Psyche
alle pijlers
Donkere dagen, Kerst, gemis...
maandag 12 december 2016 om 21:04
Het valt me allemaal even zwaar... de donkere dagen, de Kerstdagen die op komst zijn...
In april verloor ik mijn moeder. Ze was ontzettend belangrijk voor me, we waren beste vriendinnen. Nu is ze er niet meer. Ik voel me soms zo rot. In september ben ik voor de eerste keer mama geworden. Het is prachtig, ik geniet van mijn zoontje, hij maakt me dagelijks aan het lachen, maar... mijn moeder is er niet bij. Dat doet pijn. Soms heb ik behoefte aan wijze raad, tips, wil ik gewoon even met haar kletsen of haar vastpakken. Sommige dingen wil je alleen maar met je moeder delen.
Nu staat ook de Kerst voor de deur. Voor ons was dat altijd een hele gezellige familiegelegenheid. Mama hield van de Kerst. Het was fijn om dan bij haar thuis te komen. Samen zijn, lekker eten, de warmte en gezelligheid. Ik koester die momenten in mijn hart.
Dit jaar is Kerst anders... ik heb geen Kerstboom gezet, we blijven met Kerst thuis. Mijn directe omgeving geeft ons groot gelijk om thuis te blijven. Even alleen met ons gezinnetje zijn, niet 'verplicht' gezellig te hoeven doen. Gewoon thuis quality time.
Ik sta op met de gedachte aan mama en ga ermee naar bed. Ik kijk foto's van ons, laat soms wat tranen lopen, praat met mijn vriend over de mooie maar ook de minder mooie tijden. Rouwen kost energie, heel veel energie. Diep van binnen weet ik dat mama wil dat wij genieten (dat heeft ze zo ook nog naar ons uitgesproken). Ik doe echt mijn best, maar soms mag ik best even verdrietig zijn toch?
Mis jij ook iemand heel erg in deze dagen? Hoe ga jij ermee om?
In april verloor ik mijn moeder. Ze was ontzettend belangrijk voor me, we waren beste vriendinnen. Nu is ze er niet meer. Ik voel me soms zo rot. In september ben ik voor de eerste keer mama geworden. Het is prachtig, ik geniet van mijn zoontje, hij maakt me dagelijks aan het lachen, maar... mijn moeder is er niet bij. Dat doet pijn. Soms heb ik behoefte aan wijze raad, tips, wil ik gewoon even met haar kletsen of haar vastpakken. Sommige dingen wil je alleen maar met je moeder delen.
Nu staat ook de Kerst voor de deur. Voor ons was dat altijd een hele gezellige familiegelegenheid. Mama hield van de Kerst. Het was fijn om dan bij haar thuis te komen. Samen zijn, lekker eten, de warmte en gezelligheid. Ik koester die momenten in mijn hart.
Dit jaar is Kerst anders... ik heb geen Kerstboom gezet, we blijven met Kerst thuis. Mijn directe omgeving geeft ons groot gelijk om thuis te blijven. Even alleen met ons gezinnetje zijn, niet 'verplicht' gezellig te hoeven doen. Gewoon thuis quality time.
Ik sta op met de gedachte aan mama en ga ermee naar bed. Ik kijk foto's van ons, laat soms wat tranen lopen, praat met mijn vriend over de mooie maar ook de minder mooie tijden. Rouwen kost energie, heel veel energie. Diep van binnen weet ik dat mama wil dat wij genieten (dat heeft ze zo ook nog naar ons uitgesproken). Ik doe echt mijn best, maar soms mag ik best even verdrietig zijn toch?
Mis jij ook iemand heel erg in deze dagen? Hoe ga jij ermee om?
Don't let your dreams be dreams
maandag 12 december 2016 om 21:10
Ik ben heel nuchter... mijn moeder leeft ook niet meer. Natuurlijk is het gemis groot maar ik laat mijn geluk hier niet vanaf hangen. Mijn moeder hield van het leven en ik ook. Ik denk vaak aan haar maar mijn leven gaat door en daar geniet ik van. Ze zou niet willen dat ik alles er voor op hold zou zetten.
maandag 12 december 2016 om 21:12
Natuurlijk mag je soms verdrietig zijn! Een eerste kerst zonder een dierbare is altijd lastig.
