Beste vriend van mijn man heeft een hekel aan mij.

JIJ hoeft geen vrienden te zijn met zijn vrienden, dus dat jij zoals je schrijft uit het plaatje verdwenen bent moet je maar voor lief nemen denk ik. De vriendschap die jouw man met zijn beste vriend heeft, heeft niks te maken met jullie huwelijk. Laat ze lekker zonder jou afspreken, als het voor ze werkt op die manier, vind ik het egoïstisch van jou als je daar niet tevreden mee bent.

wat vreemd dat jouw man dit allemaal pikt van die vriend van em!

quote:robo schreef op 19 januari 2009 @ 11:42:

Dag allemaal,



nooit gedacht dat ik hier nog eens een topic zou openen, maar: daar gaat ie dan.



Ik ben nu 2 jaar getrouwd met een Fransman en woon in Frankrijk. Mijn man heeft een beste vriend die hij al twintig jaar kent; hij is tevens peetvader van de dochter van beste vriend.

In die twintig jaar hebben ze altijd alles samen gedaan, vakanties, uitgaan, praten over alles: echt allerbeste vrienden.



Tot ik in het leven van mijn man kwam. Ik werd van tevoren al gewaarschuwd door mijn man, dat beste vriend nogal een eikel kon zijn tegenover vrouwen en dat hij nog nooit aardig was geweest tegen één van de vriendinnen van mijn man.

Maar goed, ik dacht: komt wel goed.

Niet dus: vanaf het begin is beste vriend verschrikkelijk onaardig, om het maar eens zacht uit te drukken. Hij is sarcastisch tegen me, zeikt me af waar anderen bij zijn, heeft er echt plezier in om me te kleineren vanwege het feit dat ik een accent heb en niet Frans ben.

Daarbij vind ik het gewoon ook echt een nare man: hij gaat vreemd bij het leven terwijl hij vrouw en kinderen thuis heeft zitten, is zeer neerbuigend tegen en over vrouwen, ik vind hem echt geen leuke vent.

Ik heb het allemaal laten gaan omdat ik niet de reden wilde zijn van een breuk tussen man en zijn vriend: ik liep weg als het te erg werd, bleef hem toch ontvangen bij ons thuis (want wie ben ik om de beste vriend van mijn man de toegang te ontzeggen) maar het ging van kwaad tot erger.

Wel heb ik er met mijn man over gepraat en hij heeft vervolgens met zijn vriend gepraat, om hem te zeggen dat hij zo niet met mij kon blijven omgaan.

Dat is echter fout gevallen bij vriend en hij heeft een jaar geleden ineens al het contact verbroken.

Daarbij geeft hij als reden op dat zolang mijn man zich het hoofd op hol laat maken door mij, hij geen zin meer heeft in mijn man. Plus nog wat leuke opmerkingen (ze is veel te mooi voor jou, ze gaat toch wel bij je weg, leer nou maar wie je echte vrienden zijn, dump haar voor het te laat is, etc).



Goed. Dit heeft mijn man heel veel verdriet gedaan, vooral het feit dat hij zijn petekind niet meer zag,maar beste vriend heeft de deur steeds dichtgehouden (want ik was nog in het leven van mijn man).



Tot ik een paar maanden geleden het niet meer aan kon zien en contact op heb genomen met beste vriend. Ik heb hem geschreven dat wij elkaar misschien niet mogen, maar dat het ontzettend jammer zou zijn als zijn kinderen daaronder zouden lijden, en dat ik het heel jammer vind dat een vriendschap van 20 jaar op breken staat vanwege mij.

Ik heb de mail zo licht mogelijk gehouden en gevraagd om een oplossing te vinden met zijn allen, omdat van deze situatie niemand gelukkig werd.

Op die mail heb ik een vreselijk kwetsende mail teruggekregen waarvan ik de inhoud hier niet zal herhalen. Ik was er erg van van slag, want ik heb tenslotte tijdenlang alles van hem gepikt om de lieve vrede, en zelfs als ik een toenaderingspoging doe vindt hij het nog leuk om me even extra te kwetsen. Voor mij is het nu klaar.



Maar er is toch iets goeds uit gekomen: mijn man was zo boos om het antwoord van vriend dat hij is gaan praten. Nu zijn zij samen voorzichtig weer contact aan het opbouwen en heeft mijn man weer regelmatig contact met zijn petekind, wat hem (en het kind) heel veel goed doet.



