Relaties
alle pijlers
Zwanger! Wat nu?
zaterdag 24 januari 2009 om 20:00
Hoi! Ik zit met mijn handen in het haar. In februari vorig jaar ging mijn relatie uit met mijn toenmalige vriend. Hij is nog steeds de liefde van mijn leven, echter wil ik geen relatie meer met hem en kan ik hem goed loslaten. Sinds april vorig jaar heb ik een nieuwe vriend, vanaf het begin zijn we heel veel bij elkaar. Hij woont praktisch bij mij (ik woon ook nog samen met twee andere vrienden). Het gaat heel goed tussen ons. Het enige waar ik mee zit is dat het minder intens voelt dan bij mijn vorige vriend, echter ik kan met mijn huidige vriend veel meer toekomst zien ende toekomst ook leuk in zien. Hij is echt een bourgondiër en zorgt dat we altijd wel leuke dingen doen enzo. Nu heeft afgelopen week heel mijn wereld op zijn kop gezet. Ik ben zwanger! Ongepland! Dus het kwam bij iedereen erg onverwachts. Ook bij mijn vriend. We hadden beide voor ogen; eerst samenwonen, dan trouwen en dan kinderen, dus niet andersom.
Op dit moment twijfel ik aan alles. Als ik voor het kindje kies, dan kies ik dus ook voor mijn vriend voor de rest van mijn leven. Dat zou me misschien heel gelukkig moeten maken, maar ik weet het nu ff niet meer. Ik irriteer me aan dingen en ga alles bekijken in het kader; is ie dit wel? Ik moet zeggen dat ik heirvoor ook al wel eens twijfelde. Ik mis het intense zoals in mijn vorige relatie. Echter, die jongen had bindingsangst, dus waarschijnlijk dat ik het daardoor veel intenser ervaren heb. Nu gaat het gemakkelijker zeg maar. Ik ben minder onzeker en ik denk dat die intensiteit hier ook minder van wordt. Ik heb hier veel minder voor hoeven te vechten. Maar hou ik dan wel genoeg van hem? Wil ik hem als de vader van mijn kinderen? Ik vergelijk hem niet met mijn ex, maar ik vergelijk wel het gevoel. Wat moet ik doen?
Mijn vriend zijn reactie was hetzelfde als die van mij. Nog geen kinderen! Maar toch denken we er nu over na om het misschien toch te houden, met beide in ons achterhoofd is hij, ebn ik de ware? Hij zegt dat hij er nu in een keer gedwonegn over na moet denken. Normaal zie je allemaal hoe het loopt en ga je eerst samenwonen en als dat goed gaat misschien aan kinderen beginnen. Nu worden we als het ware gedwongen om overal over na te denken. Ik vind het ergens een beetje raar dat we, ondanks dat we een half jaar verjering hebben, er toch over na moeten denken. Of zie ik dat verkeerd? Ik projecteer mijn eigen gevoelend op hem en zeg dat ik niet begrijp dat hij na moet denken of hij met mij oud wil worden? Van de ene kant misschien heel logisch van de andere kant zou hij dit volmondig met Ja moeten beantwoorden (terwijl ik het zelf ook niet kan). Zijn we dan wel gek genoeg op elkaar? Hij zegt dat hij niet voor niks iedere dag bij mij is en dat hij met mij wil samenwonen en dat dat ook iets zegt. Hij zegt ook dat dat verliefde van toen je 16 was anders voelt, dan was je misschien verliefd op iemand die totaal niet bij je past. Nu bekijkt hij het dus rationeler. Hij zoekt bedpaalde eigenschappen in een meisje en die vindt hij bij mij. Hij bekijkt het dus meer van "ik moet het leuk kunnen hebben met mijn vriendin" tuurlijk is liefde hierbij ook belangrijk. Toch voelt het een beetje raar, wat hij zegt. Ik snap hem wel, maar toch vind ik het niet zo leuk klinken. Hij zegt dan weer dat woorden hem niet veel zeggen. Hij geeft bevestiging door te zeggen dat hij met mij wil samenwonen enzo. Hij zegt dat ik niet voor hem moet denken. Ik heb het idee dat hij nog nooit heeft gevoeld wat ik heb gevoeld zoals in mijn vorige relatie. Dat intense kent hij volgens mij helemaal niet?! Wat moet ik doen? Als ik 100% het idee had dat we soulmates en dergelijke zijn dan zou ik het kindje willen houden. We zijn allebei 28 dus dat is ook were niet superjong om een kindje te krijgen? Ik ben helemaal in de war? Wat moet ik doen? Van de ene kant moet ik nu supergelukkig zijn met een kindje in mijn buik, aan de andere kant twijfel ik? Heeft iemand advies voor mij of een soortgelijke situatie? x van een zes weken zwanger meisje
Op dit moment twijfel ik aan alles. Als ik voor het kindje kies, dan kies ik dus ook voor mijn vriend voor de rest van mijn leven. Dat zou me misschien heel gelukkig moeten maken, maar ik weet het nu ff niet meer. Ik irriteer me aan dingen en ga alles bekijken in het kader; is ie dit wel? Ik moet zeggen dat ik heirvoor ook al wel eens twijfelde. Ik mis het intense zoals in mijn vorige relatie. Echter, die jongen had bindingsangst, dus waarschijnlijk dat ik het daardoor veel intenser ervaren heb. Nu gaat het gemakkelijker zeg maar. Ik ben minder onzeker en ik denk dat die intensiteit hier ook minder van wordt. Ik heb hier veel minder voor hoeven te vechten. Maar hou ik dan wel genoeg van hem? Wil ik hem als de vader van mijn kinderen? Ik vergelijk hem niet met mijn ex, maar ik vergelijk wel het gevoel. Wat moet ik doen?