Op zich is het natuurlijk prima om kerst dan met je gezin te zijn. Hebben jullie wel iets gepland? Iets lekkers eten, of een activiteit?
6 jaar geleden is mijn man overleden, niet lang voor de kerst. Mijn leven is nu heel anders en volgend jaar ga ik zelfs trouwen maar toch mis ik hem nog extra met de feestdagen. Waarschijnlijk ook omdat hij echt gek van de kerst was.
Samen met mijn schoonmoeder ga ik altijd ruim voor de kerst naar de begraafplaats en maak daar zijn graf helemaal in kerstsfeer. Dat is een fijne traditie geworden.
En met oud en nieuw steek ik ieder jaar 1 vuurpijl af met een briefje voor hem daarop.
Mijn moeder is 13 jaar geleden overleden ook vlak voor de kerst en hoewel ik haar uiteraard wel mis is dat anders. Gewoon omdat het wat langer geleden is inmiddels maar ook omdat zijzelf kerst niet zo leuk vond.
veel sterkte de komende tijd. Hopelijk lukt het je ook om mooie herinneringen te maken. Het is tenslotte ook je eerste kerst als moeder en dat is wel heel bijzonder.
Op zich is het natuurlijk prima om kerst dan met je gezin te zijn. Hebben jullie wel iets gepland? Iets lekkers eten, of een activiteit?
6 jaar geleden is mijn man overleden, niet lang voor de kerst. Mijn leven is nu heel anders en volgend jaar ga ik zelfs trouwen maar toch mis ik hem nog extra met de feestdagen. Waarschijnlijk ook omdat hij echt gek van de kerst was.
Samen met mijn schoonmoeder ga ik altijd ruim voor de kerst naar de begraafplaats en maak daar zijn graf helemaal in kerstsfeer. Dat is een fijne traditie geworden.
En met oud en nieuw steek ik ieder jaar 1 vuurpijl af met een briefje voor hem daarop.
Mijn moeder is 13 jaar geleden overleden ook vlak voor de kerst en hoewel ik haar uiteraard wel mis is dat anders. Gewoon omdat het wat langer geleden is inmiddels maar ook omdat zijzelf kerst niet zo leuk vond.
veel sterkte de komende tijd. Hopelijk lukt het je ook om mooie herinneringen te maken. Het is tenslotte ook je eerste kerst als moeder en dat is wel heel bijzonder.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
maandag 12 december 2016 om 21:12
Ik mis ook dierbaren,maar die mis ik niet meer of minder met kerst. Ze zijn elke dag wel even in mijn gedachten. Vluchtig soms,maar altijd ergens op de achtergrond. Zo komt het gemis denk ik niet ineens als een tsunami over mij heen tijdens deze speciale dagen,want ik denk toch wel aan hen.
Sterkte deze dagen
maandag 12 december 2016 om 21:12
Ach Cenar, ik voel je verdriet gewoon door je tekst heen. Wat erg dat je de vreugde om je zoon nu niet kan delen met je moeder.
Voor mij voelt kerst ook niet meer als vroeger, maar degenen die ik mis leven allemaal nog. Gek he? In deze periode mis ik mijn ex-man en mijn ex-schoonfamilie. Zelf heb ik nauwelijks familie, en ik mis die gezelligheid en warmte van vroeger zo verschrikkelijk. Ik rouw dus eigenlijk om mensen die er nog zijn, maar waar ik toch niet meer bij kan zijn.
Voor mij voelt kerst ook niet meer als vroeger, maar degenen die ik mis leven allemaal nog. Gek he? In deze periode mis ik mijn ex-man en mijn ex-schoonfamilie. Zelf heb ik nauwelijks familie, en ik mis die gezelligheid en warmte van vroeger zo verschrikkelijk. Ik rouw dus eigenlijk om mensen die er nog zijn, maar waar ik toch niet meer bij kan zijn.
maandag 12 december 2016 om 21:13
Uiteraard mag je verdrietig zijn!
Heb je nog broers/zussen waarmee je herinneringen kunt ophalen?
Ik vond de eerste kerst zonder mijn oma erg lastig. Niet te vergelijken met jouw verdriet, uiteraard. Maar wat ik toen heb gedaan was mijn eigen tradities creëren, maar wel op een manier die zij kon waarderen. Mijn oma was bijvoorbeeld erg dol op de films van Home Alone. Dus ging ik die kijken met kerst. Tegenwoordig kook ik ook vaak een kerstdag voor mezelf. Mijn oma hield erg van koken, dus ook dat is een manier om haar in gedachten te houden.
