 12:45:

[...]





Maar wat kon je zoon dan niet? Ondanks goed leren, toch slechte cijfers? Dat speelt hier echt niet. Zoon vindt andere dingen gewoon belangrijker en vindt dat school al zijn vrije tijd in beslag neemt. Dat zijn zijn eigen woorden. Ik mag blij zijn als hij gemiddeld 1,5 uur per week aan school besteedt thuis.



Ik kan alleen voor Lonneke spreken natuurlijk, maar die kon echt drie uur naar een lijst met engelse woordjes kijken en als ik haar dan afvroeg wist ze er hooguit twee.

Gingen we er samen voor zitten knalde ze er zonder pardon 150 stuks in binnen een half uurtje.



Maar desondanks; zij zat (en zit) maar bijzonder weinig met haar neus in de boeken en staat er evengoed gemiddeld niet slecht voor. Dat breekt haar nu op omdat de toetsen van een ander kaliber zijn dan in de voorgaande jaren, maar in de eerste drie jaar deed ze echt maar héél erg weinig. Voor bepaalde dingen moet je écht leren, maar ze steken doorgaans ook heel wat op van de lessen en het huiswerk en voor Lon was dat meestal wel genoeg om toch een redelijk cijfer te halen.

quote:kaatjekakel schreef op 07 december 2016 @ 12:45:

[...]

Maar wat kon je zoon dan niet? Ondanks goed leren, toch slechte cijfers? Dat speelt hier echt niet. Zoon vindt andere dingen gewoon belangrijker en vindt dat school al zijn vrije tijd in beslag neemt. Dat zijn zijn eigen woorden. Ik mag blij zijn als hij gemiddeld 1,5 uur per week aan school besteedt thuis.



Uren met zijn neus in de boeken en toch een vier halen, niet leren en vervolgens een drie en een half halen. Toen niks meer doen want dat halve punt verschil kostte hem uren en leverde weinig op.



Op de basisschool kon hij toetsen maken door in de les goed op te letten, topo of woordjes leerde hij tijdens het ontbijt. Dat werkte niet meer in de brugklas.



Hij heeft dus studiebegeleiding gehad om te leren plannen, te leren leren, etc. We hadden hem ook kunnen laten afstromen naar een lager niveau. We hadden ook zijn soort kunnen verbieden of zijn werk. Maar daar was hij echt zijn 'best' niet door gaan doen. Hij was dan denk ik uiteindelijk een drop-out geworden.

@kaasmadam: kun je je szoon vragen samen achter de pc te kruipen , dat hij demonstreert hoe dat gegaan is? Ipv erover te praten en aannames te doen en ieder zich verder ingraaft?



Je bent uit op een open gesprek zeg je, is je stiefzoon ook? hij weet dat hij fout was en dat is erg moeilijk toe te geven als de hele zaak geexplodeerd is wat hij wrs niet heeft overzien......

Ik wil maar zeggen....verwacht niet teveel.

Je stiefzoon kan zich miss snel gaan ingraven onder jouw volwassen overwicht, lijkt me?



Vraag me ook af of zo'n jongen er mee om kan gaan als je gevoelens uit over geschonden privacy, niets afdoend aan de ernst van de zaak en de legimiteiy van die gevoelens.

Het blijft een puber die nog bezig is te leren verantwoordelijjheid te dragen...

Je zit echt wel in een lastig parket hier hoor....poe....zeker gezien de hele voirgeschiedenis 7

Is er nog een optie om het gesprek richting leren en updaten privacy afspraken te laten gaan? Dus als hij fouten maakt dat hij belooft die voortaan meteen open te melden bij jou en vader? Zou ook benieuwd zijn of hij zelf vindt dat hij verantwoordelijkheid heeft genomen.



Sterkte meis...moeilijke taak vanuit de complexe plek als 'stiefmoeder'.

Het idee was idd om szoon te laten demonstreren hoe het gegaan is. Dit zou biovader doen, maar heeft hij niet gedaan. Misschien dat ik het nog aan hem vraag.



Dank voor je bericht over de houding die szoon mogelijk kan aannemen tijdens mijn gesprek met hem. Voor zover ik het kan inschatten vindt hij dat hij niets fout heeft gedaan. Ik zal hem er vanavond naar vragen, maar ik reken nergens op. Ik verwacht geen afdoende verklaring, geen excuses, geen begrip. Alles onder de noemer: ik kon er niets aan doen (tenzij hij toe gaat geven dat hij daadwerkelijk de mail heeft opengeklikt, maar dat betwijfel ik zeer).