Mijn vriend zijn reactie was hetzelfde als die van mij. Nog geen kinderen! Maar toch denken we er nu over na om het misschien toch te houden, met beide in ons achterhoofd is hij, ebn ik de ware? Hij zegt dat hij er nu in een keer gedwonegn over na moet denken. Normaal zie je allemaal hoe het loopt en ga je eerst samenwonen en als dat goed gaat misschien aan kinderen beginnen. Nu worden we als het ware gedwongen om overal over na te denken. Ik vind het ergens een beetje raar dat we, ondanks dat we een half jaar verjering hebben, er toch over na moeten denken. Of zie ik dat verkeerd? Ik projecteer mijn eigen gevoelend op hem en zeg dat ik niet begrijp dat hij na moet denken of hij met mij oud wil worden? Van de ene kant misschien heel logisch van de andere kant zou hij dit volmondig met Ja moeten beantwoorden (terwijl ik het zelf ook niet kan). Zijn we dan wel gek genoeg op elkaar? Hij zegt dat hij niet voor niks iedere dag bij mij is en dat hij met mij wil samenwonen en dat dat ook iets zegt. Hij zegt ook dat dat verliefde van toen je 16 was anders voelt, dan was je misschien verliefd op iemand die totaal niet bij je past. Nu bekijkt hij het dus rationeler. Hij zoekt bedpaalde eigenschappen in een meisje en die vindt hij bij mij. Hij bekijkt het dus meer van "ik moet het leuk kunnen hebben met mijn vriendin" tuurlijk is liefde hierbij ook belangrijk. Toch voelt het een beetje raar, wat hij zegt. Ik snap hem wel, maar toch vind ik het niet zo leuk klinken. Hij zegt dan weer dat woorden hem niet veel zeggen. Hij geeft bevestiging door te zeggen dat hij met mij wil samenwonen enzo. Hij zegt dat ik niet voor hem moet denken. Ik heb het idee dat hij nog nooit heeft gevoeld wat ik heb gevoeld zoals in mijn vorige relatie. Dat intense kent hij volgens mij helemaal niet?! Wat moet ik doen? Als ik 100% het idee had dat we soulmates en dergelijke zijn dan zou ik het kindje willen houden. We zijn allebei 28 dus dat is ook were niet superjong om een kindje te krijgen? Ik ben helemaal in de war? Wat moet ik doen? Van de ene kant moet ik nu supergelukkig zijn met een kindje in mijn buik, aan de andere kant twijfel ik? Heeft iemand advies voor mij of een soortgelijke situatie? x van een zes weken zwanger meisje
zaterdag 24 januari 2009 om 20:07
zaterdag 24 januari 2009 om 20:14
Abortus of er gewoon kei hard voor gaan (maar we moeten achter beide opties wel 100% achterstaan vinden we beide).
Het is inderdaad een andere relatie dan mijn vorige. Deze voelt veel stabieler. Kan het hierdoor ook niet komen dat het minder vonkt zeg maar? Mijn ex vertrouwde ik bijvoorbeeld niet goed en was veel onbereikbaarder terwijl ik hem wel twee handen op één buik was. Hierdoor ervaar je liefde weer heel anders. Ik weet dat hij nog steeds veel van mij houdt en andersom ook. Maar de relatie maakte me moe en ik zag het niet rooskleurig in. Dat is nu allemaal veel anders. Dit voelt op een andere manier weer heel goed maar soms mis ik dat echte intense houden van.
