Relaties
alle pijlers
Ontzettend stom
dinsdag 4 april 2017 om 18:31
quote:veni-vidi-vici schreef op 04 april 2017 @ 11:41:
[...]
Bedankt! Heb erg veel aan je bericht. Ik heb donderdag een afspraak staan. Dat is het juist met emotie op dat moment denk ik "nee dit mag niet"! En vervolgens denk ik "oh ben mijn doel wel totaal voorbij gegaan heb onnodig zo gereageerd", wat weer zorgt dat de ander persoon ook stom reageert en er een totaal nieuwe ruzie is ontstaan.. terwijl ik gewoon een doel heb. En dat is zeker iets uit het verleden. Eerst geleerd van mijn moeder dat je veel geduld moeten hebben en vooral niks zeggen.. en vervolgens leert ze mij later dat ik alles moet zeggen wat mij dwarszit alleen weet niet hoe!
Ik ga ermee aan de slag en hopelijk zal ik het gaan leren om geen dwijl te zijn.
Super dat je doorzet! En ja dat is verwarrend. Misschien is geweldloze communicatie iets voor je. Zelf nooit gelezen hier, maar schijnt een fijne handvat te zijn hoe te communiceren zonder de ander te kwetsen. En ook de omgang met emoties/gevoel.
Je hebt ook workshops hiervan. Wilde ooit eens gaan,maar was helaas afgezegd. Was volgens mij ook best betaalbaar.
Verder hielp het boek 'how to talk to kids' mij ook!
Succes!
[...]
Bedankt! Heb erg veel aan je bericht. Ik heb donderdag een afspraak staan. Dat is het juist met emotie op dat moment denk ik "nee dit mag niet"! En vervolgens denk ik "oh ben mijn doel wel totaal voorbij gegaan heb onnodig zo gereageerd", wat weer zorgt dat de ander persoon ook stom reageert en er een totaal nieuwe ruzie is ontstaan.. terwijl ik gewoon een doel heb. En dat is zeker iets uit het verleden. Eerst geleerd van mijn moeder dat je veel geduld moeten hebben en vooral niks zeggen.. en vervolgens leert ze mij later dat ik alles moet zeggen wat mij dwarszit alleen weet niet hoe!
Ik ga ermee aan de slag en hopelijk zal ik het gaan leren om geen dwijl te zijn.
Super dat je doorzet! En ja dat is verwarrend. Misschien is geweldloze communicatie iets voor je. Zelf nooit gelezen hier, maar schijnt een fijne handvat te zijn hoe te communiceren zonder de ander te kwetsen. En ook de omgang met emoties/gevoel.
Je hebt ook workshops hiervan. Wilde ooit eens gaan,maar was helaas afgezegd. Was volgens mij ook best betaalbaar.
Verder hielp het boek 'how to talk to kids' mij ook!
Succes!
woensdag 5 april 2017 om 07:24
quote:veni-vidi-vici schreef op 04 april 2017 @ 22:47:
How to talk with kids. Check!
Meestal probeer ik niks te zeggen als er teveel emoties zijn. En vervolgens komt alles er een keer uit. Gewoon wel gemeend en vooral wat ik daarbij voel. Maar nu had ik van mijn ex gehoord dat hij vindt dat ik alleen vanuit mijn perspectief kijk en vingers loop te wijzen. Dat wil ik natuurlijk ook niet om meteen de slachtofferrol aan te nemen. Heb daar een hekel aan en dan blijk ik eigenlijk zelf zo te zijn. Zo probeer ik ook tijdig aan te geven dat ik iets niet leuk vindt zodat het niet gaat "escaleren" en als daar geen gehoor aan wordt gegeven ga ik schreeuwen om aandacht en erkenning.
Ik wil helemaal niet zo zijn. En besef dat wel mar er wat aan doen is zo moeilijk. Ik maak allerlei afspraken met mijzelf die ik niet na kom puntje bij paaltje.
