Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel II
vrijdag 23 december 2016 om 22:17
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 8 januari 2017 om 21:54
zondag 8 januari 2017 om 21:57
Knuffel de paniek die je voelt als je als moeder (als ouder) geconfronteerd wordt met het feit dat je kind misbruikt is is niet te beschrijven. De kwaadheid ook niet trouwens. En ik denk dat iedereen 'weet' dat je dat niet moet laten zien, omdat konden het op zichzelf kunnen betrekken, maar die beheersing moet je maar net in je hebben. Ik kan tot mijn schaamte bekennen dat ik die zelfbeheersing niet bezit. Ik was woest en totaal in paniek. En dat heeft ook wel een poosje geduurd ook. Maar dat lag NIET aan mijn kind, kinderen die het durven vertellen, kinderen die ermee naar buiten komen hebben RECHT op hulp en steun en begrip. Je moeder had er na die eerste reactie voor je moeten zijn, je moeten steunen, helpen, verzorgen, vertrekken hoe goed het was dat je gepraat had, naar je moeten luisteren, je koesteren. Je vader had precies hetzelfde moeten doen als wat je moeder had moeten doen. Zij zijn enorm tekort geschoten en dat lag niet bij of aan jou, maar aan hen.
Therapie die moet werkt per definitie niet. Ik moest ook nadat ik op mijn 16e uit huis gehaald werd. Een totaal fiasco, ik heb daarvoor en daarna nooit iets of iemand zo weinig serieus genoemen. Totale onzin was het, ik was dat ook helemaal nog niet aan toe.
Therapie die moet werkt per definitie niet. Ik moest ook nadat ik op mijn 16e uit huis gehaald werd. Een totaal fiasco, ik heb daarvoor en daarna nooit iets of iemand zo weinig serieus genoemen. Totale onzin was het, ik was dat ook helemaal nog niet aan toe.
zondag 8 januari 2017 om 21:58
quote:branningbrothers schreef op 08 januari 2017 @ 21:34:
[...]
En de ervaringen met je moeder. Ook dat is afschuwelijk gruwelijke mishandeling en verwaarlozing.
.......
Daarnaast mishandelde ze je en verwaarloosde ze je waardoor je nog weerlozer werd ten opzichte van je belager.
Oke dat is wel wat extreem verwoord hoor
Verder heb je voor alles wat ik zeg wel je eigen versie.. Een versie waarin ik niet verantwoordelijk ben, want een kind, en waarin volwassenen steken hebben laten vallen.
Weet je, die versie is leuk hoor, want dan heb ik geen redenen om pijn te verdienen en straf.
Maar niet heel realistisch. Ik was er namelijk bij dus kan de situaties goed inschatten en m'n eigen aandeel. Waarom zou ik, als ik echt onschuldig ben/was, anders alle schuld op mij genomen hebben?
[...]
En de ervaringen met je moeder. Ook dat is afschuwelijk gruwelijke mishandeling en verwaarlozing.
.......
Daarnaast mishandelde ze je en verwaarloosde ze je waardoor je nog weerlozer werd ten opzichte van je belager.
Oke dat is wel wat extreem verwoord hoor
Verder heb je voor alles wat ik zeg wel je eigen versie.. Een versie waarin ik niet verantwoordelijk ben, want een kind, en waarin volwassenen steken hebben laten vallen.
Weet je, die versie is leuk hoor, want dan heb ik geen redenen om pijn te verdienen en straf.
Maar niet heel realistisch. Ik was er namelijk bij dus kan de situaties goed inschatten en m'n eigen aandeel. Waarom zou ik, als ik echt onschuldig ben/was, anders alle schuld op mij genomen hebben?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 8 januari 2017 om 22:01
quote:Tobbert schreef op 08 januari 2017 @ 21:54:
Ik hoop dat iedereen lekker slaapt. Zeker voor wie morgen de vakantie voorbij is en weer de hectiek in moet. Veel succes morgen!
Voor mij begint het werken morgen ook weer, dus iets minder op de computer. Nou ja, méér achter de computer dan in de vakantie, maar niet op het forum.
Ook alvast veel succes morgen Tobbert
En lekker slapen
Ik hoop dat iedereen lekker slaapt. Zeker voor wie morgen de vakantie voorbij is en weer de hectiek in moet. Veel succes morgen!
Voor mij begint het werken morgen ook weer, dus iets minder op de computer. Nou ja, méér achter de computer dan in de vakantie, maar niet op het forum.
