Relaties
alle pijlers
Scheiden de enigste oplossing?
woensdag 8 maart 2017 om 11:59
Hoi allemaal,
Nog redelijk nieuw hier maar een enorme behoefte om mijn verhaal te delen. Enerzijds om het kwijt te zijn, anderzijds om hopelijk dames te vinden die hetzelfde meegemaakt hebben en mij hierin kunnen helpen.
Dit jaar ben ik 10 jaar samen met mijn man. We zijn einde van dit jaar alweer 5 jaar getrouwd en wonen dan al een jaar of 7 samen.
Ik leerde hem kennen na een hele wilde tijd in mijn leven waarin ik constant aan het feesten was, vaak one night stands had, en de chase leuker vond dan de "catch." Hij bracht mij rust en veiligheid na een hele roerige tijd. Daarnaast was het zo'n lieve jongen en had die een onwijs goed hart. Ik raakte verliefd en samen hebben we hele mooie momenten gehad; mooie reizen over de wereld, leuke herinneringen en samen ook door veel drama gegaan. Maar nooit drama tussen ons. Sterker nog; wij hebben nog nooit (ja dit lees je goed) ruzie gehad. Omdat wij zo verschillend zijn hebben we altijd een middenweg moeten vinden. In huis b.v. ... hij wilde een paars/oranje muur. ik wilde alles wit. We zijn gegaan voor grijs met paarse accessoires in huis.
In de laatste jaren heb ik persoonlijk een aantal dieptepunten gehad waarvan mijn burnout 2 jaar geleden de meest heftige was. Ik zat een half jaar thuis en gaf mijn drukke baan de schuld van alles ondanks de twijfel over mijn relatie en al het andere in het leven. Ik krabbelde er langzaam bovenop en ben er sterker uitgekomen. Ik heb mijzelf veel beter leren kennen en kan in de praktijk nu veel beter omgaan met druk e.d.... tenminste dat dacht ik.
Een half jaar geleden leerde ik per toeval een man kennen. Vanaf ons eerste "hallo" was er een klik; een echte sparkle die ook te voelen was voor de mensen om ons heen. Vanaf dat moment hebben we dagelijks contact gehad, elkaar meerdere keren gezien, en zelfs dagen met elkaar weggeweest (en hotel gepakt). Ja, ik ben dus vreemdgegaan.
Ik merkte in de eerste dagen dat ik hem leerde kennen al dat hij mij iets liet voelen wat ik jaren gemist had. Niet zo zeer verliefdheid, of passie, maar mijn zelfvertrouwen steeg naar ongekende hoogte. Ik vond motivatie om weer te gaan sporten en deed dit met volle overgave om mezelf niet alleen goed te voelen maar er ook goed uit te zien. Ik viel bijna 15 kilo af in de afgelopen maanden en ben onwijs fit en vitaal.
Ik merkte ook dat mijn eigen relatie in een enorme sleur zat en heb ook al vanaf juli verleden jaar geen sex meer gehad met mijn man. De behoefte aan sex (met hem) is bij mij ook helemaal weg en als we samen zijn is het echt een broer-zus relatie. We delen veel maar intiem zijn we niet - op de kusjes op de mond na. Ik zocht steeds meer mijn "minnaar" op en we kregen serieuze gevoelens voor elkaar.
Mijn leven stond totaal op zijn kop toen ik dat besefte. Wat nu? Voelt hij dit ook? Wil ik weg bij mijn man? Is dit tijdelijk? Er waren 100 vragen die dagelijks door mijn hoofd gingen en het maakte mij gek. Met mijn man kon ik er niet over praten, met mijn minnaar wel. Hij begreep mij in alles en voelde dezelfde twijfel in zijn relatie.
Nu, 6 maanden na onze eerste kennismaking, heb ik ondertussen 2 heftige gesprekken met mijn man gevoerd. De eerste een waarschuwing dat er dingen moeten veranderen als ik wil blijven en de 2e, verleden week, dat ik denk dat ik wil scheiden. Na ons eerste gesprek hadden we zoveel plannen om te werken aan de relatie; wekelijks daten, wekelijks sex inplannen en ik zou naar mijn therapeut gaan waar ik ook voor mijn burnout liep. Maar één ding besefte ik mij al te goed: wil je zoiets natuurlijks wel forceren? Sex als verplichting zit ik niet op te wachten en die bleef dan ook uit. Dates... ja we gaan wel eens uit eten, of naar de bioscoop. Maar dat doe ik ook met vriendinnen.
Kortom: in mijn gedachten is scheiden de oplossing. Als het niet voor mij is, dan is het op zijn minst het eerlijkst naar hem toe. Maar in mijn hart kan ik die knoop niet doorhakken.
Ik ben bijna 30... er zijn zoveel "wat als-vragen" die door mij heen gaan. Wat als ik nog kinderen wil? Wat als ik nooit meer iemand tegen kom? en mijn grootste vraag: wat als ik over een jaar besef dat ik een fout heb gemaakt?