Ik laat jullie weten hoe het gesprek gegaan is. Wish me luck

Ik herken alle quotes. And I'm loving it!

Een fout toegeven is het allermoeilijkste dat er is. Hoeveel pedofielen ´kunnen er echt niks aan doen´. Hoeveel mensen stelen iets en geven dat toe? Kijk voor de grap eens op het topic over blunders in de medische wereld, er is bijna geen arts te vinden die een fout maakt en dan sorry zegt.



Een totaal ander onderwerp, maar mijn dochter was een jaar of acht toen ik erachter kwam dat zij en een vriendinnetje misbruikt werden. Door een ander vriendinnetje. Van negen jaar!!!!!!! Ik ga jullie de rest van het verhaal besparen maar het kind heeft echt nooit toegegeven dat ze iets deed wat niet hoorde en de ouders ook niet. Ons kind doet zoiets niet, en daar konden we het mee doen.



Dus een sorry verwachten van een puber is echt teveel gevraagd ben ik bang. Daar zou ik ook niet op focussen. Ik zou me richten op hoe fout het is om andermans post te lezen, om het even hoe, wat, waar en wanneer en ik zou het hem inderdaad laten demonstreren, want als het wel klopt wat hij zegt (stel je voor ) dan wil je dat wel graag weten.



En probeer om het zakelijk te benaderen, dan heb je de meeste kans dat het gesprek nog enigzins redelijk verloopt. En ik zou hem dus nevernooitnietmeer op mijn ipad willen hebben. Dát hoofdstuk zou voor mij definitief afgesloten zijn.

quote:Ceylon schreef op 07 december 2016 @ 14:13:



Dus een sorry verwachten van een puber is echt teveel gevraagd ben ik bang.

Really? Ik ga mijn pubers steeds bijzonderder vinden.

Zeker mijn oudste, die kan makkelijker zijn fout(en) toegeven dan ik. Daar bewonder ik hem om.

quote:Solomio schreef op 07 december 2016 @ 14:24:

[...]



Really? Ik ga mijn pubers steeds bijzonderder vinden.

Zeker mijn oudste, die kan makkelijker zijn fout(en) toegeven dan ik. Daar bewonder ik hem om.De stiefzoon van Kaas heeft al beweerd dat hij er echt echt echt niks aan kon doen. Ik acht de kans dat hij dat terugtrekt ongeveer drie procent. Onder nul.

quote:Ceylon schreef op 07 december 2016 @ 14:26:

[...]





De stiefzoon van Kaas heeft al beweerd dat hij er echt echt echt niks aan kon doen. Ik acht de kans dat hij dat terugtrekt ongeveer drie procent. Onder nul.Maar dan nog zegt dat weinig over andere pubers.

quote:Solomio schreef op 07 december 2016 @ 14:24:

[...]



Really? Ik ga mijn pubers steeds bijzonderder vinden.

Zeker mijn oudste, die kan makkelijker zijn fout(en) toegeven dan ik. Daar bewonder ik hem om.De mijne ook wel, hoor, als ik hem uitleg waarom iets niet in de haak is. Ik herken het ook niet.

Ik heb geen referentiekader. Ik weet niet hoe 'de 'puber van tegenwoordig' is t.o.v. het wel/niet aanbieden van excuses. Maar in dit geval ga ik mee met Ceylon en verwacht ik van déze puber (szoon) in elk geval geen excuus

Nou, van die van mij weet ik dat ze ontzettend goed kan liegen. En via haar weet ik dat haar vriendinnen dat ook heel erg goed kunnen. Ze liegen met meer gemak dan ik de waarheid kan vertellen en sorry zeggen gaat haar heel gemakkelijk af bij kleinere dingetjes. Wc papier op, pofferdorie!! Sorry mam. Geen punt.



Maar bij iets groots waar ze zich al uitgeluld heeft? Dan wordt het wel heel erg moeilijk voor haar, ze blijft eerder volharden in haar leugen dan dat ze eerlijk toegeeft dat ze erover gelogen heeft. Nou is het hacken wel van een andere orde hoor, daar is die van ons veel te lui voor .