Ook alvast veel succes morgen Tobbert
En lekker slapen
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 8 januari 2017 om 22:12
quote:Sunemom schreef op 08 januari 2017 @ 21:57:
Je moeder had er na die eerste reactie voor je moeten zijn, je moeten steunen, helpen, verzorgen, vertrekken hoe goed het was dat je gepraat had, naar je moeten luisteren, je koesteren. Je vader had precies hetzelfde moeten doen als wat je moeder had moeten doen. Zij zijn enorm tekort geschoten en dat lag niet bij of aan jou, maar aan hen.
Therapie die moet werkt per definitie niet. Ik moest ook nadat ik op mijn 16e uit huis gehaald werd. Een totaal fiasco, ik heb daarvoor en daarna nooit iets of iemand zo weinig serieus genoemen. Totale onzin was het, ik was dat ook helemaal nog niet aan toe.
Ik denk dat het heel begrijpelijk is dat je emotioneel en woest en in paniek bent op zo'n moment Sun Niks om je voor te schamen!
Wat je zegt over m'n ouders, dat is denk ik in de perfecte wereld zo... Maar mijn ouders hadden het heel zwaar, al losstaand van mijn misbruik verhaal. Dus dat konden ze er gewoon echt niet bij hebben. Laat staan al die dingen doen die jij zegt.. Ik zou dat denk ik wel doen richting mijn kind, maar ik hoop nooit in zo'n situatie terecht te komen, alhoewel geen enkele ouder dat natuurlijk wil meemaken.
Ik zei ook tegen m'n vader jaren later wat Branningbrothers al zei; waarom liet je me nog alleen met die man..? Maar toen zei hij ook dat hij het heel druk had zich staande te houden met m'n zieke moeder en gedragsgestoorde broertje, dat er weinig tijd overbleef voor mij...
Dat snap ik dan ook wel weer.
Wb verplichte therapie, nee dat werkt niet, ook al was ik nog maar 12 en jij 16. Als de therapeut al iets had willen bereiken, had ie eerst m'n moeder uit de weg moeten ruimen, want zij saboteerde m'n therapie nogal met haar verhaaltjes over poules en zo
Jij hebt woensdag gesprek toch met je therapeut?
Je moeder had er na die eerste reactie voor je moeten zijn, je moeten steunen, helpen, verzorgen, vertrekken hoe goed het was dat je gepraat had, naar je moeten luisteren, je koesteren. Je vader had precies hetzelfde moeten doen als wat je moeder had moeten doen. Zij zijn enorm tekort geschoten en dat lag niet bij of aan jou, maar aan hen.
Therapie die moet werkt per definitie niet. Ik moest ook nadat ik op mijn 16e uit huis gehaald werd. Een totaal fiasco, ik heb daarvoor en daarna nooit iets of iemand zo weinig serieus genoemen. Totale onzin was het, ik was dat ook helemaal nog niet aan toe.
Ik denk dat het heel begrijpelijk is dat je emotioneel en woest en in paniek bent op zo'n moment Sun Niks om je voor te schamen!
Wat je zegt over m'n ouders, dat is denk ik in de perfecte wereld zo... Maar mijn ouders hadden het heel zwaar, al losstaand van mijn misbruik verhaal. Dus dat konden ze er gewoon echt niet bij hebben. Laat staan al die dingen doen die jij zegt.. Ik zou dat denk ik wel doen richting mijn kind, maar ik hoop nooit in zo'n situatie terecht te komen, alhoewel geen enkele ouder dat natuurlijk wil meemaken.
Ik zei ook tegen m'n vader jaren later wat Branningbrothers al zei; waarom liet je me nog alleen met die man..? Maar toen zei hij ook dat hij het heel druk had zich staande te houden met m'n zieke moeder en gedragsgestoorde broertje, dat er weinig tijd overbleef voor mij...
Dat snap ik dan ook wel weer.
Wb verplichte therapie, nee dat werkt niet, ook al was ik nog maar 12 en jij 16. Als de therapeut al iets had willen bereiken, had ie eerst m'n moeder uit de weg moeten ruimen, want zij saboteerde m'n therapie nogal met haar verhaaltjes over poules en zo
Jij hebt woensdag gesprek toch met je therapeut?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 8 januari 2017 om 22:14
quote:Sunemom schreef op 08 januari 2017 @ 22:02:
[...]
Omdat dat is wat kinderen doen. Dat is een vorm van zelfbescherming, het maakt het begrijpelijk voor een kind.Ja dat snap ik nog, maar nu ik geen kind meer ben denk ik er nog net zo over hoor. Omdat het een realistische kijk erop is.
[...]
