bloedverlies na bevalling

Ja dat kan inderdaad gebeuren, ik zou me er geen zorgen over maken.

Mocht je je wel zorgen maken zou ik de huisarts bellen voor overleg

Als je echt veel bloed verliest even bellen met de HAP nu. Anders morgen even met de verloskundige.

Kan het je gewone menstruatie weer zijn?

Toen ik actiever werd na een bevalling nam het bloedverlies toe en werd het weer helderrood. Dus toen ik echt weer alles buitenshuis deed. Dat was maar even trouwens. Maar bij twijfel bellen!

Bel even de verloskundige of de gynaecoloog/afdeling verloskunde van het ziekenhuis waar je bevallen bent. Zij kunnen je vertellen of het normaal is of niet. Als het goed is, heeft er nu ook gewoon iemand dienst daar.



En gecondoleerd.

Ik zou voor de zekerheid altijd bellen.

Zeker even bellen, je hebt genoeg aan je hoofd dus extra zorgen zeker laten wegnemen. Sterkte met je verlies

Hoi Piene,



Wat verdrietig dat je met 21 weken bevallen bent! Gecondoleerd, maar ook gefeliciteerd dat je moeder bent geworden van je kindje

Nu is het zo dat met dit termijn vaak de placenta niet vanzelf loslaat en op de ok verwijderd moet worden.

Was dit bij jou ook zo?

Ik ben ook eens bevallen met 22wkn en ik had dat ook. Dacht ik dat het net bijna gestopt was, kwam er toch ineens weer best wel wat helderrood bloed. Bij mij was er niets aan de hand en nam dat ook snel weer af. Overigens heb ik dat bij mijn "gewone" bevallingen ook wel gehad, dat er na een paar dagen nauwelijks bloed, ineens weer even meer kwam. Als je je zorgen maakt, idd even VK bellen. Sterkte

Ik heb het ook op dit moment, bevalling met zo'n 20 weken is 5 weken geleden. Soms lijkt het weg een paar dagen en dan ineens is het er weer.



Ik heb het nagevraagd bij de gynaecoloog. Het is normaal, kan echt 8 weken duren soms, maar als ik ziek werd of gewoon ongerust was kon ik altijd even bellen en langskomen.



Wellicht morgen even bellen met he gynaecoloog?

Hoi Piene, mijn bevalling was op 2 juni 2014. Het was een jongetje, dat bij de 20 wkn echo plots overleden bleek te zijn. Gelukkig daarna een prachtige gezonde dochter gekregen (was na5 mnd weer zwanger) en nu deze week weer uitgerekend om te bevallen Wat me wel heftig lijkt voor jou, was dat je kindje nog leefde toen je de zwangerschap moest afbreken. Vreselijk. Bij een reeds overleden kindje denk ik dat het toch meer voelt alsof de natuur al voor je heeft beslist. Veel sterkte in ieder geval..

T zijn beide natuurlijk scenario's die je niet hoopt mee te maken...En je kunt idd niet anders, maar die pil innemen lijkt me vreselijk! is dit trouwens je eerste zwangerschap? Ik had al een gezonde zoon dus dat scheelt misschien ook. Ik heb het wel een plek gegeven ja..ik heb er niet zoveel rituelen van gemaakt. Wel veel over gepraat met mijn man, voor hem was het wel zijn eerste kindje. De urn staat op zolder (weten nog steeds niet zo goed wat we daarmee willen). Wat ik wel heb gedaan was een klein zilveren hartje aan een kettinkje laten vullen met wat as. Dat heb ik zeker 1,5 jaar lang dagelijks gedragen. Was echt iets voor mezelf want het was geen opvallend sieraad. Dat gaf me troost. De laatste tijd merk ik dat ik minder behoefte eraan heb en m'n andere kettingen weer meer draag, dus het slijt!

@piene



Mijn dochter was zomaar ineens overleden rond de 19/20 weken. Voor nu geen oorzaak gevonden bij zowel haar als bij mij niet.



We wachten nu de chromosomenonderzoek en genetische onderzoeken af, maar we kregen te horen dat ze vaak geen oorzaak kunnen vinden.



Dat maakt het voor mij extra bitter, na mijn gevoel is ze dus gezond geweest en zomaar overleden.



De gynaecoloog zei heel duidelijk dat er echt een reden was, anders ging ze niet dood natuurlijk. Maar voor mijn gevoel had ik dan liever een duidelijk oorzaak gehad. Wat mij heel erg opluchtte was wel dat ikzelf niet iets verkeerd had gedaan.



Ik heb echt nachten daarom gemaald. Ik wist in het begin niet dat ik zwanger was van haar en stond met een recept voor een spiraaltje te wachten op mijn menstruatie om die te laten plaatsen.



Mijn zoontje was net 5 maanden daarvoor geboren en ik had net weer een studie opgepakt toen ik zwanger bleek.



Had net een feestje gehad en had die dag ervoor nog een broodje osseworst gehad, gewoon dat soort dingen.



Maar echt iedereen zei dat het daar niet mee te maken had en uit de bloedonderzoek van mij bleek dat ook zo.



Toen viel er wel 20kg van mijn schouders.



Dinsdag moeten we weer naar de gynaecoloog en dan horen we of er meer uitgekomen is.



Als het een genetisch iets is zou ik het graag willen weten, ook voor een eventuele volgende zwangerschap (man en ik hebben besloten het toch nog een keer te proberen, mijn dochter was zo verschrikkelijk gewenst en we hadden ons ook echt ingesteld op een derde, dus we hopen dat nummer 4 ons dan ook gegund wordt, levend en wel) en ook als erfelijk is zou ik het willen weten.



Mijn moeder heeft ook een stilgeboren kindje gehad, mijn broertje, hij was overleden bij bijna 41 weken, ander termijn, maar ook daar kwam niets uit. Stel het is erfelijk en mijn moeder heeft bijvoorbeeld dat gen, dan verklaart het dat misschien ook en kan ik mijn kinderen dat meegeven.



Ik voel mij erg onrustig en heel verdrietig. Zit soms echt nog even in een dipje omdat, ondanks dat het 5 weken geleden is, het voor mijn gevoel heel onrealistisch is.



Dinsdag gaan we weer heen en dan ga ik toch vragen voor geestelijke ondersteuning, want ik heb ook echt moeite om de draad op te pakken. Dat gaat, maar met moeite.



Zeker als mijn dochtertje even weg is en ik totaal geen dingen "moet". Dan is mijn (bijna niet aanwezige) ritme helemaal weg.





Het scheelt dat ik al twee geweldig mooie en lieve kindertjes heb en dat brengt wel een heleboel troost met zich mee gelukkig.



Het is allemaal niet niets en het raakt mijn hart dieper dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Ik ben normaal een heel erg koele ijskoningin, zo sta ik ook bekend, wel een lieve , en laat emoties niet gauw zien en ga eerst altijd op zoek naar praktische oplossingen.



Maar hier ben ik echt gevoelsmatig door lamgeslagen.