Maar als ze bijvoorbeeld geen zin heeft in worteltjes en ik ben even weg, dan gaan ze snel in de biobak. En dan ijskoud beweren dat ze ze op heeft, terwijl ik gewoon kan zien dat ze ze weggemoffeld heeft. Relatief onschuldig natuurlijk, maar uiteindelijk toch liegen.

Inmiddels is ze zo verstandig om te zeggen dat ze geen honger meer had. Maar dat inzicht is wel pas iets van de laatste twee jaar. Het is goed te merken dat ze volwassener wordt.

Of; zijn je kleren opgeruimd? Ja natuurlijk.

Ga je kijken, kamer leeg. Kast netjes.

Blijkt alles in een bureaulade gepropt te zijn. Dan komt er geen sorry maar een ´ohja, dat was ik vergeten...`.



Hoe oud is je stiefzoon eigenlijk Kaas?

Ha ha, ik wilde net hetzelfde aan jou vragen Ceylon: vanaf welke leeftijd komt dit inzicht?



Stiefzoon hier is 15.

Lon bijna 17. Nog even volhouden dus .



Ach. Er komt steeds vaker verstandige praat uit. Alleen sluiten theorie en praktijk nog niet altijd op elkaar aan, die bedrading is nog niet volledig aangelegd.

En soms heeft ze ook wel gelijk hoor. Ik bedoel; als er nog één velletje wc papier is, is de rol nog niet leeg he.

quote:Solomio schreef op 07 december 2016 @ 14:24:

[...]



Really? Ik ga mijn pubers steeds bijzonderder vinden.

Zeker mijn oudste, die kan makkelijker zijn fout(en) toegeven dan ik. Daar bewonder ik hem om.Ik moet mijn puber toch nageven dat hij ook geregeld zijn excuses aanbiedt. Kijk, toch een pluspunt in deze misère

Mijn pubers excuseren ook

Alleen als er genoeg ruimte is

Dus zonder oordelen





Dat oefenen we met kleine dingen:

Hey wat gek, waar is het ijs?

Oh sorry man dat was ik

Gvd wie heeft nou weer dat ijs opgegeten?

Ik niet hoor ..moet je bij hem zijn...



Bij de wat grotere schuldvragen gaat t moeizaam, ik kan ook best wel pissig worden....

Nogmaals we werken er aan....

Kaasmadam hoe is je gesprek gegaan?



Er is al veel geschreven, ik hoop dat je gevoelens wat zullen afnemen. Ik sluit me aan bij wat ceylon zegt, is het niet zo dat je je zo in je kruis getast voelt, omdat het nu net een mailconversatie betreft die over hem gaat en daarmee, jou in de problemen brengt en je je op je kwetsbaarst opgesteld hebt, dat hij nu juist dát gelezen heeft, is het niet zo dat als hij de nieuwe aanbiedingen van de zorgaanbieders en de orderbevestiging van de Zalando had gelezen dat het dan heel anders zou aanvoelen? Natuurlijk nog wel boos over het feit dat hij je briefgeheim heeft overschreden maar het feit dat hij nu juist die mailconversatie gelezen heeft maakt het denk ik veel heviger.



Ik vind het heel naar voor je en ik probeer me er een voorstelling bij te maken dat mij dit zou gebeurd zijn. Ik zou het echt heel lastig vinden om mezelf een houding te geven aan stiefzoon, want hij zou mijn diepste en slechtste gevoelens jegens hem gelezen hebben. Heel lastig. Mijn advies is probeer het toch te laten zakken. Ik zou denk ik ook proberen een gesprek met hem te hebben en daarin ook eerlijk zijn over mijn gevoelens naar hem, wat ik lastig vind, en dat ik het jammer vind dat hij de mailconversatie gelezen heeft, en dat hij dat meer als een 'dagboek' moet beschouwen omdat de soep niet zo heet wordt gegeten als deze wordt opgediend, en dan maar hopen dat hij snapt dat ik ook maar een mens ben. Ik herken dat wel, ik gebruik sommige van mijn vriendinnen ook als uitlaadklep en blaat graag alles van me af over stiefzoon. Wat betreft de hevige emoties, merk ik bij mezelf dat deze ook anders zijn naar hem toe dan naar mijn eigen kind, ik kan zoveel hefiger op stiefzoon reageren dan op mijn eigen zoon, en ik weet niet zo goed waarom dat is. Ik heb wel wat verklaringen maar of dat nu ook de echte reden is weet ik niet.