De afgelopen dagen heb ik in een hotel moeten verblijven omdat ik de druk thuis niet aan kan. Lichamelijke klachten gaan er nu inhakken en dagelijks met hoofdpijn lopen werd mij teveel.
Heeft iemand hier ervaring mee of tips hoe ik hier het best mee om kan gaan?
Nog redelijk nieuw hier maar een enorme behoefte om mijn verhaal te delen. Enerzijds om het kwijt te zijn, anderzijds om hopelijk dames te vinden die hetzelfde meegemaakt hebben en mij hierin kunnen helpen.
Dit jaar ben ik 10 jaar samen met mijn man. We zijn einde van dit jaar alweer 5 jaar getrouwd en wonen dan al een jaar of 7 samen.
Ik leerde hem kennen na een hele wilde tijd in mijn leven waarin ik constant aan het feesten was, vaak one night stands had, en de chase leuker vond dan de "catch." Hij bracht mij rust en veiligheid na een hele roerige tijd. Daarnaast was het zo'n lieve jongen en had die een onwijs goed hart. Ik raakte verliefd en samen hebben we hele mooie momenten gehad; mooie reizen over de wereld, leuke herinneringen en samen ook door veel drama gegaan. Maar nooit drama tussen ons. Sterker nog; wij hebben nog nooit (ja dit lees je goed) ruzie gehad. Omdat wij zo verschillend zijn hebben we altijd een middenweg moeten vinden. In huis b.v. ... hij wilde een paars/oranje muur. ik wilde alles wit. We zijn gegaan voor grijs met paarse accessoires in huis.
In de laatste jaren heb ik persoonlijk een aantal dieptepunten gehad waarvan mijn burnout 2 jaar geleden de meest heftige was. Ik zat een half jaar thuis en gaf mijn drukke baan de schuld van alles ondanks de twijfel over mijn relatie en al het andere in het leven. Ik krabbelde er langzaam bovenop en ben er sterker uitgekomen. Ik heb mijzelf veel beter leren kennen en kan in de praktijk nu veel beter omgaan met druk e.d.... tenminste dat dacht ik.
Een half jaar geleden leerde ik per toeval een man kennen. Vanaf ons eerste "hallo" was er een klik; een echte sparkle die ook te voelen was voor de mensen om ons heen. Vanaf dat moment hebben we dagelijks contact gehad, elkaar meerdere keren gezien, en zelfs dagen met elkaar weggeweest (en hotel gepakt). Ja, ik ben dus vreemdgegaan.
Ik merkte in de eerste dagen dat ik hem leerde kennen al dat hij mij iets liet voelen wat ik jaren gemist had. Niet zo zeer verliefdheid, of passie, maar mijn zelfvertrouwen steeg naar ongekende hoogte. Ik vond motivatie om weer te gaan sporten en deed dit met volle overgave om mezelf niet alleen goed te voelen maar er ook goed uit te zien. Ik viel bijna 15 kilo af in de afgelopen maanden en ben onwijs fit en vitaal.
Ik merkte ook dat mijn eigen relatie in een enorme sleur zat en heb ook al vanaf juli verleden jaar geen sex meer gehad met mijn man. De behoefte aan sex (met hem) is bij mij ook helemaal weg en als we samen zijn is het echt een broer-zus relatie. We delen veel maar intiem zijn we niet - op de kusjes op de mond na. Ik zocht steeds meer mijn "minnaar" op en we kregen serieuze gevoelens voor elkaar.
Mijn leven stond totaal op zijn kop toen ik dat besefte. Wat nu? Voelt hij dit ook? Wil ik weg bij mijn man? Is dit tijdelijk? Er waren 100 vragen die dagelijks door mijn hoofd gingen en het maakte mij gek. Met mijn man kon ik er niet over praten, met mijn minnaar wel. Hij begreep mij in alles en voelde dezelfde twijfel in zijn relatie.
Nu, 6 maanden na onze eerste kennismaking, heb ik ondertussen 2 heftige gesprekken met mijn man gevoerd. De eerste een waarschuwing dat er dingen moeten veranderen als ik wil blijven en de 2e, verleden week, dat ik denk dat ik wil scheiden. Na ons eerste gesprek hadden we zoveel plannen om te werken aan de relatie; wekelijks daten, wekelijks sex inplannen en ik zou naar mijn therapeut gaan waar ik ook voor mijn burnout liep. Maar één ding besefte ik mij al te goed: wil je zoiets natuurlijks wel forceren? Sex als verplichting zit ik niet op te wachten en die bleef dan ook uit. Dates... ja we gaan wel eens uit eten, of naar de bioscoop. Maar dat doe ik ook met vriendinnen.
Kortom: in mijn gedachten is scheiden de oplossing. Als het niet voor mij is, dan is het op zijn minst het eerlijkst naar hem toe. Maar in mijn hart kan ik die knoop niet doorhakken.