Ik dacht altijd dat mijn thuissituatie; geen familie, depressieve moeder die aan zelfmoord denkt maar het ook enerzijds niet durft om haar kinderen op deze "kwaadaardige" aardbol achter te laten, mij niets had gedaan. Ik ben de oudste dus moest altijd sterk zijn en wist zeker dat ik het altijd anders zou doen en mensen niet over mij heen laat lopen.
Maar dit gaat totaal fout. Ik blijf bij een man die mij keer op keer belazerd en ik word boos en ga uit machteloosheid schreeuwen en janken en zoek vervolgens de fout bij mijzelf en bied mijn excuses aan.
Ik heb dit nooit gehad dit is echt iets van 2 jaar.
En zoals iemand had gezegd "je weet het allemaal beter waarom blijf je dan in deze situati ik weet het echt niet. Het is een gevoel dat ik niet beter verdien en blij moet zijn dat er iemand van mij houdt. Het is zo wazig en ben blij dat er binnenkort een gesprek is bij de huisarts.
Nu snap ik waarom de psychologen van mijn moeder mij altijd vroegen of ik ook ergens last van had en dat het wel zwaar zou zijn en of ik behoefte had aan een gesprek om te kunnen ventileren. Ik zei dan altijd stoer" nee hoor het gaat prima" en op dat moment voelde het ook zo.
Ot. Nu gaat het btw stukken beter met mijn moeder die krijgt goede begeleiding en maakt echt stappen.
Jeetje zeg! Oef wat heftig!
Ik herken bepaalde stukken heel goed. Ik was ook stoer en dacht altijd; wat hebben andere kinderen toch veel problemen..ik voel me goed hoor!
Jaja..totdat mijn depressie kwam. En een depressie staat voor angst en woede...
Allllesss ook opgekropt. Dat moest ook in die tijd! Als je iets niet aankan als kind, ga je dissocieeren. Je gaat overleven. Waarschijnlijk ben je al die tijd afstand gaan doen van je gevoel.
Ik had echt een super therapeut. Niet van de methodieken, niet iemand die zomaar wat lulde..nee hij keek echt samen met mij terug en legde uit hoe het werkte. Hierdoor ga je ook al verwerken. Vooral in mijn dromen ontzettend veel verwerkt.
Ik scheen onwijs boos en bang voor mijn vader te zijn. Kon er letterlijk niks van herinneren...
Maar in mijn dromen werd dat duidelijk. En mijn therapeut was zo goed, dat hij via mijn ex de linken kon leggen naar mijn verleden.
Hierdoor vielen de puzzelstukjes op zijn plek.
Moet wel zeggen dat ik er nog lang niet ben. Patronen zitten heel diep en ik ben echt mega slecht in loslaten (dmv mijn extreme angsten).
Maar ik ben bewust en dat had ik keihard nodig.
Maar eigenlijk kan je dus verder leven zonder dat er iets aan de hand lijkt te zijn. Tot je geest/lichaam het aankan of juist niet meer kan onderdrukken komt het eruit.
Ik vind je heel streng (herkenbaar:)).
Je mag anders als je wilt ook wel even een pb sturen!
Misschien kan je aan je huisarts vragen of hij iemand kent die ervaring heeft met dissociatie en onveilige hechting en traumaverwerking.
How to talk to kids is heeel down to earth. Maar omdat het zo simpel is, werkte het voor mij!
Ik werk met kids en wil dat zij wel leren omgaan met emoties, struggelingen en er gewoon mogen zijn.
En zelfs dat is lastig, want je eigen stukken zijn overheersend. Maar een mooie uitdaging vind ik het:)!
How to talk with kids. Check!
Meestal probeer ik niks te zeggen als er teveel emoties zijn. En vervolgens komt alles er een keer uit. Gewoon wel gemeend en vooral wat ik daarbij voel. Maar nu had ik van mijn ex gehoord dat hij vindt dat ik alleen vanuit mijn perspectief kijk en vingers loop te wijzen. Dat wil ik natuurlijk ook niet om meteen de slachtofferrol aan te nemen. Heb daar een hekel aan en dan blijk ik eigenlijk zelf zo te zijn. Zo probeer ik ook tijdig aan te geven dat ik iets niet leuk vindt zodat het niet gaat "escaleren" en als daar geen gehoor aan wordt gegeven ga ik schreeuwen om aandacht en erkenning.