Maar: ik ben volledig uit het plaatje verdwenen, ze zien elkaar alleen zonder mij erbij en dat ik er niet ben is bijna de voorwaarde voor het contact.

Ik voele me daar heel vervelend onder. Binnenkort is de 40ste verjaardag van mijn man en zijn beste vriend komt niet omdat ik daar ook ben. Wanneer mijn man zijn petekind wil zien gaat hij daarheen, zonder mij.

Nu ben ik aan de ene kant blij dat er weer contact is: ik vond het echt heel naar dat mijn man zo'n verdriet had van het feit dat hij zijn petekind niet meer zag en van het feit dat hij zijn beste vriend niet meer in zijn leven had.

Ik wil dan ook niet dat het contact stopt, ik heb tenslotte de toenaderingspoging gedaan een aantal maanden terug.

Maar doen alsof ik niet besta om de vriendschap in stand te houden vind ik ergens heel vreemd: ik voel me ontkend, ik heb tijdenlang alles maar geslikt van beste vriend om uiteindelijk gewoon genegeerd te worden.

Nu weet ik niet wat ik moet doen.

Mijn man is zo blij dat er weer contact is, ga ik dit probleem toch weer op tafel leggen?

Of probeer ik met beste vriend nogmaals een oplossing te vinden?

Of laat ik het voor wat het is, mét dat rotgevoel van niet te bestaan, in de wetenschap dat mijn man met zijn vriend een steeds sterkere band opbouwt waarbij de voorwaarde blijkbaar is dat ik word ontkend??



Graag jullie reacties.





Ik vraag me af...waarom doet hij zo tegen al die dames? Hij vind je wel mooi..dat dan weer wel.

Voelt hij zich bedreigd door jou? of is hij jaloers op jouw vriend omdat die wel een gelukkig leven kan opbouwen zonder vreemd te gaan?

Ik zou niet zo'n vriend willen..ook niet omwille van kinderen.

Zulke mensen gaan vaak zeer eenzaam dood...houden geen vrienden. Waarom wil je vriend uberhaupt nog contact?

Een van de twee mannen moet volwassen worden. Ik denk in dit geval jouw man. Loyaliteit naar vrienden is normaal maar als het ten koste gaat van je eigen gezin moet je toch ergens je vraagtekens bij neerzetten. Als mijn man zo weinig ruggegraat zou tonen dan zou ik het probleem niet bij die vriend neerleggen maar bij mijn man. Het is niet of/of maar en/en en daar mag/moet ruimte zijn voor jou. Wel lekker makkelijk op die manier. Jij wringt je in allerlei bochten om het contact tussen man en vriend vreedzaam te laten verlopen en dan wordt jij alsnog de dupe. Beetje krom vind je niet?

Ik vind het kinderachtig van een volwassen vent om zich zo te laten kennen. Daarnaast vind ik het kort door de bocht om te zeggen dat het egoistisch is om niet tevreden te zijn met de vriendschap die er nu is.

Je bent deel van het leven van je man, en soms is dat nu eenmaal verweven met je eigen leven (goh...) dus zullen beiden een beetje moeten geven en nemen.

Oef.

En steekt het je man niet, dat zijn vriend de vrouw in zijn leven ontkent? Ik bedoel, je hoeft geen vrienden met hem te zijn, maar hij kan op z'n minst beleefd zijn.

Hij lijkt wel jaloers.

Nou hebben ze eindelijk weer contact en eigenlijk zoals je het in eerste instantie had willen hebben (denk ik), is het nog niet goed.



Wat wil je dán?

quote:Lalein schreef op 19 januari 2009 @ 11:44:

JIJ hoeft geen vrienden te zijn met zijn vrienden, dus dat jij zoals je schrijft uit het plaatje verdwenen bent moet je maar voor lief nemen denk ik. De vriendschap die jouw man met zijn beste vriend heeft, heeft niks te maken met jullie huwelijk. Laat ze lekker zonder jou afspreken, als het voor ze werkt op die manier, vind ik het egoïstisch van jou als je daar niet tevreden mee bent.Egoistisch? De vriendschap van haar man met die vriend heeft een directe impact op robo. Alles is ok en wel als zij maar niet in beeld is. Als haar man met die wens van vriend instemt dan ontkent hij omwille van zijn vriendschap haar bestaan. Lijkt mij best pijnlijk. Het zou egoistisch zijn als zij haar man verbiedt om met die man om te gaan zonder dat daar redenen voor zijn. En zelfs al wordt ze nog zo vernederd, kiest ze toch voor het geluk van haar man en doet ze er alles aan om het contact te herstellen. Als dank wordt ze lekker aan de kant gezet. Sorry, ik zie het egoisme hierin niet terug......

quote:robo schreef op 19 januari 2009 @ 11:50:



En de vriendenclub is erg hecht: er zijn verschillende feesten gepland waar iedereen gaat komen, met aanhang en kinderen, allen ik ben daar niet welkom.

