Relaties
alle pijlers
Man heeft mij bedrogen
zaterdag 1 april 2017 om 13:26
Mijn man heeft mij een tijdje terug bedrogen.
We kennen elkaar 9 jaar. We zijn de ouders van een kindje van 1,5 jaar.
Tussen Kerst en Oudjaar is hij gaan skiën met enkele vrienden. Dat vond ik als jonge moeder best moeilijk, maar heb ik hem wel ‘gegund’. Tijdens de laatste dag zijn ze uitgegaan, hebben ze wat gedronken en zijn ze een groep vrouwen tegengekomen, waarmee ze samen zijn uitgegaan. Hij heeft één van die vrouwen terug meegenomen naar zijn hotelkamer en heeft er seks mee gehad. Een verklaring kan hij niet geven. Het was een dronken fout, een slippertje, “het betekende niets”.
Hij is thuisgekomen van het tripje, heeft gedoucht en heeft alles direct opgebiecht. Mijn eerste reactie was dat ik niet wilde dat hij ons verliet. Hij weende, ik ben rond zijn hals gevlogen en ik heb hem getroost. Ik heb een maand lang mijn stinkende best gedaan voor hem. Nu ben ik vooral kwaad. Als ik denk aan wat hij met haar gedaan heeft, wordt ik lichamelijk onwel. Ik twijfel nu of ik wel verder wil met hem.
Het ergste vind ik dat we gelukkig waren toen hij mij bedrogen heeft. We zouden nog op een roze wolk moeten zitten. We hebben een koophuis, een vaste job en een fijn gezin. Hij heeft alles op het spel gezet, en waarvoor? Voor één “leuke” avond, die niets betekende.
Ik probeer mijn best te doen, vooral voor mijn kindje, maar ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoud.
Ik hoop hier vooral mijn gedachten te ordenen.
We kennen elkaar 9 jaar. We zijn de ouders van een kindje van 1,5 jaar.
Tussen Kerst en Oudjaar is hij gaan skiën met enkele vrienden. Dat vond ik als jonge moeder best moeilijk, maar heb ik hem wel ‘gegund’. Tijdens de laatste dag zijn ze uitgegaan, hebben ze wat gedronken en zijn ze een groep vrouwen tegengekomen, waarmee ze samen zijn uitgegaan. Hij heeft één van die vrouwen terug meegenomen naar zijn hotelkamer en heeft er seks mee gehad. Een verklaring kan hij niet geven. Het was een dronken fout, een slippertje, “het betekende niets”.
Hij is thuisgekomen van het tripje, heeft gedoucht en heeft alles direct opgebiecht. Mijn eerste reactie was dat ik niet wilde dat hij ons verliet. Hij weende, ik ben rond zijn hals gevlogen en ik heb hem getroost. Ik heb een maand lang mijn stinkende best gedaan voor hem. Nu ben ik vooral kwaad. Als ik denk aan wat hij met haar gedaan heeft, wordt ik lichamelijk onwel. Ik twijfel nu of ik wel verder wil met hem.
Het ergste vind ik dat we gelukkig waren toen hij mij bedrogen heeft. We zouden nog op een roze wolk moeten zitten. We hebben een koophuis, een vaste job en een fijn gezin. Hij heeft alles op het spel gezet, en waarvoor? Voor één “leuke” avond, die niets betekende.
Ik probeer mijn best te doen, vooral voor mijn kindje, maar ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoud.
Ik hoop hier vooral mijn gedachten te ordenen.
zondag 2 april 2017 om 09:46
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 09:35:
[...]
Iedereen, ikzelf, een therapeut. Ik hoor ze het al zeggen, dat problemen in een relatie altijd de verantwoordelijkheid zijn van allebei.
Maar dat vind je zelf dus ook. Ik ga er vanuit dat jullie dezelfde problemen hebben als de meeste stellen die een klein kindje hebben: de aandacht gaat vooral naar jullie kind en veel minder naar het onderhouden van jullie relatie. En nu achteraf voel jij je hier schuldig over, maar dat is geen reden voor je man om dan maar (onder het mom van: "ik was dronken, dus kon er niets aan doen") op een ander te kruipen. Communicatie, communicatie, communicatie.....
Misschien dat jullie op dit moment niet met elkaar moeten praten, maar de communicatie via mail moeten laten verlopen. Je kunt dan beter nadenken over wat je zegt en wat de ander zegt.
[...]
Iedereen, ikzelf, een therapeut. Ik hoor ze het al zeggen, dat problemen in een relatie altijd de verantwoordelijkheid zijn van allebei.