Het is inderdaad een andere relatie dan mijn vorige. Deze voelt veel stabieler. Kan het hierdoor ook niet komen dat het minder vonkt zeg maar? Mijn ex vertrouwde ik bijvoorbeeld niet goed en was veel onbereikbaarder terwijl ik hem wel twee handen op één buik was. Hierdoor ervaar je liefde weer heel anders. Ik weet dat hij nog steeds veel van mij houdt en andersom ook. Maar de relatie maakte me moe en ik zag het niet rooskleurig in. Dat is nu allemaal veel anders. Dit voelt op een andere manier weer heel goed maar soms mis ik dat echte intense houden van.
zaterdag 24 januari 2009 om 20:21
Als je altijd voor ogen had dat je eerst wil samenwonen, dan trouwen en dan kinderen en eeuwig samenblijven dan is dit een goede reality-check. Zo werkt het namelijk niet. Het leven komt zoals het komt en verloopt zelden zoals jij het had uitgestippeld. Laat dat ideen dus los.
En ook: een huwelijk geeft geen garanties. Ook dan kun uit elkaar gaan en er alleen voor komen te staan.
De belangrijkste vragen hier zijn: wil je dit kindje? Kun en wil jij er voor zorgen? Als je antwoord daarop "ja" is, dan komen de antwoorden op je andere vragen ook wel in de loop van de tijd.
En ook: een huwelijk geeft geen garanties. Ook dan kun uit elkaar gaan en er alleen voor komen te staan.
De belangrijkste vragen hier zijn: wil je dit kindje? Kun en wil jij er voor zorgen? Als je antwoord daarop "ja" is, dan komen de antwoorden op je andere vragen ook wel in de loop van de tijd.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
zaterdag 24 januari 2009 om 20:25
Ik heb datzelfde gehad, namelijk ongepland zwanger. Ongeveer anderhalf jaar geleden. Maar in tegenstelling tot jullie situatie kenden wij elkaar pas net en was de zwangerschap het resultaat van onze eerste keer. Dom, dom, dom. Vervelend was alleen dat ik door de hormonen niet meer mezelf was en dus ook niet meer echt helder kon denken. Ik trok echt alles in twijfel, dus ook m'n vriend en onze relatie. Op heel veel punten. Want hij zou mijn 'oefening' zijn na heel lang single zijn, en daarna zou ik de vader van m'n kinderen pas ontmoeten. Maar ja, soms bepaalt het leven zijn eigen koers. Of zo.
Na heel lang twijfelen, omdat abortus voor mij 'iets voor andere mensen, niet voor mij' was, heb ik daar toch voor gekozen. Ik zag het gewoon niet zitten. De dag van de abortus heb ik dus ook een punt gezet achter onze relatie. Opluchting, zou je denken. Nou, allesbehalve. Toen de hormonen begonnen weg te trekken en ik weer mezelf werd kreeg ik spijt!!! Lang verhaal kort: na 2 dagen waren we weer bij elkaar en dat zijn we nu nog steeds. We wonen samen, zijn heel happy en ik ben inmiddels heel gewenst zwanger.
Waar ik je dus voor wil waarschuwen is dat het mogelijk is (ik zeg niet dat het bij jou ook zo is!) dat je beeld vertroebeld wordt door je hormonen. Ik snap best dat je op je 28e op een andere manier naar een relatie kijkt dan op je 16e. Dat intense kan ook tegen je werken. En dat je vriend op dit moment wat rationeler naar de situatie kijkt, wil niet zeggen dat hij niet van je houdt! Heel veel sterkte dus de komende tijd.
Na heel lang twijfelen, omdat abortus voor mij 'iets voor andere mensen, niet voor mij' was, heb ik daar toch voor gekozen. Ik zag het gewoon niet zitten. De dag van de abortus heb ik dus ook een punt gezet achter onze relatie. Opluchting, zou je denken. Nou, allesbehalve. Toen de hormonen begonnen weg te trekken en ik weer mezelf werd kreeg ik spijt!!! Lang verhaal kort: na 2 dagen waren we weer bij elkaar en dat zijn we nu nog steeds. We wonen samen, zijn heel happy en ik ben inmiddels heel gewenst zwanger.