Had jouw moeder ook zulke dingen?
maandag 12 december 2016 om 21:25
Heel herkenbaar. Mijn moeder, eigenlijk ook mijn beste vriendin, is in mei overleden. Ik heb je berichten destijds ook gelezen.
Eigenlijk vind ik het nu nog moeilijker geworden. Ik wil haar zo graag laten zien hoe goed het met mijn zoon gaat, dingen aan haar vragen, gewoon alledaags geklets... Ik mis haar verschrikkelijk!
Wij brengen kerst wel door met mijn broer en zus en hun gezinnen. Maar hebben er nu voor gekozen om niet thuis samen te eten, zoals altijd met mam, maar om uit eten te gaan. Hopelijk daardoor iets minder gemis.
Heel veel sterkte en een dikke
Eigenlijk vind ik het nu nog moeilijker geworden. Ik wil haar zo graag laten zien hoe goed het met mijn zoon gaat, dingen aan haar vragen, gewoon alledaags geklets... Ik mis haar verschrikkelijk!
Wij brengen kerst wel door met mijn broer en zus en hun gezinnen. Maar hebben er nu voor gekozen om niet thuis samen te eten, zoals altijd met mam, maar om uit eten te gaan. Hopelijk daardoor iets minder gemis.
Heel veel sterkte en een dikke
maandag 12 december 2016 om 21:31
Wat verdrietig, gecondoleerd.
Ik prijs mij gelukkig, dat voor op. Ik heb mijn ouders en schoonouders nog, welke ook in Nederland wonen. Maar een deel van mijn familie woont nog in mijn geboorteland Indonesië. Ik kan hen rond deze tijd zo intens missen. Daar kan ik echt verdrietig van worden.
Nogmaals, niet te vergelijken met jou enorme verdriet en verlies.
Ik wens je heel veel sterkte, Geef je verdriet de ruimte, en al het goeds
maandag 12 december 2016 om 21:36
Het is gewoon heel erg verdrietig. Mijn eerste kerst met kind, was ook mijn eerste zonder moeder. Er zijn heel wat eerste keren met tranen in mijn ogen geweest. Toch ga je verder en maak je met je eigen gezin je eigen tradities en vier je jullie eigen feesten. En nu bijna 12 jaar later zijn er nog momenten waarop ik haar echt mis, waarbij ik denk, wat zou ze hier van genoten hebben, ze heeft nog steeds een plaats in mijn gezin, alleen anders dan ik ooit verwacht had.
maandag 12 december 2016 om 21:39
quote:MarindaH schreef op 12 december 2016 @ 21:28:
De eerste keer zal wel de moeilijkste zijn, gewoon omdat het de eerste 'andere' Kerst is. Dat je daarom geen boom zet vind ik zo verdrietig Kan je juist geen boom voor je moeder opzetten? En het zo fijn mogelijk voor jezelf en je gezin te maken?
Sterkte
Hier ben ik het wel mee eens.
Waarom maak je niet een mooi gedenk kerst ornament samen met je zoon? Een mooie kerstbal speciaal voor je moeder welke je elk jaar weer op kan hangen.
Dan kan je met je partner en zoon op kerstavond de boom optuigen en het nog eens over oma hebben? Fijne kerstfilm erbij en een bak afhaalchinees, of pannenkoeken. Whatever.
Desnoods smijt je die boom de volgende dag het raam uit
De eerste keer zal wel de moeilijkste zijn, gewoon omdat het de eerste 'andere' Kerst is. Dat je daarom geen boom zet vind ik zo verdrietig Kan je juist geen boom voor je moeder opzetten? En het zo fijn mogelijk voor jezelf en je gezin te maken?
Sterkte
Hier ben ik het wel mee eens.
Waarom maak je niet een mooi gedenk kerst ornament samen met je zoon? Een mooie kerstbal speciaal voor je moeder welke je elk jaar weer op kan hangen.
Dan kan je met je partner en zoon op kerstavond de boom optuigen en het nog eens over oma hebben? Fijne kerstfilm erbij en een bak afhaalchinees, of pannenkoeken. Whatever.