Maar dat vind je zelf dus ook. Ik ga er vanuit dat jullie dezelfde problemen hebben als de meeste stellen die een klein kindje hebben: de aandacht gaat vooral naar jullie kind en veel minder naar het onderhouden van jullie relatie. En nu achteraf voel jij je hier schuldig over, maar dat is geen reden voor je man om dan maar (onder het mom van: "ik was dronken, dus kon er niets aan doen") op een ander te kruipen. Communicatie, communicatie, communicatie.....
Misschien dat jullie op dit moment niet met elkaar moeten praten, maar de communicatie via mail moeten laten verlopen. Je kunt dan beter nadenken over wat je zegt en wat de ander zegt.
zondag 2 april 2017 om 09:53
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 09:35:
[...]
Iedereen, ikzelf, een therapeut. Ik hoor ze het al zeggen, dat problemen in een relatie altijd de verantwoordelijkheid zijn van allebei.Ik vind dat je wel heel erg in de slachtofferrol gaat zitten. Want heeft bijv. ook maar iemand hier dit gezegd? Kom op, schouders eronder. Als jij de keuze hebt gemaakt om met hem verder te willen, dan moet je daar ook voor open staan. Hij is vreemdgegaan, en dat is kut. Maar als je verder volkomen gek op hem was, gelukkig samen, een kindje hebben, gun hem dan nog een kans en vecht samen voor je relatie. En dat doe je niet door alles maar van te voren gaan in lopen vullen.
[...]
Iedereen, ikzelf, een therapeut. Ik hoor ze het al zeggen, dat problemen in een relatie altijd de verantwoordelijkheid zijn van allebei.Ik vind dat je wel heel erg in de slachtofferrol gaat zitten. Want heeft bijv. ook maar iemand hier dit gezegd? Kom op, schouders eronder. Als jij de keuze hebt gemaakt om met hem verder te willen, dan moet je daar ook voor open staan. Hij is vreemdgegaan, en dat is kut. Maar als je verder volkomen gek op hem was, gelukkig samen, een kindje hebben, gun hem dan nog een kans en vecht samen voor je relatie. En dat doe je niet door alles maar van te voren gaan in lopen vullen.
zondag 2 april 2017 om 09:59
quote:S-Groot schreef op 02 april 2017 @ 09:41:
[...]
quote:Ik zal hier niet over spreken met iemand in mijn omgeving, ook niet met de huisarts, want anders zal hij altijd de man blijven die vreemd is gegaan en ik de domme bedrogen vrouw. Ik heb geen zin om in therapie te gaan omdat hij een fout heeft gemaakt, ik zie niet in wat ik daaraan zou hebben en ik heb helemaal geen zin om te horen wat ik allemaal verkeerd heb gedaan.Ga jij werkelijk de toekomst van je kind op het spel zetten omdat je te trots bent om hulp te zoeken?
Hij heeft onze toekomst op het spel gezet. Hij kon honderden andere keuzes gemaakt hebben.
Te trots? Oké dan.
[...]
quote:Ik zal hier niet over spreken met iemand in mijn omgeving, ook niet met de huisarts, want anders zal hij altijd de man blijven die vreemd is gegaan en ik de domme bedrogen vrouw. Ik heb geen zin om in therapie te gaan omdat hij een fout heeft gemaakt, ik zie niet in wat ik daaraan zou hebben en ik heb helemaal geen zin om te horen wat ik allemaal verkeerd heb gedaan.Ga jij werkelijk de toekomst van je kind op het spel zetten omdat je te trots bent om hulp te zoeken?
Hij heeft onze toekomst op het spel gezet. Hij kon honderden andere keuzes gemaakt hebben.
Te trots? Oké dan.
zondag 2 april 2017 om 10:02
zondag 2 april 2017 om 10:04
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 09:35:
[...]
Iedereen, ikzelf, een therapeut. Ik hoor ze het al zeggen, dat problemen in een relatie altijd de verantwoordelijkheid zijn van allebei.
Je bent inderdaad gewoon boos. Nog te boos om aan oplossingen te denken. Dat zou ik hem wel vertellen.
Hij heeft door zijn stomme actie ook jouw leven overhoop gehaald. Nu moet je opeens nadenken of je huwelijk nog een kans heeft. Jij hebt daar niet om gevraagd en jij hebt dit niet veroorzaakt. Het lijkt mij dan ook een beetje veel gevraagd om dan ook nog eens degene te zijn die moet aangeven wat je nodig hebt om hieruit te komen.
Is hij al met voorstellen gekomen?
Ik zou echt de verantwoordelijkheid naar hem duwen. Niet boos worden of details vragen, dan lijdt jij nog steeds het meest. Vraag alleen hoe hij dit denkt op te lossen. Verwacht een plan van hem, laat hem maar nadenken hoe hij er voor kan zorgen dat jij je beter gaat voelen.
[...]
Iedereen, ikzelf, een therapeut. Ik hoor ze het al zeggen, dat problemen in een relatie altijd de verantwoordelijkheid zijn van allebei.
