Relaties
alle pijlers
Zwanger! Wat nu?
zaterdag 24 januari 2009 om 20:00
Hoi! Ik zit met mijn handen in het haar. In februari vorig jaar ging mijn relatie uit met mijn toenmalige vriend. Hij is nog steeds de liefde van mijn leven, echter wil ik geen relatie meer met hem en kan ik hem goed loslaten. Sinds april vorig jaar heb ik een nieuwe vriend, vanaf het begin zijn we heel veel bij elkaar. Hij woont praktisch bij mij (ik woon ook nog samen met twee andere vrienden). Het gaat heel goed tussen ons. Het enige waar ik mee zit is dat het minder intens voelt dan bij mijn vorige vriend, echter ik kan met mijn huidige vriend veel meer toekomst zien ende toekomst ook leuk in zien. Hij is echt een bourgondiër en zorgt dat we altijd wel leuke dingen doen enzo. Nu heeft afgelopen week heel mijn wereld op zijn kop gezet. Ik ben zwanger! Ongepland! Dus het kwam bij iedereen erg onverwachts. Ook bij mijn vriend. We hadden beide voor ogen; eerst samenwonen, dan trouwen en dan kinderen, dus niet andersom.
Op dit moment twijfel ik aan alles. Als ik voor het kindje kies, dan kies ik dus ook voor mijn vriend voor de rest van mijn leven. Dat zou me misschien heel gelukkig moeten maken, maar ik weet het nu ff niet meer. Ik irriteer me aan dingen en ga alles bekijken in het kader; is ie dit wel? Ik moet zeggen dat ik heirvoor ook al wel eens twijfelde. Ik mis het intense zoals in mijn vorige relatie. Echter, die jongen had bindingsangst, dus waarschijnlijk dat ik het daardoor veel intenser ervaren heb. Nu gaat het gemakkelijker zeg maar. Ik ben minder onzeker en ik denk dat die intensiteit hier ook minder van wordt. Ik heb hier veel minder voor hoeven te vechten. Maar hou ik dan wel genoeg van hem? Wil ik hem als de vader van mijn kinderen? Ik vergelijk hem niet met mijn ex, maar ik vergelijk wel het gevoel. Wat moet ik doen?
Mijn vriend zijn reactie was hetzelfde als die van mij. Nog geen kinderen! Maar toch denken we er nu over na om het misschien toch te houden, met beide in ons achterhoofd is hij, ebn ik de ware? Hij zegt dat hij er nu in een keer gedwonegn over na moet denken. Normaal zie je allemaal hoe het loopt en ga je eerst samenwonen en als dat goed gaat misschien aan kinderen beginnen. Nu worden we als het ware gedwongen om overal over na te denken. Ik vind het ergens een beetje raar dat we, ondanks dat we een half jaar verjering hebben, er toch over na moeten denken. Of zie ik dat verkeerd? Ik projecteer mijn eigen gevoelend op hem en zeg dat ik niet begrijp dat hij na moet denken of hij met mij oud wil worden? Van de ene kant misschien heel logisch van de andere kant zou hij dit volmondig met Ja moeten beantwoorden (terwijl ik het zelf ook niet kan). Zijn we dan wel gek genoeg op elkaar? Hij zegt dat hij niet voor niks iedere dag bij mij is en dat hij met mij wil samenwonen en dat dat ook iets zegt. Hij zegt ook dat dat verliefde van toen je 16 was anders voelt, dan was je misschien verliefd op iemand die totaal niet bij je past. Nu bekijkt hij het dus rationeler. Hij zoekt bedpaalde eigenschappen in een meisje en die vindt hij bij mij. Hij bekijkt het dus meer van "ik moet het leuk kunnen hebben met mijn vriendin" tuurlijk is liefde hierbij ook belangrijk. Toch voelt het een beetje raar, wat hij zegt. Ik snap hem wel, maar toch vind ik het niet zo leuk klinken. Hij zegt dan weer dat woorden hem niet veel zeggen. Hij geeft bevestiging door te zeggen dat hij met mij wil samenwonen enzo. Hij zegt dat ik niet voor hem moet denken. Ik heb het idee dat hij nog nooit heeft gevoeld wat ik heb gevoeld zoals in mijn vorige relatie. Dat intense kent hij volgens mij helemaal niet?! Wat moet ik doen? Als ik 100% het idee had dat we soulmates en dergelijke zijn dan zou ik het kindje willen houden. We zijn allebei 28 dus dat is ook were niet superjong om een kindje te krijgen? Ik ben helemaal in de war? Wat moet ik doen? Van de ene kant moet ik nu supergelukkig zijn met een kindje in mijn buik, aan de andere kant twijfel ik? Heeft iemand advies voor mij of een soortgelijke situatie? x van een zes weken zwanger meisje