Omdat dat is wat kinderen doen. Dat is een vorm van zelfbescherming, het maakt het begrijpelijk voor een kind.Ja dat snap ik nog, maar nu ik geen kind meer ben denk ik er nog net zo over hoor. Omdat het een realistische kijk erop is.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 8 januari 2017 om 22:53
Het zwaar hebben is geen excuus om niet goed voor je kinderen te zorgen. Je kinderen kunnen er niets aan doen als het leven je zwaar valt. Een kind verdient liefhebbende ouders. En als ouders het moeilijk hebben dan moeten ze hulp zoeken bij volwassenen, niet bij hun kind. En in de tussentijd zorg je gewoon voor je kinderen. Zou mooi worden als ik mijn kinderen nu vanalles aan zou mogen doen omdat ik het moeilijk heb, natuurlijk niet. Sterker nog hoe moeilijker ik het heb, hoe meer ik een goede moeder moet zijn. Ik moet naar mijn kinderen toe compenseren voor mijn problemen, nooit andersom. Zij hebben niets goed te maken of te compenseren, zij zijn goed zoals ze zijn.
Dingen nog hetzelfde zien als toen je kind was betekent niet dat dat realistisch/waar is, maar dat dat is wat je geleerd hebt. Mensen in de middeleeuwen waren niet stom of direct omdat ze niet wisten of anders geleerd hadden dan dat de aarde plat was en je eraf kon vallen, dat was hun basis, dat was wat ze wisten. De eerste mensen die hun geloof dat de aarde rond was verkondigen werden letterlijk en figuurlijk op de brandstapel gegooid, omdat iets gaan geloven dat zo tegen die basis ingaat onzettend moeilijk en eng enz is. Niet omdat het oude realistischer is.
Dingen nog hetzelfde zien als toen je kind was betekent niet dat dat realistisch/waar is, maar dat dat is wat je geleerd hebt. Mensen in de middeleeuwen waren niet stom of direct omdat ze niet wisten of anders geleerd hadden dan dat de aarde plat was en je eraf kon vallen, dat was hun basis, dat was wat ze wisten. De eerste mensen die hun geloof dat de aarde rond was verkondigen werden letterlijk en figuurlijk op de brandstapel gegooid, omdat iets gaan geloven dat zo tegen die basis ingaat onzettend moeilijk en eng enz is. Niet omdat het oude realistischer is.
zondag 8 januari 2017 om 23:04
Fijn dat je nog schrijft Knuffel ik snap dat het praten en delen voor jou in het verleden heel traumatisch is geweest, maar ik hoor je wel zeggen dat het in het heden ook wel iets helpt. Dus dat juich ik erg toe. Als je dingen wil delen die volgens de forumregels niet mogen of waarvan je bang bent dat ze kunnen triggeren dan mag je mij ook een pb sturen als je wil. Ik heb gelezen wat je gister schreef en ik vond het heel erg naar voor je maar ik denk echt niet slechter over je nu, echt niet.
Sunemom wijze dingen schrijf je, ik denk aan je
Ik ga proberen vroeg naar bed te gaan vanavond want ik ben doodmoe. Slaap lekker allemaal.
Sunemom wijze dingen schrijf je, ik denk aan je
Ik ga proberen vroeg naar bed te gaan vanavond want ik ben doodmoe. Slaap lekker allemaal.
zondag 8 januari 2017 om 23:26
Sunemom, ik lees hoe enorm veel liefde jij voor je kinderen hebt, al zou je daar maar een stukje van voor jezelf voelen, dat zou al winst zijn. Lief dat je het schrijft en uitlegt
Jasse, gelukkig, ik ben blij dat te horen, dat je niet slechter over me denkt nu.. Ik hoop dat de berichtjes snel weer uit je geheugen zullen gaan, ik schaam me er heel erg voor. Lief wat je zegt, dank je wel
Welterusten alvast!
Hanke, jij ook, lekker slapen
Pruttel, jaah ik lees het goed hoor, aannemen is niet aan de orde, maar ik ben het met je eens dat Sun zeer waardevolle dingen schrijft en weet waar ze het over heeft
Welterusten allemaal
Jasse, gelukkig, ik ben blij dat te horen, dat je niet slechter over me denkt nu.. Ik hoop dat de berichtjes snel weer uit je geheugen zullen gaan, ik schaam me er heel erg voor. Lief wat je zegt, dank je wel
Welterusten alvast!
Hanke, jij ook, lekker slapen
Pruttel, jaah ik lees het goed hoor, aannemen is niet aan de orde, maar ik ben het met je eens dat Sun zeer waardevolle dingen schrijft en weet waar ze het over heeft
Welterusten allemaal
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 9 januari 2017 om 06:59
quote:Sunemom schreef op 08 januari 2017 @ 22:53:
Het zwaar hebben is geen excuus om niet goed voor je kinderen te zorgen. Je kinderen kunnen er niets aan doen als het leven je zwaar valt. Een kind verdient liefhebbende ouders. En als ouders het moeilijk hebben dan moeten ze hulp zoeken bij volwassenen, niet bij hun kind. En in de tussentijd zorg je gewoon voor je kinderen. Zou mooi worden als ik mijn kinderen nu vanalles aan zou mogen doen omdat ik het moeilijk heb, natuurlijk niet. Sterker nog hoe moeilijker ik het heb, hoe meer ik een goede moeder moet zijn. Ik moet naar mijn kinderen toe compenseren voor mijn problemen, nooit andersom. Zij hebben niets goed te maken of te compenseren, zij zijn goed zoals ze zijn.