Je bent inderdaad gewoon boos. Nog te boos om aan oplossingen te denken. Dat zou ik hem wel vertellen.
Hij heeft door zijn stomme actie ook jouw leven overhoop gehaald. Nu moet je opeens nadenken of je huwelijk nog een kans heeft. Jij hebt daar niet om gevraagd en jij hebt dit niet veroorzaakt. Het lijkt mij dan ook een beetje veel gevraagd om dan ook nog eens degene te zijn die moet aangeven wat je nodig hebt om hieruit te komen.
Is hij al met voorstellen gekomen?
Ik zou echt de verantwoordelijkheid naar hem duwen. Niet boos worden of details vragen, dan lijdt jij nog steeds het meest. Vraag alleen hoe hij dit denkt op te lossen. Verwacht een plan van hem, laat hem maar nadenken hoe hij er voor kan zorgen dat jij je beter gaat voelen.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 2 april 2017 om 10:06
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 09:59:
[...]
Hij heeft onze toekomst op het spel gezet. Hij kon honderden andere keuzes gemaakt hebben.
Te trots? Oké dan.
Dat heeft hij ook en je hebt echt alle recht om boos en teleurgesteld te zijn. Maar blijf er niet in hangen, want je schiet er niks mee op. En een therapie zou je daarbij kunnen helpen. Ik ken een stel waarbij de vrouw in een dronken bui heeft lopen zoenen met een andere kerel. Huwelijkscrisis. Op een gegeven moment heeft haar man besloten het haar te vergeven, en wilden ze dolgraag bij elkaar blijven. Maar bij iedere woordenwisseling smeet hij haar dit voorval weer voor de voeten. Uiteindelijk strandde het huwelijk nog.
Nogmaals; je kunt 2 dingen doen; uit de relatie stappen óf samen voor de relatie gaan. En ja, hij is degene die alles op het spel heeft gezet, maar jij moet er nu mee dealen. Of niet.
[...]
Hij heeft onze toekomst op het spel gezet. Hij kon honderden andere keuzes gemaakt hebben.
Te trots? Oké dan.
Dat heeft hij ook en je hebt echt alle recht om boos en teleurgesteld te zijn. Maar blijf er niet in hangen, want je schiet er niks mee op. En een therapie zou je daarbij kunnen helpen. Ik ken een stel waarbij de vrouw in een dronken bui heeft lopen zoenen met een andere kerel. Huwelijkscrisis. Op een gegeven moment heeft haar man besloten het haar te vergeven, en wilden ze dolgraag bij elkaar blijven. Maar bij iedere woordenwisseling smeet hij haar dit voorval weer voor de voeten. Uiteindelijk strandde het huwelijk nog.
Nogmaals; je kunt 2 dingen doen; uit de relatie stappen óf samen voor de relatie gaan. En ja, hij is degene die alles op het spel heeft gezet, maar jij moet er nu mee dealen. Of niet.
zondag 2 april 2017 om 10:16
quote:vivamien schreef op 02 april 2017 @ 09:53:
[...]
Ik vind dat je wel heel erg in de slachtofferrol gaat zitten. Want heeft bijv. ook maar iemand hier dit gezegd? Kom op, schouders eronder. Als jij de keuze hebt gemaakt om met hem verder te willen, dan moet je daar ook voor open staan. Hij is vreemdgegaan, en dat is kut. Maar als je verder volkomen gek op hem was, gelukkig samen, een kindje hebben, gun hem dan nog een kans en vecht samen voor je relatie. En dat doe je niet door alles maar van te voren gaan in lopen vullen.Ik heb geen keuze gemaakt en ik kan geen deadline zetten op mijn gevoel.
[...]
Ik vind dat je wel heel erg in de slachtofferrol gaat zitten. Want heeft bijv. ook maar iemand hier dit gezegd? Kom op, schouders eronder. Als jij de keuze hebt gemaakt om met hem verder te willen, dan moet je daar ook voor open staan. Hij is vreemdgegaan, en dat is kut. Maar als je verder volkomen gek op hem was, gelukkig samen, een kindje hebben, gun hem dan nog een kans en vecht samen voor je relatie. En dat doe je niet door alles maar van te voren gaan in lopen vullen.Ik heb geen keuze gemaakt en ik kan geen deadline zetten op mijn gevoel.
zondag 2 april 2017 om 10:26
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 10:16:
[...]
Ik heb geen keuze gemaakt en ik kan geen deadline zetten op mijn gevoel.Dat zeg ik ook niet. En natuurlijk hoeft alles ook niet op stel en sprong, geef het even de tijd. Maar je slaat ook alle adviezen in de wind. Je wilt eigenlijk niks. En dat lost sowieso niks op. Maar goed, modder nog gewoon een tijdje aan dan, alleen is dagelijks ruzie en een rot gevoel ook niet erg structureel. Sterkte in ieder geval.