Desnoods smijt je die boom de volgende dag het raam uit
maandag 12 december 2016 om 21:39
Veel sterkte! Ik denk dat het echt bij deze dagen hoort, dat je even stil staat bij het afgelopen jaar. En dan kan het heftig binnenkomen, het is ook nog zo kort geleden! Knuffel! Ik zou vooral zeggen zonder je niet af, praat er veel over en geniet van de tijd met je gezin. Hoe moeilijk ook!
In september is een vriendin van mij heel plotseling overleden. Ik sta daar de laatste dagen ook weer meer bij stil. Vooral als ik aan haar ouders, vriend, broer en zus denk. Aan hoe moeilijk kerst straks voor ze moet zijn. Kan ik ook heel verdrietig van worden.
In september is een vriendin van mij heel plotseling overleden. Ik sta daar de laatste dagen ook weer meer bij stil. Vooral als ik aan haar ouders, vriend, broer en zus denk. Aan hoe moeilijk kerst straks voor ze moet zijn. Kan ik ook heel verdrietig van worden.
maandag 12 december 2016 om 21:49
Ik word altijd een beetje weemoedig rond deze tijd van het jaar.
Dan mis ik geliefden. En dan denk ik dat het leven jaar-in jaar-uit steeds sneller voorbij lijkt te gaan.
En dan vind ik ineens weer dat er vanalles in mijn (ons) leven is wat we niet goed aanpakken, wat we anders moeten gaan doen.
Tja, het zal wel een beetje door de tijd van het jaar komen. En soms ook door de sociale druk dat kerst verplicht gezellig moét zijn.
Dan mis ik geliefden. En dan denk ik dat het leven jaar-in jaar-uit steeds sneller voorbij lijkt te gaan.
En dan vind ik ineens weer dat er vanalles in mijn (ons) leven is wat we niet goed aanpakken, wat we anders moeten gaan doen.
Tja, het zal wel een beetje door de tijd van het jaar komen. En soms ook door de sociale druk dat kerst verplicht gezellig moét zijn.
maandag 12 december 2016 om 22:49
Wat een begrip van iedereen, dankjewel...
Het is niet zo dat we ons volledig afzonderen. Eerste Kerstdag koken we een verrassingsmenu voor elkaar. Tweede Kerstdag komen mijn vader, broer + vriendin, schoonmoeder en schoonzusje naar ons toe en kook ik het menu dat mama normaal gesproken met Tweede Kerstdag bereidde. Ze was een echte keukenprinses.
Mama zette ook altijd heel uitgebreid de boom. Dat was een heel project voor haar en het trok veel bekijks. Dit jaar sla ik even over, het komt me even te dichtbij, maar volgend jaar ga ik zeker de boom weer zetten. Dan kan mijn zoontje me vast her en der helpen. Hij is nu nog te jong om mee te kunnen helpen (12 weken). Wel een heel leuk idee om samen een kerstbal voor mama/oma te maken dan. Die ga ik onthouden!
Ik voel me al zoveel beter nu ik het even van me af heb kunnen schrijven en zo'n lieve fijne woorden van jullie heb mogen lezen... Dankjewel Vaak voel ik me goed en kan ik het wel redelijk handelen, maar met momenten overvalt het verdriet me gewoon even.
Het is niet zo dat we ons volledig afzonderen. Eerste Kerstdag koken we een verrassingsmenu voor elkaar. Tweede Kerstdag komen mijn vader, broer + vriendin, schoonmoeder en schoonzusje naar ons toe en kook ik het menu dat mama normaal gesproken met Tweede Kerstdag bereidde. Ze was een echte keukenprinses.
Mama zette ook altijd heel uitgebreid de boom. Dat was een heel project voor haar en het trok veel bekijks. Dit jaar sla ik even over, het komt me even te dichtbij, maar volgend jaar ga ik zeker de boom weer zetten. Dan kan mijn zoontje me vast her en der helpen. Hij is nu nog te jong om mee te kunnen helpen (12 weken). Wel een heel leuk idee om samen een kerstbal voor mama/oma te maken dan. Die ga ik onthouden!