Waar ik je dus voor wil waarschuwen is dat het mogelijk is (ik zeg niet dat het bij jou ook zo is!) dat je beeld vertroebeld wordt door je hormonen. Ik snap best dat je op je 28e op een andere manier naar een relatie kijkt dan op je 16e. Dat intense kan ook tegen je werken. En dat je vriend op dit moment wat rationeler naar de situatie kijkt, wil niet zeggen dat hij niet van je houdt! Heel veel sterkte dus de komende tijd.
zaterdag 24 januari 2009 om 20:27
zaterdag 24 januari 2009 om 20:28
Met dat intense houden van ben je uiteindelijk ook niet veel opgeschoten. En iedere relatie is anders, ook iedere liefde is anders. Mijn eerste liefde was een stuk intenser dan mijn huidige maar met mijn huidige heb ik wel 2 kinderen. Met die andere liefde had het nooit gewerkt. Doet niets af aan de liefde voor mijn huidige vriend, het is gewoon anders.
Maar goed. Wat Poezewoes al zegt, het leven loopt altijd anders dan je zo mooi in je hoofd had. Dat het nu even een andere volgorde is lijkt me wel overkomelijk.
Maar goed. Wat Poezewoes al zegt, het leven loopt altijd anders dan je zo mooi in je hoofd had. Dat het nu even een andere volgorde is lijkt me wel overkomelijk.
zaterdag 24 januari 2009 om 20:30
Lief jullie reacties! Ja ik ben ook gewoon echt in de war. Ik woon nog samen met twee vrienden, in een soort van studentenhuis. Ga op stap, drink altijd genoeg, hou van feestjes en alles. Iedereen ziet mij ook zo en neemt me ook niet altijd serieus. Ik neem mezelf ook niet altijd serieus. Voel me af en toe ook nog net een klein kind. Heb soms gewoon al moeite met mezelf laat staan dat ik nog voor een kindje moet zorgen en serieus moet zijn enzo! Ik denk wel dat ik een goede moeder zou zijn enzo, maar is raar. Van sommige mensen verwacht je dat dit ze overkomt maar bij mij juist niet. Hoewel een vriendin ook tegen mij zei. Jij bent er waarschijnlijk nooit klaar voor denk je, misschien moet dit je wel overkomen. Pfff pittig allemaal.
zaterdag 24 januari 2009 om 20:38
Bienvenido, mocht je besluiten dit kindje te houden, dan heb je nog 8 maanden de tijd om daar aan te wennen en om je leefstijl er op aan te passen. Daar groei je naar toe, dat lukt echt wel. Bovendien houdt je leven niet op als je een kind krijgt. Heel veel van de dingen die je nu doet kun je blijven doen, alleen wat minder vaak. Daarnaast hebben kleine baby's eenvoudige behoeftes, opvoeden enzo komt pas later.
Je bent 28. Je zegt dat je je af en toe nog een kind voelt, maar dat ben je niet. Je bent een volwassen vrouw.
Als je voor dit kindje gaat, zul je het er graag voor over hebben om anders te gaan leven, geloof me.
Je bent 28. Je zegt dat je je af en toe nog een kind voelt, maar dat ben je niet. Je bent een volwassen vrouw.
Als je voor dit kindje gaat, zul je het er graag voor over hebben om anders te gaan leven, geloof me.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
zaterdag 24 januari 2009 om 20:59
Bienvenido,
Ook ik was vorig jaar ongepland zwanger. Op het moment dat ik erachter kwam, was ik met mijn dochter van toen 2 bij mijn moeder omdat ik wilde gaan scheiden.
Mijn man en ik wilden er door deze zwangerschap toch weer voor gaan maar helaas, het huwelijk is toch mislukt en ik lig momenteel in scheiding. Heel verdrietig maar OH! wat ben ik blij met mijn 2 dochters! Ik had ze NOOIT kunnen missen!
Ik heb toen ook gedacht aan abortus, had ook nooit gedacht daar ooit over na te hoeven denken maar ik zat net als jou met mijn handen in mijn haar. Ik heb toen ook wat info over abortus opgezocht en die beelden werd ik niet vrolijk van. Ik wist dat ik een goede moeder was en ik heb me toen ook bedacht dat ik er misschien ooit alleen voor zou komen te staan.
Echt meid, je kunt zoveel meer dan je denkt! Het loopt allemaal wel los, vertrouw op jezelf.
En weet je wat ik toen ook bedacht? Hoeveel mensen hoor je niet, die spijt hebben van een vroegere abortus, of die er veel last van hebben? MAAR hoe vaak hoor je mensen zeggen dat ze spijt hebben van hun kinderen? Nee, je hoort toch dat ze achteraf blij zijn dat ze er zijn, en dat ze ze voor geen goud in de wereld kunnen missen.
Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe!