Ik ben bijna 30... er zijn zoveel "wat als-vragen" die door mij heen gaan. Wat als ik nog kinderen wil? Wat als ik nooit meer iemand tegen kom? en mijn grootste vraag: wat als ik over een jaar besef dat ik een fout heb gemaakt?
De afgelopen dagen heb ik in een hotel moeten verblijven omdat ik de druk thuis niet aan kan. Lichamelijke klachten gaan er nu inhakken en dagelijks met hoofdpijn lopen werd mij teveel.
Heeft iemand hier ervaring mee of tips hoe ik hier het best mee om kan gaan?
woensdag 8 maart 2017 om 19:43
Ga alsjeblieft scheiden, dat is wel zo eerlijk naar jullie beiden toe. Jouw echtgenoot is niet jouw levenspartner, anders was je niet niet voor een andere man gevallen. Jij en je echtgenoot hebben bovendien geen liefdesrelatie. Het is gewoon zonde als jullie je tijd verdoen aan elkaar als je niet gek op elkaar bent.
donderdag 9 maart 2017 om 07:37
quote:EJC schreef op 08 maart 2017 @ 19:43:
Ga alsjeblieft scheiden, dat is wel zo eerlijk naar jullie beiden toe. Jouw echtgenoot is niet jouw levenspartner, anders was je niet niet voor een andere man gevallen. Jij en je echtgenoot hebben bovendien geen liefdesrelatie. Het is gewoon zonde als jullie je tijd verdoen aan elkaar als je niet gek op elkaar bent.
Dat vind ik wel een beetje te kort door de bocht. Als je al langere tijd een koppel vormt, is het niet zo vreemd om gevoelens te krijgen voor iemand anders. Het belangrijkste is dan wat je daarmee doet. Veel mensen investeren net extra tijd in hun partner, laten de verliefdheid passeren en zijn daarna minstens even gelukkig met hun partner. Anderen kiezen er dan weer voor om er wél iets mee te doen (affaire) en dan wordt het natuurlijk moeilijk om het weer recht te trekken.
En daarvoor hoef je trouwens niets te missen in je relatie, je kan perfect gelukkig zijn met je partner en toch voor iemand anders vallen (de spanning, het feit dat er iemand anders interesse in je toont, etc.)
Tot voor de affaire hadden ze wél een leuke relatie, het lijkt me daarom vreemd om haar te vertellen dat ze toch maar meteen moet scheiden...
Volledig eerlijk zijn met haar man, dat is waar ze sowieso mee moet beginnen.
Ga alsjeblieft scheiden, dat is wel zo eerlijk naar jullie beiden toe. Jouw echtgenoot is niet jouw levenspartner, anders was je niet niet voor een andere man gevallen. Jij en je echtgenoot hebben bovendien geen liefdesrelatie. Het is gewoon zonde als jullie je tijd verdoen aan elkaar als je niet gek op elkaar bent.
Dat vind ik wel een beetje te kort door de bocht. Als je al langere tijd een koppel vormt, is het niet zo vreemd om gevoelens te krijgen voor iemand anders. Het belangrijkste is dan wat je daarmee doet. Veel mensen investeren net extra tijd in hun partner, laten de verliefdheid passeren en zijn daarna minstens even gelukkig met hun partner. Anderen kiezen er dan weer voor om er wél iets mee te doen (affaire) en dan wordt het natuurlijk moeilijk om het weer recht te trekken.
En daarvoor hoef je trouwens niets te missen in je relatie, je kan perfect gelukkig zijn met je partner en toch voor iemand anders vallen (de spanning, het feit dat er iemand anders interesse in je toont, etc.)
Tot voor de affaire hadden ze wél een leuke relatie, het lijkt me daarom vreemd om haar te vertellen dat ze toch maar meteen moet scheiden...
Volledig eerlijk zijn met haar man, dat is waar ze sowieso mee moet beginnen.
donderdag 9 maart 2017 om 08:08
quote:nerdopviva schreef op 08 maart 2017 @ 13:59:
[...]
Weet hij dan dat je vreemd bent gegaan?
Dit!
Hoe kan de partner onbevooroordeeld 'werken' aan hun relatie als haar gedachten toch al op een andere man staan?
Zo intriest dat er van hem verwacht wordt dat hij zichzelf moet veranderen ipv de hand in eigen boezem te steken en haar schuld in het versloffen van deze relatie te erkennen/bekennen.
[...]
Weet hij dan dat je vreemd bent gegaan?
Dit!
Hoe kan de partner onbevooroordeeld 'werken' aan hun relatie als haar gedachten toch al op een andere man staan?
Zo intriest dat er van hem verwacht wordt dat hij zichzelf moet veranderen ipv de hand in eigen boezem te steken en haar schuld in het versloffen van deze relatie te erkennen/bekennen.