Ik voel me al zoveel beter nu ik het even van me af heb kunnen schrijven en zo'n lieve fijne woorden van jullie heb mogen lezen... Dankjewel Vaak voel ik me goed en kan ik het wel redelijk handelen, maar met momenten overvalt het verdriet me gewoon even.
Don't let your dreams be dreams
maandag 12 december 2016 om 23:25
Sterkte iedereen. Ik mis ook wat mensen, sommige levend, sommige dood. Het hoort erbij en toch valt het me elk jaar tegen. Kerst betekent voor mij liefde en warmte en je mist de mensen waar je dat niet meer mee kunt delen. Dus ja, herkenbaar. Al leeft mijn moeder nog wel. Maar het is ook zo, er zijn veel mensen die hetzelfde voelen nu dus voel me niet alleen. Iedereen een warme kerst toegewenst, ondanks het gemis.
dinsdag 13 december 2016 om 20:20
Sterkte lieve Cenar en een ieder die een dierbare moet missen!
Ik kan me goed inleven in je gevoel, het gemis en de leegte.
Ik ben mijn beide ouders verloren, in 2010 verloor ik mijn vader, hij is 58 geworden. Ik was toen 19 weken zwanger van mijn zoon. In mei 2012 verloor ik mijn moeder, zij is 59 geworden. Beide zijn aan de gevolgen van kanker overleden.
De dooddoener: tijd heelt de wonden, het slijt, ik kan er niks mee. Door de druk vanuit werk en toch ook het leven zelf en de zorgplicht naar mijn gezin ben ik aan mijn rouwproces voorbij gestapt heb ik het gevoel.
Na het overlijden van mijn moeder bleek dat ik de erfenis moest verwerpen. Dat kwam als een harde klap. Ben altijd uit de wind gehouden door mijn ouders en daardoor zat ik met veel vragen waarop nooit echt antwoorden zijn gegeven/gekomen.
Ik heb geen broers en zussen. Wel een aantal fijne vriendinnen en schoonzussen. Dat is fijn, bij hen kan ik mijn hart luchten.
De donkere dagen lijken in mijn ogen en beleving 10x zwaarder te zijn dan de lichte zonnige en warme zomer. Kerst en oud en nieuw waren vroeger bij mij thuis wel gezellig maar nooit een big thing. Lekkere hapjes, filmpje en lekker in je huispak. Maar je was samen en juist DAT mis ik.
Ik wil je oprecht een dikke knuffel geven, doe met de aankomende feestdagen alleen wat goed voelt voor jou en je gezin. Het gemis toelaten ook het verdriet en tranen. De eerste keer kerst, je verjaardag, Moederdag het blijven dagen die soms als een steen op je maag liggen. Maar ook een tijd van reflectie van wat er was en wat er nog komen gaat!
Knuffels voor iedereen!
Ik kan me goed inleven in je gevoel, het gemis en de leegte.
Ik ben mijn beide ouders verloren, in 2010 verloor ik mijn vader, hij is 58 geworden. Ik was toen 19 weken zwanger van mijn zoon. In mei 2012 verloor ik mijn moeder, zij is 59 geworden. Beide zijn aan de gevolgen van kanker overleden.
De dooddoener: tijd heelt de wonden, het slijt, ik kan er niks mee. Door de druk vanuit werk en toch ook het leven zelf en de zorgplicht naar mijn gezin ben ik aan mijn rouwproces voorbij gestapt heb ik het gevoel.
Na het overlijden van mijn moeder bleek dat ik de erfenis moest verwerpen. Dat kwam als een harde klap. Ben altijd uit de wind gehouden door mijn ouders en daardoor zat ik met veel vragen waarop nooit echt antwoorden zijn gegeven/gekomen.
Ik heb geen broers en zussen. Wel een aantal fijne vriendinnen en schoonzussen. Dat is fijn, bij hen kan ik mijn hart luchten.
De donkere dagen lijken in mijn ogen en beleving 10x zwaarder te zijn dan de lichte zonnige en warme zomer. Kerst en oud en nieuw waren vroeger bij mij thuis wel gezellig maar nooit een big thing. Lekkere hapjes, filmpje en lekker in je huispak. Maar je was samen en juist DAT mis ik.
Ik wil je oprecht een dikke knuffel geven, doe met de aankomende feestdagen alleen wat goed voelt voor jou en je gezin. Het gemis toelaten ook het verdriet en tranen. De eerste keer kerst, je verjaardag, Moederdag het blijven dagen die soms als een steen op je maag liggen. Maar ook een tijd van reflectie van wat er was en wat er nog komen gaat!