Ook ik was vorig jaar ongepland zwanger. Op het moment dat ik erachter kwam, was ik met mijn dochter van toen 2 bij mijn moeder omdat ik wilde gaan scheiden.
Mijn man en ik wilden er door deze zwangerschap toch weer voor gaan maar helaas, het huwelijk is toch mislukt en ik lig momenteel in scheiding. Heel verdrietig maar OH! wat ben ik blij met mijn 2 dochters! Ik had ze NOOIT kunnen missen!
Ik heb toen ook gedacht aan abortus, had ook nooit gedacht daar ooit over na te hoeven denken maar ik zat net als jou met mijn handen in mijn haar. Ik heb toen ook wat info over abortus opgezocht en die beelden werd ik niet vrolijk van. Ik wist dat ik een goede moeder was en ik heb me toen ook bedacht dat ik er misschien ooit alleen voor zou komen te staan.
Echt meid, je kunt zoveel meer dan je denkt! Het loopt allemaal wel los, vertrouw op jezelf.
En weet je wat ik toen ook bedacht? Hoeveel mensen hoor je niet, die spijt hebben van een vroegere abortus, of die er veel last van hebben? MAAR hoe vaak hoor je mensen zeggen dat ze spijt hebben van hun kinderen? Nee, je hoort toch dat ze achteraf blij zijn dat ze er zijn, en dat ze ze voor geen goud in de wereld kunnen missen.
Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe!
zaterdag 24 januari 2009 om 21:00
Alles! Mijn leven veranderd zo ontzettend! Moet een nieuw huisje vinden, alles inrichten, het zwanger zijn enzovoorts. Ook heb ik al heel veel jaren last van chronische hyperventilatie en vraag ik me af of dit geen schadelijk effect heeft op de zwangerschap. Als ik ervoor ga, moet ik in ieder geval positief zijn!
zaterdag 24 januari 2009 om 21:15
Bienvenido, trek jezelf terug en ga nadenken in je uppie wat JIJ nu echt wil en ga daar voor,leg je keuze voor je vriend niet bij je vriend daarmee wil ik zeggen als hij zegt dat hij jou wil dat jij hem dan ook wil.Niemand heeft wat aan half bakken keuzes.Hiermee zeg ik niet dat jij je vriend moet buitensluiten maar wel dat jij je eigen keuzes moet nemen en je niet door anderen moet laten beinvloeden. Het gaat om een nieuw mensenleven die een stabiele basis nodig heeft en recht op heeft
wees jezelf, er zijn genoeg anderen.
zaterdag 24 januari 2009 om 21:18
In januari 2001 (ik was toen 32) onderging ik een abortus. Ik was zwanger, van mijn ex en ik wilde zeer zeker geen kind van hem. Dat was moeilijk maar ik heb er geen spijt van.
In 2003 was ik ook ongepland zwanger. Al drie en een halve maand en pas toen kwam ik er achter. Ik was heel blij en mijn man ook. Onze dochter is nu vier en ik vind het een feest om haar moeder te zijn.
Ik wist het beide keren meteen. Ja of nee. Meer smaken zijn er namelijk niet.
Wil je een kind? Prima, dan gaat er veel veranderen maar het is niet het eind van de wereld en ook niet het einde van je leven. Dan ga je je verdiepen in zwangerschap, bevalling en wat daarna. Veel regelwerk maar absoluut te doen, velen doen hetzelfde en ook bij die anderen komt het goed.
Ben je er niet klaar voor, dan moet je er voor zorgen dat je zo snel mogelijk niet meer zwanger bent. Niet een maand gaan nadenken. Van binnen weet je wat je wil, daar ben ik van overtuigd. Misschien kun je het je wel niet voorstellen dat je (bijvoorbeeld) nog geen moeder wil worden en wil je aan het idee wennen of redenen bedenken waarom niet.
Als jij het nog geen tijd vindt om moeder te worden en je vriend ook niet staat te springen om vader te worden, dan houdt het op. Meer reden heb je niet nodig. Dus denk niet dat je een 'diepere' reden nodig heb om nee te zeggen dan dat je er niet aan toe bent. Wat een ander daar dan ook van vindt.
Een kind moet bij voorkeur geboren worden bij ouders die niet kunnen wáchten om dat kind te verwelkomen, die er naar hunkeren, er naar uitzien. Niet bij mensen die er ei-gen-lijk niet klaar voor zijn en alleen ouders werden omdat ze de beslissing om voor een abortus te kiezen niet konden nemen, om wat voor reden dan ook.
