Relaties
alle pijlers
Moeder dochter contact
dinsdag 21 maart 2017 om 11:53
quote:Summerdance schreef op 21 maart 2017 @ 11:22:
Het klinkt een beetje alsof je haar beste vriendin dingen wilt zijn.
Zij wil dat niet.
Je bent haar moeder
en ja, die bel je als je problemen hebt.
ik ben nu 43 en een heel goed contact met mijn ouders, maar toen ik net het huis uit was, vond ik mijn ouders ook even niet zo belangrijk
Nou ja, dat wil zeggen, ik vond ze niet belangrijk tot het moment dat ik mezelf weer eens in de nesten had gewerkt.
Je kan moeder dochter dingetjes nou eenmaal niet afdwingen
Ik wil niet haar beste vriendin zijn...al zie ik haar eens in de anderhalf ..2 maanden ook niet erg..maar dit contact is wel heel erg oppervlakkig.
Nog even en we vervreemden van elkaar ofzo
Het klinkt een beetje alsof je haar beste vriendin dingen wilt zijn.
Zij wil dat niet.
Je bent haar moeder
en ja, die bel je als je problemen hebt.
ik ben nu 43 en een heel goed contact met mijn ouders, maar toen ik net het huis uit was, vond ik mijn ouders ook even niet zo belangrijk
Nou ja, dat wil zeggen, ik vond ze niet belangrijk tot het moment dat ik mezelf weer eens in de nesten had gewerkt.
Je kan moeder dochter dingetjes nou eenmaal niet afdwingen
Ik wil niet haar beste vriendin zijn...al zie ik haar eens in de anderhalf ..2 maanden ook niet erg..maar dit contact is wel heel erg oppervlakkig.
Nog even en we vervreemden van elkaar ofzo
dinsdag 21 maart 2017 om 12:14
Vanuit de positie van dochter: heeft ze jou moeten redden voor haar gevoel? Toen jij ging scheiden bijvoorbeeld? Ik heb mijn moeder een tijdlang ontweken, omdat ik me net als Pantax teveel voelde. Als ik bij haar in de buurt was, was ik voortdurend aan het opletten/peilen hoe haar stemming was.
Zou zoiets ook het geval kunnen zijn bij je dochter? Heb jij een tijdlang niet goed in je vel gezeten?
Zou zoiets ook het geval kunnen zijn bij je dochter? Heb jij een tijdlang niet goed in je vel gezeten?
dinsdag 21 maart 2017 om 12:14
Ik denk dat je dwingender overkomt dan je denkt. Je zegt dat je niet voor haar wil bepalen hoe vaak ze contact opneemt, maar je vindt wel dat ze te weinig contact opneemt. En de vragen die je haar stelt, die kunnen heel controlerend overkomen.
Misschien gewoon vragen hoe haar weekend is geweest, of ze ook heeft genoten van het lekkere weer, dat soort dingen.
Misschien gewoon vragen hoe haar weekend is geweest, of ze ook heeft genoten van het lekkere weer, dat soort dingen.
dinsdag 21 maart 2017 om 14:17
quote:Nina_77 schreef op 21 maart 2017 @ 11:03:
[...]
Já hier heb ik ook echt wat aan.
Maar mag ik je dan vragen..wat als je ouders je niet hadden gebeld ofzo...had je dat dan leuk gevonden ?
Heb echt al van alles geprobeerd...wekenlang niet appen in de hoop dat ze dan uit zichzelf zou gaan appen of bellen. Om de 2 weken zelf contact opnemen...maar op de koop toe moefen nemen dat ik halve of geen anr woorden krijg. Boos worden...mijn gevoel uit spreken. Noem t maar op ..of ik heb het geprobeerd.
