Jong en burnout

Vienna, hahaha ja ze zijn echt vreselijk ondeugend! Heel grappig om naar te kijken. Vorig jaar was er een veulentje geboren, dus die is nu bijna een jaar oud, die loopt soms ook steeds heel ondeugend al de andere paardjes te pesten. Dat ziet er zo grappig uit! In mei komt er nog een veulentje als het goed gaat, zo lief! . Die zijn inderdaad net zo groot als de hond van de buren, haha.

Dank voor je uitleg vwb EMDR. Tot nu toe zijn er 2 sessie gepland, ik ben heel erg benieuwd hoe het zal gaan!



Hoe is je afspraak met je therapeut gegaan? Is het meegevallen?



Theekransjes, ja die zuidas lijkt me een wereld opzich. Ik moet zeggen dat ik er nog nooit geweest ben irl, dus wie weet is het in het echt helemaal anders . Ik vind 60 uur werken opzich helemaal geen probleem, als dat echt even nodig is, omdat er gewoon echt even iets af moet. Dat heb je gewoon soms. Als het 60 uur werken is omdat dat een soort van statussymbool word, omdat het stoer is om altijd 60 uur te werken (voor het getalletje), dan kan ik er wel erg slecht tegen. Dat vond ik in die aflevering wel naar voren komen, maar daar krijg ik wel wat de rillingen van .



Ja ik vind het soms ook heerlijk om van die vreselijk simpele tv series te kijken! Of films, ook tof, haha. Heerlijk Gewoon verstand op 0 en gaan. Als het maar beweegt dan ;P.



Hier gaat het redelijk. Ik ben nog voornamelijk aan het bijkomen van de emoties van afgelopen week. Ook dat gedoe met mijn kies heeft een behoorlijk gat geslagen in mijn energie volgens mij . Heb wel echt het idee dat ik weer even een stapje terug moet doen. Vandaag heb ik dan ook een heerlijk bijkom dagje, geen afspraken, en alleen maar gewoon dingen doen waar ik op dat moment zin in heb. Heerlijk.



Morgen ga ik samen met mijn man een nieuwe tent uitzoeken. We gaan naar een winkel waar ze alle tenten die uit onze internetselectie gekomen zijn opgezet hebben staan en dan even kijken. Kijken of het goed gaat energietechnisch!



Hebben jullie nog leuke weekendplannen?

Net de aflevering van Sophie terug gekeken.

Dat van die cultuur van die mensen die 60 uur werken ken ik. Mijn vader is zo en een jaar voordat ik een burn-out kreeg hebben we daar nog ruzie over gehad.

Ik had een baan waarbij er verlangd werd dat je 24/7 bereikbaar was, die flikten het ook nog om twee keer tijdens mijn vakantie te bellen of sms' en. Plus nog het werk zelf met agressie en weinig veiligheid bij (bepaalde) collega's. Mijn vader vond dat je pas mee telde als je 40+ uren werkt. Hij is een hele harde werker, werkt zijn hele leven al meer dan 60 uur per week. Maar ik kan het niet.

Ik denk dat het vanaf toen ook fout is gegaan. Ik kwam niet meer tot rust op vrije dagen omdat mijn werk altijd wel belde, sms'te of mailde.



Dat AUM lijkt me echt helemaal niks



Say Yes vind ik ook een heerlijk programma Maar ik keek vooral veel kookprogramma's.



Balen van je zware week Rodelimo, heb je al wat minder pijn aan je ex-kies? Hopelijk kom je vandaag tot rust En veel plezier morgen met tent uitzoeken!



Ik heb vanochtend gewerkt, straks gaan we eten bij mijn familie. Morgen ga ik uit eten en zondag langs schoonfamilie. Die hebben niet al te veel begrip voor mijn burn-out en ben er al even niet geweest, dus dan heb ik weer een paar weken tijd om niet 'mee te hoeven'.

Leuk die jonge paardjes. Eigenlijk alle (jonge) dieren . Ik kan me daar ook wel mee vermaken. Daarnaast inderdaad lekker veel no-brainers van series kijken en ook lekker suf veel natuurfilms.

Balen Rodelimo, die ex-kies kun je natuurlijk missen als kiespijn. Het gaat wel weer over maar het is even de kiezen op elkaar. Oh mensen, slechte woordspelingen hier . Het zal wel tijd zijn voor weekend.



Jouw familie klinkt niet heel begripvol Summer . Met een vader die zulke hoge normen heeft wat betreft werkethos is het niet heel gek dat dat de norm wordt. Op zich is er denk ik ook niet veel mis met hard werken, als er ook maar weer periodes volgen van rust en ontspanning. Ik werkte ook voor een enorm bedrijf met enorme werkdruk. Tel daar wat energiezuigers zoals uitgelegd in Sophie's programma (slechte manager, weinig eigen input mogelijk etc.) en je loopt leeg voor je het weet.