Knuffels voor iedereen!
woensdag 14 december 2016 om 07:48
Och wat heftig verdrietig Meissie. Mijn vader is gestorven toen hij 61 was en mijn moeder dit jaar op 78 jarige leeftijd.
Jouw ouders beiden zo jong... Veel sterkte.
Ik merk dat ik het moeilijk vind om over het verdriet te praten. Wat moet ik er over zeggen? Veel verder dan "ik mis haar zo" kom ik eigenlijk niet... Als er dan eens iemand naar vraagt weet ik nog niet zo goed wat te antwoorden.
Jouw ouders beiden zo jong... Veel sterkte.
Ik merk dat ik het moeilijk vind om over het verdriet te praten. Wat moet ik er over zeggen? Veel verder dan "ik mis haar zo" kom ik eigenlijk niet... Als er dan eens iemand naar vraagt weet ik nog niet zo goed wat te antwoorden.
woensdag 14 december 2016 om 07:57
Wat ik mis, is het gezellig bijkletsen met mijn ouders. Grapjes maken om ze aan het lachen te krijgen, dagelijkse dingen/actualiteiten bespreken, Het voor ze koken met Kerst om ze te verwennen. Ik heb geen broers of zusjes, maar wel familie waar ik welkom ben. Toch wil ik daar niet zijn, omdat ieder gezin z'n eigen dynamiek heeft en het zijn juist de inside jokes die je niet meer met je eigen gezin kunt delen die ik mis. Aan een half woord genoeg hebben, precies weten wat de ander lekker vond. Kerst, het zijn maar een paar dagen per jaar. Ik laat de TV uit, vermijd de typische kerstsferen en vermaak me wel op andere manieren. Veel sterkte aan iedereen die een gemis voelt.
woensdag 14 december 2016 om 10:03
Dank je wel fluffybunny, sterkte met het verlies van je moeder dit jaar. Zo kort geleden ook nog maar. Snap het dat je gewoon stil valt als men ernaar vraagt. Je vader was ook nog jong zeg! Heel veel sterkte met deze aankomende feestdagen
Op dagen dat ik even alleen ben in huis en het huishouden loop te doen praat ik tegen ze, vertel gewoon mijn dagelijkse dingen of mijn knelpunten. Omdat ik dan lekker alleen ben klets ik erop los. Het lucht mij op en ergens hoop ik dat ze het horen. Ik durf het alleen te doen als ik alleen in huis ben. Ben bang dat anderen me anders raar vinden.
Op dagen dat ik even alleen ben in huis en het huishouden loop te doen praat ik tegen ze, vertel gewoon mijn dagelijkse dingen of mijn knelpunten. Omdat ik dan lekker alleen ben klets ik erop los. Het lucht mij op en ergens hoop ik dat ze het horen. Ik durf het alleen te doen als ik alleen in huis ben. Ben bang dat anderen me anders raar vinden.
woensdag 14 december 2016 om 10:10
Dat is heel normaal hoor. Geef en gun jezelf de tijd hiervoor. Logisch dat je haar zeker nu heel erg mist. Het is pas zo kort geleden. Zelf is mijn eerste kindje met kerst doodgeboren. Het is nu bijna 12 jaar geleden maar nog steeds is het in deze tijd extra moeilijk want je maakt alles weer opnieuw mee. Wij kregen op 23 dec te horen dat hij was overleden en toen heb ik hem nog een paar dagen bij me gedragen en op tweede kerstdag werd ik ingeleid. Kerst blijft altijd moeilijk voor me..... een hele dikke knuffel....
woensdag 14 december 2016 om 16:22
Dankjewel voor je begrip Meissie... wat ga jij ook door een heftig proces. Je ouders waren nog zo jong. Mijn mama is ook maar 60 jaar geworden. Papa is er wel nog, maar het contact met hem is zeer moeizaam. Ik kom bijna niet meer thuis. Verder heb ik nog een broer in Amsterdam met wie het contact vrij oppervlakkig is.
Wat je zegt over het zwaar vallen van de donkere dagen: ja, echt wel. De lange, fijne zomeravonden kwam ik beter door, terwijl toen juist meer verveling op de loer lag omdat ik met zwangerschapsverlof was. Deze donkere dagen vallen me zwaar.
