Relaties
alle pijlers
opeens vrijgezel...waarom bemoeit iedereen zich er mee?
zaterdag 17 januari 2009 om 13:42
Na een relatie van 3,5 jaar woon ik opeens weer bij mijn ouders, trek binnenkort in bij mijn zus, ben ik afgestudeerd en heb nu een tijdelijke baan. Veel gebeurtenissen in 3 weken tijd moet ik zeggen.
Ik zeg tegen iedereen dat ik rust in mijn hoofd wil aangezien hij propvol zit met allerlei gevoelens, gedachten, wensen en behoeftes. Ik ben erg prikkelbaar, snel geirriteerd en elke vraag die me gesteld wordt, is er één te veel.
Mijn vrienden en ouders doen hun best begrip te hebben. Maar denk je dat ze me met rust laten? Echt niet!
Ex-vriend wil me nog steeds terug en laat me dat elke dag weten. Al is hij nu wel de enige die me begrijpt.
Mijn zus wil dat ik net zo gelukkig als vrijgezel wordt als zij en me volledig op mijn plek voel in de stad waar ik ga wonen maar waar ik niets mee heb. Wil dat ik enthousiast elke week mee naar haar stamkroeg ga, en dat terwijl ik helemaal geen stapperd ben.
Beste vriendin wil me aan het werk zetten en zoekt steeds vacatures waarvan ik al 10x heb gezegd dat ik dat werk niet wil doen.
Mijn vader is al lang blij dat de relatie over is en vind dat het tijd wordt om op eigen benen te staan (ben 24, dus zou moeten lukken).
Mijn moeder vindt me te dik, ik eet ongezond, ik rook teveel, ik beweeg niet genoeg, ik ben lui, een rommelkont, vind me onverzorgd omdat ik mijn kleding niet strijk en heb het me er wel erg makkelijk vanaf gemaakt door tijdelijk te gaan werken op het werk van mijn vader. En zo nog veel meer op en aanmerkingen wat er allemaal wel niet goed aan me is.
Ondertussen wordt er verwacht dat ik mijn ex alweer vergeten moet zijn, ik gelukkig moet zijn en klaar moet zijn voor een nieuwe start van MIJN leven.
Maar ben ik gelukkig? NEE! Ik krijg gewoon geen seconde rust aan mijn kop want er is altijd wel iemand die iets van me wil of me wil "helpen"......
Hoe kan ik er wel voor zorgen dat ik rust aan mijn hoofd krijg?
Ik zeg tegen iedereen dat ik rust in mijn hoofd wil aangezien hij propvol zit met allerlei gevoelens, gedachten, wensen en behoeftes. Ik ben erg prikkelbaar, snel geirriteerd en elke vraag die me gesteld wordt, is er één te veel.
Mijn vrienden en ouders doen hun best begrip te hebben. Maar denk je dat ze me met rust laten? Echt niet!
Ex-vriend wil me nog steeds terug en laat me dat elke dag weten. Al is hij nu wel de enige die me begrijpt.
Mijn zus wil dat ik net zo gelukkig als vrijgezel wordt als zij en me volledig op mijn plek voel in de stad waar ik ga wonen maar waar ik niets mee heb. Wil dat ik enthousiast elke week mee naar haar stamkroeg ga, en dat terwijl ik helemaal geen stapperd ben.
Beste vriendin wil me aan het werk zetten en zoekt steeds vacatures waarvan ik al 10x heb gezegd dat ik dat werk niet wil doen.
Mijn vader is al lang blij dat de relatie over is en vind dat het tijd wordt om op eigen benen te staan (ben 24, dus zou moeten lukken).
Mijn moeder vindt me te dik, ik eet ongezond, ik rook teveel, ik beweeg niet genoeg, ik ben lui, een rommelkont, vind me onverzorgd omdat ik mijn kleding niet strijk en heb het me er wel erg makkelijk vanaf gemaakt door tijdelijk te gaan werken op het werk van mijn vader. En zo nog veel meer op en aanmerkingen wat er allemaal wel niet goed aan me is.