[...]
Ik heb geen keuze gemaakt en ik kan geen deadline zetten op mijn gevoel.Dat zeg ik ook niet. En natuurlijk hoeft alles ook niet op stel en sprong, geef het even de tijd. Maar je slaat ook alle adviezen in de wind. Je wilt eigenlijk niks. En dat lost sowieso niks op. Maar goed, modder nog gewoon een tijdje aan dan, alleen is dagelijks ruzie en een rot gevoel ook niet erg structureel. Sterkte in ieder geval.
zondag 2 april 2017 om 10:37
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 09:35:
[...]
Iedereen, ikzelf, een therapeut. Ik hoor ze het al zeggen, dat problemen in een relatie altijd de verantwoordelijkheid zijn van allebei.
Dus ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet....... door de angst voor oordelen van anderen. De mening van de buitenwereld (familie, huisarts, therapeut) bepaalt dus jouw geluk? Zij mogen niets weten want anders...... wil je daar voor de rest van de tijd met hem samen in blijven zitten?
Ik zou als ik jou was dan echt vandaag nog tegen hem zeggen dat hij weg moet gaan. Wat een opgekropt gedoe, jij bent toch niet vreemd gegaan? Word er al moe en akelig van als ik het alleen maar lees.
[...]
Iedereen, ikzelf, een therapeut. Ik hoor ze het al zeggen, dat problemen in een relatie altijd de verantwoordelijkheid zijn van allebei.
Dus ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet....... door de angst voor oordelen van anderen. De mening van de buitenwereld (familie, huisarts, therapeut) bepaalt dus jouw geluk? Zij mogen niets weten want anders...... wil je daar voor de rest van de tijd met hem samen in blijven zitten?
Ik zou als ik jou was dan echt vandaag nog tegen hem zeggen dat hij weg moet gaan. Wat een opgekropt gedoe, jij bent toch niet vreemd gegaan? Word er al moe en akelig van als ik het alleen maar lees.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 2 april 2017 om 10:43
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 10:16:
[...]
Ik heb geen keuze gemaakt en ik kan geen deadline zetten op mijn gevoel.
Maar je kan jouw gevoel wel inzetten op ruzies die op niets uitlopen, geheimen bewaren uit angst voor de mening van anderen, eigenlijk een koude oorlog nietwaar? Afijn lang genoeg mee doorgaan en dan ontstaat er vanzelf een vechtscheiding.
Soms zijn er fases die duidelijk als zwart of wit aan te duiden zijn en soms is er een fase en die is grijs. In zo'n fase zit jij denk ik maar als jij "ikwilniet,ikwilniet,ikwilniet' blijft stampen en schreeuwen krijg je echt vanzelf nog veel meer van dat, wat jou echt niet toekomt. Want ook al wil jij niet, 'hetiserwel,hetiserwel,hetiserwel'.
Sterkte.
[...]
Ik heb geen keuze gemaakt en ik kan geen deadline zetten op mijn gevoel.
Maar je kan jouw gevoel wel inzetten op ruzies die op niets uitlopen, geheimen bewaren uit angst voor de mening van anderen, eigenlijk een koude oorlog nietwaar? Afijn lang genoeg mee doorgaan en dan ontstaat er vanzelf een vechtscheiding.
Soms zijn er fases die duidelijk als zwart of wit aan te duiden zijn en soms is er een fase en die is grijs. In zo'n fase zit jij denk ik maar als jij "ikwilniet,ikwilniet,ikwilniet' blijft stampen en schreeuwen krijg je echt vanzelf nog veel meer van dat, wat jou echt niet toekomt. Want ook al wil jij niet, 'hetiserwel,hetiserwel,hetiserwel'.
Sterkte.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 2 april 2017 om 11:12
quote:S-Groot schreef op 02 april 2017 @ 10:30:
[...]
Geen keuze is ook een keuze.Ik weet niet zo goed wat ik van dit topic verwacht had, maar het voelt niet echt als een opluchting om hier te schrijven. Ik voel mij aangevallen (ligt aan mij). Eerst omdat ik vreemd gereageerd heb toen ik het net hoorde, dat ik maar zwak was omdat ik mijn best ging doen. Dan omdat alles te lang duurt en ik mijn relatie op het spel zet. Ik weet niet wat ik wel nog moet doen of zeggen.
[...]