Ik vind wel dat er een verschil zit tussen werk en werk. Vroeger werkte men nog 6 dagen per week, maar vaak had iedereen zijn eigen taak en was het nog veel lichamelijk werk. Mijn schoonouders begrijpen dan ook totaal niet hoe ik nou zo moe kon worden van een beetje op kantoor zitten. Het vele kantoor- en computerwerk en intellectuele uitdaging vergt nogal wat van je hersenen. Ik zou die Zuidas dan ook echt never nooit niet als mijn werkplek willen. Het lijkt me een behoorlijke nepwereld. Ik ben eerlijk gezegd nog altijd verbaasd over hoeveel mensen burn out zijn tegenwoordig. We leven toch best wel in een veeleisende maatschappij.



Maar het goede nieuws is dat we er weer bovenop komen. Het gaat al een paar weken behoorlijk de goede kant weer op met mij. Ik begin me eindelijk weer een beetje mijzelf te voelen. Vandaag ben ik naar de kapper geweest. Het was nog wel even volhouden, want het lawaai van de fohn en van hard kletsende andere klanten vind ik nog wel een dingetje, maar ik ben blij met het resultaat. Goed weekend iedereen

Ik begrijp waarom mijn vader zo deed, maar sinds dat ik een burn-out heb, probeert hij heel erg zijn best om het te begrijpen en er - op zijn manier - rekening mee te houden Achteraf heeft hij ook zijn excuses aangeboden, omdat hij van veel dingen niet door had dat ik het allemaal deed.



Kantoor -en computerwerk vind ik ook erg vermoeiend, vind het heel knap van mensen dat ze dat fulltime kunnen volhouden. En tuurlijk raak je daar vermoeid van!

Vervelend dat je schoonouders dat niet begrijpen



De maatschappij is ook veeleisend inderdaad. Zoveel keus, maar aan de andere kant moet je wel het allemaal perfect kunnen. School, stage, werk, kinderen, huishouden, sociale contacten..



Fijn dat je je weer jezelf begint te voelen Ben je weer een beetje bijgekomen van de kapper?





Ik raak bijvoorbeeld in de stress als ik denk aan de toekomst. Hoe ik alles moet gaan combineren etc.

Heb volgende week gesprek met mijn praktijkondersteuner, opdracht was om op te schrijven waar ik tegen aanloop in het leven. Is toch een waslijst geworden

Mijn laptop viel uit en ben mijn hele bericht kwijt. Hier een korte versie:



Dit weekend Sophie gekeken en die AUM is echt raar. Lijkt op toneelschool.



Rodelimo: hoe gaat het met je tandpijn? Al een beetje beter? Tentshoppen gelukt? Gaan jullie met de tent op vakantie?



Summer: viel het bezoek met je familie mee? Fijn dat je vader echt zijn best doet om je te begrijpen. Lijkt mij geen makkelijke opdracht: opschrijven waar je tegenaan loopt in het leven? Kan mij voorstellen dat het best een lijst geworden is. Succes met het gesprek. De bubbel werkt ook bij HSP



Pussywillow: heerlijk dat je, je steeds meer jezelf voelt!



Gesprek met de therapeut ging beter dan de vorige keer. Voornaamste conclusie: deze BO is meer lichamelijk en daar moet ik anders mee omgaan. Heb nu een schema voor mezelf gemaakt om te kijken hoeveel beweging ik krijg en of mijn eigen lichamelijk grenzen kan aanvoelen en accepteren.



Hoe was jullie weekend?

Hallo allemaal! Ik heb al een tijdje niets geschreven. Tijd voor een positieve update. Het gaat namelijk best goed naar omstandigheden. De afgelopen heb ik weer meer energie én zin om dingen op te pakken. Ik ga nu 1x per week naar mijn werk en de andere dagen werk ik een paar uurtjes thuis. Ook hobbies e.d. begin ik weer op te pakken. Ook mijn stemming is erg vooruit gegaan, heb nu al een paar weken geen ernstige aanval van depressiviteit gehad. Wel moet ik goed op mijn grenzen letten. Want als ik te veel doe, dan is er meteen weer angst, somberheid en paniek. Dus nee, ik ben nog niet beter, maar ik voel mij weer steeds vaker mijzelf en krijg weer vertrouwen in mijn herstel.