Dat raakt me wel degelijk.Ok, hier moet de grens getrokken worden. Als andere aanhang wel komt, mag jij ook komen. Als die flapdrol daar niet tegen kan, dan komt hij maar niet. Dag, istie nou helemaal belatafeld.

Ik zou ze verder lekker laten gaan. Daar hoef jij toch niet bij te zijn?



Wat ik me wel afvraag...wat vindt je man nou eigenlijk zo leuk aan die vriend dat hij zij vrouw daarvoor laat kleineren?! De mijne zou er allang een punt achter hebben gezet.

Wat een ontzettende rare, onaardige, egoistische man, die "beste vriend". Waarom gaan vrouwen in hemelsnaam met zo'n man, laat staan als je ook nog eens weet dat je de scharrel voor erbij bent. Maar goed, dit dus terzijde.



Ik zou zielsgelukkig zijn dat hij niet meer in mijn leven was en als jouw man zijnde zou ik ook hem niet meer terug hebben gemoeten. Stiekem weet ik best dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is, want het is toch ook een verleden dat je met elkaar deelt.

To the point: Ik zou me geen zorgen maken over verjaardagen. Het feit dat jij je ontkend voelt doet er niet toe. Zolang je man je niet ontkend is er niks aan de hand. Ik hoop in ieder geval dat jij te alle tijden op de eerste plaats komt en niet vriend.



(ergens ben ik een heel klein beetje nieuwsgierig waarvoor hij je heeft uitgemaakt als antwoord op jouw toenadering. Al was het alleen maar om hem nog meer te kunnen minachten)

quote:robo schreef op 19 januari 2009 @ 11:50:

Lalein, de vriendschap heeft nu wel degelijk te maken met mijn huwelijk: het feit dat ik er niet bij ben is de voorwaarde geworden voor contact.



Ik wil niet egoïstisch zijn met die vriendschap, maar als ik twee jaar lang moeite heb gedaan om het te laten lopen is het toch niet zo gek dat ik er een wrange nasmaak van heb dat ik nu volledig verdwenen ben?



En de vriendenclub is erg hecht: er zijn verschillende feesten gepland waar iedereen gaat komen, met aanhang en kinderen, allen ik ben daar niet welkom.



Dat raakt me wel degelijk.ik neem aan dat je man daar dan niet heengaat?

quote:absoluteEinstein schreef op 19 januari 2009 @ 11:54:

[...]



Ok, hier moet de grens getrokken worden. Als andere aanhang wel komt, mag jij ook komen. Als die flapdrol daar niet tegen kan, dan komt hij maar niet. Dag, istie nou helemaal belatafeld.Juist! Wie een probleem heeft met de gastenlijst. moet zelf maar wegblijven.

Als jouw man het pikt dat zijn beste vriend jou twee jaar lang afzeikt is er iets mis met jouw man en moet je eens ernstig met hem gaan praten.

Hij had bij de eerste keer zijn vriend moeten waarschuwen en zeggen "" zo praat je niet tegen mijn vrouw".

Nu heeft hij het jarenlang oogluikend toegestaan alsof hij het er eigenlijk mee eens is. Dus ging vriend door want er waren geen consequenties.

Het wordt denk ik tijd dat jouw man zijn rug recht en het voor jou opneemt. En tegen zijn vriend zegt "Met mijn vrouw of anders niet"

Dat hij beseft dat met zo'n vriend een mens geen vijanden meer nodig heeft.

is die vriend van jou man de koning ofzo??? Als hij ergens een probleem mee heeft, is dat zijn probleem en niet dat van jou.

Hij zet zichzelf daar overheen en anders heeft hij pech gehad.

Ik snap trouwens niet dat jouw man dit zomaar pikt hoor.. mijn man had echt gezegd: hee vriend, luister, het is mijn keuze om met deze vrouw samen te zijn, ik hou van haar en het is mijn leven... Je doet of normaal tegen haar en dan verandert er niets, of je doet niet normaal, maar dan zoek je het maar uit..