Als mijn ouders niet hadden gebeld, had ik dat heel fijn gevonden. Voor mij had daar een soort vertrouwen uitgesproken, dat ze weten dat ik ze kan vinden als ik ze nodig heb en dat ze me nooit helemaal kwijt zullen zijn. Ik heb het als heel vermoeiend ervaren om steeds in het ritme van de ander contact te moeten hebben, in plaats van in mijn eigen ritme. Mijn moeder kwam dan ongeveer eens per half jaar in tranen bij me, dat ze het gevoel had het contact te missen. Zij spiegelde dat heel erg op zichzelf af, dat zij iets verkeerd zou doen of niet goed genoeg zou zijn. Ik moest haar daarin steeds geruststellen en van dat gevoel wilde ik juist zo graag af, dat had ik na de scheiding al genoeg gedaan.
Je geeft aan dat je wekenlang geen contact op hebt genomen en uit alles blijkt dat dat voor jou heel lang is geweest. Voor mij echter is dat helemaal niet lang. Zoals ik zei, ik heb misschien eens per maand telefonisch contact, ook wel eens een maand niet en ik zie mijn ouders ongeveer eens per drie maanden. Dus het gevoel van 'goh, tijd niet gesproken, ik zal eens bellen of langsgaan' ligt bij mij zo rond de drie maanden; twaalf weken.
Inmiddels beginnen mijn ouders dit te zien en geven ze mij die ruimte, ook al zouden ze zelf vaker contact willen hebben. Voor mijn moeder was het een eye-opener om te horen dat we speciaal een vaste lijn hebben om met haar te bellen (ze heeft het niet breed) en dat ik haar huisnummer uit mijn hoofd ken. Ik vergeet haar niet, ik vind haar niet minder belangrijk, ik vind contáct minder belangrijk dan zij. Ik heb dan ook aangegeven dat ze me altijd mag bellen als ze wil praten, ze is altijd welkom. Maar de contactfrequentie ligt gewoon lager vanuit mijn kant.
Oprechte vraag: Heb jij het vertrouwen in jouw dochter, dat als jij alle contact even laat voor wat het is, ze dan uit zichzelf je weer op komt zoeken als zij daar behoefte aan heeft?
[...]
Já hier heb ik ook echt wat aan.
Maar mag ik je dan vragen..wat als je ouders je niet hadden gebeld ofzo...had je dat dan leuk gevonden ?
Heb echt al van alles geprobeerd...wekenlang niet appen in de hoop dat ze dan uit zichzelf zou gaan appen of bellen. Om de 2 weken zelf contact opnemen...maar op de koop toe moefen nemen dat ik halve of geen anr woorden krijg. Boos worden...mijn gevoel uit spreken. Noem t maar op ..of ik heb het geprobeerd.
Als mijn ouders niet hadden gebeld, had ik dat heel fijn gevonden. Voor mij had daar een soort vertrouwen uitgesproken, dat ze weten dat ik ze kan vinden als ik ze nodig heb en dat ze me nooit helemaal kwijt zullen zijn. Ik heb het als heel vermoeiend ervaren om steeds in het ritme van de ander contact te moeten hebben, in plaats van in mijn eigen ritme. Mijn moeder kwam dan ongeveer eens per half jaar in tranen bij me, dat ze het gevoel had het contact te missen. Zij spiegelde dat heel erg op zichzelf af, dat zij iets verkeerd zou doen of niet goed genoeg zou zijn. Ik moest haar daarin steeds geruststellen en van dat gevoel wilde ik juist zo graag af, dat had ik na de scheiding al genoeg gedaan.
Je geeft aan dat je wekenlang geen contact op hebt genomen en uit alles blijkt dat dat voor jou heel lang is geweest. Voor mij echter is dat helemaal niet lang. Zoals ik zei, ik heb misschien eens per maand telefonisch contact, ook wel eens een maand niet en ik zie mijn ouders ongeveer eens per drie maanden. Dus het gevoel van 'goh, tijd niet gesproken, ik zal eens bellen of langsgaan' ligt bij mij zo rond de drie maanden; twaalf weken.