Ik heb Sophie teruggekeken. Ik vind het jammer dat alles zo vluchtig aan bod komt en dat er weinig verdieping in zit. Ik denk niet dat het mensen een beter beeld geeft bij wat een BO is. Om de AUM hebben wij hier thuis ontzettend zitten lachen. Ik zou zelf zoiets écht niet kunnen, ben daar veel te geremd voor. Maar eerlijk is eerlijk, wat die begeleider zei was wel de spijker op zijn kop; dat je een BO niet met je hoofd, je intellect op kan lossen, maar dat het over je gevoel gaat. Ik ben het daar in elk geval wel mee eens. Je grenzen kun je wel beredeneren, maar in feite kun je ze alleen maar voelen. Mijn BO heeft echt veel te maken gehad met mijn grenzen niet willen aanvoelen en aan bepaalde verwachtingen van mijzelf en van anderen willen voldoen.



Allemaal weer veel sterkte/succes!

Even behoefte weer hier te schrijven. Een tijdje kon ik alles niet meer goed volgen en eigenlijk nog steeds niet. Welkom aan iedereen die ik nog niet welkom heb geheten



Na een roerige periode lijkt alles nu vorm te krijgen. Ik mag ergens dagbesteding doen, creatief knutselen. Ik heb een nieuwe therapeut gevonden en een begeleider waar ik 1x per week een uitje mee ga doen. Eindelijk wat duidelijkheid en hopelijk volgt straks de rust.

Wat een gedoe om alles te regelen en te krijgen zodat jezelf er ook prettig bij voelt. Zorg komt mij in iedergeval niet aanwaaien.



Wat positief is, is dat ik nu soms ergens energie van krijg in plaats van dat alles mij alleen maar energie kost.



Verder veel spanning bij mijn nieuwe therapie, ik hoop dat het een goede keuze is en ik er verder mee kom. Ik hoop er wat traumatische dingen te verwerken.



Ik ben nog steeds erg snel vermoeid



Ik zag in de psychologie iets staan over hechting. Ik ben niet goed gehecht heb het nu van meerder psychologen gehoord, best verdrietig. Ik wist het natuurlijk wel, want mij hechten in een relatie is ook moeilijk, te spannend vaak, ik voel mij eigenlijk best vaak onveilig. Daarom moest tijdens mijn burnout en nog alles veilig gaan. Betrouwbare mensen. Sommigen mensen ervoer ik ineens als onveilig. Maar misschien hoort dat ook wel bij burn-out? Snakken naar veiligheid.



Vinden jullie mensen die jarenlang in therapie zitten gestoort/gek?

Ik heb eigenlijk al 13 jaar dat ik regelmatig met professionals praat. Anders is de wereld voor mij eigenlijk te ingewikkeld, als ik niet af en toe mijn hard kan luchten. Misschien komt dit ook doordat ik niet zoals sommige anderen die hechting heb met mijn moeder bijvoorbeeld. Het leven vind ik soms gewoon te zwaar. Praten lucht mij enorm op.



Zijn er meer mensen hier die dagbesteding doen?

Ik voel mij een klein beetje bezwaard, omdat ik niet kan werken nog en nu wel dagbesteding ga proberen. Aan de andere kant helpt het tegen mijn depressie en om weer onder de mensen te komen en om wat zelfvertrouwen terug te krijgen en om aan een ritme te wennen en ik heb geen reistijd, wat ook nog niet lukt. Zucht. Schuldgevoel. Waarom bestaat dat?

Ik zou dat ook hebt met een hobby, waarom kun jij wel je hobby maar niet werken. Slaat nergens op weet ik. Eerst nu voor mezelf kiezen en beter worden. Voelen jullie je ook schuldig als hobby/iets anders wel lukt en werken nog niet?



Veel succes iedereen

@Summer, wat moeilijk zo met je familie. Het is wel fijn dat je ziet dat hij het probeert, maar toch lijkt het me voor jezelf best ingewikkeld.

@Vienna, goed om te horen dat het gesprek beter ging deze keer. Ik ben wel benieuwd wat je precies bedoelt met dat schema over beweging, beweeg je juist teveel nu of te weinig?

@Rianne, mooi zo!

@GeleSuikerspin, nieuwe therapie is altijd spannend! Gewoon maar proberen het over je heen te laten komen. Ik weet niet of het per se bij een burnout hoort of gewoon bij iemands karakter, dat snakken naar veiligheid/betrouwbaarheid/herkenbaarheid. Ik herken het in elk geval wel. Haha en je vraag of iemand vindt dat mensen die lang in therapie zitten gek zijn, is toch niet heel relevant? Je voert daarna een hele verdediging aan, maar dat is toch niet nodig? Als het jou helpt, als het jou oplucht, dan maakt het toch niet meer uit wat andere mensen ervan vinden. Ik begrijp wel wat je bedoeld hoor, ik ben ook al lange tijd bezig en denk ook steeds dat andere mensen me een gek vinden.. Ik ga me dan ook al verdedigen, maar andere mensen zeggen dan ook vaak weer van, als het jou blijft helpen, hebben we liever dat je dat doet, dan dat je ongelukkig bent/wordt. Dus ik probeer me er steeds minder van aan te trekken. Je stuk over schuldgevoel herken ik heel erg sterk. Daar moet ik ook echt nog aan werken. Eigenlijk helpt het nu om inderdaad voor jezelf te kiezen, zodat je erna weer kan werken. Zo voelt het alleen niet, je gevoel blijft zich schuldig voelen. Een beetje een vreemde cirkel waarin je dan ronddraait. Zijn er andere mensen die dit ook herkennen, zich ook schuldig voelen, maar er al een soort 'oplossingen' voor hebben?