Ik wil helemaal niet zo zijn. En besef dat wel mar er wat aan doen is zo moeilijk. Ik maak allerlei afspraken met mijzelf die ik niet na kom puntje bij paaltje.
Ik dacht altijd dat mijn thuissituatie; geen familie, depressieve moeder die aan zelfmoord denkt maar het ook enerzijds niet durft om haar kinderen op deze "kwaadaardige" aardbol achter te laten, mij niets had gedaan. Ik ben de oudste dus moest altijd sterk zijn en wist zeker dat ik het altijd anders zou doen en mensen niet over mij heen laat lopen.
Maar dit gaat totaal fout. Ik blijf bij een man die mij keer op keer belazerd en ik word boos en ga uit machteloosheid schreeuwen en janken en zoek vervolgens de fout bij mijzelf en bied mijn excuses aan.
Ik heb dit nooit gehad dit is echt iets van 2 jaar.
En zoals iemand had gezegd "je weet het allemaal beter waarom blijf je dan in deze situati ik weet het echt niet. Het is een gevoel dat ik niet beter verdien en blij moet zijn dat er iemand van mij houdt. Het is zo wazig en ben blij dat er binnenkort een gesprek is bij de huisarts.
Nu snap ik waarom de psychologen van mijn moeder mij altijd vroegen of ik ook ergens last van had en dat het wel zwaar zou zijn en of ik behoefte had aan een gesprek om te kunnen ventileren. Ik zei dan altijd stoer" nee hoor het gaat prima" en op dat moment voelde het ook zo.
Ot. Nu gaat het btw stukken beter met mijn moeder die krijgt goede begeleiding en maakt echt stappen.
Jeetje zeg! Oef wat heftig!
Ik herken bepaalde stukken heel goed. Ik was ook stoer en dacht altijd; wat hebben andere kinderen toch veel problemen..ik voel me goed hoor!
Jaja..totdat mijn depressie kwam. En een depressie staat voor angst en woede...
Allllesss ook opgekropt. Dat moest ook in die tijd! Als je iets niet aankan als kind, ga je dissocieeren. Je gaat overleven. Waarschijnlijk ben je al die tijd afstand gaan doen van je gevoel.
Ik had echt een super therapeut. Niet van de methodieken, niet iemand die zomaar wat lulde..nee hij keek echt samen met mij terug en legde uit hoe het werkte. Hierdoor ga je ook al verwerken. Vooral in mijn dromen ontzettend veel verwerkt.
Ik scheen onwijs boos en bang voor mijn vader te zijn. Kon er letterlijk niks van herinneren...
Maar in mijn dromen werd dat duidelijk. En mijn therapeut was zo goed, dat hij via mijn ex de linken kon leggen naar mijn verleden.
Hierdoor vielen de puzzelstukjes op zijn plek.
Moet wel zeggen dat ik er nog lang niet ben. Patronen zitten heel diep en ik ben echt mega slecht in loslaten (dmv mijn extreme angsten).
Maar ik ben bewust en dat had ik keihard nodig.
Maar eigenlijk kan je dus verder leven zonder dat er iets aan de hand lijkt te zijn. Tot je geest/lichaam het aankan of juist niet meer kan onderdrukken komt het eruit.
Ik vind je heel streng (herkenbaar:)).
Je mag anders als je wilt ook wel even een pb sturen!
Misschien kan je aan je huisarts vragen of hij iemand kent die ervaring heeft met dissociatie en onveilige hechting en traumaverwerking.
How to talk to kids is heeel down to earth. Maar omdat het zo simpel is, werkte het voor mij!
Ik werk met kids en wil dat zij wel leren omgaan met emoties, struggelingen en er gewoon mogen zijn.
En zelfs dat is lastig, want je eigen stukken zijn overheersend. Maar een mooie uitdaging vind ik het:)!