Op dit moment twijfel ik aan alles. Als ik voor het kindje kies, dan kies ik dus ook voor mijn vriend voor de rest van mijn leven. Dat zou me misschien heel gelukkig moeten maken, maar ik weet het nu ff niet meer. Ik irriteer me aan dingen en ga alles bekijken in het kader; is ie dit wel? Ik moet zeggen dat ik heirvoor ook al wel eens twijfelde. Ik mis het intense zoals in mijn vorige relatie. Echter, die jongen had bindingsangst, dus waarschijnlijk dat ik het daardoor veel intenser ervaren heb. Nu gaat het gemakkelijker zeg maar. Ik ben minder onzeker en ik denk dat die intensiteit hier ook minder van wordt. Ik heb hier veel minder voor hoeven te vechten. Maar hou ik dan wel genoeg van hem? Wil ik hem als de vader van mijn kinderen? Ik vergelijk hem niet met mijn ex, maar ik vergelijk wel het gevoel. Wat moet ik doen?
Mijn vriend zijn reactie was hetzelfde als die van mij. Nog geen kinderen! Maar toch denken we er nu over na om het misschien toch te houden, met beide in ons achterhoofd is hij, ebn ik de ware? Hij zegt dat hij er nu in een keer gedwonegn over na moet denken. Normaal zie je allemaal hoe het loopt en ga je eerst samenwonen en als dat goed gaat misschien aan kinderen beginnen. Nu worden we als het ware gedwongen om overal over na te denken. Ik vind het ergens een beetje raar dat we, ondanks dat we een half jaar verjering hebben, er toch over na moeten denken. Of zie ik dat verkeerd? Ik projecteer mijn eigen gevoelend op hem en zeg dat ik niet begrijp dat hij na moet denken of hij met mij oud wil worden? Van de ene kant misschien heel logisch van de andere kant zou hij dit volmondig met Ja moeten beantwoorden (terwijl ik het zelf ook niet kan). Zijn we dan wel gek genoeg op elkaar? Hij zegt dat hij niet voor niks iedere dag bij mij is en dat hij met mij wil samenwonen en dat dat ook iets zegt. Hij zegt ook dat dat verliefde van toen je 16 was anders voelt, dan was je misschien verliefd op iemand die totaal niet bij je past. Nu bekijkt hij het dus rationeler. Hij zoekt bedpaalde eigenschappen in een meisje en die vindt hij bij mij. Hij bekijkt het dus meer van "ik moet het leuk kunnen hebben met mijn vriendin" tuurlijk is liefde hierbij ook belangrijk. Toch voelt het een beetje raar, wat hij zegt. Ik snap hem wel, maar toch vind ik het niet zo leuk klinken. Hij zegt dan weer dat woorden hem niet veel zeggen. Hij geeft bevestiging door te zeggen dat hij met mij wil samenwonen enzo. Hij zegt dat ik niet voor hem moet denken. Ik heb het idee dat hij nog nooit heeft gevoeld wat ik heb gevoeld zoals in mijn vorige relatie. Dat intense kent hij volgens mij helemaal niet?! Wat moet ik doen? Als ik 100% het idee had dat we soulmates en dergelijke zijn dan zou ik het kindje willen houden. We zijn allebei 28 dus dat is ook were niet superjong om een kindje te krijgen? Ik ben helemaal in de war? Wat moet ik doen? Van de ene kant moet ik nu supergelukkig zijn met een kindje in mijn buik, aan de andere kant twijfel ik? Heeft iemand advies voor mij of een soortgelijke situatie? x van een zes weken zwanger meisje
zaterdag 24 januari 2009 om 21:47
zaterdag 24 januari 2009 om 21:52
In eerste instantie was het gewoon nee. Ik zie mezelf nu gewoon niet als moeder. Maar je gaat er wel over nadenken en ik voel gewoon mijn buik dat er iets aan het werk is zeg maar. Heb gsiteren ook een echo gehad en foto's meegekregen en de datum waarop het kindje geboren zou kunnen worden.