@GeleSuikerspin, ik snap wat je bedoelt. Ik ben nu een bepaalde activiteit aan het oppakken en dan denk ik ergens ook 'als ik dát kan, kan ik dan ook niet meer uren maken m.b.t. mijn werk'?

Maar eigenlijk ben ik vooral bang dat anderen dat denken. Want zelf weet ik wel dat het heel wat anders is dan werk. Mijn beperking zit in mijn hersenen, die kunnen nog niet veel informatie en prikkels aan. Dus vergaderen, lang autorijden, analyseren en plannen, dat lukt mij nog niet.

Bij mijn andere activiteit heb ik mijn denkvermogen en concentratie nauwelijks nodig. Dus ja, dat kan ik wel en meer uren maken in mijn werk dat gaat nog niet. En ongetwijfeld zullen veel mensen dat raar vinden, maar die hebben dan ook geen verstand van BO en/of mijn situatie. Ik probeer mij niet meer te laten leiden door wat anderen (mogelijk) denken. Die manier van denken heeft mij juist een BO opgeleverd.



Als jij een bepaalde dagbesteding gaat doen, dan zal dat ongetwijfeld zonder deadlines, zonder verwachtingen, zonder druk verkeer en waarschijnlijk hoef je geen ingewikkelde dingen te doen. En zoals je zelf zegt, het draagt wel bij aan je zelfvertrouwen en het vermindert je depressieklachten hopelijk. Dus kies inderdaad voor jezelf, voor beter worden.



Ik hoop dat de dagbesteding je plezier gaat brengen!

Ik heb al even niet gereageerd, dus reageer even op wat ik me nog herinner.

Ik kan inderdaad wel regelmatig weer echt paardrijden, gisteren ook lekker gereden! En van te voren een eeuw gepoetst inderdaad, haha, pfff, wat een haren!



Fijn Ri-anne, dat het de goede kant op gaat!



Gele Suikerspin, heel veel succes met alles!

Ik herken je schuldgevoel héél goed, dat is een van de grootste oorzaken van mijn BO denk ik. Met daarbij het druk maken over wat anderen vinden inderdaad. En wat iemand anders ook akl zei, het werkethos van mijn vader.



Voor iedereen waar ik niet op heb gereageerd; heel veel succes en voor degene met positieve berichten; super!

Ik heb al even niet gereageerd, dus reageer even op wat ik me nog herinner.

Ik kan inderdaad wel regelmatig weer echt paardrijden, gisteren ook lekker gereden! En van te voren een eeuw gepoetst inderdaad, haha, pfff, wat een haren!



Fijn Ri-anne, dat het de goede kant op gaat!



Gele Suikerspin, heel veel succes met alles!

Ik herken je schuldgevoel héél goed, dat is een van de grootste oorzaken van mijn BO denk ik. Met daarbij het druk maken over wat anderen vinden inderdaad. En wat iemand anders ook akl zei, het werkethos van mijn vader.



Voor iedereen waar ik niet op heb gereageerd; heel veel succes en voor degene met positieve berichten; super!

@theekransjes, je hebt helemaal gelijk. Ik moet mijn leven zo inrichten dat het voor mij te behappen is schijt aan de rest



@Ri-anne. Ik zit er vooral mee wat de bedrijfsarts er van denkt maar het is positief voor mijn herstel en inderdaad totaal anders als werken dus ze zal er mee moeten dealen.



@rondbontje. Jij ook heel veel sterkte met alles! Wat fijn dat paardrijden weer lukt



De dagbesteding was leuk. Het was maar goed dat het nog geen werken was. Het koste allemaal wel wat meer moeite en de stresss, niet normaal. Ik voel mij bij alles bijna stressig, zelfs dus als ik iets voor mijn plezier doe. Stressig en faalangstig. Dit herken ik niet van voor mijn burnout eigenlijk.

Volgende week weer, eerst gewoon een uurtje steeds. Later is later. Nu is nu.

