Relaties
alle pijlers
Moeder dochter contact
dinsdag 21 maart 2017 om 07:13
dinsdag 21 maart 2017 om 07:53
quote:Nina_77 schreef op 21 maart 2017 @ 06:52:
[...]
Dit heb ik wel 's gedaan. Zelfs 10 weken volgehouden.
Maar dat vond ik wat veel van het goede...bij haar ging geen belletje rinkelen. Nadat we erover praatte kreeg ik allerlei verwijten.
Sindsdien app Ik gewoon weer met regelmaat.
Vaak gaat dit meer over koetjes en kalfjes om het zomaar te zeggen.
Over de vele vragen die ik stel , lijkt ze heen te lezen.Wat waren die verwijten dan? Er is in het verleden dan toch iets tussen jullie gebeurd?
[...]
Dit heb ik wel 's gedaan. Zelfs 10 weken volgehouden.
Maar dat vond ik wat veel van het goede...bij haar ging geen belletje rinkelen. Nadat we erover praatte kreeg ik allerlei verwijten.
Sindsdien app Ik gewoon weer met regelmaat.
Vaak gaat dit meer over koetjes en kalfjes om het zomaar te zeggen.
Over de vele vragen die ik stel , lijkt ze heen te lezen.Wat waren die verwijten dan? Er is in het verleden dan toch iets tussen jullie gebeurd?
dinsdag 21 maart 2017 om 08:05
quote:Nina_77 schreef op 21 maart 2017 @ 07:08:
[...]
De reden dat ze het huis uit is gegaan is omdat ze haar eigen regels wilde bepalen.
Dat zei ze toen ik later vroeg , waarom ze was gegaan.
En nu wil je voor haar bepalen hoe vaak ze contact op moet nemen.
Laat haat lekker, ze komt vanzelf wel weer. Het laten genezen van wonden die zijn veroorzaakt door een moeder die alles bepaalt (en jou dus niet serieus neemt) duurt wat langer dan een paar maanden, weet ik uit ervaring. Geef haar de tijd en dring je niet op.
[...]
De reden dat ze het huis uit is gegaan is omdat ze haar eigen regels wilde bepalen.
Dat zei ze toen ik later vroeg , waarom ze was gegaan.
En nu wil je voor haar bepalen hoe vaak ze contact op moet nemen.
Laat haat lekker, ze komt vanzelf wel weer. Het laten genezen van wonden die zijn veroorzaakt door een moeder die alles bepaalt (en jou dus niet serieus neemt) duurt wat langer dan een paar maanden, weet ik uit ervaring. Geef haar de tijd en dring je niet op.
dinsdag 21 maart 2017 om 08:36
Helaas, je dringt je teveel op. Jij bent je van geen kwaad bewust, maar zij heeft echt wel een reden waarom ze (zelfs met Kerst!) niet bij je wil zijn.
Op deze leeftijd ben je nog heel erg met jezelf bezig en ze zal het ook moeilijk vinden om eerlijk te zeggen wat er in haar omgaat, vandaar al die smoesjes om je niet te hoeven ontmoeten en het oppervlakkige WhatsApp contact.
Laat het een tijdje, al zal dat best moeilijk zijn. Ben er voor haar wanneer ze je nodig heeft en laat haar met rust als ze geen contact wil.
Op deze leeftijd ben je nog heel erg met jezelf bezig en ze zal het ook moeilijk vinden om eerlijk te zeggen wat er in haar omgaat, vandaar al die smoesjes om je niet te hoeven ontmoeten en het oppervlakkige WhatsApp contact.
Laat het een tijdje, al zal dat best moeilijk zijn. Ben er voor haar wanneer ze je nodig heeft en laat haar met rust als ze geen contact wil.
dinsdag 21 maart 2017 om 08:42
Je weet dus wel waarom ze geen contact zoekt, ze heeft je allerlei dingen verweten, wat vond je daarvan? Zat er een kern van waarheid in?
Ik lees voornamelijk indirecte verwijten van jou richting haar. Ik krijg heel sterk de indruk dat je haar onvoldoende ruimte hebt gegeven om op eigen benen te staan en te kunnen zijn wie ze is.
Ik lees voornamelijk indirecte verwijten van jou richting haar. Ik krijg heel sterk de indruk dat je haar onvoldoende ruimte hebt gegeven om op eigen benen te staan en te kunnen zijn wie ze is.
dinsdag 21 maart 2017 om 09:09
quote:Nina_77 schreef op 21 maart 2017 @ 06:52:
[...]
Dit heb ik wel 's gedaan. Zelfs 10 weken volgehouden.
Maar dat vond ik wat veel van het goede...bij haar ging geen belletje rinkelen. Nadat we erover praatte kreeg ik allerlei verwijten.
.Hier zit een sleutel. Wat waren die verwijten? Hoe onredelijk in jouw ogen misschien ook, hier heeft je dochter iig iets aangegeven van wat haar dwars zit. Misschien kun je proberen niet in te denken in termen als 'allerlei verwijten' maar je proberen te verplaatsen in je dochter en je oprecht af te vragen wat ze heeft bedoeld.