Geen keuze is ook een keuze.Ik weet niet zo goed wat ik van dit topic verwacht had, maar het voelt niet echt als een opluchting om hier te schrijven. Ik voel mij aangevallen (ligt aan mij). Eerst omdat ik vreemd gereageerd heb toen ik het net hoorde, dat ik maar zwak was omdat ik mijn best ging doen. Dan omdat alles te lang duurt en ik mijn relatie op het spel zet. Ik weet niet wat ik wel nog moet doen of zeggen.
zondag 2 april 2017 om 11:21
Goed dat je dit benoemt. Ik denk omdat je nu even helemaal niets zeker weet alles kan overkomen als een aanval. Dat snap ik best want het is ook niet niets waarin je nu zit. Misschien is het handig om dit topic voor jezelf als een draadje te zien waar jij als je het nodig hebt kan terug lezen, de woorden die je onthouden hebt kan terug zoeken op het moment dat je dit nodig hebt. Ik geloof niet dat er hier ook maar iemand is die jou aanvalt en ik lees dat er veel mensen zijn die met je mee willen denken. Dat jij, jouw handelen en jouw denken daarin meegenomen worden betekent niet dat je aangevallen wordt. We hebben hier niets meer dan jouw woorden om met mee te denken.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 2 april 2017 om 12:01
Leontien, je hebt zoveel redenen om zo vreselijk boos te zijn! Hier komen jullie zelf niet uit. Zoek een therapeut. Alleen iemand die hier niet emotioneel in staat kan jullie helpen.
Mijn zus heeft op die manier haar relatie kunnen redden. Ze zijn jaren later nog steeds erg gelukkig met elkaar. Laatst heb ik een grote ruzie tussen ze meegemaakt en was met stomheid geslagen hoe zij die ruzie weer goedmaakten. Met zeer veel respect naar elkaar toe zonder verwijten en geleerd in therapie.
Mijn zus heeft op die manier haar relatie kunnen redden. Ze zijn jaren later nog steeds erg gelukkig met elkaar. Laatst heb ik een grote ruzie tussen ze meegemaakt en was met stomheid geslagen hoe zij die ruzie weer goedmaakten. Met zeer veel respect naar elkaar toe zonder verwijten en geleerd in therapie.
zondag 2 april 2017 om 12:15
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 11:12:
[...]
Ik weet niet zo goed wat ik van dit topic verwacht had, maar het voelt niet echt als een opluchting om hier te schrijven. Ik voel mij aangevallen (ligt aan mij). Eerst omdat ik vreemd gereageerd heb toen ik het net hoorde, dat ik maar zwak was omdat ik mijn best ging doen. Dan omdat alles te lang duurt en ik mijn relatie op het spel zet. Ik weet niet wat ik wel nog moet doen of zeggen.
Leontien, als je een topic over relatieproblemen opent op het VIVA-forum, komen er meestal reacties in de trant van: "Dat zou mij nooit overkomen."/ "Dat zou niemand mij flikken."/ "Ik had hem verrot gescholden en op de bank laten slapen."/ "Gooi je relatie in de vuilnisbak en ga verhuizen."
Ik vind het geen zwakte om door te zetten of je best te doen, maar je moet er zelf niet aan onderdoor gaan. Als jij in dubio zit, malende gedachten hebt, denk ik dat je er goed aan doet om met een psycholoog of relatietherapeut te gaan praten. Die heeft geheimhoudingsplicht. (Je hebt geen doorverwijzing van de huisarts nodig.) Allereerst is het belangrijk dat je je verhaal kan vertellen. Want aan je familie/vrienden/collega's heb je waarschijnlijk niets verteld.
[...]
Ik weet niet zo goed wat ik van dit topic verwacht had, maar het voelt niet echt als een opluchting om hier te schrijven. Ik voel mij aangevallen (ligt aan mij). Eerst omdat ik vreemd gereageerd heb toen ik het net hoorde, dat ik maar zwak was omdat ik mijn best ging doen. Dan omdat alles te lang duurt en ik mijn relatie op het spel zet. Ik weet niet wat ik wel nog moet doen of zeggen.
Leontien, als je een topic over relatieproblemen opent op het VIVA-forum, komen er meestal reacties in de trant van: "Dat zou mij nooit overkomen."/ "Dat zou niemand mij flikken."/ "Ik had hem verrot gescholden en op de bank laten slapen."/ "Gooi je relatie in de vuilnisbak en ga verhuizen."
Ik vind het geen zwakte om door te zetten of je best te doen, maar je moet er zelf niet aan onderdoor gaan. Als jij in dubio zit, malende gedachten hebt, denk ik dat je er goed aan doet om met een psycholoog of relatietherapeut te gaan praten. Die heeft geheimhoudingsplicht. (Je hebt geen doorverwijzing van de huisarts nodig.) Allereerst is het belangrijk dat je je verhaal kan vertellen. Want aan je familie/vrienden/collega's heb je waarschijnlijk niets verteld.
zondag 2 april 2017 om 12:16
quote:marretje23 schreef op 02 april 2017 @ 12:01:
Leontien, je hebt zoveel redenen om zo vreselijk boos te zijn! Hier komen jullie zelf niet uit. Zoek een therapeut. Alleen iemand die hier niet emotioneel in staat kan jullie helpen.