Inmiddels beginnen mijn ouders dit te zien en geven ze mij die ruimte, ook al zouden ze zelf vaker contact willen hebben. Voor mijn moeder was het een eye-opener om te horen dat we speciaal een vaste lijn hebben om met haar te bellen (ze heeft het niet breed) en dat ik haar huisnummer uit mijn hoofd ken. Ik vergeet haar niet, ik vind haar niet minder belangrijk, ik vind contáct minder belangrijk dan zij. Ik heb dan ook aangegeven dat ze me altijd mag bellen als ze wil praten, ze is altijd welkom. Maar de contactfrequentie ligt gewoon lager vanuit mijn kant.
Oprechte vraag: Heb jij het vertrouwen in jouw dochter, dat als jij alle contact even laat voor wat het is, ze dan uit zichzelf je weer op komt zoeken als zij daar behoefte aan heeft?
dinsdag 21 maart 2017 om 18:24
dinsdag 21 maart 2017 om 18:33
quote:JustcallmeTuT schreef op 21 maart 2017 @ 18:24:
Oprechte vraag: Heb jij het vertrouwen in jouw dochter, dat als jij alle contact even laat voor wat het is, ze dan uit zichzelf je weer op komt zoeken als zij daar behoefte aan heeft?
TO heeft al een keer weken lang niks van zich laten horen en kreeg toen verwijten van dochter.Ja, dat heb ik gelezen. Maar daarna nam ze alsnog zelf weer contact op en gingen er verwijten over en weer. Wat gebeurt er als TO het nu eens écht van dochter af laat hangen, ongeacht hoe lang het duurt?
Oprechte vraag: Heb jij het vertrouwen in jouw dochter, dat als jij alle contact even laat voor wat het is, ze dan uit zichzelf je weer op komt zoeken als zij daar behoefte aan heeft?
TO heeft al een keer weken lang niks van zich laten horen en kreeg toen verwijten van dochter.Ja, dat heb ik gelezen. Maar daarna nam ze alsnog zelf weer contact op en gingen er verwijten over en weer. Wat gebeurt er als TO het nu eens écht van dochter af laat hangen, ongeacht hoe lang het duurt?
dinsdag 21 maart 2017 om 19:34
dinsdag 21 maart 2017 om 19:37
quote:ilonadenise schreef op 21 maart 2017 @ 14:17:
[...]
Als mijn ouders niet hadden gebeld, had ik dat heel fijn gevonden. Voor mij had daar een soort vertrouwen uitgesproken, dat ze weten dat ik ze kan vinden als ik ze nodig heb en dat ze me nooit helemaal kwijt zullen zijn. Ik heb het als heel vermoeiend ervaren om steeds in het ritme van de ander contact te moeten hebben, in plaats van in mijn eigen ritme. Mijn moeder kwam dan ongeveer eens per half jaar in tranen bij me, dat ze het gevoel had het contact te missen. Zij spiegelde dat heel erg op zichzelf af, dat zij iets verkeerd zou doen of niet goed genoeg zou zijn. Ik moest haar daarin steeds geruststellen en van dat gevoel wilde ik juist zo graag af, dat had ik na de scheiding al genoeg gedaan.
Je geeft aan dat je wekenlang geen contact op hebt genomen en uit alles blijkt dat dat voor jou heel lang is geweest. Voor mij echter is dat helemaal niet lang. Zoals ik zei, ik heb misschien eens per maand telefonisch contact, ook wel eens een maand niet en ik zie mijn ouders ongeveer eens per drie maanden. Dus het gevoel van 'goh, tijd niet gesproken, ik zal eens bellen of langsgaan' ligt bij mij zo rond de drie maanden; twaalf weken.