Ik denk dat het misschien meer neigt naar nee, maar ook niet vol overtuiging. Het maakt me gewoon allemaal zo in de war. Heb het idee dat ik zo'n belangrijk beslissing moet nemen deze week.
Ik denk dat het misschien meer neigt naar nee, maar ook niet vol overtuiging. Het maakt me gewoon allemaal zo in de war. Heb het idee dat ik zo'n belangrijk beslissing moet nemen deze week.
zaterdag 24 januari 2009 om 21:59
Ik had voor mezelf ook niet duidelijk ja of nee hoor Eleonora. Als je rond de 30 bent en je leeft nog als een student, kan het best zijn dat je nog helemaal niet stilstaat bij de vraag of en zo ja wanneer je kinderen wilt. Mijn eerste gedachte destijds was ook 'nee', maar toen ik er langer over nadacht kon dat ook een 'ja' worden. Het was niet zo dat iedere vezel in mijn lichaam 'nee' schreeuwde, maar het duurde de helft van de zwangerschap voordat het echt een volmondig 'ja' werd. En mijn kinderen zijn nu echt mijn alles, aanvankelijke twijfel maakt je echt niet een minder goede moeder (niet dat je dat impliceert, maar ik wil wel even het fabeltje wegnemen dat een kind dat niet met 100% ja-stemmen ter wereld komt, gedoemd is een ongelukkige jeugd te krijgen).
zaterdag 24 januari 2009 om 22:00
quote:Skippybal schreef op 24 januari 2009 @ 20:59:
MAAR hoe vaak hoor je mensen zeggen dat ze spijt hebben van hun kinderen?
Komt vaak genoeg voor, zelfs bij mensen die wel heel bewust voor 'n kind zijn gegaan.
Klinkt niet bepaald ideaal als je nog geen eigen huis hebt en nog in 'n studentenkot woont. Heb je een baan of studeer je nog? Je kunt altijd nog in de herkansing gaan als je leven wat beter op de rit is. Op je 28e nog met studenten samen hokken klinkt nu niet bepaald volwassen.
En met de opmerking van Poezewoes over dat babies eenvoudige behoefte hebben gaan mijn haren recht overeind staan. Als je dag en nacht fulltime beschikbaar moeten staan om gejank te stillen en luiers te wisselen en nog geen 5 minuten de deur uit kan zonder dat je dat kind ofwel meesleept ofwel achterlaat bij 'n volwassen oppas, dan klinkt dat nu niet bepaald eenvoudig: verre van!
MAAR hoe vaak hoor je mensen zeggen dat ze spijt hebben van hun kinderen?
Komt vaak genoeg voor, zelfs bij mensen die wel heel bewust voor 'n kind zijn gegaan.
Klinkt niet bepaald ideaal als je nog geen eigen huis hebt en nog in 'n studentenkot woont. Heb je een baan of studeer je nog? Je kunt altijd nog in de herkansing gaan als je leven wat beter op de rit is. Op je 28e nog met studenten samen hokken klinkt nu niet bepaald volwassen.
En met de opmerking van Poezewoes over dat babies eenvoudige behoefte hebben gaan mijn haren recht overeind staan. Als je dag en nacht fulltime beschikbaar moeten staan om gejank te stillen en luiers te wisselen en nog geen 5 minuten de deur uit kan zonder dat je dat kind ofwel meesleept ofwel achterlaat bij 'n volwassen oppas, dan klinkt dat nu niet bepaald eenvoudig: verre van!
zaterdag 24 januari 2009 om 22:02
Benvenido, het IS ook een belangrijke beslissing. Je beslist of je het leven schenkt aan iemand aan wie je de rest van je leven vast zult zitten, in emotionele zin. Kun je de verantwoordelijkheid aan om voor een kind te zorgen, alleen of met een partner. Aan de andere kant, kun je het aan om een kind van jou en je vriend samen te laten aborteren en daarna verder te gaan met jullie relatie alsof er niets gebeurd is? Doet het idee dat je een kind krijgt over ruim een half jaar, als je besluit niet in te grijpen, je niets? Ben je ergens bang voor, als je besluit je kindje te houden?
zaterdag 24 januari 2009 om 22:11
El Ninjoo, jouw nekharen gaan altijd stijf overeind staan van welk aspect van ouderschap en kinderen dan ook, dus voor jou zou alles een dik drama zijn.