Je kunt kiezen in dit land. Maak er gebruik van, van die mogelijkheid maar doe er niet te lang over. Hak knopen door, doe dat zo snel mogelijk en kijk niet meer (wat je ook besluit) in spijt achterom.
In 2003 was ik ook ongepland zwanger. Al drie en een halve maand en pas toen kwam ik er achter. Ik was heel blij en mijn man ook. Onze dochter is nu vier en ik vind het een feest om haar moeder te zijn.
Ik wist het beide keren meteen. Ja of nee. Meer smaken zijn er namelijk niet.
Wil je een kind? Prima, dan gaat er veel veranderen maar het is niet het eind van de wereld en ook niet het einde van je leven. Dan ga je je verdiepen in zwangerschap, bevalling en wat daarna. Veel regelwerk maar absoluut te doen, velen doen hetzelfde en ook bij die anderen komt het goed.
Ben je er niet klaar voor, dan moet je er voor zorgen dat je zo snel mogelijk niet meer zwanger bent. Niet een maand gaan nadenken. Van binnen weet je wat je wil, daar ben ik van overtuigd. Misschien kun je het je wel niet voorstellen dat je (bijvoorbeeld) nog geen moeder wil worden en wil je aan het idee wennen of redenen bedenken waarom niet.
Als jij het nog geen tijd vindt om moeder te worden en je vriend ook niet staat te springen om vader te worden, dan houdt het op. Meer reden heb je niet nodig. Dus denk niet dat je een 'diepere' reden nodig heb om nee te zeggen dan dat je er niet aan toe bent. Wat een ander daar dan ook van vindt.
Een kind moet bij voorkeur geboren worden bij ouders die niet kunnen wáchten om dat kind te verwelkomen, die er naar hunkeren, er naar uitzien. Niet bij mensen die er ei-gen-lijk niet klaar voor zijn en alleen ouders werden omdat ze de beslissing om voor een abortus te kiezen niet konden nemen, om wat voor reden dan ook.
Je kunt kiezen in dit land. Maak er gebruik van, van die mogelijkheid maar doe er niet te lang over. Hak knopen door, doe dat zo snel mogelijk en kijk niet meer (wat je ook besluit) in spijt achterom.
zaterdag 24 januari 2009 om 21:19
quote:bienvenido schreef op 24 januari 2009 @ 21:00:
Alles! Mijn leven veranderd zo ontzettend! Moet een nieuw huisje vinden, alles inrichten, het zwanger zijn enzovoorts. Ook heb ik al heel veel jaren last van chronische hyperventilatie en vraag ik me af of dit geen schadelijk effect heeft op de zwangerschap. Als ik ervoor ga, moet ik in ieder geval positief zijn!
Die dingen komen echt wel goed, als je besluit om het kindje te houden. En hyperventilatie is in principe niet schadelijk.
Echt, laat dat nu allemaal even los. Als je dit kind wel wilt maar het niet aangaat vanwege een huis, krijg je daar ontzettende spijt van. Dus: terug naar vraag één: Is dit kindje welkom?
Ben zelf ook onverwacht zwanger geraakt van iemand die ik kort kende. onze relatie heeft het niet gehaald maar we zorgen nu al 5 jaar samen voor onze bijna zes jaar oude dochter en dat gaat uitstekend. Was niet hoe ik het ooit voor me had gezien maar hee, dit werkt ook, wij zijn heel blij met haar en we hebben een oergezonde en gelukkige dochter.
Alles! Mijn leven veranderd zo ontzettend! Moet een nieuw huisje vinden, alles inrichten, het zwanger zijn enzovoorts. Ook heb ik al heel veel jaren last van chronische hyperventilatie en vraag ik me af of dit geen schadelijk effect heeft op de zwangerschap. Als ik ervoor ga, moet ik in ieder geval positief zijn!
Die dingen komen echt wel goed, als je besluit om het kindje te houden. En hyperventilatie is in principe niet schadelijk.
Echt, laat dat nu allemaal even los. Als je dit kind wel wilt maar het niet aangaat vanwege een huis, krijg je daar ontzettende spijt van. Dus: terug naar vraag één: Is dit kindje welkom?
Ben zelf ook onverwacht zwanger geraakt van iemand die ik kort kende. onze relatie heeft het niet gehaald maar we zorgen nu al 5 jaar samen voor onze bijna zes jaar oude dochter en dat gaat uitstekend. Was niet hoe ik het ooit voor me had gezien maar hee, dit werkt ook, wij zijn heel blij met haar en we hebben een oergezonde en gelukkige dochter.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
zaterdag 24 januari 2009 om 21:20
Maar je leven is al veranderd, je bent zwanger! En als je besluit abortus te plegen is je leven nog steeds veranderd.