[...]
Dit heb ik wel 's gedaan. Zelfs 10 weken volgehouden.
Maar dat vond ik wat veel van het goede...bij haar ging geen belletje rinkelen. Nadat we erover praatte kreeg ik allerlei verwijten.
.Hier zit een sleutel. Wat waren die verwijten? Hoe onredelijk in jouw ogen misschien ook, hier heeft je dochter iig iets aangegeven van wat haar dwars zit. Misschien kun je proberen niet in te denken in termen als 'allerlei verwijten' maar je proberen te verplaatsen in je dochter en je oprecht af te vragen wat ze heeft bedoeld.
dinsdag 21 maart 2017 om 09:29
quote:lotus77 schreef op 20 maart 2017 @ 19:45:
Lieve dochter,
Je bent het je misschien niet bewust, maar we hebben elkaar al een half jaar niet gezien. Ik vind dit te lang worden, want ik zie je graag. Ik mis je ontzettend, meid!
Om te voorkomen dat het nog langer wordt, moeten we misschien verder vooruit plannen. Hou ff een uurtje of twee vrij in het weekend van 6/7 of 12/13 april. Laat maar weten wanneer het je uitkomt. Ik kan me niet voorstellen dat we elkaar nog maandenlang niet gaan zien. Één gaatje kun je in die vier dagen vast wel vinden. Ik neem gebak mee!
Kusjes,
MamDeze brief zou bij mij ook helemaal verkeerd gevallen zijn, en dan heb ik nog een goede relatie met mijn ouders. Maar op papier zetten dat je haar mist, dat je begrijpt dat ze druk is en dat dat helemaal niet erg is, zolang ze maar weet dat ze altijd welkom is kan misschien geen kwaad. Maar dan moet het dus wel een brief zijn waarin je niets vraagt, alleen maar laat weten dat jij open staat voor haar.
Lieve dochter,
Je bent het je misschien niet bewust, maar we hebben elkaar al een half jaar niet gezien. Ik vind dit te lang worden, want ik zie je graag. Ik mis je ontzettend, meid!
Om te voorkomen dat het nog langer wordt, moeten we misschien verder vooruit plannen. Hou ff een uurtje of twee vrij in het weekend van 6/7 of 12/13 april. Laat maar weten wanneer het je uitkomt. Ik kan me niet voorstellen dat we elkaar nog maandenlang niet gaan zien. Één gaatje kun je in die vier dagen vast wel vinden. Ik neem gebak mee!
Kusjes,
MamDeze brief zou bij mij ook helemaal verkeerd gevallen zijn, en dan heb ik nog een goede relatie met mijn ouders. Maar op papier zetten dat je haar mist, dat je begrijpt dat ze druk is en dat dat helemaal niet erg is, zolang ze maar weet dat ze altijd welkom is kan misschien geen kwaad. Maar dan moet het dus wel een brief zijn waarin je niets vraagt, alleen maar laat weten dat jij open staat voor haar.
dinsdag 21 maart 2017 om 09:39
Klinkt bekend voor me, maar in mijn geval vanuit het oogpunt van je dochter. Ik zie mijn moeder misschien eens per twee of drie maanden. Bellen ongeveer eens per maand en meestal komt dat vanuit haar. Ook zij heeft aangegeven me graag vaker te zien of spreken, maar die behoefte heb ik zelf niet.
Ik lees dat je gescheiden bent. Nu weet ik niet of dit ook bij jouw dochter meespeelt natuurlijk, maar in mijn geval is dat wel zo. Mijn ouders zijn netjes uit elkaar gegaan, gelukkig. Toch heb ik als kind sterk het gevoel gehad dat ik mijn ouders niet moest lastig vallen omdat ze het al zwaar genoeg hadden. Ik was en ben nog steeds erg op mezelf. Zelfstandig, regel graag zelf mijn zaken, wil mensen niet tot last zijn. Daarom ging ik ook vroeg het huis uit. En ondanks dat de scheiding al jaren geleden is, heb ik dat patroon van 'laat mij maar, ik doe het zelf wel' vastgehouden. Mijn ouders krijgen belangrijke dingen wel te horen, maar gewoon even bellen en over en koetjes en kalfjes praten vind ik heel erg moeilijk en doe ik dus zelden.
Nogmaals, geen idee of dit voor jouw dochter ook zo is. Misschien zit ik vreselijk te projecteren. Maar misschien heb je iets aan de visie van iemand 'aan de andere kant'.