Ik zeg niet dat een kind verzorgen geen toewijding vraagt. Ik zeg dat een baby eenvoudige behoeftes heeft. Een luier verschonen kan iedereen, net als een fles erin doen. De ingewikkeldheid van kinderen loopt op met de jaren. Tijd zat om aan te wennen en in te groeien dus.
Ik zeg niet dat een kind verzorgen geen toewijding vraagt. Ik zeg dat een baby eenvoudige behoeftes heeft. Een luier verschonen kan iedereen, net als een fles erin doen. De ingewikkeldheid van kinderen loopt op met de jaren. Tijd zat om aan te wennen en in te groeien dus.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
zaterdag 24 januari 2009 om 22:16
quote:elninjoo schreef op 24 januari 2009 @ 22:00:
[...]
Komt vaak genoeg voor, zelfs bij mensen die wel heel bewust voor 'n kind zijn gegaan.
Klinkt niet bepaald ideaal als je nog geen eigen huis hebt en nog in 'n studentenkot woont. Heb je een baan of studeer je nog? Je kunt altijd nog in de herkansing gaan als je leven wat beter op de rit is. Op je 28e nog met studenten samen hokken klinkt nu niet bepaald volwassen.
En met de opmerking van Poezewoes over dat babies eenvoudige behoefte hebben gaan mijn haren recht overeind staan. Als je dag en nacht fulltime beschikbaar moeten staan om gejank te stillen en luiers te wisselen en nog geen 5 minuten de deur uit kan zonder dat je dat kind ofwel meesleept ofwel achterlaat bij 'n volwassen oppas, dan klinkt dat nu niet bepaald eenvoudig: verre van!
Als je zelf een jas aan kunt trekken zal dat bij die baby ook wel lukken. Dan ben je zo de deur uit.
En je kunt het je misschien niet voorstellen maar 'gejank stillen' en luiers wisselen doe je met liefde. Omdat je van je kindje houdt (aspect wat jij lijkt te vergeten in je posting of simpelweg het voorstellingsvermogen niet voor hebt.)
[...]
Komt vaak genoeg voor, zelfs bij mensen die wel heel bewust voor 'n kind zijn gegaan.
Klinkt niet bepaald ideaal als je nog geen eigen huis hebt en nog in 'n studentenkot woont. Heb je een baan of studeer je nog? Je kunt altijd nog in de herkansing gaan als je leven wat beter op de rit is. Op je 28e nog met studenten samen hokken klinkt nu niet bepaald volwassen.
En met de opmerking van Poezewoes over dat babies eenvoudige behoefte hebben gaan mijn haren recht overeind staan. Als je dag en nacht fulltime beschikbaar moeten staan om gejank te stillen en luiers te wisselen en nog geen 5 minuten de deur uit kan zonder dat je dat kind ofwel meesleept ofwel achterlaat bij 'n volwassen oppas, dan klinkt dat nu niet bepaald eenvoudig: verre van!
Als je zelf een jas aan kunt trekken zal dat bij die baby ook wel lukken. Dan ben je zo de deur uit.
En je kunt het je misschien niet voorstellen maar 'gejank stillen' en luiers wisselen doe je met liefde. Omdat je van je kindje houdt (aspect wat jij lijkt te vergeten in je posting of simpelweg het voorstellingsvermogen niet voor hebt.)
zaterdag 24 januari 2009 om 22:17
Ik ben bang dat het niet helemaal gezond zou zijn, omdat ik mezelf ook niet altijd even gezond voel zeg maar. Gisteren zei de arts wel dat het een gezonde zwangerschap was (niet buiten baarmoeder) dus dat is natuurlijk wel goed. Maar vind het gewoon eng omdat ik zelf vage klachten heb al best wel lang (7 jaar ongeveer).