Ohhh, ik moet even klagen, excuses vast . Zonet heb ik weer een gesprek gehad met de praktijkondersteuner, waar ik gewoon WEER helemaal van overstuur ben. *zucht*. Wat een domme doos, sorry dat ik het zeg. Dat was de vorige keer ook al zo, dus ik had me voorgenomen om alleen deze keer nog te gaan, om het soort van af te sluiten die gesprekken bij haar. Hierna zou alles redelijk lopen vwb de behandeling bij de psycholoog e.d. dus dan had ik haar advies toch niet echt meer nodig.



Blijkt nu dat de psycholoog waarnaar ze me toegewezen heeft me maar 16 behandelingen mag geven op de een of andere manier, omdat ik in een of ander behandelprogramma van de basis GGZ zit. De psycholoog geeft aan het in dat aantal sessies hoogstwaarschijnlijk niet te gaan redden. Arghhh. Waarom weet zo'n praktijkondersteuner zoiets niet als ze je doorverwijst? Zij zei er ook verbaasd van te staan, maar ik sta meer verbaasd van haar. Ze is niet bepaald nieuw in het vak of de regio, en bekend met de betreffende psycholoog. Maar ze zat er maar een beetje van: "nouja, jammer dan... Zal ik je dan inschrijven bij de specialistische GGZ? Dan heb je weer 3 maanden wachttijd, maar dat geeft toch niet???" Pardon! .

Mijn man (die gelukkig ook mee was, want ik was inmiddels helemaal de weg kwijt), heeft haar toch gedwongen om toch nog maar iets beter te kijken of er op kortere termijn iets te regelen valt. Echt zo bizar... alsof je dan je leven nog maar even 3 maanden "on hold" zet zeg maar..



Het is toch ook van de zotte, dat je dan 5 maanden op een wachtlijst staat voor de ene psycholoog, vervolgens na 5 maanden (toen was ik zelf aan therapie toe qua energie etc) je toch plots op een wachtlijst van een andere psycholoog terecht komt (diegene waar ik nu ben), en dat daar na 3 maanden na het eerste contact blijkt dat dat dus een tijdelijke oplossing is. (en dat de praktijkondersteuner dan daar nog verbaasd over is )

Ik dacht dat zo iemand er was om dat soort dingen soepeler te laten lopen, maargoed.



Nouja, nu heb ik morgen weer een gesprek met de psycholoog, dus dan ga ik daar bespreken wat er nog mogelijk is, zonder de praktijkondersteuner ertussen.

Donderdag neemt de praktijkondersteuner weer contact op, met (als het goed is) antwoorden op de vragen die we gesteld hebben. Ik ben zeer benieuwd.

Volgende week dinsdag mag ik weer naar de bedrijfsarts, maar die kan ik het op een gegeven moment ook niet meer uitleggen natuurlijk, als het allemaal zo vaag verloopt. Ik voel me al zo vreselijk schuldig dat het allemaal zo lang duurt, maar dit soort dingen helpen absoluut niet. Maar, ik hoop dat hij wellicht nog wat tips heeft over waar ik dan terecht kan evt.



Als er nu helemaal niets uitkomt van dat alles ga ik denk ik maar gewoon zelf een psycholoog zoeken, en vraag ik de huisarts wel om een verwijzing. Ben echt zo klaar met dat gedoe steeds... Dit gaat nu al sinds een tijdje zo, maar nu heb ik het echt gehad.



Pfff, okee, klaagmodus uit. Het was fijn om het even van me af te schrijven in ieder geval!



Vienna, mijn kies gaat inderdaad beter! De penicillinekuur heeft echt goed geholpen. Nu doet het nog wat pijn, maar gewoon nog als een helend wondje, dus dat mag denk ik Scheelt echt veel in de energie dat dat weer wat beter gaat!



Het tentshoppen is gelukt! We gingen naar een winkel waar ze heel veel tenten hadden staan, dus het was best lastig kiezen nog. Mijn man en ik gaan (normaal gesproken ) vaak op fietsvakantie, of weekendjes weg met fiets en tent. Dus het was even zoeken naar een tent die zowel licht was als ruim, maar uiteindelijk is het gelukt! Nu mijn conditie en energie nog en dan kunnen we weer!



Wat fijn dat het gesprek met je therapeut deze keer beter ging! Geen naar gevoel aan overgehouden? Lijkt me wel lastig om zelf zo'n lichaamsbewegingschema te maken! Hoop dat het lukt zo wat makkelijker je eigen grenzen te vinden.



Pussywillow, wat fijn dat het de goede kant op gaat! Heerlijk om je te realiseren lijkt me!



Rianne, wat fijn dat je je steeds beter lijkt te gaan voelen! Wat jij schrijft over jouw grenzen en dat als je daar overheen gaat dat je dan direct weer aanvallen krijgt van angst en duizeligheid en paniek is voor mij zo herkenbaar!



Gele suikerspin, wat fijn dat je weer energie hebt om hier te schrijven! En dat je weer energie krijgt van dingen!