Ik lees dat je gescheiden bent. Nu weet ik niet of dit ook bij jouw dochter meespeelt natuurlijk, maar in mijn geval is dat wel zo. Mijn ouders zijn netjes uit elkaar gegaan, gelukkig. Toch heb ik als kind sterk het gevoel gehad dat ik mijn ouders niet moest lastig vallen omdat ze het al zwaar genoeg hadden. Ik was en ben nog steeds erg op mezelf. Zelfstandig, regel graag zelf mijn zaken, wil mensen niet tot last zijn. Daarom ging ik ook vroeg het huis uit. En ondanks dat de scheiding al jaren geleden is, heb ik dat patroon van 'laat mij maar, ik doe het zelf wel' vastgehouden. Mijn ouders krijgen belangrijke dingen wel te horen, maar gewoon even bellen en over en koetjes en kalfjes praten vind ik heel erg moeilijk en doe ik dus zelden.
Nogmaals, geen idee of dit voor jouw dochter ook zo is. Misschien zit ik vreselijk te projecteren. Maar misschien heb je iets aan de visie van iemand 'aan de andere kant'.
dinsdag 21 maart 2017 om 09:44
quote:LaFolie schreef op 20 maart 2017 @ 20:31:
Laat het even gaan TO, hoe moeilijk ook. Ze zal haar redenen hebben.
Ik ben ook uit huis gegaan toen ik 16 was, niet omdat het allemaal zo lekker liep. 1,5 jaar nauwelijks contact gehad en nu (20) contact weer aan het opbouwen. Had ze in die 1,5 jaar teveel achter me aan gezeten of spontaan voor de deur gestaan was er nu geen contact meer vrees ik.
Voor mijn moeder leek het ook 'plotseling' en geen contact meer, omdat ze zelf niet in zag dat het niet goed liep. Ondertussen had ik wekelijkse dates met de psycholoog omdat het zo'n zooi was allemaal. Dus als ze je op deze manier ontwijkt, laat het even. Ze zal misschien de tijd en ruimte nodig hebben om dingen uit te vogelen.dit denk ik ook. Het feit dat je wel contact hebt via whatsapp geeft wel aan dat ze de deur dus niet dicht wil gooien. Geef het tijd! en blijf intresse tonen, zonder druk. Ik denk dat je het heel goed doet zo.
Laat het even gaan TO, hoe moeilijk ook. Ze zal haar redenen hebben.
Ik ben ook uit huis gegaan toen ik 16 was, niet omdat het allemaal zo lekker liep. 1,5 jaar nauwelijks contact gehad en nu (20) contact weer aan het opbouwen. Had ze in die 1,5 jaar teveel achter me aan gezeten of spontaan voor de deur gestaan was er nu geen contact meer vrees ik.
Voor mijn moeder leek het ook 'plotseling' en geen contact meer, omdat ze zelf niet in zag dat het niet goed liep. Ondertussen had ik wekelijkse dates met de psycholoog omdat het zo'n zooi was allemaal. Dus als ze je op deze manier ontwijkt, laat het even. Ze zal misschien de tijd en ruimte nodig hebben om dingen uit te vogelen.dit denk ik ook. Het feit dat je wel contact hebt via whatsapp geeft wel aan dat ze de deur dus niet dicht wil gooien. Geef het tijd! en blijf intresse tonen, zonder druk. Ik denk dat je het heel goed doet zo.
dinsdag 21 maart 2017 om 10:04
Kinderen zijn erg loyaal naar hun ouders.
Als ze niet met je wil afspreken heb je in het verleden blijkbaar erg veel fout gedaan.
Als het voor jou als een totale verrassing kwam dat ze uit guis wilde dan had je toen blijkbaar ook geen flauw idee wat je dochter bezig hield en dus nooit geïnvesteerd in goed contact met haar.
Als je dochter belt omdat ze hulp nodig heeft geef jij aan dat je dat niet leuk vindt. Dat je alleen eens in de zoveel weken wil afspreken voor een oppervlakkig gesprek over koetjes en kalfjes.
Ik snap het wel dat dochter en denkt je wil er niet voor mij zijn dus dan ga ik ook niet af en toe met je koffie drinken zodat jij mooi weer kan spelen.
Ze komt over als een meisje wat erg in de verdrukking is gekomen bij de scheiding tussen jou en je ex.
Als ze niet met je wil afspreken heb je in het verleden blijkbaar erg veel fout gedaan.
Als het voor jou als een totale verrassing kwam dat ze uit guis wilde dan had je toen blijkbaar ook geen flauw idee wat je dochter bezig hield en dus nooit geïnvesteerd in goed contact met haar.
Als je dochter belt omdat ze hulp nodig heeft geef jij aan dat je dat niet leuk vindt. Dat je alleen eens in de zoveel weken wil afspreken voor een oppervlakkig gesprek over koetjes en kalfjes.
Ik snap het wel dat dochter en denkt je wil er niet voor mij zijn dus dan ga ik ook niet af en toe met je koffie drinken zodat jij mooi weer kan spelen.