zaterdag 24 januari 2009 om 22:19
quote:dropje schreef op 24 januari 2009 @ 21:59:
Ik had voor mezelf ook niet duidelijk ja of nee hoor Eleonora. Als je rond de 30 bent en je leeft nog als een student, kan het best zijn dat je nog helemaal niet stilstaat bij de vraag of en zo ja wanneer je kinderen wilt. Mijn eerste gedachte destijds was ook 'nee', maar toen ik er langer over nadacht kon dat ook een 'ja' worden. Het was niet zo dat iedere vezel in mijn lichaam 'nee' schreeuwde, maar het duurde de helft van de zwangerschap voordat het echt een volmondig 'ja' werd. En mijn kinderen zijn nu echt mijn alles, aanvankelijke twijfel maakt je echt niet een minder goede moeder (niet dat je dat impliceert, maar ik wil wel even het fabeltje wegnemen dat een kind dat niet met 100% ja-stemmen ter wereld komt, gedoemd is een ongelukkige jeugd te krijgen).Heel duidelijk zeg ik pertinent niet dat mensen die twijfelen en er toch voor gaan minder goede moeders worden, minder blije en gelukkige moeders of wat dan ook. Goed dat je dat even aangeeft inderdaad.
Wat me wel opgevallen is in mijn eigen omgeving is dat alle vrouwen die lang nadachten (en daar bedoel ik dan een week of twee mee) over wel of niet een abortus allemaal, zonder uitzondering, voor de abortus zijn gegaan.
Een vriendin van mij zat zowat een maand in bad en besloot daarna toch tot een abortus. Dat vond ik toen heel moeilijk. Het was namelijk nee al vanaf het begin. Nee maar.......En dan een maand wachten en dan toch.....Nee, dat gaat er bij mij niet in. Bij míj dus.
Mijn carrière kwam net lekker op gang toen ik zwanger bleek, ik had een verschrikkelijk ingewikkelde relatie van 10 jaar achter de rug, was zes jaar depressief geweest, mijn man en ik waren nog maar een jaar bij elkaar, ons leven begon net een beetje vorm aan te nemen maar ik voelde ja ja ja JAAAAAAAAAAAAAAAA!
Bij twijfel is het nee toch? Maar dat spreekwoord gaat hier dan waarschijnlijk niet op.
Ik had voor mezelf ook niet duidelijk ja of nee hoor Eleonora. Als je rond de 30 bent en je leeft nog als een student, kan het best zijn dat je nog helemaal niet stilstaat bij de vraag of en zo ja wanneer je kinderen wilt. Mijn eerste gedachte destijds was ook 'nee', maar toen ik er langer over nadacht kon dat ook een 'ja' worden. Het was niet zo dat iedere vezel in mijn lichaam 'nee' schreeuwde, maar het duurde de helft van de zwangerschap voordat het echt een volmondig 'ja' werd. En mijn kinderen zijn nu echt mijn alles, aanvankelijke twijfel maakt je echt niet een minder goede moeder (niet dat je dat impliceert, maar ik wil wel even het fabeltje wegnemen dat een kind dat niet met 100% ja-stemmen ter wereld komt, gedoemd is een ongelukkige jeugd te krijgen).Heel duidelijk zeg ik pertinent niet dat mensen die twijfelen en er toch voor gaan minder goede moeders worden, minder blije en gelukkige moeders of wat dan ook. Goed dat je dat even aangeeft inderdaad.
Wat me wel opgevallen is in mijn eigen omgeving is dat alle vrouwen die lang nadachten (en daar bedoel ik dan een week of twee mee) over wel of niet een abortus allemaal, zonder uitzondering, voor de abortus zijn gegaan.
Een vriendin van mij zat zowat een maand in bad en besloot daarna toch tot een abortus. Dat vond ik toen heel moeilijk. Het was namelijk nee al vanaf het begin. Nee maar.......En dan een maand wachten en dan toch.....Nee, dat gaat er bij mij niet in. Bij míj dus.
Mijn carrière kwam net lekker op gang toen ik zwanger bleek, ik had een verschrikkelijk ingewikkelde relatie van 10 jaar achter de rug, was zes jaar depressief geweest, mijn man en ik waren nog maar een jaar bij elkaar, ons leven begon net een beetje vorm aan te nemen maar ik voelde ja ja ja JAAAAAAAAAAAAAAAA!
Bij twijfel is het nee toch? Maar dat spreekwoord gaat hier dan waarschijnlijk niet op.
zaterdag 24 januari 2009 om 22:20
quote:Pammie schreef op 24 januari 2009 @ 22:16:
[...]