Ik denk niet dat je abortus moet zien als een makkelijke oplossing, het is echt heel heftig en het blijft je je leven bij. Ik heb er, gelukkig, geen ervaring mee, maar denk er alsjeblieft niet te licht over!
Ik weet, een kind hebben is ook een hele verandering, ik heb er zelf 3! Maar ik denk dat de vraag zou moeten zijn; Wil je dit kind? Niet wil je een nieuw huis of wil je deze relatie, dat zijn, hoe lullig ook, op dit moment bijzaken. Al is de relatie met de vader van het kindje natuurlijk heel belangrijk. Garanties binnen relaties heb je niet, nooit!
En dat huis en de spullen; dat komt allemaal goed.
En de hyperventilatie, vraag het eens na bij je huisarts. Misschien is hypnotherapie is voor je om je van de hyperventilatie af te helpen?
Succes ermee.
Ik denk niet dat je abortus moet zien als een makkelijke oplossing, het is echt heel heftig en het blijft je je leven bij. Ik heb er, gelukkig, geen ervaring mee, maar denk er alsjeblieft niet te licht over!
Ik weet, een kind hebben is ook een hele verandering, ik heb er zelf 3! Maar ik denk dat de vraag zou moeten zijn; Wil je dit kind? Niet wil je een nieuw huis of wil je deze relatie, dat zijn, hoe lullig ook, op dit moment bijzaken. Al is de relatie met de vader van het kindje natuurlijk heel belangrijk. Garanties binnen relaties heb je niet, nooit!
En dat huis en de spullen; dat komt allemaal goed.
En de hyperventilatie, vraag het eens na bij je huisarts. Misschien is hypnotherapie is voor je om je van de hyperventilatie af te helpen?
Succes ermee.
zaterdag 24 januari 2009 om 21:22
Ik was 33 toen ik zwanger raakte van mijn vriend, die ik op dat moment net 2,5 maand kende. Vlak daarvoor heb ik ongeveer een half jaar een relatie gehad die ook heel intens voelde, mede door het feit (realiseer ik me nu, nu het langer geleden is) dat hij mij net zo vaak van zich af stootte dan dat hij me bij zich wilde. Hij voelde alsof hij alles voor me was, maar of het vice versa was, dat weet ik (nu) zo net nog niet.
Toen ik merkte dat ik zwanger was, stond ook mijn wereld op zijn kop. We woonden 50 km uit elkaar, woonden allebei te klein om er met z'n drietjes te wonen, ik was helemaal nog niet bezig met kinderen, wist niet of ik hem wel leuk genoeg vond (die 'ander' zat nog steeds in mijn hoofd) en kende hem eigenlijk nog lang niet goed genoeg om een dergelijke beslissing te nemen. Maar ja, ik was wel zwanger. Op dat moment. Geen tijd meer om me af te vragen of ik wel kinderen met hem zou willen, want we stonden voor een voldongen feit.
Een week lang heb ik getwijfeld. Afspraak met de kliniek was al gemaakt. Maar ik kon het niet. Ik vond dat als ik werk en een dak boven mijn hoofd had, en een 'normale' leeftijd om een kind te krijgen, ik het niet naar mezelf toe kon verantwoorden om het kind te laten aborteren. Ik realiseerde me op dat moment denk ik al dat ik op ieder willekeurig moment in shock zou zijn bij een zwangerschap, ook als ik er 5 jaar later met een langdurigere relatie voor zou gaan. Als ik dat al ooit zou besluiten. Maar ja, linksom of rechtsom, de zwangerschap was al een feit en ik kon het niet, het mensje in mijn buik hoorde bij mij. Mijn vriend kon zich vinden in mijn argumenten en we besloten ervoor te gaan. Gingen samenwonen, ik zocht een andere baan.
Nu zijn we 6,5 jaar verder en zijn we de trotse ouders van een tweeling van bijna 6, en zijn nog steeds samen. En het gaat goed, mede omdat we allebei erg relaxed in onze relatie staan en met elkaar kunnen lezen of schrijven. Als ik met die 'ware liefde' een kind had gekregen, waren we al lang uit elkaar geweest. Ik vind het best zo.
Toen ik merkte dat ik zwanger was, stond ook mijn wereld op zijn kop. We woonden 50 km uit elkaar, woonden allebei te klein om er met z'n drietjes te wonen, ik was helemaal nog niet bezig met kinderen, wist niet of ik hem wel leuk genoeg vond (die 'ander' zat nog steeds in mijn hoofd) en kende hem eigenlijk nog lang niet goed genoeg om een dergelijke beslissing te nemen. Maar ja, ik was wel zwanger. Op dat moment. Geen tijd meer om me af te vragen of ik wel kinderen met hem zou willen, want we stonden voor een voldongen feit.