Ondertussen wordt er verwacht dat ik mijn ex alweer vergeten moet zijn, ik gelukkig moet zijn en klaar moet zijn voor een nieuwe start van MIJN leven.
Maar ben ik gelukkig? NEE! Ik krijg gewoon geen seconde rust aan mijn kop want er is altijd wel iemand die iets van me wil of me wil "helpen"......
Hoe kan ik er wel voor zorgen dat ik rust aan mijn hoofd krijg?
zaterdag 17 januari 2009 om 13:50
Aangezien ik afgelopen donderdag pas afgestudeerd ben en de tijdelijke baan maar voor 20 uur in de week is, heb niet genoeg financiële middelen om per direct zelfstandig te gaan wonen. Mijn ex is in het huis blijven zitten. Wat moet je dan? Als nood bij mijn ouders maar aangezien daar echt niemand gelukkiger van wordt, moet ik hier zo snel mogelijk weg! De eerste mogelijkheid is bij mijn zus in huis...wat dus inderdaad ook weer een tijdelijke oplossing is totdat de financiële middelen er wel zijn iets zelf te huren.
zaterdag 17 januari 2009 om 13:52
Ik sluit mij aan bij krokusje. Trek je eigen plan en probeer zo min mogelijk tijd door te brengen met zeurende anderen. Het is ten slotte JOUW leven. Als mensen tegen je aan beginnen te zeuren, maak daar dan direct korte metten mee door te zeggen "Ik begrijp dat je het goed bedoelt, maar ik trek mijn eigen plan en neem mijn eigen beslissingen. Als ik in de goot beland dan mag je me daar op aanspreken, maar tot die tijd bepaal ik wat ik doe".
Met het risico dat ik nu ook al zo'n bemoeial ben, denk ik dat je eerst goed na moet gaan denken over wat jij nu eigenlijk zelf wilt. Wil je bij je ouders wonen met de druk van de zeurende moeder en de weinige steun van de niet-begrijpende vader? Wil je bij je zus wonen, met het risico op gezeur over stapavonden? Wil je bij je vader blijven werken? Oftewel, denk na over wat jij wilt en trek op basis daarvan je plan.
En realiseer je dat jij de enige bent die deze situatie voor jou kan veranderen. Hetzij door je eigen duidelijke keuzes te maken, hetzij door duidelijk grenzen aan te geven.
Sterkte!
Met het risico dat ik nu ook al zo'n bemoeial ben, denk ik dat je eerst goed na moet gaan denken over wat jij nu eigenlijk zelf wilt. Wil je bij je ouders wonen met de druk van de zeurende moeder en de weinige steun van de niet-begrijpende vader? Wil je bij je zus wonen, met het risico op gezeur over stapavonden? Wil je bij je vader blijven werken? Oftewel, denk na over wat jij wilt en trek op basis daarvan je plan.
En realiseer je dat jij de enige bent die deze situatie voor jou kan veranderen. Hetzij door je eigen duidelijke keuzes te maken, hetzij door duidelijk grenzen aan te geven.
Sterkte!
zaterdag 17 januari 2009 om 13:53
zaterdag 17 januari 2009 om 14:19
Wat ik niet snap; als jij financieel krap zit, bij je pa werkt, bij je zus moet wonen en niet onder het juk van je familie uit lijkt te komen: waarom neem je dan de luxe om niet te reageren op vacatures enkel en alleen omdat je bepaald werk niet wilt doen?
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
zaterdag 17 januari 2009 om 14:42
Blijkbaar maken mensen zich zorgen om je. De beste manier om ze daarmee te laten ophouden, is zorgen dat ze geen aanleiding hebben om zich zorgen te maken. Dus vind een baan, vind een onderkomen, maak wat van je leven.
En vergeet niet: dit is het echte leven. Als je net afgestudeerd bent vind je meestal niet direct die topbaan - met dat bijbehorende topsalaris, waarmee je meteen in dat droomhuis belandt.