Als je zelf een jas aan kunt trekken zal dat bij die baby ook wel lukken. Dan ben je zo de deur uit.
je vergeet dat je niet meer vrij bent en er altijd 24/7 aan vast zit, altijd de verantwoording, altijd dingen regelen, ik krijg het benauwd als ik er aan denk
ik houd zielsveel van mijn konijn, maar ik moet er toch niet aan denken dat ik 'm 24/7 met mij mee zou moeten slepen en 'm elke keer om moest kleden (had daar vroeger al 'n bloedhekel aan 'n pop aan en uit kleden, dus dat zat er al heeeeel vroeg in dat ik geen moederlijke aspiraties had )
[...]
Als je zelf een jas aan kunt trekken zal dat bij die baby ook wel lukken. Dan ben je zo de deur uit.
je vergeet dat je niet meer vrij bent en er altijd 24/7 aan vast zit, altijd de verantwoording, altijd dingen regelen, ik krijg het benauwd als ik er aan denk
ik houd zielsveel van mijn konijn, maar ik moet er toch niet aan denken dat ik 'm 24/7 met mij mee zou moeten slepen en 'm elke keer om moest kleden (had daar vroeger al 'n bloedhekel aan 'n pop aan en uit kleden, dus dat zat er al heeeeel vroeg in dat ik geen moederlijke aspiraties had )
zaterdag 24 januari 2009 om 22:20
quote:Pammie schreef op 24 januari 2009 @ 22:16:
[...]
Als je zelf een jas aan kunt trekken zal dat bij die baby ook wel lukken. Dan ben je zo de deur uit.
En je kunt het je misschien niet voorstellen maar 'gejank stillen' en luiers wisselen doe je met liefde. Omdat je van je kindje houdt (aspect wat jij lijkt te vergeten in je posting of simpelweg het voorstellingsvermogen niet voor hebt.)Ken je publiek Pam, El Ninjoo gaat echt over haar nek bij het idee.....
[...]
Als je zelf een jas aan kunt trekken zal dat bij die baby ook wel lukken. Dan ben je zo de deur uit.
En je kunt het je misschien niet voorstellen maar 'gejank stillen' en luiers wisselen doe je met liefde. Omdat je van je kindje houdt (aspect wat jij lijkt te vergeten in je posting of simpelweg het voorstellingsvermogen niet voor hebt.)Ken je publiek Pam, El Ninjoo gaat echt over haar nek bij het idee.....
zaterdag 24 januari 2009 om 22:21
zaterdag 24 januari 2009 om 22:23
Bienvenido, als jij kunt stappen, feesten, borrelen, zal het met die klachten van jou ook wel loslopen.
je bent bang, je vindt het eng, en dat is prima en heel normaal. Maar wat er ook bij komt kijken, dat komt er ook bij kijken als je over een paar jaar wel bewust aan kinderen begint.
De grote vraag blijft dus: wil je dit kind? Even los van alles. Als het antwoord daarop nee is, dan zou ik snel aktie ondernemen en knopen door gaan hakken. Is het antwoord ja, dan kun je daarna gaan kijken hoe je/jullie dat gaan doen.
je bent bang, je vindt het eng, en dat is prima en heel normaal. Maar wat er ook bij komt kijken, dat komt er ook bij kijken als je over een paar jaar wel bewust aan kinderen begint.
De grote vraag blijft dus: wil je dit kind? Even los van alles. Als het antwoord daarop nee is, dan zou ik snel aktie ondernemen en knopen door gaan hakken. Is het antwoord ja, dan kun je daarna gaan kijken hoe je/jullie dat gaan doen.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
zaterdag 24 januari 2009 om 22:27
quote:Pammie schreef op 24 januari 2009 @ 22:24:
Konijnen hoef je ook niet aan te kleden trouwens, die hebben al een vachtje om lekker warm te blijven.
hihi, ja daarom juist, moet er niet aan denken 'm 3 keer per dag om te moeten kleden
Misschien moet TO ook nog even lezen in 't topic waar mensen het allemaal bijzonder slecht getroffen hebben met hun ouders, want als je je vastlegd aan 't houden van 't kind, dan heb je ook de verplichting aan dat kind 'n moeder te worden waar hij/zij als ie 40 is nog steeds met veel plezier en liefde naartoe gaat. En zo te lezen op dit forum zijn er helaas heel veel ouders die het gruwelijk verziekt hebben.