Ze komt over als een meisje wat erg in de verdrukking is gekomen bij de scheiding tussen jou en je ex.
dinsdag 21 maart 2017 om 10:17
Wat lastig en naar voor je Nina_77. Ik herken het gedeeltelijk, mijn dochter ging uit huis en ze houdt wel contact maar meestal als er iets is waar ik mee moet helpen, niet zo maar voor de leuk. Ik werd me er vorige week van bewust dat ik gewoon schrik als ze me een appje stuurt met of ik wil bellen (goedkoper voor haar) omdat ik dan meteen denk dat er iets ergs is. Ze belt nooit 'zomaar', alleen als ze advies of wat ook nodig heeft. Ik word er soms ook moe van en voel me ook opdringerig als ik om 'niks' app. Gelukkig heb ik haar wel af en toe nog gezien maar ze heeft een nieuw leven met andere prioriteiten, loslaten is lastig maar hoort er vrees ik wel echt bij.
Ik heb zelf een erg opdringerige moeder en doe mijn best niet zo te zijn naar mijn kinderen. Dus als ik app dan stel ik geen vragen, probeer haar daarmee de vrijheid te geven dat ze kan reageren maar niet moet. Nu doet zij het gelukkig wel altijd maar haar vader bv, die hoort niets van haar. Hij gaat er onhandig mee om (denk ik) door dingen te eisen en druk te leggen maar wat ik hierboven ook wel las, soms is het nodig om ze hun vrijheid te laten proeven, geen verantwoording af te hoeven leggen, volwassen worden.
Ik wens je heel veel sterkte maar ik zou het wel een keer aankaarten als ik jou was. Hoeft niet te zwaar op de hand maar gewoon een: ik mis je, zou graag een keer afspreken. Zonder datum of wat, gewoon dat ze het weet. Dan zul je nog af moeten wachten maar je zult ook moeten begrijpen dat het haar leven is, dat ze misschien wel sterk de behoefte heeft om het zelf te doen.
Ik heb zelf een erg opdringerige moeder en doe mijn best niet zo te zijn naar mijn kinderen. Dus als ik app dan stel ik geen vragen, probeer haar daarmee de vrijheid te geven dat ze kan reageren maar niet moet. Nu doet zij het gelukkig wel altijd maar haar vader bv, die hoort niets van haar. Hij gaat er onhandig mee om (denk ik) door dingen te eisen en druk te leggen maar wat ik hierboven ook wel las, soms is het nodig om ze hun vrijheid te laten proeven, geen verantwoording af te hoeven leggen, volwassen worden.
Ik wens je heel veel sterkte maar ik zou het wel een keer aankaarten als ik jou was. Hoeft niet te zwaar op de hand maar gewoon een: ik mis je, zou graag een keer afspreken. Zonder datum of wat, gewoon dat ze het weet. Dan zul je nog af moeten wachten maar je zult ook moeten begrijpen dat het haar leven is, dat ze misschien wel sterk de behoefte heeft om het zelf te doen.
dinsdag 21 maart 2017 om 10:40
quote:sugarmiss schreef op 21 maart 2017 @ 10:04:
Kinderen zijn erg loyaal naar hun ouders.
Als ze niet met je wil afspreken heb je in het verleden blijkbaar erg veel fout gedaan.
Als het voor jou als een totale verrassing kwam dat ze uit guis wilde dan had je toen blijkbaar ook geen flauw idee wat je dochter bezig hield en dus nooit geïnvesteerd in goed contact met haar.
Als je dochter belt omdat ze hulp nodig heeft geef jij aan dat je dat niet leuk vindt. Dat je alleen eens in de zoveel weken wil afspreken voor een oppervlakkig gesprek over koetjes en kalfjes.
Ik snap het wel dat dochter en denkt je wil er niet voor mij zijn dus dan ga ik ook niet af en toe met je koffie drinken zodat jij mooi weer kan spelen.
Ze komt over als een meisje wat erg in de verdrukking is gekomen bij de scheiding tussen jou en je ex.Precies dit
Kinderen zijn erg loyaal naar hun ouders.
Als ze niet met je wil afspreken heb je in het verleden blijkbaar erg veel fout gedaan.
Als het voor jou als een totale verrassing kwam dat ze uit guis wilde dan had je toen blijkbaar ook geen flauw idee wat je dochter bezig hield en dus nooit geïnvesteerd in goed contact met haar.
Als je dochter belt omdat ze hulp nodig heeft geef jij aan dat je dat niet leuk vindt. Dat je alleen eens in de zoveel weken wil afspreken voor een oppervlakkig gesprek over koetjes en kalfjes.
Ik snap het wel dat dochter en denkt je wil er niet voor mij zijn dus dan ga ik ook niet af en toe met je koffie drinken zodat jij mooi weer kan spelen.
Ze komt over als een meisje wat erg in de verdrukking is gekomen bij de scheiding tussen jou en je ex.Precies dit
dinsdag 21 maart 2017 om 10:54
dinsdag 21 maart 2017 om 10:57
Ik herken veel in je dochter, ik was ook niet gecharmeerd van een moeder die zich opdrong. Later is het contact helemaal goed gekomen, vooral omdat mijn moeder goed los kon laten en wist dat de basis goed zat. Je kind is volwassen aan het worden. Zat jouw moeder je ook zo op de nek toen jij die leeftijd had? Toen jij het huis uit was? De afstand maakt niet uit. Ik woonde op nog geen kilometer van mijn ouders, maar was dolblij mijn eigen stekje te hebben. Jij kunt niet voor haar bepalen hoe het contact hoort te verlopen. Ze wordt/is volwassen.
dinsdag 21 maart 2017 om 10:58
quote:lisaviva schreef op 21 maart 2017 @ 08:42:
Je weet dus wel waarom ze geen contact zoekt, ze heeft je allerlei dingen verweten, wat vond je daarvan? Zat er een kern van waarheid in?