Inmiddels beginnen mijn ouders dit te zien en geven ze mij die ruimte, ook al zouden ze zelf vaker contact willen hebben. Voor mijn moeder was het een eye-opener om te horen dat we speciaal een vaste lijn hebben om met haar te bellen (ze heeft het niet breed) en dat ik haar huisnummer uit mijn hoofd ken. Ik vergeet haar niet, ik vind haar niet minder belangrijk, ik vind contáct minder belangrijk dan zij. Ik heb dan ook aangegeven dat ze me altijd mag bellen als ze wil praten, ze is altijd welkom. Maar de contactfrequentie ligt gewoon lager vanuit mijn kant.
Oprechte vraag: Heb jij het vertrouwen in jouw dochter, dat als jij alle contact even laat voor wat het is, ze dan uit zichzelf je weer op komt t zoeken als zij daar behoefte aan heeft?
Wat je als laatste schrijft dat is iets wat ik niet echt durf.
Ik vond 10 weken al zolang.
Raak ik haar dan helemaal kwijt ?
Ergens snap ik jou verhaal ook , van de andere kant bekeken.
En moet ik los laten en mijn verwachtingen bijstellen.
[...]
Als mijn ouders niet hadden gebeld, had ik dat heel fijn gevonden. Voor mij had daar een soort vertrouwen uitgesproken, dat ze weten dat ik ze kan vinden als ik ze nodig heb en dat ze me nooit helemaal kwijt zullen zijn. Ik heb het als heel vermoeiend ervaren om steeds in het ritme van de ander contact te moeten hebben, in plaats van in mijn eigen ritme. Mijn moeder kwam dan ongeveer eens per half jaar in tranen bij me, dat ze het gevoel had het contact te missen. Zij spiegelde dat heel erg op zichzelf af, dat zij iets verkeerd zou doen of niet goed genoeg zou zijn. Ik moest haar daarin steeds geruststellen en van dat gevoel wilde ik juist zo graag af, dat had ik na de scheiding al genoeg gedaan.
Je geeft aan dat je wekenlang geen contact op hebt genomen en uit alles blijkt dat dat voor jou heel lang is geweest. Voor mij echter is dat helemaal niet lang. Zoals ik zei, ik heb misschien eens per maand telefonisch contact, ook wel eens een maand niet en ik zie mijn ouders ongeveer eens per drie maanden. Dus het gevoel van 'goh, tijd niet gesproken, ik zal eens bellen of langsgaan' ligt bij mij zo rond de drie maanden; twaalf weken.
Inmiddels beginnen mijn ouders dit te zien en geven ze mij die ruimte, ook al zouden ze zelf vaker contact willen hebben. Voor mijn moeder was het een eye-opener om te horen dat we speciaal een vaste lijn hebben om met haar te bellen (ze heeft het niet breed) en dat ik haar huisnummer uit mijn hoofd ken. Ik vergeet haar niet, ik vind haar niet minder belangrijk, ik vind contáct minder belangrijk dan zij. Ik heb dan ook aangegeven dat ze me altijd mag bellen als ze wil praten, ze is altijd welkom. Maar de contactfrequentie ligt gewoon lager vanuit mijn kant.
Oprechte vraag: Heb jij het vertrouwen in jouw dochter, dat als jij alle contact even laat voor wat het is, ze dan uit zichzelf je weer op komt t zoeken als zij daar behoefte aan heeft?
Wat je als laatste schrijft dat is iets wat ik niet echt durf.
Ik vond 10 weken al zolang.
Raak ik haar dan helemaal kwijt ?
Ergens snap ik jou verhaal ook , van de andere kant bekeken.
En moet ik los laten en mijn verwachtingen bijstellen.
dinsdag 21 maart 2017 om 19:41
Er vroeg iemand of ik nog meer kinderen heb.
Zelf heb ik alleen mijn dochter.
Mijn huidige man heeft 4 kinderen.
Daar heb ik heel goed contact mee , ik zie ze regelmatig.
Zij zien mijn dochter ook nooit , het is niet dat ze een hekel aan elkaar hebben , maar ze gaan gewoon niet met elkaar om.