Lieve Sun, je zegt het heel mooi. Tegelijkertijd leg je hiermee een enorme druk op jezelf in je rol als moeder.
Kinderen zouden kind mogen zijn en in de ideale wereld hebben zij geen last van verdrietige en akelige dingen die er om hen heen gebeuren. Zo zit de wereld niet in elkaar.
Misschien kunnen we ze leren dat ouders niet altijd alles perfect doen en dat dit niet hun schuld is? Dus misschien 'moet' je geen goede moeder zijn, maar 'ben' jij het, omdat dat wat jij doet uit een goed hart komt, omdat je een kwetsbaar mens bent net als ieder ander, wat zo ontzettend van haar kinderen houdt.
Ik heb zoveel respect voor je, voor jouw 'mens-zijn'.
Ik wil echt niet zeggen dat ouders hun kinderen mogen behandelen zoals in dit topic te lezen is. Het is fout, absoluut, en het zou goed zijn als Knuff dit ook in ziet. Dus Knuff.... lees het berichtje van Sun maar een keer of 1000 en dan nog 1000 keer.
Het zwaar hebben is geen excuus om niet goed voor je kinderen te zorgen. Je kinderen kunnen er niets aan doen als het leven je zwaar valt. Een kind verdient liefhebbende ouders. En als ouders het moeilijk hebben dan moeten ze hulp zoeken bij volwassenen, niet bij hun kind. En in de tussentijd zorg je gewoon voor je kinderen. Zou mooi worden als ik mijn kinderen nu vanalles aan zou mogen doen omdat ik het moeilijk heb, natuurlijk niet. Sterker nog hoe moeilijker ik het heb, hoe meer ik een goede moeder moet zijn. Ik moet naar mijn kinderen toe compenseren voor mijn problemen, nooit andersom. Zij hebben niets goed te maken of te compenseren, zij zijn goed zoals ze zijn.
Lieve Sun, je zegt het heel mooi. Tegelijkertijd leg je hiermee een enorme druk op jezelf in je rol als moeder.
Kinderen zouden kind mogen zijn en in de ideale wereld hebben zij geen last van verdrietige en akelige dingen die er om hen heen gebeuren. Zo zit de wereld niet in elkaar.
Misschien kunnen we ze leren dat ouders niet altijd alles perfect doen en dat dit niet hun schuld is? Dus misschien 'moet' je geen goede moeder zijn, maar 'ben' jij het, omdat dat wat jij doet uit een goed hart komt, omdat je een kwetsbaar mens bent net als ieder ander, wat zo ontzettend van haar kinderen houdt.
Ik heb zoveel respect voor je, voor jouw 'mens-zijn'.
Ik wil echt niet zeggen dat ouders hun kinderen mogen behandelen zoals in dit topic te lezen is. Het is fout, absoluut, en het zou goed zijn als Knuff dit ook in ziet. Dus Knuff.... lees het berichtje van Sun maar een keer of 1000 en dan nog 1000 keer.
maandag 9 januari 2017 om 10:09
Toch ben ik het wel met Sun eens. Kinderen hebben er niet voor gekozen geboren te zijn en zijn er niet om hun ouders gelukkig te maken. Kinderen verdienen veiligheid, en liefde en verdienen het kind te mogen zijn.
Betekent dit dat je als ouder geen fouten mag maken? Hemel nee, dan zou ik verschrikkelijk gefaald hebben. Ik heb zat fouten gemaakt met mijn kinderen, te boos geworden, te lang doorgedramd, mijn eigen angsten op hen geprojecteerd. Wel heb ik dat altijd achteraf geprobeerd uit te leggen en indien nodig mijn excuses aangeboden. Maar ik denk dat Sun bedoelt dat je als ouder het geluk van je kinderen voorop moet stellen en dat je, als je merkt dat je daar om wat voor reden niet toe in staat bent, daar wat aan moet doen. Hulp zoeken, bijvoorbeeld. In je omgeving, van professionals. Omdat je je kind wilt kunnen bieden wat het nodig heeft. Veiligheid, stabiliteit, ondersteuning, liefde - alles wat een kind nodig heeft zich goed te ontwikkelen.