Konijnen hoef je ook niet aan te kleden trouwens, die hebben al een vachtje om lekker warm te blijven.
hihi, ja daarom juist, moet er niet aan denken 'm 3 keer per dag om te moeten kleden
Misschien moet TO ook nog even lezen in 't topic waar mensen het allemaal bijzonder slecht getroffen hebben met hun ouders, want als je je vastlegd aan 't houden van 't kind, dan heb je ook de verplichting aan dat kind 'n moeder te worden waar hij/zij als ie 40 is nog steeds met veel plezier en liefde naartoe gaat. En zo te lezen op dit forum zijn er helaas heel veel ouders die het gruwelijk verziekt hebben.
zaterdag 24 januari 2009 om 22:41
(Mensen openen nu eenmaal eerder een topic over wat ze dwarszit dan over een relatie die prima gaat. En dat kun je vast zelf ook wel bedenken Elninjoo.)
Bienvenido, iemand schreef het al heel raak, je leven is al definitief veranderd nu omdat je zwanger bent, aan jou de keus hoe het verder gaat veranderen. Voor een kind hoef je echt geen perfect ingericht koophuis te hebben, dat gaat ook prima op een zolder. (Ik spreek uit eigen ervaring). Alle praktische problemen die je nu ziet zijn prima oplosbaar. Maar als je (nu) niet wilt is dat gewoon jouw goed recht.
Ergens schreef je dat jejezelf niet als moeder ziet, maar je veranderd niet van Bienvenido in totaal iemand anders. Dat is gewoon een stukje identiteit dat er dan bij komt, bij de persoon die je nu al bent.
Bienvenido, iemand schreef het al heel raak, je leven is al definitief veranderd nu omdat je zwanger bent, aan jou de keus hoe het verder gaat veranderen. Voor een kind hoef je echt geen perfect ingericht koophuis te hebben, dat gaat ook prima op een zolder. (Ik spreek uit eigen ervaring). Alle praktische problemen die je nu ziet zijn prima oplosbaar. Maar als je (nu) niet wilt is dat gewoon jouw goed recht.
Ergens schreef je dat jejezelf niet als moeder ziet, maar je veranderd niet van Bienvenido in totaal iemand anders. Dat is gewoon een stukje identiteit dat er dan bij komt, bij de persoon die je nu al bent.
zaterdag 24 januari 2009 om 22:49
bienvenido: de keuze wel of niet houden kan je alleen zelf maken, maar zoals al eerder gezegd, liever spijt van abortus dan van een kindje, hoewel ik me niet kan voorstellen dat je spijt hebt van je kindje als hij/zij er eenmaal is.
Ik vind persoonlijk ook dat je geen kindje moet krijgen "omdat het over 3 jaar misschien niet lukt". Maar zoals gezegd: je hebt nog maanden om eraan te wennen, en dat ochtendritme komt echt wel. Ik heb zonder tegenzin steeds 2 nachtvoedingen gegeven (met de fles, daar is echt weinig aan), zonder problemen, maar ik word wel heel chaggie als ik wakker wordt van manliefs gesnurk. waarmee ik maar wil zeggen dat je je makkelijker aan je kindje aanpast dan aan een man (ik tenminste )
wat betreft de hyperventilatie: ik heb tijdens mijn zwangerschap tijdelijke chronische hyperventilatie gekregen, dwz volgens de dokter was het chronisch, maar ik merk er nu niets meer van.
Dat was erg lastig, maar heeft verder geen invloed gehad. Heb nu een prachtig kindje en heb normaal kunnen bevallen en weeen kunnen wegzuchten (tot een weeenstorm, maar dan kan je ook zonder je hyperventilatie niet veel meer volgens mij)
het begon in week 14 en ik heb wel vanaf week 24 niet meer gewerkt omdat ik de energie er niet meer voor had, en tot de bevalling heb ik er last van gehad, maar tijdens de bevalling niets van gemerkt.
Heb veel baat gehad bij gespecialiseerde fysio voor zwangeren, omdat het bij mij samenhing met een overspannen bekkenbodem. Maar goed, laat je daardoor dus niet weerhouden. Ik heb door die hyperventilatie een tijdje gedacht dat ik de zwangerschap maar zou moeten afbreken, want dit kon nooit goed gaan, en heb daardoor een tijdlang niet echt van de zwangerschap genoten, maar zou nu niet meer zonder mijn kindje willen.