Wees realistisch, en ontdek dat je met die gewone baan, die misschien niet helemaal is wat je zoekt, een goede start maakt, en de gelegenheid krijgt om een schat aan ervaring op te doen om je studiekennis aan te vullen. Zoek een piepklein studiootje of een kamer. Vraagt een dosis aanpassingsvermogen, maar wat je er voor terug krijgt is onschatbaar: zelfstandigheid! En een stad waar je niets mee hebt wordt stukken leuker als je je inspant om er een leven op te bouwen!
Ik denk dat niemand van je verwacht dat je morgen opeens al je zaakjes op orde hebt. Maar ik neem aan dat ze wel van je verwachten dat je je inspant om er wat van te maken. Weg lijdzaamheid dus, en aan de slag!
En vergeet niet: dit is het echte leven. Als je net afgestudeerd bent vind je meestal niet direct die topbaan - met dat bijbehorende topsalaris, waarmee je meteen in dat droomhuis belandt.
Wees realistisch, en ontdek dat je met die gewone baan, die misschien niet helemaal is wat je zoekt, een goede start maakt, en de gelegenheid krijgt om een schat aan ervaring op te doen om je studiekennis aan te vullen. Zoek een piepklein studiootje of een kamer. Vraagt een dosis aanpassingsvermogen, maar wat je er voor terug krijgt is onschatbaar: zelfstandigheid! En een stad waar je niets mee hebt wordt stukken leuker als je je inspant om er een leven op te bouwen!
Ik denk dat niemand van je verwacht dat je morgen opeens al je zaakjes op orde hebt. Maar ik neem aan dat ze wel van je verwachten dat je je inspant om er wat van te maken. Weg lijdzaamheid dus, en aan de slag!
zaterdag 17 januari 2009 om 14:49
Eens met HPL, dan maar tijdelijk een baantje dat wat minder is dan je wensen.
24 jaar en 3,5 jaar een relatie, heb je al wel eens voor jezelf gezorgd?Ofwel echt zelfstandig geweest?
En misschien de lat niet te hoog leggen ik weet niet wat je gestudeeerd hebt, maar je kunt niet gelijk eenperfecte baan verwachten dus en ook geen toplocatie om te wonen,
dus maak eens wat rijtjes voor en tegen en wat je wel en niet wilt/kunt realiseren
24 jaar en 3,5 jaar een relatie, heb je al wel eens voor jezelf gezorgd?Ofwel echt zelfstandig geweest?
En misschien de lat niet te hoog leggen ik weet niet wat je gestudeeerd hebt, maar je kunt niet gelijk eenperfecte baan verwachten dus en ook geen toplocatie om te wonen,
dus maak eens wat rijtjes voor en tegen en wat je wel en niet wilt/kunt realiseren
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zaterdag 17 januari 2009 om 15:11
Je kunt toch gewoon op kamers? Ook al ben je afgestudeerd. Er wonen zat werkenden in een woongroep.
Een kamer moet te betalen zijn, en verlost je in een klap van de bemoeizucht van je familie. Op je eigen plekje kun je heerlijk tot rust komen en contact met je familie heb je op de momenten dat JIJ dat wilt.
Een kamer moet te betalen zijn, en verlost je in een klap van de bemoeizucht van je familie. Op je eigen plekje kun je heerlijk tot rust komen en contact met je familie heb je op de momenten dat JIJ dat wilt.
zaterdag 17 januari 2009 om 16:16
Ik vind je een enorme zeur.
Dat je rust nodig hebt is duidelijk, maar ik zou erg blij zijn met al die liefhebbende mensen om je heen. Zie dat ook ipv het te zien als bemoeizucht.
Zeg anders gewoon tegen je zus en ouders dat je graag wat rust wilt. En tegen je moeder zeg je: bedankt mam....dat is net het compliment wat ik nodig heb,
Dat je rust nodig hebt is duidelijk, maar ik zou erg blij zijn met al die liefhebbende mensen om je heen. Zie dat ook ipv het te zien als bemoeizucht.