De schaamte waar Knuf over schrijft herken ik wel. Mijn moeder had ook een andere kant, extravert, vrolijk, gezellig. Nog steeds zeggen mensen wel eens: 'Jij had toch zo'n leuke moeder!' En dat beeld hebben we met z'n allen, het hele gezin, in stand gehouden. Hoewel we er onderling wel eens over praten, omdat het bij ons allemaal, op verschillende manieren, sporen heeft achtergelaten, hoeft 'de buitenwereld' dat niet te weten. Ik denk ook echt dat mijn moeder wel van ons hield en het misschien wel beter heeft gedaan dan haar ouders, want hoewel ze er weinig over losliet was wel duidelijk dat zij echt een verschrikkelijke jeugd heeft gehad. En ik hou ook van haar. Daarom voelt het als verraad over de dingen te schrijven die gebeurd zijn en dat kost me nog steeds heel veel moeite.
Betekent dit dat je als ouder geen fouten mag maken? Hemel nee, dan zou ik verschrikkelijk gefaald hebben. Ik heb zat fouten gemaakt met mijn kinderen, te boos geworden, te lang doorgedramd, mijn eigen angsten op hen geprojecteerd. Wel heb ik dat altijd achteraf geprobeerd uit te leggen en indien nodig mijn excuses aangeboden. Maar ik denk dat Sun bedoelt dat je als ouder het geluk van je kinderen voorop moet stellen en dat je, als je merkt dat je daar om wat voor reden niet toe in staat bent, daar wat aan moet doen. Hulp zoeken, bijvoorbeeld. In je omgeving, van professionals. Omdat je je kind wilt kunnen bieden wat het nodig heeft. Veiligheid, stabiliteit, ondersteuning, liefde - alles wat een kind nodig heeft zich goed te ontwikkelen.
De schaamte waar Knuf over schrijft herken ik wel. Mijn moeder had ook een andere kant, extravert, vrolijk, gezellig. Nog steeds zeggen mensen wel eens: 'Jij had toch zo'n leuke moeder!' En dat beeld hebben we met z'n allen, het hele gezin, in stand gehouden. Hoewel we er onderling wel eens over praten, omdat het bij ons allemaal, op verschillende manieren, sporen heeft achtergelaten, hoeft 'de buitenwereld' dat niet te weten. Ik denk ook echt dat mijn moeder wel van ons hield en het misschien wel beter heeft gedaan dan haar ouders, want hoewel ze er weinig over losliet was wel duidelijk dat zij echt een verschrikkelijke jeugd heeft gehad. En ik hou ook van haar. Daarom voelt het als verraad over de dingen te schrijven die gebeurd zijn en dat kost me nog steeds heel veel moeite.
maandag 9 januari 2017 om 10:38
quote:Sofie1979 schreef op 09 januari 2017 @ 06:59:
[...]
Ik wil echt niet zeggen dat ouders hun kinderen mogen behandelen zoals in dit topic te lezen is. Het is fout, absoluut, en het zou goed zijn als Knuff dit ook in ziet. Dus Knuff.... lees het berichtje van Sun maar een keer of 1000 en dan nog 1000 keer.Nee want het is gewoon niet op de situatie van vroeger, van mijn kindertijd, op toepassing.
[...]
Ik wil echt niet zeggen dat ouders hun kinderen mogen behandelen zoals in dit topic te lezen is. Het is fout, absoluut, en het zou goed zijn als Knuff dit ook in ziet. Dus Knuff.... lees het berichtje van Sun maar een keer of 1000 en dan nog 1000 keer.Nee want het is gewoon niet op de situatie van vroeger, van mijn kindertijd, op toepassing.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 9 januari 2017 om 10:50
quote:Koontz schreef op 09 januari 2017 @ 10:09:
De schaamte waar Knuf over schrijft herken ik wel. Mijn moeder had ook een andere kant, extravert, vrolijk, gezellig. Nog steeds zeggen mensen wel eens: 'Jij had toch zo'n leuke moeder!' En dat beeld hebben we met z'n allen, het hele gezin, in stand gehouden. Hoewel we er onderling wel eens over praten, omdat het bij ons allemaal, op verschillende manieren, sporen heeft achtergelaten, hoeft 'de buitenwereld' dat niet te weten. Ik denk ook echt dat mijn moeder wel van ons hield en het misschien wel beter heeft gedaan dan haar ouders, want hoewel ze er weinig over losliet was wel duidelijk dat zij echt een verschrikkelijke jeugd heeft gehad. En ik hou ook van haar. Daarom voelt het als verraad over de dingen te schrijven die gebeurd zijn en dat kost me nog steeds heel veel moeite.