Bij het stappen komen ze mijn dochter wel 's tegen, maar dat gaat dan ook niet verder als elkaar vragen hoe het gaat e.d.
Zelf heb ik alleen mijn dochter.
Mijn huidige man heeft 4 kinderen.
Daar heb ik heel goed contact mee , ik zie ze regelmatig.
Zij zien mijn dochter ook nooit , het is niet dat ze een hekel aan elkaar hebben , maar ze gaan gewoon niet met elkaar om.
Bij het stappen komen ze mijn dochter wel 's tegen, maar dat gaat dan ook niet verder als elkaar vragen hoe het gaat e.d.
dinsdag 21 maart 2017 om 20:50
quote:Nina_77 schreef op 21 maart 2017 @ 19:37:
[...]
Wat je als laatste schrijft dat is iets wat ik niet echt durf.
Ik vond 10 weken al zolang.
Raak ik haar dan helemaal kwijt ?
Ergens snap ik jou verhaal ook , van de andere kant bekeken.
En moet ik los laten en mijn verwachtingen bijstellen.Dan is dat waar je mee aan de slag moet. Waarom durf je dat niet? Waarom ben je bang om haar helemaal kwijt te raken? Ligt dat bij je dochter, of bij jezelf? Je dochter kun je niet veranderen, maar jezelf wel. Laat haar zien dat je vertrouwen hebt. Geef haar de kans om een eigen ritme te vinden. Momenteel, hoe goed bedoeld ook, dwing je haar in jouw ritme mee te gaan en dat kan als heel verstikkend ervaren worden. Leer erop te durven vertrouwen dat ook als je even niets hoort, ze je niet zomaar vergeten is. Je blijft wel haar moeder.
[...]
Wat je als laatste schrijft dat is iets wat ik niet echt durf.
Ik vond 10 weken al zolang.
Raak ik haar dan helemaal kwijt ?
Ergens snap ik jou verhaal ook , van de andere kant bekeken.
En moet ik los laten en mijn verwachtingen bijstellen.Dan is dat waar je mee aan de slag moet. Waarom durf je dat niet? Waarom ben je bang om haar helemaal kwijt te raken? Ligt dat bij je dochter, of bij jezelf? Je dochter kun je niet veranderen, maar jezelf wel. Laat haar zien dat je vertrouwen hebt. Geef haar de kans om een eigen ritme te vinden. Momenteel, hoe goed bedoeld ook, dwing je haar in jouw ritme mee te gaan en dat kan als heel verstikkend ervaren worden. Leer erop te durven vertrouwen dat ook als je even niets hoort, ze je niet zomaar vergeten is. Je blijft wel haar moeder.
dinsdag 21 maart 2017 om 21:45
Ik zou me focussen op de verwijten die je eens kreeg..misschien aangeven dat je erover wil praten met haar omdat je ervan wilt leren en dingen wil aanpassen eventueel. De slwutel ligt in de onvrede die er blijkbaar is oplossen. Ergens zomaar overheen stappen lukt haar blijk aar niet.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
dinsdag 21 maart 2017 om 21:52
quote:DidiRidi schreef op 21 maart 2017 @ 21:45:
Ik zou me focussen op de verwijten die je eens kreeg..misschien aangeven dat je erover wil praten met haar omdat je ervan wilt leren en dingen wil aanpassen eventueel. De slwutel ligt in de onvrede die er blijkbaar is oplossen. Ergens zomaar overheen stappen lukt haar blijk aar niet.
Ook al gedaan..ze praat en leest eroverheen.
Het onderwerp wordt vermeden.
Ik zou me focussen op de verwijten die je eens kreeg..misschien aangeven dat je erover wil praten met haar omdat je ervan wilt leren en dingen wil aanpassen eventueel. De slwutel ligt in de onvrede die er blijkbaar is oplossen. Ergens zomaar overheen stappen lukt haar blijk aar niet.
Ook al gedaan..ze praat en leest eroverheen.
Het onderwerp wordt vermeden.