15 jaar schreef je, ik vond 14 - 15 - 16 de meest heftige jaren in mijn stiefmoederschap, met 16 en een half zag ik dat s-zoon zelf wat rustiger werd en daarmee werd alles ook gezelliger, hier heb ik een ander stiefkind dan jij hebt, maar ik herken wel heel wat onderdelen in je verhalen, het lastige van het stiefmoederschap vind ik toch wel, dat je er zo verschrikkelijk veel tijd en energie in stopt en uiteindelijk ben je maar de stiefmoeder, en mag je nergens écht wat van vinden, als er dan iets gebeurd herken ik de heftige gevoelens die jij nu beleefd wel, ontzettend fijn dat je man je steunt, want dat heb je nodig.



Ik snap overigens prima dat jij een excuus van hem verwacht, maar je schreef dat hij op de iPad het gelezen heeft, wellicht spreekt hij de waarheid, want ik heb ook de raarste dingen op mijn iPad voorbij zien komen, iets met delen en cloud, ik heb nu alles uit gezet en op onze gezamenlijke iPad is helemaal geen mail meer geïnstalleerd ook de cloud heb ik eraf gedonderd, er hoeft toch niets van de iPad in de cloud bewaard te worden, zo klaar met dat gekoppel van apple.



Als je het fijn vind mag je me altijd een pb sturen, dan kan ik ook wat dieper ingaan op mijn relatie met mijn stiefzoon, op zich ben ik hier heel open over, ook op het forum, maar ja je weet maar nooit of iemand het herkent en dat zou ik echt vervelend vinden, niet alleen voor mijzelf maar ook voor stiefzoon. Dat is denk ik waar biomoeder en haar partner dan ook naar kijken, zij zien wat het met jouw stiefzoon doet, dat wat hij gelezen heeft, en reageren daarop.

@kaasmadam, ook mijn gedachten waren bij jou gisteravond.....



er schoot mij nog een ding te binnen: informatie die je verkrijgt door iemands privacy te schenden is 'non-existent', dat is onze regel thuis.



Dus als je iets ontdekt door te snuffelen op iemands kamer of iets dergelijks dan doen we daar niks mee zeg maar. Het is immers informatie die jou niet toebehoort. Ik waarschuw mijn kinderen ook altijd dat het gevolg van teveel nieuwsgierigheid niet altijd prettig is , je verkrijgt dan soms kennis die je liever niet had willen hebben/zien.... en dan zit je er mee en kun je er niks mee.........



Ik heb ook wel wat issues gehad met geschonden privacy, immers de kids blijven natuurlijk nieuwsgierig. Daarbij is ook wel iets ontdekt dat alleen mijn lief en mij aanging. Daar ben ik dan zakelijk in, ik hoef mij niet te verantwoorden over zaken die binnen mijn privacy vallen.

Achteraf zat ik te denken dat jij je moest verantwoorden over wat je geschreven had en dat dat schadelijk zou zijn. blabla, en realiseerde me dat dat eigenlijk niet klopte.... #nabrander

Dank voor jullie lieve reacties (ik schiet er gewoon van vol ). Het gesprek heeft gisteren niet plaatsgevonden. Szoon wist namelijk niet dat ik het gesprek voor gisteravond in de planning had en ik vond dat ik hem daar niet zo mee kon overvallen. Ik heb hem dus gevraagd of het die avond uitkwam of dat hij het liever morgen (vandaag dus) doet. Hij koos voor het laatste, dus we hebben het nu alsnog vanavond.

Szoon heeft bij zijn vader aangegeven dat hij graag wil dat vader er bij aanwezig is. Dat vind ik prima, mss zelfs wel beter.



Ik kom er maar niet uit in hoe me te voelen, hoe me op te stellen. Ik voel zoveel verschillende dingen: boosheid ri. szoon, schaamte/opgelaten gevoel ri. szoon, boosheid ri. biomoeder en svader, verdriet ri. biomoeder. Ik baal er enorm van dat ik voor mijn gevoel nu ter verantwoording wordt geroepen om uit te leggen wat ik bedoeld heb met mijn uitlatingen over hem. Terwijl dat nota bene niemand iets aangaat. Dat waren MIJN prive gevoelens en die mogen er ook zijn. En nu heb ik hem daarmee gekwetst?Hij had om te beginnen niet in mijn mail moeten kijken. Maar ja, hij blijft volhouden dat hij er niets aan kon doen, dus wat kan ik dan nog? Tinnifin, die regel die jullie hierover hebben thuis is een goeie! Misschien moeten wij die ook maar in gaan stellen...