Deels wel herkenbaar Koontz
Mijn moeder was zeer geliefd, bij veel mensen. Ook over haar wordt nu nog wel gesproken, maar dan: 'wat zonde dat zo'n mooie vrouw zo eindigt' of 'hoe heeft het ooit kunnen gebeuren dat jouw moeder verslaafd is geraakt' of 'ze had zo'n mooi leven, dan begrijp je dit toch niet.'
Hoe mensen over mijn moeder praten, versterkt alleen maar meer mijn angst om zo te worden. Bevestigt voor mij des te meer dat ik keihard zal moeten zijn en blijven richting mezelf om dat te voorkomen.
Mijn moeder had geen vreselijke jeugd, mijn grootouders zijn geweldige mensen. Helaas hebben ze 2 kinderen van de 5 waarbij het mis is gegaan. Mijn oom (moeders broer) heeft vorig jaar zelfmoord gepleegd na jaren verslaving. De andere 3 hebben stabiele levens, gezinnen waar ze gelukkig mee zijn.
Maakt het allemaal moeilijk te bevatten, dat mijn moeder er zo aan toe is. Het verschil met hoe ze vroeger was, maar ook met de rest van haar gezin, is schrijnend..
Ik ben dan ook niet boos op haar. Alleen maar verdrietig dat ik haar niet heb kunnen helpen en dat ik dat nooit meer goed kan maken.
De schaamte waar Knuf over schrijft herken ik wel. Mijn moeder had ook een andere kant, extravert, vrolijk, gezellig. Nog steeds zeggen mensen wel eens: 'Jij had toch zo'n leuke moeder!' En dat beeld hebben we met z'n allen, het hele gezin, in stand gehouden. Hoewel we er onderling wel eens over praten, omdat het bij ons allemaal, op verschillende manieren, sporen heeft achtergelaten, hoeft 'de buitenwereld' dat niet te weten. Ik denk ook echt dat mijn moeder wel van ons hield en het misschien wel beter heeft gedaan dan haar ouders, want hoewel ze er weinig over losliet was wel duidelijk dat zij echt een verschrikkelijke jeugd heeft gehad. En ik hou ook van haar. Daarom voelt het als verraad over de dingen te schrijven die gebeurd zijn en dat kost me nog steeds heel veel moeite.
Deels wel herkenbaar Koontz
Mijn moeder was zeer geliefd, bij veel mensen. Ook over haar wordt nu nog wel gesproken, maar dan: 'wat zonde dat zo'n mooie vrouw zo eindigt' of 'hoe heeft het ooit kunnen gebeuren dat jouw moeder verslaafd is geraakt' of 'ze had zo'n mooi leven, dan begrijp je dit toch niet.'
Hoe mensen over mijn moeder praten, versterkt alleen maar meer mijn angst om zo te worden. Bevestigt voor mij des te meer dat ik keihard zal moeten zijn en blijven richting mezelf om dat te voorkomen.
Mijn moeder had geen vreselijke jeugd, mijn grootouders zijn geweldige mensen. Helaas hebben ze 2 kinderen van de 5 waarbij het mis is gegaan. Mijn oom (moeders broer) heeft vorig jaar zelfmoord gepleegd na jaren verslaving. De andere 3 hebben stabiele levens, gezinnen waar ze gelukkig mee zijn.
Maakt het allemaal moeilijk te bevatten, dat mijn moeder er zo aan toe is. Het verschil met hoe ze vroeger was, maar ook met de rest van haar gezin, is schrijnend..
Ik ben dan ook niet boos op haar. Alleen maar verdrietig dat ik haar niet heb kunnen helpen en dat ik dat nooit meer goed kan maken.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 9 januari 2017 om 10:56
quote:Snowfall schreef op 09 januari 2017 @ 10:50:
Ik denk dat @Sunemom rake dingen zegt. Het is je goed recht om anderen niet te geloven. Misschien kun je erover nadenken en mettertijd zie je het misschien anders, misschien niet.
Natuurlijk zegt ze rake dingen
En ik begrijp wel wat ze zegt vanuit haar referentiekader. En dat is prima.
Ik denk dat @Sunemom rake dingen zegt. Het is je goed recht om anderen niet te geloven. Misschien kun je erover nadenken en mettertijd zie je het misschien anders, misschien niet.
Natuurlijk zegt ze rake dingen
En ik begrijp wel wat ze zegt vanuit haar referentiekader. En dat is prima.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 9 januari 2017 om 11:03
Lieve Knuf, ik ben ook niet boos (meer) op mijn moeder. Maar ik ben inmiddels wel zo ver dat ik snap dat het niet mijn taak was haar te helpen en dat ik daar ook helemaal niet toe in staat was.