Ik lees voornamelijk indirecte verwijten van jou richting haar. Ik krijg heel sterk de indruk dat je haar onvoldoende ruimte hebt gegeven om op eigen benen te staan en te kunnen zijn wie ze is.Ik geef haat juist alle ruimte en heb haar altijd gestimuleerd op eigen benen te staan.
Je weet dus wel waarom ze geen contact zoekt, ze heeft je allerlei dingen verweten, wat vond je daarvan? Zat er een kern van waarheid in?
Ik lees voornamelijk indirecte verwijten van jou richting haar. Ik krijg heel sterk de indruk dat je haar onvoldoende ruimte hebt gegeven om op eigen benen te staan en te kunnen zijn wie ze is.Ik geef haat juist alle ruimte en heb haar altijd gestimuleerd op eigen benen te staan.
dinsdag 21 maart 2017 om 11:03
quote:ilonadenise schreef op 21 maart 2017 @ 09:39:
Klinkt bekend voor me, maar in mijn geval vanuit het oogpunt van je dochter. Ik zie mijn moeder misschien eens per twee of drie maanden. Bellen ongeveer eens per maand en meestal komt dat vanuit haar. Ook zij heeft aangegeven me graag vaker te zien of spreken, maar die behoefte heb ik zelf niet.
Ik lees dat je gescheiden bent. Nu weet ik niet of dit ook bij jouw dochter meespeelt natuurlijk, maar in mijn geval is dat wel zo. Mijn ouders zijn netjes uit elkaar gegaan, gelukkig. Toch heb ik als kind sterk het gevoel gehad dat ik mijn ouders niet moest lastig vallen omdat ze het al zwaar genoeg hadden. Ik was en ben nog steeds erg op mezelf. Zelfstandig, regel graag zelf mijn zaken, wil mensen niet tot last zijn. Daarom ging ik ook vroeg het huis uit. En ondanks dat de scheiding al jaren geleden is, heb ik dat patroon van 'laat mij maar, ik doe het zelf wel' vastgehouden. Mijn ouders krijgen belangrijke dingen wel te horen, maar gewoon even bellen en over en koetjes en kalfjes praten vind ik heel erg moeilijk en doe ik dus zelden.
Nogmaals, geen idee of dit voor jouw dochter ook zo is. Misschien zit ik vreselijk te projecteren. Maar misschien heb je iets aan de visie van iemand 'aan de andere kant'.
Já hier heb ik ook echt wat aan.
Maar mag ik je dan vragen..wat als je ouders je niet hadden gebeld ofzo...had je dat dan leuk gevonden ?
Heb echt al van alles geprobeerd...wekenlang niet appen in de hoop dat ze dan uit zichzelf zou gaan appen of bellen. Om de 2 weken zelf contact opnemen...maar op de koop toe moefen nemen dat ik halve of geen anr woorden krijg. Boos worden...mijn gevoel uit spreken. Noem t maar op ..of ik heb het geprobeerd.
Klinkt bekend voor me, maar in mijn geval vanuit het oogpunt van je dochter. Ik zie mijn moeder misschien eens per twee of drie maanden. Bellen ongeveer eens per maand en meestal komt dat vanuit haar. Ook zij heeft aangegeven me graag vaker te zien of spreken, maar die behoefte heb ik zelf niet.
Ik lees dat je gescheiden bent. Nu weet ik niet of dit ook bij jouw dochter meespeelt natuurlijk, maar in mijn geval is dat wel zo. Mijn ouders zijn netjes uit elkaar gegaan, gelukkig. Toch heb ik als kind sterk het gevoel gehad dat ik mijn ouders niet moest lastig vallen omdat ze het al zwaar genoeg hadden. Ik was en ben nog steeds erg op mezelf. Zelfstandig, regel graag zelf mijn zaken, wil mensen niet tot last zijn. Daarom ging ik ook vroeg het huis uit. En ondanks dat de scheiding al jaren geleden is, heb ik dat patroon van 'laat mij maar, ik doe het zelf wel' vastgehouden. Mijn ouders krijgen belangrijke dingen wel te horen, maar gewoon even bellen en over en koetjes en kalfjes praten vind ik heel erg moeilijk en doe ik dus zelden.
Nogmaals, geen idee of dit voor jouw dochter ook zo is. Misschien zit ik vreselijk te projecteren. Maar misschien heb je iets aan de visie van iemand 'aan de andere kant'.
Já hier heb ik ook echt wat aan.