Kom zeg... als die 20 jaar vriendschap zo belangrijk is, dan zet vriend zich daarover heen, en anders kan hij gewoon het heen en weer krijgen...

Hoi Robo, wat een afschuwelijke situatie!

Ik wil je eerst zeggen dat ik je bewonder om de manier waarop je er tot nu toe mee omgegaan bent. Het is heel lief van je dat je zo je best gedaan hebt om de vriendschap van je man niet te verstoren.

En jouw man staat ook achter je: hij was boos op zijn 'vriend' toen die jou een kwetsend antwoord gaf.

Ik weet niet wat de redenen van je man zijn om ondanks alles toch door te gaan met die vriendschap. Want eigenlijk vraag ik me af waarom hij dat doet. Ik vind die 'vriend' van hem helemaal geen echte vriend. Want anders zou hij blij zijn voor je man, dat hij een leuke lieve vrouw heeft (ik denk namelijk dat je dat bent, zoals ik je mail lees).

Misschien is vriendschap een heel sterke waarde voor jouw man en vindt hij dat vriendschap in principe nooit verbroken kan worden. Heb je hem al eens gevraagd waarom hij die vriendschap zo op prijs stelt? Heeft die vriend problemen, en vindt je man dat hij hem niet mag laten vallen, bijvoorbeeld omdat hij zelf ook eens veel steun van hem gekregen heeft?



Het laatste deeltje van je mail, dat je je ontkend voelt en niet bestaat, kan ik wel begrijpen en het is je gevoel, maar het is natuurlijk niet echt zo. Je man ontkent je bestaan natuurlijk niet, hij zoekt alleen een compromis om zijn vriend niet kwijt te raken. Of die band met zijn vriend steeds sterker wordt, daar twijfel ik ook over. Heb je dat al verteld aan je man, dat je je ontkend voelt?

De enige oplossing volgens mij, is om er met je man over te praten. Niet verwijtend, maar gewoon je gevoel erover uiten en zeggen dat je je er heel naar bij voelt en samen met hem naar een oplossing voor dat probleem zou willen zoeken.



P.S. Ik vind die 'vriend' van je man een vreselijke eikel... Hij lijkt me echt gestoord.

Sterkte!

oh, andere aanhang wel. Ja, nou weet ik het niet meer. Ik denk dat je gewoon mee moet gaan en dat die zogenaamd beste vriend maar weggaat. Die kinderen moeten hier sowieso buiten worden gehouden natuurlijk, die schijnen zelfs hierin het slachtoffer te worden, samen met robo trouwens. Je man en die vriend lijken wel getrouwd! En jouw man snap ik ook niet helemaal, ze hebben het dus ook nooit over thuis begrijp ik? Wat een vriendschap is dit eigenlijk? Hechte club of niet, als de andere vrienden geen bezwaren tegen je hebben, snap ik niet dat die vriend niet aan zichzelf begint te twijfelen. Kwal...

Ik vraag me af wat zijn definitie van 'vriend' is als hij niet eens het respect en fatsoen op kan brengen voor de vrouw van zijn beste vriend. Ik zie niet hoe die twee begrippen 'vriend' en 'respectloosheid' samengaan.....

quote:absoluteEinstein schreef op 19 januari 2009 @ 11:54:

[...]



Ok, hier moet de grens getrokken worden. Als andere aanhang wel komt, mag jij ook komen. Als die flapdrol daar niet tegen kan, dan komt hij maar niet. Dag, istie nou helemaal belatafeld.



Eens.



Ervanuitgaande dat jij niet een afschuwelijke vrouw bent .



Hoe staat jouw man hier eigenlijk tegenover? Hij komt op mij een beetje over als iemand die erg afhankelijk is van zijn vriend.



Eerlijk gezegd vind ik het wel een beetje raar dat jij de vriendschappen van je man nieuw leven in blaast. Dat komt een beetje moeder-achtig over.



Klopt het, dat jouw man zich nogal kinderlijk opstelt in relaties? En jij je nogal moederlijk? Zo ja, dan denk ik dat je buiten deze situatie nog wel meer issues waar dit aan ten grondslag ligt te verstouwen krijgt.

quote:robo schreef op 19 januari 2009 @ 11:50:





En de vriendenclub is erg hecht: er zijn verschillende feesten gepland waar iedereen gaat komen, met aanhang en kinderen, allen ik ben daar niet welkom.

Dat raakt me wel degelijk.Dat had ik nog niet gelezen, maar dit gaat inderdaad veel te ver!! Dit hoeft je niet te pikken.