Ook een hele dikke knuffel voor jou.
Fluffybunny, ook jouw woorden herken ik zo! Ik heb het er weinig met mensen over. Ja, ik zeg wel eens dat ik haar zo mis, dat gevoel is van binnen zoooo sterk, maar wat valt erover te zeggen?
Ik zit soms liever even in mijn eentje te huilen, even alles eruit gooien. Vandaag is mijn zoontje naar de opvang en had ik dus thuis even alle tijd voor mezelf. Het verdriet zat mij al een paar dagen hoog, er moest iets uit. Ik heb de herinneringendoos van mama gepakt, alles van de crematie teruggelezen, twee afscheidsbrieven van haar, de brief die ik had geschreven en die tijdens de crematie is afgespeeld en ga zo maar door. Het kostte me veel tranen, maar wat voelde dat fijn. Een soort ontlading... voel me weer een klein beetje beter nu. Rouwen kost enorm veel energie en eigenlijk zou ik eens vaker moeten gaan zitten en alles eruit gooien.
Volgende week is mijn zwangerschapsverlof voorbij. Ik zie er wel tegenop om vlak voor de Kerst weer te moeten beginnen, maar ach, het zal vast zijn gangetje gaan als ik eenmaal weer in mijn ritme kom.
Houseofcards, dan is Kerst voor jullie ook nooit meer hetzelfde. Wat heftig zeg... heel veel sterkte om deze dagen door te komen.
Oakes, ook voor jou veel sterkte deze dagen. Knuffel !
Wat je zegt over het zwaar vallen van de donkere dagen: ja, echt wel. De lange, fijne zomeravonden kwam ik beter door, terwijl toen juist meer verveling op de loer lag omdat ik met zwangerschapsverlof was. Deze donkere dagen vallen me zwaar.
Ook een hele dikke knuffel voor jou.
Fluffybunny, ook jouw woorden herken ik zo! Ik heb het er weinig met mensen over. Ja, ik zeg wel eens dat ik haar zo mis, dat gevoel is van binnen zoooo sterk, maar wat valt erover te zeggen?
Ik zit soms liever even in mijn eentje te huilen, even alles eruit gooien. Vandaag is mijn zoontje naar de opvang en had ik dus thuis even alle tijd voor mezelf. Het verdriet zat mij al een paar dagen hoog, er moest iets uit. Ik heb de herinneringendoos van mama gepakt, alles van de crematie teruggelezen, twee afscheidsbrieven van haar, de brief die ik had geschreven en die tijdens de crematie is afgespeeld en ga zo maar door. Het kostte me veel tranen, maar wat voelde dat fijn. Een soort ontlading... voel me weer een klein beetje beter nu. Rouwen kost enorm veel energie en eigenlijk zou ik eens vaker moeten gaan zitten en alles eruit gooien.
Volgende week is mijn zwangerschapsverlof voorbij. Ik zie er wel tegenop om vlak voor de Kerst weer te moeten beginnen, maar ach, het zal vast zijn gangetje gaan als ik eenmaal weer in mijn ritme kom.
Houseofcards, dan is Kerst voor jullie ook nooit meer hetzelfde. Wat heftig zeg... heel veel sterkte om deze dagen door te komen.
Oakes, ook voor jou veel sterkte deze dagen. Knuffel !
Don't let your dreams be dreams
woensdag 14 december 2016 om 17:23
Verdrietige verhalen allemaal. Zeker omdat zo jullie ouders zo jong waren.
Cenar, herkenbaar dat je er met mensen om je heen niet zo veel over praat. Het is moeilijk om je diepste gevoel weer te geven in een paar woorden. En als het een troost is, ook ik praat gewoon tegen mijn ouders. Dat geeft op één of andere manier troost.
Sterkte allemaal, hoop dat de dagen niet al te donker zijn.
Cenar, herkenbaar dat je er met mensen om je heen niet zo veel over praat. Het is moeilijk om je diepste gevoel weer te geven in een paar woorden. En als het een troost is, ook ik praat gewoon tegen mijn ouders. Dat geeft op één of andere manier troost.
Sterkte allemaal, hoop dat de dagen niet al te donker zijn.