Maar mag ik je dan vragen..wat als je ouders je niet hadden gebeld ofzo...had je dat dan leuk gevonden ?
Heb echt al van alles geprobeerd...wekenlang niet appen in de hoop dat ze dan uit zichzelf zou gaan appen of bellen. Om de 2 weken zelf contact opnemen...maar op de koop toe moefen nemen dat ik halve of geen anr woorden krijg. Boos worden...mijn gevoel uit spreken. Noem t maar op ..of ik heb het geprobeerd.
dinsdag 21 maart 2017 om 11:09
Helaas geen goede raad voor je. Maar ik snap heel goed dat je er zorgen overmaakt en dat je verdrietig bent, 12 km is bijna naast de deur. Mijn dochter woont sinds een half jaar 55 km verderop vanwege studie. Maar zie haar regelmatig, soms even wat minder vanwege druk met tentamens en haar eigen social life. Maar afgelopen tijd kwam ze elke week ,bleef soms slapen, maar het kan ook zo zijn dat ik haar 2 of soms 3 weken niet zie. En ze moet toch ruim een uur met het OV reizen. We appen wel vrijwel dagelijks,bellen doen wij ook niet zoveel, maar de jeugd belt uberhaupt niet veel, dus dat is niet erg.
Ik weet natuurlijk niet jullie achtergrond, maar ik heb wel het idee dat er iets speelt, gezien de afstand van 12 km , wat niet veel is, dan zou je zeggen dat je elkaar veel vaker ziet.
Spelen er dingen in haar leven die ze liever niet heeft dat jij die weet. Maar je weet dus niet wat er aan de hand is.
Op een bepaalde leeftijd van je kind krijgen moeder en dochter soms wat wrijving (niet overal zo), en als dochter dan op een gegeven moment het huis uitgaat, wordt de band vaak weer een stuk beter. Ze zijn er dan toe om hun eigen leven te leiden .Dat zag ik bij mij vroeger ook, en nu met mijn dochter ook.Ze is en blijft mijn dochter, maar ze runt nu haar eigen huishouden, woont samen met haar vriend, ze moet studeren, en staat min of meer financieel al op eigen benen. Dus de band wordt anders. Ze zijn minder kind en worden steeds volwassener.
Dat ze huilend opbelt betekent dat ze nog steeds heel veel van je houdt en om je geeft, maar op een of andere manier kan ze zich toch niet helemaal geven. Is er niet een tante of een zus of een goede vriendin (ik heb ook goede band met de beste vriendin van mijn dochter en die zou ik, indien nodig ook erbij kunnen betrekken), die misschien hierin iets kan betekenen?
Ik weet natuurlijk niet jullie achtergrond, maar ik heb wel het idee dat er iets speelt, gezien de afstand van 12 km , wat niet veel is, dan zou je zeggen dat je elkaar veel vaker ziet.
Spelen er dingen in haar leven die ze liever niet heeft dat jij die weet. Maar je weet dus niet wat er aan de hand is.
Op een bepaalde leeftijd van je kind krijgen moeder en dochter soms wat wrijving (niet overal zo), en als dochter dan op een gegeven moment het huis uitgaat, wordt de band vaak weer een stuk beter. Ze zijn er dan toe om hun eigen leven te leiden .Dat zag ik bij mij vroeger ook, en nu met mijn dochter ook.Ze is en blijft mijn dochter, maar ze runt nu haar eigen huishouden, woont samen met haar vriend, ze moet studeren, en staat min of meer financieel al op eigen benen. Dus de band wordt anders. Ze zijn minder kind en worden steeds volwassener.
Dat ze huilend opbelt betekent dat ze nog steeds heel veel van je houdt en om je geeft, maar op een of andere manier kan ze zich toch niet helemaal geven. Is er niet een tante of een zus of een goede vriendin (ik heb ook goede band met de beste vriendin van mijn dochter en die zou ik, indien nodig ook erbij kunnen betrekken), die misschien hierin iets kan betekenen?
dinsdag 21 maart 2017 om 11:12
Was je dochter al zo toen ze nog bij je woonde (slecht in contact onderhouden met bv vriendinnen) of is dit echt sinds ze op zichzelf is? Bij mijn dochter heb ik het altijd een beetje moeten stimuleren, ook zoon en vader en opa en oma en en en vonden dat ze enkel wat liet horen als ze iets nodig had.
Ik denk dat je haar echt los moet laten als ik het zo lees. Geen berichtjes meer, waarschijnlijk een tijdje echt een soort van liefdesverdriet want natuurlijk mis je haar maar het lijkt dat des te meer jij trekt, des te meer zij zich terug trekt van je.
Waar ik mijn dochter wel mee kan paaien is bv via vakantieveilingen een make up dag. Dan vraag ik haar wel eerst of ze het leuk zou vinden als ik er op ga bieden. Maar heb bij jou situatie het idee dat dat ook niet goed valt. Ontzettend lastig maar ik zou toch maar proberen om haar even vrij te laten. Boos worden, gevoel uitspreken, het lijken mij goede stappen maar blijkbaar valt het bij je dochter niet goed. Vind het erg lastig voor je, wens je heel veel sterkte!