quote:kaasmadam schreef op 08 december 2016 @ 11:48:

Dank voor jullie lieve reacties (ik schiet er gewoon van vol ). Het gesprek heeft gisteren niet plaatsgevonden. Szoon wist namelijk niet dat ik het gesprek voor gisteravond in de planning had en ik vond dat ik hem daar niet zo mee kon overvallen. Ik heb hem dus gevraagd of het die avond uitkwam of dat hij het liever morgen (vandaag dus) doet. Hij koos voor het laatste, dus we hebben het nu alsnog vanavond.

Szoon heeft bij zijn vader aangegeven dat hij graag wil dat vader er bij aanwezig is. Dat vind ik prima, mss zelfs wel beter.



Ik kom er maar niet uit in hoe me te voelen, hoe me op te stellen. Ik voel zoveel verschillende dingen: boosheid ri. szoon, schaamte/opgelaten gevoel ri. szoon, boosheid ri. biomoeder en svader, verdriet ri. biomoeder. Ik baal er enorm van dat ik voor mijn gevoel nu ter verantwoording wordt geroepen om uit te leggen wat ik bedoeld heb met mijn uitlatingen over hem. Terwijl dat nota bene niemand iets aangaat. Dat waren MIJN prive gevoelens en die mogen er ook zijn. En nu heb ik hem daarmee gekwetst?Hij had om te beginnen niet in mijn mail moeten kijken. Maar ja, hij blijft volhouden dat hij er niets aan kon doen, dus wat kan ik dan nog? Tinnifin, die regel die jullie hierover hebben thuis is een goeie! Misschien moeten wij die ook maar in gaan stellen...



Dit dus.



Hij had het niet mogen lezen, het is privé en de fout ligt bij het lezen. Het is in feite alsof je een dagboek zou lezen. Nou zal hij zelf geen dagboek bijhouden, maar mag jij in zijn whatsapp? En heeft hij werkelijk nog nooit iets negatiefs over jou geschreven??

Gok daar maar niet op namelijk. Ik ben van Lon wel eens een appje tegengekomen over mezelf, dat was wel even een wake-up call moet ik bekennen. Niet dat ik echt fout zat, maar ik had commentaar geleverd op het haasthaasthaast elke ochtend. Waarop zij k*tmoeder schreef aan haar vriendinnen, want ze is toch altijd op tijd op school dus wat zeur ik dan. Waar ze natuurlijk wel gelijk in heeft en bovendien is het haar probleem



Dus ja, je mag absoluut vreselijk kwaad zijn om het lezen van mails. En je mag nog kwader zijn dat hij ermee wegkomt, alleen maar omdat het stomtoevallig negatief was. Hij had waarschijnlijk niks gezegd als je hem opgehemeld had, maar dan was het lezen van jouw mail net zo fout geweest.



Probeer jezelf zo min mogelijk te verantwoorden. Ik zou in het gesprek echt de focus leggen op ´je leest dingen die niet aan jou gericht zijn`. De regel van Tinnifin is een hele goede. Het probleem is natuurlijk dat hij het niet met jou besprak, maar met derden. Ook dat nog.

Het is gewoon de algehele combinatie die deze situatie gewoon extreem vervelend maakt.

Kaasmadam, ik lees nu pas je verhaal en heb eerlijk gezegd nog niet alles gelezen.



Maar jij betreurt dat bio-moeder en stiefvader niet verder ingrijpen. Persoonlijk zou ik het erger vinden als mijn partner, de bio-vader zo weinig met mij meeleeft. Je zegt dat hij niet begrijpt waarom het jou zo raakt dat stiefzoon je mail gelezen heeft. Dat zou mij meer raken dan dat stiefvader mij niet verder steunt.



Hij is jouw partner en het is zijn zoon die het jou moeilijk maakt. Is het dan niet aan hem om dit op te lossen? Zeker als hij beweert aan jouw kant te staan?

Ceylon en MrsNiceGuy, dank Ik waardeer echt enorm hoe jullie - en ook anderen - maar blijven luisteren en me van input voorzien. Het houdt me zo bezig en ik voel zoveel.