Mijn zus heeft op die manier haar relatie kunnen redden. Ze zijn jaren later nog steeds erg gelukkig met elkaar. Laatst heb ik een grote ruzie tussen ze meegemaakt en was met stomheid geslagen hoe zij die ruzie weer goedmaakten. Met zeer veel respect naar elkaar toe zonder verwijten en geleerd in therapie.
Therapie kan nooit goedmaken wat er kapot gegaan is.
Ik zou nu zwanger moeten zijn van mijn tweede kind.
Leontien, je hebt zoveel redenen om zo vreselijk boos te zijn! Hier komen jullie zelf niet uit. Zoek een therapeut. Alleen iemand die hier niet emotioneel in staat kan jullie helpen.
Mijn zus heeft op die manier haar relatie kunnen redden. Ze zijn jaren later nog steeds erg gelukkig met elkaar. Laatst heb ik een grote ruzie tussen ze meegemaakt en was met stomheid geslagen hoe zij die ruzie weer goedmaakten. Met zeer veel respect naar elkaar toe zonder verwijten en geleerd in therapie.
Therapie kan nooit goedmaken wat er kapot gegaan is.
Ik zou nu zwanger moeten zijn van mijn tweede kind.
zondag 2 april 2017 om 12:22
zondag 2 april 2017 om 12:24
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 07:47:
[...]
Ik weet niet wat ik nodig heb van hem en of ik dit ooit een plekje kan geven.
Ik zal hier niet over spreken met iemand in mijn omgeving, ook niet met de huisarts, want anders zal hij altijd de man blijven die vreemd is gegaan en ik de domme bedrogen vrouw. Ik heb geen zin om in therapie te gaan omdat hij een fout heeft gemaakt, ik zie niet in wat ik daaraan zou hebben en ik heb helemaal geen zin om te horen wat ik allemaal verkeerd heb gedaan.Zo kom je nergens natuurlijk.
[...]
Ik weet niet wat ik nodig heb van hem en of ik dit ooit een plekje kan geven.
Ik zal hier niet over spreken met iemand in mijn omgeving, ook niet met de huisarts, want anders zal hij altijd de man blijven die vreemd is gegaan en ik de domme bedrogen vrouw. Ik heb geen zin om in therapie te gaan omdat hij een fout heeft gemaakt, ik zie niet in wat ik daaraan zou hebben en ik heb helemaal geen zin om te horen wat ik allemaal verkeerd heb gedaan.Zo kom je nergens natuurlijk.
zondag 2 april 2017 om 12:32
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 12:16:
[...]
Therapie kan nooit goedmaken wat er kapot gegaan is.
Ik zou nu zwanger moeten zijn van mijn tweede kind.
Wonden kunnen helen maar dat duurt tijd en daar moet je hard voor werken.
Ik snap dat je hele toekomst naar de maan is. Je bent je man kwijt zoals je dacht dat hij was en het plan dat jullie als jullie kind 1,5 zou zijn voor een tweede zouden gaan, is nu ook op de lange baan geschoven.
Feit blijft dat de situatie is zoals hij is.
[...]
Therapie kan nooit goedmaken wat er kapot gegaan is.
Ik zou nu zwanger moeten zijn van mijn tweede kind.
Wonden kunnen helen maar dat duurt tijd en daar moet je hard voor werken.
Ik snap dat je hele toekomst naar de maan is. Je bent je man kwijt zoals je dacht dat hij was en het plan dat jullie als jullie kind 1,5 zou zijn voor een tweede zouden gaan, is nu ook op de lange baan geschoven.
Feit blijft dat de situatie is zoals hij is.
zondag 2 april 2017 om 12:58
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 12:16:
[...]
Therapie kan nooit goedmaken wat er kapot gegaan is.
Ik zou nu zwanger moeten zijn van mijn tweede kind.
Ja, je planning loopt in de war. Je droomplaatje is in gruzelementen.
Ongeveer alle vrouwen hier op het forum hebben een leven dat niet volgens de planning verliep en anders ging dan ze hoopten.
Mijn partner had in één dag zware schulden gemaakt, waardoor we onze verhuisplannen moesten staken.
Dat was kut. Degene die ik dacht te kunnen vertrouwen, had me belazerd. En de fijne nieuwe woning ging niet door.
Het was zijn schuld. (Letterlijk en figuurlijk.)
En ik vond dat ik het niet had uitgelokt. Ik was er niet bij.
Ik kon duizend keer tegen mezelf zeggen: "Het had niet mogen gebeuren. Die ene dag had niet mogen plaatsvinden." Maar het was gebeurd. Wat is gebeurd kan je niet meer ongedaan maken, hoe kut het ook is.