Ik denk dat je haar echt los moet laten als ik het zo lees. Geen berichtjes meer, waarschijnlijk een tijdje echt een soort van liefdesverdriet want natuurlijk mis je haar maar het lijkt dat des te meer jij trekt, des te meer zij zich terug trekt van je.
Waar ik mijn dochter wel mee kan paaien is bv via vakantieveilingen een make up dag. Dan vraag ik haar wel eerst of ze het leuk zou vinden als ik er op ga bieden. Maar heb bij jou situatie het idee dat dat ook niet goed valt. Ontzettend lastig maar ik zou toch maar proberen om haar even vrij te laten. Boos worden, gevoel uitspreken, het lijken mij goede stappen maar blijkbaar valt het bij je dochter niet goed. Vind het erg lastig voor je, wens je heel veel sterkte!
dinsdag 21 maart 2017 om 11:13
quote:Heb echt al van alles geprobeerd...wekenlang niet appen in de hoop dat ze dan uit zichzelf zou gaan appen of bellen. Om de 2 weken zelf contact opnemen...maar op de koop toe moefen nemen dat ik halve of geen anr woorden krijg. Boos worden...mijn gevoel uit spreken. Noem t maar op ..of ik heb het geprobeerd.
Misschien zit daar ook het probleem, het zou best kunnen dat ze je wispelturig vind en geen behoefte heeft aan allerlei moodswings. Je gaf eerder ook aan ze jou verweet ook tijden niets van je te laten horen.
Ik kan me voorstellen dat zij ook denkt: "ja hoor es, dan laat je weken niets horen en dan ben je boos als ik niet meteen antwoord geef."
Het lijkt overduidelijk dat ze je nu niet in haar leven wil, de vraag is natuurlijk waarom en is daar iets aan te doen. Ik zou allereerst zorgen dat je enigszins consequent bent in je contact en ook zorgt dat je interesse toont in haar leven (niet dat ik zei dat je dat niet deed)
Misschien zit daar ook het probleem, het zou best kunnen dat ze je wispelturig vind en geen behoefte heeft aan allerlei moodswings. Je gaf eerder ook aan ze jou verweet ook tijden niets van je te laten horen.
Ik kan me voorstellen dat zij ook denkt: "ja hoor es, dan laat je weken niets horen en dan ben je boos als ik niet meteen antwoord geef."
Het lijkt overduidelijk dat ze je nu niet in haar leven wil, de vraag is natuurlijk waarom en is daar iets aan te doen. Ik zou allereerst zorgen dat je enigszins consequent bent in je contact en ook zorgt dat je interesse toont in haar leven (niet dat ik zei dat je dat niet deed)
dinsdag 21 maart 2017 om 11:20
quote:Nina_77 schreef op 21 maart 2017 @ 06:52:
[...]
Dit heb ik wel 's gedaan. Zelfs 10 weken volgehouden.
Maar dat vond ik wat veel van het goede...bij haar ging geen belletje rinkelen. Nadat we erover praatte kreeg ik allerlei verwijten.
Sindsdien app Ik gewoon weer met regelmaat.
Vaak gaat dit meer over koetjes en kalfjes om het zomaar te zeggen.
Over de vele vragen die ik stel , lijkt ze heen te lezen.
Wat voor vragen zijn dat dan? Misschien zijn het wel de verkeerde?
En stuur jij dan ook wel eens berichtjes over wat jij meemaakt? (Wat dan niet in de trant is van allerlei nieuws uit de oude woonomgeving, of wat oud klasgenoten nu aan het doen zijn. Dat vond ik zelf absoluut niet interessant.) Of is het zeg maar alleen trekken aan je dochter?
[...]
Dit heb ik wel 's gedaan. Zelfs 10 weken volgehouden.
Maar dat vond ik wat veel van het goede...bij haar ging geen belletje rinkelen. Nadat we erover praatte kreeg ik allerlei verwijten.
Sindsdien app Ik gewoon weer met regelmaat.
Vaak gaat dit meer over koetjes en kalfjes om het zomaar te zeggen.
Over de vele vragen die ik stel , lijkt ze heen te lezen.
Wat voor vragen zijn dat dan? Misschien zijn het wel de verkeerde?
En stuur jij dan ook wel eens berichtjes over wat jij meemaakt? (Wat dan niet in de trant is van allerlei nieuws uit de oude woonomgeving, of wat oud klasgenoten nu aan het doen zijn. Dat vond ik zelf absoluut niet interessant.) Of is het zeg maar alleen trekken aan je dochter?
dinsdag 21 maart 2017 om 11:22
Het klinkt een beetje alsof je haar beste vriendin dingen wilt zijn.
Zij wil dat niet.