Ik vind persoonlijk ook dat je geen kindje moet krijgen "omdat het over 3 jaar misschien niet lukt". Maar zoals gezegd: je hebt nog maanden om eraan te wennen, en dat ochtendritme komt echt wel. Ik heb zonder tegenzin steeds 2 nachtvoedingen gegeven (met de fles, daar is echt weinig aan), zonder problemen, maar ik word wel heel chaggie als ik wakker wordt van manliefs gesnurk. waarmee ik maar wil zeggen dat je je makkelijker aan je kindje aanpast dan aan een man (ik tenminste )
wat betreft de hyperventilatie: ik heb tijdens mijn zwangerschap tijdelijke chronische hyperventilatie gekregen, dwz volgens de dokter was het chronisch, maar ik merk er nu niets meer van.
Dat was erg lastig, maar heeft verder geen invloed gehad. Heb nu een prachtig kindje en heb normaal kunnen bevallen en weeen kunnen wegzuchten (tot een weeenstorm, maar dan kan je ook zonder je hyperventilatie niet veel meer volgens mij)
het begon in week 14 en ik heb wel vanaf week 24 niet meer gewerkt omdat ik de energie er niet meer voor had, en tot de bevalling heb ik er last van gehad, maar tijdens de bevalling niets van gemerkt.
Heb veel baat gehad bij gespecialiseerde fysio voor zwangeren, omdat het bij mij samenhing met een overspannen bekkenbodem. Maar goed, laat je daardoor dus niet weerhouden. Ik heb door die hyperventilatie een tijdje gedacht dat ik de zwangerschap maar zou moeten afbreken, want dit kon nooit goed gaan, en heb daardoor een tijdlang niet echt van de zwangerschap genoten, maar zou nu niet meer zonder mijn kindje willen.
zaterdag 24 januari 2009 om 22:51
zaterdag 24 januari 2009 om 22:55
zondag 25 januari 2009 om 13:20
Gefeliciteerd met je zwangerschap!
Het kindje weg laten halen, omdat het ongewenst is? Elk kind is gewenst. Het is wel heel gemakkelijk om een kindje weg te laten halen omdat je geplaagd wordt door twijfel. Zet je een leven van een kind opzij om je relatie met je vriend een kans te geven? Dat gaat helaas niet werken.
Je zal later geplaagd worden door spijtgevoelens, jaloezie en altijd in je achterhoofd houden wat voor kind het zou kunnen zijn, dat zou je nooit weten. Misschien geef je hem/haar onbewust een naam. Elk jaar, de dag en het tijdstip dat je je kind weg liet halen, sta je bij stil. Dat vergeet je nooit meer, het is en blijft een likteken op je ziel.
Daarnaast, als je sex hebt met je vriend, de kans dat je zwanger kan worden, is aanwezig. Ook al gebruik je nauwkeurig de pil en/of condoom. Gebruik op eigen risico.
Een vriendin (24 jr.), heeft ook haar ongelukje (ze waren vijf maanden samen) en is nu moeder van een mooie dochter.
Een neef, diens vriendin (23 jr.), werd ongewenst zwanger (ze waren amper drie maanden samen) en liet de tweeling ter wereld komen omdat ze niet de gedachte los kon laten, wat voor kinderen het zou kunnen zijn.
Het kindje weg laten halen, omdat het ongewenst is? Elk kind is gewenst. Het is wel heel gemakkelijk om een kindje weg te laten halen omdat je geplaagd wordt door twijfel. Zet je een leven van een kind opzij om je relatie met je vriend een kans te geven? Dat gaat helaas niet werken.
Je zal later geplaagd worden door spijtgevoelens, jaloezie en altijd in je achterhoofd houden wat voor kind het zou kunnen zijn, dat zou je nooit weten. Misschien geef je hem/haar onbewust een naam. Elk jaar, de dag en het tijdstip dat je je kind weg liet halen, sta je bij stil. Dat vergeet je nooit meer, het is en blijft een likteken op je ziel.
Daarnaast, als je sex hebt met je vriend, de kans dat je zwanger kan worden, is aanwezig. Ook al gebruik je nauwkeurig de pil en/of condoom. Gebruik op eigen risico.
Een vriendin (24 jr.), heeft ook haar ongelukje (ze waren vijf maanden samen) en is nu moeder van een mooie dochter.
Een neef, diens vriendin (23 jr.), werd ongewenst zwanger (ze waren amper drie maanden samen) en liet de tweeling ter wereld komen omdat ze niet de gedachte los kon laten, wat voor kinderen het zou kunnen zijn.