MrsNiceGuy, mijn partner doet enorm zijn best om het goede te doen. Hij ziet hoezeer het mij aangrijpt en vindt ook dat zijn zoon mijn mail niet had mogen lezen, maar hij voelt daar minder boosheid over dan ik. Nee, het hoort niet, het is niet netjes, maar soit.

Neemt niet weg dat hij mij er wel in steunt. Ik merk dat hij vierkant achter me staat, maar dat hij het zelf ook lastig vindt. Voor hem is het lezen van mijn mail niet zó groot als dat het voor mij is en daarbij blijft het natuurlijk zijn zoon. Hij zit ook in een lastige spagaat.



Wat ik ook lastig vind is hoe het nu thuis gaat als szoon er is. Zijn vader heeft inmiddels met hem gesproken en heeft een fijn gesprek met hem gehad, zoals hij zelf zegt. Hij is dus ook weer even vriendelijk en warm als hij altijd is ri. szoon. Ik betrap mezelf er op dat het lijkt alsof er niets gebeurd is. Er wordt met geen woord meer over gerept. En dat terwijl ik nog steeds zo boos ben. Mijn partner vraagt me wat hij dan anders moet doen en dat weet ik eigenlijk ook niet. Ik weet alleen dat wat mij betreft de boel goed ontwricht is

quote:kaasmadam schreef op 08 december 2016 @ 13:19:

Ceylon en MrsNiceGuy, dank Ik waardeer echt enorm hoe jullie - en ook anderen - maar blijven luisteren en me van input voorzien. Het houdt me zo bezig en ik voel zoveel.



MrsNiceGuy, mijn partner doet enorm zijn best om het goede te doen. Hij ziet hoezeer het mij aangrijpt en vindt ook dat zijn zoon mijn mail niet had mogen lezen, maar hij voelt daar minder boosheid over dan ik. Nee, het hoort niet, het is niet netjes, maar soit.

Neemt niet weg dat hij mij er wel in steunt. Ik merk dat hij vierkant achter me staat, maar dat hij het zelf ook lastig vindt. Voor hem is het lezen van mijn mail niet zó groot als dat het voor mij is en daarbij blijft het natuurlijk zijn zoon. Hij zit ook in een lastige spagaat.



Wat ik ook lastig vind is hoe het nu thuis gaat als szoon er is. Zijn vader heeft inmiddels met hem gesproken en heeft een fijn gesprek met hem gehad, zoals hij zelf zegt. Hij is dus ook weer even vriendelijk en warm als hij altijd is ri. szoon. Ik betrap mezelf er op dat het lijkt alsof er niets gebeurd is. Er wordt met geen woord meer over gerept. En dat terwijl ik nog steeds zo boos ben. Mijn partner vraagt me wat hij dan anders moet doen en dat weet ik eigenlijk ook niet. Ik weet alleen dat wat mij betreft de boel goed ontwricht is





Ja dat klopt, het is ook ontwricht doordat jij je moest verantwoorden over wat je geschreven hebt. En nee, dat hoef je niet.

dus daar is iets scheef gegaan. Het blijft een erg lastig parket, zo te horen doet je partner zijn best, alleen weet hij echt hoe het voelt om in het slagveld dat stiefouderschap soms kan zijn op zo'n manier bakzeil te halen. Denk het niet.....

Jij zult alle erkenning van je gevoelens uit jezelf moeten halen, ben ik bang, en ja dan is het niet gek dat je je daar eenzaam en alleen in voelt en dat dat frusterend is...... volgens mij heb jij nl de meeste schade geleden hier en niet je szoon...........

kus! ken je niet maar toch....

DANK, Tinnifin. Ondanks dat ik ook jou niet ken, wil je niet weten hoe blij ik ben met je lieve post! En hoezeer ik het met mijn verstand ook weet, gevoelsmatig ben ik de grote boeman in dit verhaal. En dat voelt zó onterecht! Ik denk dat je het goed omschrijft: mijn partner weet idd niet hoe het voelt om vanuit je rol als s-ouder op zo'n manier bakzeil te halen.

Gelukkig krijg ik van hem wel alle ruimte om mijn gevoelens te uiten (en die zijn niet mals soms). Ik merk dat de heftigste emotie al wat gezakt is, maar wat ik óók merk is dat dit hele gebeuren mijn gevoelens ri. szoon niet bepaald ten goede komen



Pfff, ik zal blij zijn als het gesprek vanavond achter de rug is. Hopelijk kunnen we dan weer gaan bouwen. Hoe dat er dan ook maar uit mag zien...