En weet je, het hielp me om er met een vriendin over te praten, om te bespreken wat ik nu verder wilde.
Het helpt al, als je je niet alleen voelt, als je gehoord wordt.
Je wil niet naar een therapeut toe, omdat hij de bad guy is.
Zit je over een jaar boos naar hem te staren, omdat je een baby in je armen had willen hebben?
Meid, ga met iemand praten.
Verzoek: willen jullie dit alsjeblieft niet quoten.
[...]
Therapie kan nooit goedmaken wat er kapot gegaan is.
Ik zou nu zwanger moeten zijn van mijn tweede kind.
Ja, je planning loopt in de war. Je droomplaatje is in gruzelementen.
Ongeveer alle vrouwen hier op het forum hebben een leven dat niet volgens de planning verliep en anders ging dan ze hoopten.
Mijn partner had in één dag zware schulden gemaakt, waardoor we onze verhuisplannen moesten staken.
Dat was kut. Degene die ik dacht te kunnen vertrouwen, had me belazerd. En de fijne nieuwe woning ging niet door.
Het was zijn schuld. (Letterlijk en figuurlijk.)
En ik vond dat ik het niet had uitgelokt. Ik was er niet bij.
Ik kon duizend keer tegen mezelf zeggen: "Het had niet mogen gebeuren. Die ene dag had niet mogen plaatsvinden." Maar het was gebeurd. Wat is gebeurd kan je niet meer ongedaan maken, hoe kut het ook is.
En weet je, het hielp me om er met een vriendin over te praten, om te bespreken wat ik nu verder wilde.
Het helpt al, als je je niet alleen voelt, als je gehoord wordt.
Je wil niet naar een therapeut toe, omdat hij de bad guy is.
Zit je over een jaar boos naar hem te staren, omdat je een baby in je armen had willen hebben?
Meid, ga met iemand praten.
Verzoek: willen jullie dit alsjeblieft niet quoten.
zondag 2 april 2017 om 13:10
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 11:12:
[...]
Ik weet niet zo goed wat ik van dit topic verwacht had, maar het voelt niet echt als een opluchting om hier te schrijven. Ik voel mij aangevallen (ligt aan mij). Eerst omdat ik vreemd gereageerd heb toen ik het net hoorde, dat ik maar zwak was omdat ik mijn best ging doen. Dan omdat alles te lang duurt en ik mijn relatie op het spel zet. Ik weet niet wat ik wel nog moet doen of zeggen.
Jammer dat je je aangevallen voelt.
Ik probeer je juist te helpen.
Ik leef echt met je mee.
Ook ik heb toen ik met mijn ex ging mezelf vernederd. Hij ging niet vreemd, ging om wat anders. Nu denk ik: was ik dat toen? Huh?
Was mezelf helemaal kwijt. Zit eigenlijk niet in mij en toch deed ik het. Omdat ik zoveel van hem hield.
Overkomt zovelen. Is een leerproces.
Ik zou het nu anders doen. En vóór ik mijn ex kon deed ik het ook al anders.
Probeer wat meer open te zijn en heb maling aan wat een ander denkt, schat.
Ik heb er veel met mijn lieve moeder over gesproken. Wat een goede hulp!
Wees niet bang voor wat anderen zeggen, bedoelen het goed en spiegelen je voor jouw bestwil. Zo word je mentaal sterker. Power!
En gaan je angsten weg.
[...]
Ik weet niet zo goed wat ik van dit topic verwacht had, maar het voelt niet echt als een opluchting om hier te schrijven. Ik voel mij aangevallen (ligt aan mij). Eerst omdat ik vreemd gereageerd heb toen ik het net hoorde, dat ik maar zwak was omdat ik mijn best ging doen. Dan omdat alles te lang duurt en ik mijn relatie op het spel zet. Ik weet niet wat ik wel nog moet doen of zeggen.
Jammer dat je je aangevallen voelt.
Ik probeer je juist te helpen.
Ik leef echt met je mee.
Ook ik heb toen ik met mijn ex ging mezelf vernederd. Hij ging niet vreemd, ging om wat anders. Nu denk ik: was ik dat toen? Huh?
Was mezelf helemaal kwijt. Zit eigenlijk niet in mij en toch deed ik het. Omdat ik zoveel van hem hield.
Overkomt zovelen. Is een leerproces.
Ik zou het nu anders doen. En vóór ik mijn ex kon deed ik het ook al anders.
Probeer wat meer open te zijn en heb maling aan wat een ander denkt, schat.
Ik heb er veel met mijn lieve moeder over gesproken. Wat een goede hulp!
Wees niet bang voor wat anderen zeggen, bedoelen het goed en spiegelen je voor jouw bestwil. Zo word je mentaal sterker. Power!