Bij mijn moeder speelde naast alcohol ook het een en ander aan psychische problemen. Het lukte een bataljon volwassen professionals en hulpverleners niet haar te helpen (al was ze er heel erg goed in hen op een charmante wijze om de tuin te leiden, dus ik vraag me af of iemand ooit echt begrepen heeft hoe het echt was) dus waarom zou het een kind wel moeten lukken? Dat is toch veel te veel verantwoordelijkheid?
Als kind dacht ik ook: 'als ik liever was geweest, als ik een cadeautje voor haar had gekocht, als ik mijn kamer had opgeruimd'.... inmiddels besef ik dat er dan wel iets anders was geweest waardoor ze boos was geworden.
Boos ben ik ook niet (meer), verdrietig ben ik om wat had kunnen zijn. Want die vrolijke, lieve, charmante vrouw, dat was ook mijn moeder. Ik ben verdrietig om wat had kunnen zijn, hoe haar leven ook had kunnen zijn, mijn leven, het leven van ons gezin.
Maar verantwoordelijk voel ik me niet meer.
Bij mijn moeder speelde naast alcohol ook het een en ander aan psychische problemen. Het lukte een bataljon volwassen professionals en hulpverleners niet haar te helpen (al was ze er heel erg goed in hen op een charmante wijze om de tuin te leiden, dus ik vraag me af of iemand ooit echt begrepen heeft hoe het echt was) dus waarom zou het een kind wel moeten lukken? Dat is toch veel te veel verantwoordelijkheid?
Als kind dacht ik ook: 'als ik liever was geweest, als ik een cadeautje voor haar had gekocht, als ik mijn kamer had opgeruimd'.... inmiddels besef ik dat er dan wel iets anders was geweest waardoor ze boos was geworden.
Boos ben ik ook niet (meer), verdrietig ben ik om wat had kunnen zijn. Want die vrolijke, lieve, charmante vrouw, dat was ook mijn moeder. Ik ben verdrietig om wat had kunnen zijn, hoe haar leven ook had kunnen zijn, mijn leven, het leven van ons gezin.
Maar verantwoordelijk voel ik me niet meer.
maandag 9 januari 2017 om 11:26
quote:Koontz schreef op 09 januari 2017 @ 11:03:
Bij mijn moeder speelde naast alcohol ook het een en ander aan psychische problemen. Het lukte een bataljon volwassen professionals en hulpverleners niet haar te helpen (al was ze er heel erg goed in hen op een charmante wijze om de tuin te leiden, dus ik vraag me af of iemand ooit echt begrepen heeft hoe het echt was) dus waarom zou het een kind wel moeten lukken? Dat is toch veel te veel verantwoordelijkheid?
Als kind dacht ik ook: 'als ik liever was geweest, als ik een cadeautje voor haar had gekocht, als ik mijn kamer had opgeruimd'.... inmiddels besef ik dat er dan wel iets anders was geweest waardoor ze boos was geworden.
Boos ben ik ook niet (meer), verdrietig ben ik om wat had kunnen zijn. Want die vrolijke, lieve, charmante vrouw, dat was ook mijn moeder. Ik ben verdrietig om wat had kunnen zijn, hoe haar leven ook had kunnen zijn, mijn leven, het leven van ons gezin.
Maar verantwoordelijk voel ik me niet meer.
Ja ik herken dat wel Koontz.
Verdriet om wat had kunnen zijn. Maar ook dat is een zinloze emotie, want het is nou eenmaal zo gelopen. Met verdriet verander ik daar niks meer aan..
Ik denk dat je gelijk hebt over dat zelfs professionals niet konden helpen. Dan een kind inderdaad al helemaal niet..
Maar al die woorden die ze gezegd heeft, staan in mijn geheugen vast. Het zijn woorden die ik altijd geloofd heb en nooit uitgesproken heb. Want andere mensen beginnen meteen zoals jullie allemaal te praten.. Dan denk ik: laat maar, je begrijpt er toch niks van, hoe ik mij voel.
Het verschil is alleen dat jullie wel luisteren en mijn woorden niet afkappen. Nu zie ik dat het niet gek is dat ik geloof wat mijn moeder me geleerd heeft, maar dat het misschien niet helemaal klopt..
Mijn therapeut zei: als je een kind elke dag een keer slaat en je doet dat na jaren een keer niet, dan zal het kind daar zelf om vragen. Niet omdat het goed is of het dat wil, maar omdat het aangeleerd is.
Ik denk dat het misschien met de woorden van mijn moeder hetzelfde kan zijn. Niet alles, maar misschien sommige dingen.
Bijvoorbeeld met het straffen. Misschien klopt het niet dat je een kind als straf buiten laat slapen, slaat of eten laat eten wat niet meer goed is... Misschien kloppen haar woorden daarbij ook niet, dat het was omdat ik niet een goede steun voor haar was.. Want als kind hoorde ik haar dus niet te steunen..