Lastig, datgene wat je schrijft over hechting. Ik kan me voorstellen dat het dan ook heel erg moeilijk is om je open te stellen voor een therapeut, of in ieder geval, tot je je daar vertrouwd genoeg voor voelt. Voelt dat bij je nieuwe therapeut wel goed genoeg? Ik hoop dat die je daar ook goed bij kan helpen om ermee te leren omgaan. .



Ik vind mensen die lang in therapie zitten niet gek hoor! Ik vind het veel eerlijker om toe te geven dat je dat dan blijkbaar nodig hebt om te "overleven", dan dat je altijd maar doorleeft op een manier die voor jezelf en voor anderen helemaal niet fijn is. Als een uurtje therapie per week (bij wijze van spreken) dat kan veranderen, zeker doen! Volgens mij zijn er best veel mensen die regelmatig een professional bezoeken om tegen te praten.



Theekransjes, dat stukje over schuldgevoelens herken ik wel. Bij mij komt dat nu bijvoorbeeld terug in dat ik mijn conditie weer terug moet gaan opbouwen. Ik heb nu al 10 maanden bijna niets gedaan (behalve een klein stukje lopen elke dag), maar nu moet ik echt conditie op gaan bouwen, omdat dat dan ook helpt bij het herstel volgens de psycholoog en praktijkondersteuner. Maar dat is voor mij wel heel erg intensief, en vraagt ook behoorlijk wat energie, wat ik dus niet kan gebruiken voor werk. Ik voel me dan ook echt schuldig dat ik niet/ korter naar mijn werk ga, omdat ik moe ben. Terwijl het op de lange termijn wel helpt. Maarjaaa, om dat ook echt zo te voelen is moeilijk! Ik heb dan ook geen tips helaas, behalve 1000000x tegen jezelf zeggen dat je je niet schuldig moet voelen, maar dat je keihard aan jezelf aan het werk bent.



Mooi dat de dagbesteding goed bevallen is gele suikerspin!



Hier gaat het verder redelijk. Ik ben weer rustig aan het opbouwen na vorige week. Ik merk echt dat ik veel energie verloren ben aan die kies. Nu dus stapje voor stapje weer opbouwen. Vandaag is het gelukt om naar het werk te gaan, echt fijn! Ik heb het niet zo lang volgehouden, omdat ik gewoon nog steeds best wel moe ben. Maar toch goed van mezelf dat ik gegaan ben!

Morgen ga ik weer overnieuw beginnen aan het sportschema van de praktijkondersteuner, en daarna naar de psycholoog. Deze keer gaat het over mijn vragenlijsten, dus dan wordt het behoorlijk persoonlijk. Ik hoop dat het niet heel confronterend word.

Tussendoor vooral goed uitrusten, en knuffelen met de paardjes!

rodelimo, helaas worden bij zowel basis ggz als gespecialiseerde ggz maar een max aan 12 gesprekken vergoed per diagnose per jaar. Dus jou psycholoog kan wel 12 gesprekken vergoeden op de diagnose depressie en daarna 12 op angststoornis bijvoorbeeld. Mochten er nog meer nodig zijn dan onder een andere diagnose. Dit is mij zo uitlegd bij de POH. Ze had er zelfs een overzicht van. Dit zijn volgens mij de standaard regels.



Daarom ben ik meteen naar een vrijgevestigde psycholoog gaan zoeken, wat trouwens ook drama is, vol vol vol. En je ook aan de maximale behandelingen zit.



Hopelijk kom je er met je psycholoog uit.



Je zou als je meer gesprekken wil, ook gesprekken van een halfuur kunnen doen, dan spaar je tijd op. Het is in de zorg allemaal een kwestie van geld. Erg frustrerend.



Helaas krijg je voor de diagnose burn-out geen vergoeding, dit moet je dan zelf betalen of je werkgever lief aankijken.

@Rodelimo, wat een klote-situatie zeg! En ik herken zo de 'domme doos' typering. Heb je dezelfde ondersteuner als ik destijds had?

De mijne gaf mij destijds een lijst met 'leuke dingen' die je kon doen, want 'leuke dingen' doen zou heel belangrijk zijn bij een BO. En wat stond er op die lijst, dingen als: xylofoon spelen, schone kleren aantrekken, iets kleins afmaken. Mijn man en ik hebben erg kunnen lachen om die lijst (in die zin was de lijst doornemen op zich een leuk ding om te doen), maar het is natuurlijk te triest voor woorden. Ik werd benaderd als een kleuter, die vrouw kon niet totaal inschatten wat voor persoon er tegenover haar zat en hoe ze een gesprek moet insteken.

Toen destijds de praktijkondersteuner bij de huisarts werd ingevoerd leek mij dat een goed idee. Maar in de praktijk is echt volgens mij echt een ramp. Ik heb nog nooit iemand gesproken die ook maar iets heeft gehad aan een gesprek met praktijkondersteuner.