En gaan je angsten weg.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
zondag 2 april 2017 om 13:11
quote:Leontien_ schreef op 02 april 2017 @ 11:12:
[...]
Ik weet niet zo goed wat ik van dit topic verwacht had, maar het voelt niet echt als een opluchting om hier te schrijven. Ik voel mij aangevallen (ligt aan mij). Eerst omdat ik vreemd gereageerd heb toen ik het net hoorde, dat ik maar zwak was omdat ik mijn best ging doen. Dan omdat alles te lang duurt en ik mijn relatie op het spel zet. Ik weet niet wat ik wel nog moet doen of zeggen.
Dit is een eerlijke vraag: wat voor soort reacties geven jou opluchting?
Dat je je aangevallen voelt is logisch omdat je volledig (?) verrast bent door het vreemdgaan van je partner. Dit zag je niet aankomen na 9 jaar op een roze wolk te hebben gezeten. De posts inclusief de mijne die aanstippen dat je je eigen aandeel over het hoofd ziet of je verantwoordelijkheid niet weet te nemen, komen terecht als aanval over terwijl ze bedoeld zijn om je uit het hopeloze gevoel te trekken en je op een plek te plaatsen waar je wel regie en zeggenschap hebt over de koers van je relatie. Meer eigenlijk dan je relatie, koers over je eigen gevoelens, gedachten en reacties.
Wat je meer nodig hebt dan opluchting is regie over jezelf. Verwijten maken, boos blijven, hangen in een slachtofferrol ontnemen jou regie (lees: kracht) over jezelf. En dat is wat ik bedoelde met dat angst om je partner te verliezen je berooft van helderheid (je bent nu in de war), het berooft je van een solide basis in je zelf om bewuste keuzes te maken die goed zijn voor jou en je zoontje. Het is geen aanval om iemand te wijzen op waar de winst ligt en waar het verlies ligt. Het is jammer dat je het zo opvat want daarmee snijd je je af van echte oplossingen.
Met iemand hierover praten een psych bijvoorbeeld is winst. Verwijten maken en boos blijven is verlies. Hulp inschakelen is winst. Eerlijk zeggen dat je in de war bent en handvatten krijgen om met je boosheid om te gaan of te snappen waar de schoen werkelijk wringt is winst. Bijval en je gelijk zoeken in wat je voelt op een forum of bij bekenden is verlies. Je wint er niks mee als 100 mensen roepen dat je gelijk hebt. Je voelt je nog steeds klote en 100 mensen steunen jou in je klote voelen.
[...]
Ik weet niet zo goed wat ik van dit topic verwacht had, maar het voelt niet echt als een opluchting om hier te schrijven. Ik voel mij aangevallen (ligt aan mij). Eerst omdat ik vreemd gereageerd heb toen ik het net hoorde, dat ik maar zwak was omdat ik mijn best ging doen. Dan omdat alles te lang duurt en ik mijn relatie op het spel zet. Ik weet niet wat ik wel nog moet doen of zeggen.
Dit is een eerlijke vraag: wat voor soort reacties geven jou opluchting?
Dat je je aangevallen voelt is logisch omdat je volledig (?) verrast bent door het vreemdgaan van je partner. Dit zag je niet aankomen na 9 jaar op een roze wolk te hebben gezeten. De posts inclusief de mijne die aanstippen dat je je eigen aandeel over het hoofd ziet of je verantwoordelijkheid niet weet te nemen, komen terecht als aanval over terwijl ze bedoeld zijn om je uit het hopeloze gevoel te trekken en je op een plek te plaatsen waar je wel regie en zeggenschap hebt over de koers van je relatie. Meer eigenlijk dan je relatie, koers over je eigen gevoelens, gedachten en reacties.
Wat je meer nodig hebt dan opluchting is regie over jezelf. Verwijten maken, boos blijven, hangen in een slachtofferrol ontnemen jou regie (lees: kracht) over jezelf. En dat is wat ik bedoelde met dat angst om je partner te verliezen je berooft van helderheid (je bent nu in de war), het berooft je van een solide basis in je zelf om bewuste keuzes te maken die goed zijn voor jou en je zoontje. Het is geen aanval om iemand te wijzen op waar de winst ligt en waar het verlies ligt. Het is jammer dat je het zo opvat want daarmee snijd je je af van echte oplossingen.
Met iemand hierover praten een psych bijvoorbeeld is winst. Verwijten maken en boos blijven is verlies. Hulp inschakelen is winst. Eerlijk zeggen dat je in de war bent en handvatten krijgen om met je boosheid om te gaan of te snappen waar de schoen werkelijk wringt is winst. Bijval en je gelijk zoeken in wat je voelt op een forum of bij bekenden is verlies. Je wint er niks mee als 100 mensen roepen dat je gelijk hebt. Je voelt je nog steeds klote en 100 mensen steunen jou in je klote voelen.