Misschien klopt het niet dat zij boos werd op mij ivm het misbruik. Had ze me niet telkens moeten vertellen hoe slecht het was dat ik gepraat heb, maar juist hoe goed dat was, zoals jullie hier reageren...
Misschien had ze mij nooit de schuld mogen geven van haar verslaving.. Was ik alleen maar een makkelijke zondebok, maar had zij mij daar nooit voor mogen gebruiken...
Misschien heb ik wel iets van warmte, liefde, begrip en steun gemist toen ik kind was.
Is het daarom niet gestoord of stom dat ik er nu niet mee om kan gaan, maar eigenlijk heel begrijpelijk, want nooit geleerd, nooit ervaren hoe het ook kan zijn...
Het is een manier van kijken die de poten onder m'n stoel weg zaagt.
Een manier die ik niet mag geloven van de gedachten, omdat het in strijd is met wat mijn ogen gezien hebben en mijn oren gehoord..
Bij mijn moeder speelde naast alcohol ook het een en ander aan psychische problemen. Het lukte een bataljon volwassen professionals en hulpverleners niet haar te helpen (al was ze er heel erg goed in hen op een charmante wijze om de tuin te leiden, dus ik vraag me af of iemand ooit echt begrepen heeft hoe het echt was) dus waarom zou het een kind wel moeten lukken? Dat is toch veel te veel verantwoordelijkheid?
Als kind dacht ik ook: 'als ik liever was geweest, als ik een cadeautje voor haar had gekocht, als ik mijn kamer had opgeruimd'.... inmiddels besef ik dat er dan wel iets anders was geweest waardoor ze boos was geworden.
Boos ben ik ook niet (meer), verdrietig ben ik om wat had kunnen zijn. Want die vrolijke, lieve, charmante vrouw, dat was ook mijn moeder. Ik ben verdrietig om wat had kunnen zijn, hoe haar leven ook had kunnen zijn, mijn leven, het leven van ons gezin.
Maar verantwoordelijk voel ik me niet meer.
Ja ik herken dat wel Koontz.
Verdriet om wat had kunnen zijn. Maar ook dat is een zinloze emotie, want het is nou eenmaal zo gelopen. Met verdriet verander ik daar niks meer aan..
Ik denk dat je gelijk hebt over dat zelfs professionals niet konden helpen. Dan een kind inderdaad al helemaal niet..
Maar al die woorden die ze gezegd heeft, staan in mijn geheugen vast. Het zijn woorden die ik altijd geloofd heb en nooit uitgesproken heb. Want andere mensen beginnen meteen zoals jullie allemaal te praten.. Dan denk ik: laat maar, je begrijpt er toch niks van, hoe ik mij voel.
Het verschil is alleen dat jullie wel luisteren en mijn woorden niet afkappen. Nu zie ik dat het niet gek is dat ik geloof wat mijn moeder me geleerd heeft, maar dat het misschien niet helemaal klopt..
Mijn therapeut zei: als je een kind elke dag een keer slaat en je doet dat na jaren een keer niet, dan zal het kind daar zelf om vragen. Niet omdat het goed is of het dat wil, maar omdat het aangeleerd is.
Ik denk dat het misschien met de woorden van mijn moeder hetzelfde kan zijn. Niet alles, maar misschien sommige dingen.
Bijvoorbeeld met het straffen. Misschien klopt het niet dat je een kind als straf buiten laat slapen, slaat of eten laat eten wat niet meer goed is... Misschien kloppen haar woorden daarbij ook niet, dat het was omdat ik niet een goede steun voor haar was.. Want als kind hoorde ik haar dus niet te steunen..
Misschien klopt het niet dat zij boos werd op mij ivm het misbruik. Had ze me niet telkens moeten vertellen hoe slecht het was dat ik gepraat heb, maar juist hoe goed dat was, zoals jullie hier reageren...
Misschien had ze mij nooit de schuld mogen geven van haar verslaving.. Was ik alleen maar een makkelijke zondebok, maar had zij mij daar nooit voor mogen gebruiken...
Misschien heb ik wel iets van warmte, liefde, begrip en steun gemist toen ik kind was.
Is het daarom niet gestoord of stom dat ik er nu niet mee om kan gaan, maar eigenlijk heel begrijpelijk, want nooit geleerd, nooit ervaren hoe het ook kan zijn...
Het is een manier van kijken die de poten onder m'n stoel weg zaagt.
Een manier die ik niet mag geloven van de gedachten, omdat het in strijd is met wat mijn ogen gezien hebben en mijn oren gehoord..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