Ik ben ook doorverwezen naar de basiszorg GGZ door mijn huisarts voor mijn depressie (die bij mijn BO hoort). Ik kon binnen een week bij iemand terecht. En mijn psycholoog en ik hebben gedaan wat Gele Suikerspin hierboven beschrijft. Na afronden van het traject depressie een nieuw traject angst gestart. Dan kun je dus wél langer dan x sessies bij een psycholoog blijven. Hoewel sommige verzekeraars daar wat moeilijk over zouden doen. Maar bij mijn verzekering was het geen probleem.

Hier ook exact dezelfde ervaring met de praktijkondersteuner. Ben er 1x geweest en merkte gelijk dat ze totaal geen inzicht had in wie ik ben en waar ik mee deal. Alsof ze een stagiaire was ofzo. Maar dat is kennelijk normaal bij deze rol, lees ik nu van jullie.



Zonde zeg, het zou zo'n goede toevoeging kunnen zijn. Ik zou snel op zoek gaan naar een therapeut die wel bij je past. En mijn ervaring is dat vrijgevestigde psychologen beter zijn dan die in dienst van een stichting of PsyQ ofzo.



Snel je eigen herstel in je eigen hand gaan nemen. Alleen dat zal je al goed doen denk ik

Hoe was het bij de psych? Er samen uitgekomen?

Ik hoop het.



Sophie in de kreukels gekeken. Was weer interessant en leerzaam. En! Ik ben niet gek maar juist goed bezig met mijn regelmatige mentale apk bij een professional



Er zat weer een bijzondere therapie in, meerdere zelfs. Dat als je ziek bent je alles aangrijpt om beter te worden heeft dus iedereen. Het is een zoektocht naar welke hulp het beste bij jou past. Een zoektocht die juist als je al zo moe en ziek bent, te vermoeiend is.



Het was hier vandaag somber weer, bewolkt. Hoeveel grijze wolken kunnen er zijn?? ..denk ik dan. Morgen hopelijk zonniger weer, want ik blijf zo watterig bij dat donkere weer.

Oh wat "fijn" dat jullie ook zulke prettige ervaringen hebben met jullie praktijkondersteuner. Ik dacht echt dat ik gek was, of het systeem tegen me ofzo. Voelde zo bizar!

Ik vind het ook ontzettend jammer dat het systeem niet goed werkt. Het lijkt me zo'n goed initiatief, iemand in de huisartsenpraktijk die iedereen met psychische klachten op weg helpt/ doorverwijst naar de juiste behandelaar... Maar blijkt in veel gevallen dan toch niet goed te werken. Zo zonde!



Veel dank voor jullie ervaringen in ieder geval. Doet mij goed om te lezen hoe jullie het aangepakt hebben, en dat er ook gewoon een weg is buiten de praktijkondersteuner om, met wel de vergoeding van de verzekering.

In mijn geval gaat nu de psycholoog uitzoeken hoe het zit met vergoedingen als ik na deze 16 sessies nog bij hem blijf is vandaag afgesproken. Hij staat hier nu dus gelukkig wel voor open, ondanks dat hij normaal patiënten nooit lang begeleid. Ik zit nu in een programma wat "Zorro" heet, is een van jullie daar bekend mee? Hij wist niet zeker of ik na dit programma dan bij hem ook nog recht op vergoeding van de verzekering zou hebben.



Als dat niet zo is zou ik alles zelf moeten gaan betalen, maar dat is niet te doen voor een langere tijd.

Dan ga ik dus ook op zoek naar een vrijgevestigde psycholoog voor na die 16 sessies, en moet ik toch overstappen, maar dat is dan niet anders. Dan hoop ik het zo te gaan aanpakken zoals Gele suikerspin en Rianne hierboven aangaven.

Ik ga dan iig zelf de psycholoog zoeken, de praktijkondersteuner hoeft dat niet voor me te doen, haha. Het idee dat ik het dan meer zelf in de hand heb doet voor mij ook inderdaad heel veel Evenaar. Ik blijf toch ondanks alles een controlfreak (de eerste reden waarom ik er überhaupt heen moet, haha)



Wat een gedoe allemaal zeg!



Hihi, Rianne, die lijst! Leuke dingen doen is inderdaad erg belangrijk denk ik, maar met zo;n lijst is het dan ook moeilijk om dat serieus te nemen lijkt me. Mooi dat jullie er in ieder geval samen goed om hebben kunnen lachen, heeft het een mooi moment opgeleverd!