Zeg anders gewoon tegen je zus en ouders dat je graag wat rust wilt. En tegen je moeder zeg je: bedankt mam....dat is net het compliment wat ik nodig heb,
zaterdag 17 januari 2009 om 18:50
Wat een vervelende situatie, zeg. Ik kan me heel goed voorstellen dat je juist nu rust en tijd voor jezelf nodig hebt.
Een goede manier is wat Nummerozoveel al aangeeft, maak ze dat maar eens duidelijk. Misschien moet je het 2 of 3 keer zeggen, maar als je duidelijk bent dan werkt dit wel.
Ze proberen je waarschijnlijk te helpen maar beseffen niet dat je rust nodig hebt. Wat veel zeggen over baan en huis zoeken, klopt wel, maar je hebt meestal niet binnen 2 dagen een volledige baan en huis. Heb je geen vriendin waar je een weekje kan wonen, zodat je ff tot jezelf kan komen?
Ik wens je heel veel sterkte, en zorg goed voor jezelf!
Een goede manier is wat Nummerozoveel al aangeeft, maak ze dat maar eens duidelijk. Misschien moet je het 2 of 3 keer zeggen, maar als je duidelijk bent dan werkt dit wel.
Ze proberen je waarschijnlijk te helpen maar beseffen niet dat je rust nodig hebt. Wat veel zeggen over baan en huis zoeken, klopt wel, maar je hebt meestal niet binnen 2 dagen een volledige baan en huis. Heb je geen vriendin waar je een weekje kan wonen, zodat je ff tot jezelf kan komen?
Ik wens je heel veel sterkte, en zorg goed voor jezelf!
zaterdag 17 januari 2009 om 18:54
[quote]Odesa schreef op 17 januari 2009 @ 16:16:
Ik vind je een enorme zeur.
Dat je rust nodig hebt is duidelijk, maar ik zou erg blij zijn met al die liefhebbende mensen om je heen. Zie dat ook ipv het te zien als bemoeizucht.
Vanwaar deze reactie? Heb je nog nooit een verbroken relatie gehad? Kan je werkelijk niet voorstellen hoe iemand zich voelt?
Ik vind je een enorme zeur.
Dat je rust nodig hebt is duidelijk, maar ik zou erg blij zijn met al die liefhebbende mensen om je heen. Zie dat ook ipv het te zien als bemoeizucht.
Vanwaar deze reactie? Heb je nog nooit een verbroken relatie gehad? Kan je werkelijk niet voorstellen hoe iemand zich voelt?
zaterdag 17 januari 2009 om 19:15
Haha, wat uitermate grappig dat je klaagt omdat je teveel adviezen krijgt en nu hier komt vragen om... advies .
Zorg voor inkomen. Een eigen plek, waar je echt de deur achter je dicht kunt trekken is cruciaal in het vinden van rust.
En if all else fails... liegen dat het gedrukt staat . De eerste Kerst na mijn scheiding heb ik tegen mijn ouders gezegd dat ik bij een vriendin zou zijn, tegen vriendin A dat ik bij vriendin B zou zijn, tegen collega's dat ik een feestje had etc.. Aangezien ik niet kan liegen zei ik natuurlijk op een onbewaakt ogenblik tegen mijn beste vriendin dat ik me on-ge-lo-fe-lijk verheugde op mijn pizza/Ben & Jerry's avond op de bank onder een dekentje, en zat ik dus uiteindelijk tòch gewoon netjes aangekleed aan tafel .
Zorg voor inkomen. Een eigen plek, waar je echt de deur achter je dicht kunt trekken is cruciaal in het vinden van rust.
En if all else fails... liegen dat het gedrukt staat . De eerste Kerst na mijn scheiding heb ik tegen mijn ouders gezegd dat ik bij een vriendin zou zijn, tegen vriendin A dat ik bij vriendin B zou zijn, tegen collega's dat ik een feestje had etc.. Aangezien ik niet kan liegen zei ik natuurlijk op een onbewaakt ogenblik tegen mijn beste vriendin dat ik me on-ge-lo-fe-lijk verheugde op mijn pizza/Ben & Jerry's avond op de bank onder een dekentje, en zat ik dus uiteindelijk tòch gewoon netjes aangekleed aan tafel .