Een week lang heb ik getwijfeld. Afspraak met de kliniek was al gemaakt. Maar ik kon het niet. Ik vond dat als ik werk en een dak boven mijn hoofd had, en een 'normale' leeftijd om een kind te krijgen, ik het niet naar mezelf toe kon verantwoorden om het kind te laten aborteren. Ik realiseerde me op dat moment denk ik al dat ik op ieder willekeurig moment in shock zou zijn bij een zwangerschap, ook als ik er 5 jaar later met een langdurigere relatie voor zou gaan. Als ik dat al ooit zou besluiten. Maar ja, linksom of rechtsom, de zwangerschap was al een feit en ik kon het niet, het mensje in mijn buik hoorde bij mij. Mijn vriend kon zich vinden in mijn argumenten en we besloten ervoor te gaan. Gingen samenwonen, ik zocht een andere baan.
Nu zijn we 6,5 jaar verder en zijn we de trotse ouders van een tweeling van bijna 6, en zijn nog steeds samen. En het gaat goed, mede omdat we allebei erg relaxed in onze relatie staan en met elkaar kunnen lezen of schrijven. Als ik met die 'ware liefde' een kind had gekregen, waren we al lang uit elkaar geweest. Ik vind het best zo.
zaterdag 24 januari 2009 om 21:38
Dank jullie wel voor alle reacties! Ik besef ook heel goed dat ik mijn eigen keuze moetmaken en dat niemand anders dit voor mij kan doen, maar ik vind adviezen en ervaringen wel heel fijn!
Ik denk er nog steeds heel wisselend over en soms denk ik weer misschien moet dit mij wel overkomen. Eigenlijk heb ik al zo lang geen rust in mijn lijf, omdat ik niet weet waar ik naartoe wil. Misschien is dit wel hetgeen ik nodig heb om ergens naartoe te gaan in mijn leven. Alleen ben ik 's ochtends al zo'n ramp met mezelf en zo ongestructureerd, dat kan bij een kindje natuurlijk niet. Verder heb ik wel een vaste baan enzo, dus dat zit wel goed. Van de ene kant ben ik ook weer heel trots of zo, ik voel me nu heel bijzonder alsof ik een geheimpje in mijn buik heb. Maar ik moet er niet voor kiezen omdat ik het bijzonder vind nu. ik moet de consequenties ook zien. Sommige vriendinnen zeggen weer, je slaat jezelf voor je kop als je over een jaar of drie moeite hebt met kinderen krijgen. Er zitten zo veel kanten aahte verhaal.
Ik denk er nog steeds heel wisselend over en soms denk ik weer misschien moet dit mij wel overkomen. Eigenlijk heb ik al zo lang geen rust in mijn lijf, omdat ik niet weet waar ik naartoe wil. Misschien is dit wel hetgeen ik nodig heb om ergens naartoe te gaan in mijn leven. Alleen ben ik 's ochtends al zo'n ramp met mezelf en zo ongestructureerd, dat kan bij een kindje natuurlijk niet. Verder heb ik wel een vaste baan enzo, dus dat zit wel goed. Van de ene kant ben ik ook weer heel trots of zo, ik voel me nu heel bijzonder alsof ik een geheimpje in mijn buik heb. Maar ik moet er niet voor kiezen omdat ik het bijzonder vind nu. ik moet de consequenties ook zien. Sommige vriendinnen zeggen weer, je slaat jezelf voor je kop als je over een jaar of drie moeite hebt met kinderen krijgen. Er zitten zo veel kanten aahte verhaal.
zaterdag 24 januari 2009 om 21:45
Je denkt niet overduidelijk JA of NEE?
Het ligt aan mij dat ik dat niet snap hoor, het is puur een vraag. Bij mij gaat het er niet in dat er twijfels zijn over zoiets als dit. Het is namelijk of het een of het ander.
Nogmaals, dat ik dat niet begrijp zegt niks, voel je niet aangevallen, ik probeer het te snappen.
Het ligt aan mij dat ik dat niet snap hoor, het is puur een vraag. Bij mij gaat het er niet in dat er twijfels zijn over zoiets als dit. Het is namelijk of het een of het ander.
Nogmaals, dat ik dat niet begrijp zegt niks, voel je niet aangevallen, ik probeer het te snappen.