Je bent haar moeder
en ja, die bel je als je problemen hebt.
ik ben nu 43 en een heel goed contact met mijn ouders, maar toen ik net het huis uit was, vond ik mijn ouders ook even niet zo belangrijk
Nou ja, dat wil zeggen, ik vond ze niet belangrijk tot het moment dat ik mezelf weer eens in de nesten had gewerkt.
Je kan moeder dochter dingetjes nou eenmaal niet afdwingen
Zij wil dat niet.
Je bent haar moeder
en ja, die bel je als je problemen hebt.
ik ben nu 43 en een heel goed contact met mijn ouders, maar toen ik net het huis uit was, vond ik mijn ouders ook even niet zo belangrijk
Nou ja, dat wil zeggen, ik vond ze niet belangrijk tot het moment dat ik mezelf weer eens in de nesten had gewerkt.
Je kan moeder dochter dingetjes nou eenmaal niet afdwingen
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
dinsdag 21 maart 2017 om 11:24
quote:Nina_77 schreef op 21 maart 2017 @ 10:58:
[...]
Ik geef haat juist alle ruimte en heb haar altijd gestimuleerd op eigen benen te staan.
Dat vond mijn moeder ook altijd van zichzelf Wat ik hóórde was echter dat ik vooral het huis uit moest en vooral niet thuis moest komen, want dan had ze last van mij. Iedere keer als ik thuis kwam, was mijn moeder boos: dan kwam ik te vaak, praatte ik teveel over mijn nieuwe woonplaats, at ik teveel. Ze zegt nu dat ze dat nooit zo heeft bedoeld, ik was juist átijd welkom, maar grappig genoeg hoor ik ook nu nog steeds heel andere dingen dan dat wat ze zegt. Wát ze zegt en hóe ze het zegt zijn enorm met elkaar in tegenspraak. Ze zègt dat ik altijd welkom ben, en àls ik dan eens in de buurt ben, kom het nooit uit. Ze zègt dat ze altijd op mijn kinderen wil passen als het nodig is, maar als het een keer ter sprake komt, is het altijd moeilijk en zwaar.
Mijn oplossing is dat ik zelden langskom, nooit bel en haar nooit op mijn kinderen laat passen. Misschien heeft ze zelf niet door hoeveel ze zucht en steunt als ik er een keer ben, misschien vindt ze het ergens wèl leuk, maar ik vind het niet leuk om me steeds teveel te voelen. Dus ik doe het niet meer.
[...]
Ik geef haat juist alle ruimte en heb haar altijd gestimuleerd op eigen benen te staan.
Dat vond mijn moeder ook altijd van zichzelf Wat ik hóórde was echter dat ik vooral het huis uit moest en vooral niet thuis moest komen, want dan had ze last van mij. Iedere keer als ik thuis kwam, was mijn moeder boos: dan kwam ik te vaak, praatte ik teveel over mijn nieuwe woonplaats, at ik teveel. Ze zegt nu dat ze dat nooit zo heeft bedoeld, ik was juist átijd welkom, maar grappig genoeg hoor ik ook nu nog steeds heel andere dingen dan dat wat ze zegt. Wát ze zegt en hóe ze het zegt zijn enorm met elkaar in tegenspraak. Ze zègt dat ik altijd welkom ben, en àls ik dan eens in de buurt ben, kom het nooit uit. Ze zègt dat ze altijd op mijn kinderen wil passen als het nodig is, maar als het een keer ter sprake komt, is het altijd moeilijk en zwaar.
Mijn oplossing is dat ik zelden langskom, nooit bel en haar nooit op mijn kinderen laat passen. Misschien heeft ze zelf niet door hoeveel ze zucht en steunt als ik er een keer ben, misschien vindt ze het ergens wèl leuk, maar ik vind het niet leuk om me steeds teveel te voelen. Dus ik doe het niet meer.
dinsdag 21 maart 2017 om 11:50
quote:2koffie schreef op 21 maart 2017 @ 11:20:
[...]
Wat voor vragen zijn dat dan? Misschien zijn het wel de verkeerde?
En stuur jij dan ook wel eens berichtjes over wat jij meemaakt? (Wat dan niet in de trant is van allerlei nieuws uit de oude woonomgeving, of wat oud klasgenoten nu aan het doen zijn. Dat vond ik zelf absoluut niet interessant.) Of is het zeg maar alleen trekken aan je dochter?
Gewone vragen als : hoe gaat het met je ..en met stage..hoe gaat het op school...met je werk..in de liefde
Is toch niet verkeerd lijkt mij ?
[...]
Wat voor vragen zijn dat dan? Misschien zijn het wel de verkeerde?
En stuur jij dan ook wel eens berichtjes over wat jij meemaakt? (Wat dan niet in de trant is van allerlei nieuws uit de oude woonomgeving, of wat oud klasgenoten nu aan het doen zijn. Dat vond ik zelf absoluut niet interessant.) Of is het zeg maar alleen trekken aan je dochter?
Gewone vragen als : hoe gaat het met je ..en met stage..hoe gaat het op school...met je werk..in de liefde
Is toch niet verkeerd lijkt mij ?