Bij de psycholoog vandaag was het zwaar, maar toch ook fijn. Hij heeft veel van mijn zorgen omtrent dit alles weg kunnen nemen. Het is sowieso al fijn om een hulpverlener te hebben die van aanpakken weet zeg maar, meteen je vragen probeert op te lossen, en anders belooft ze na te vragen voor de volgende keer. Dan voel je je tenminste ook serieus genomen en behandeld als een volwassene.

Hij gaat nu wat dingen voor mij uitzoeken, en daar hoor ik volgend afspraak van terug. Ook gaat hij voor me bellen met de bedrijfsarts, om nu goed uit te leggen wat er aan de hand is. Door al die vaagheid bij de praktijkondersteuner kon ik dat ook niet meer goed uitleggen, dus die man begon ook al een beetje aan mij te twijfelen geloof ik, waardoor ik me nog schuldiger voelde, nog meer aan he t proces ging twijfelen.... Nouja, jullie kunnen het wel bedenken denk ik.

Ik hoop dat hij het nu goed kan uitleggen aan de bedrijfsarts, dan kunnen we nu vanaf een gezamenlijk startpunt door. Dat zou prettig zijn.



Verder heeft hij uitgelegd hoe EMDR werkt, en een demonstratie daarvan gegeven. Ik vind het erg spannend moet ik zeggen, maar het is fijn om er nu een wat helderder beeld van te hebben. Voor de volgende keer is het huiswerk: "Schrijf nare herinneringen uit je jeugd (ivm trauma) op". Confronterend! Maar ik ga ervoor



Verder heb ik niet zoveel meer gedaan vandaag. Wel nog Sophie gekeken gisteravond trouwens! Ik vond deze aflevering een stuk herkenbaarder als de vorige. Bij mij komt de burnout ook meer door mijn karakter en persoon, icm veel drukte op werk en thuis, dus ik herkende me hier nog meer in. Wat Sander Lantinga zei vond ik erg treffend.

Ook die zoektocht naar therapie, heel toepasselijk nu . Ik heb ook wel het idee dat ik echt vanalles moet doen om het beter te maken, maar tegelijk heb ik geen idee hoe ik meer activiteiten in een week moet krijgen ivm gebrek aan energie. Zo tegenstrijdig! Ik ben er ook nog niet uit hoe het nu moet. Wel heb ik bedacht dat als het buitenzwembad hier in de buurt opengaat ik een abonnement neem, en dan 's ochtends ga zwemmen. Dat lijkt me een goede kruising van beweging en mindfulness:)

Hoi, jullie gaan snel!



Gele Suikerspin, ik herken dat wel dat schuldgevoel over wat je wel doet maar niet werkt. Maar bedenk dan dat je bezig bent met je herstel en dat je dus juist zelf actief stappen zet om te herstellen! En dat kan dus zijn met bezigheidstherapie, daarvan kan je je hoofd even stil zetten en je je op 1 ding focussen. Je 'werkt' dus wel degelijk...namelijk aan jouw herstel .



Rodelimo, de POH heb ik ook ervaring mee, ik heb het idee dat ze net niet goed genoeg zijn opgeleid om mensen die echt vast lopen in depressies goed te helpen. Heb na een paar keer een verwijsbrief gevraagd voor een specialistische GGZ. Ik heb toen zelf alle instanties bekeken en gekeken naar waar ik me fijn voelde én waar geen wachtlijst was. Kan je de HA geen verwijsbrief vragen en zelf op zoek gaan (eventueel met je vriend)?



Theekransje, wat je schrijft over jouw vader en die hoge lat is zo herkenbaar...Ik heb zelf ook een vader gehad die vrij autoritair was en altijd werkte, werkte en werkte. Had een hele goed baan bij een groot accountantskantoor. En hij heeft vaak gezegd "van hard werken ga je niet dood".

In 2008 ben ik voor het eerst ingestort en in een hele ernstige depressie beland. Uiteindelijk terecht gekomen bij een vriendje van mijn vader, een psychiater. Mijn vader zei "Ze moet gewoon die knop omzetten!". Waarop die vriend zei "dat heeft ze juist jarenlang gedaan, en daardoor is ze nu ingestort"

Toen zijn de ogen van mijn vader echt geopend en is hij enorm veranderd richting mij. Hij kwam heel vaak vanuit Nijmegen naar me toe (midden van het land), heeft samen wandelingen met me gemaakt en als ik er echt doorheen zat hoefde ik hem maar te bellen en hij stapte in zijn auto.

Onze band is toen zo hecht geworden, helaas is hij 1,5 jaar geleden overleden na een lange strijd.



Sophie ook weer gekeken, ik denk steeds "pas op, je valt zo weer om". Ze blijft maar rennen en vliegen lijkt het. Ik word daar erg onrustig van.



Verder een heel positief berichtje! Ik heb gister 20 minuutjes op het paard gezeten ! Wat voelde dat geweldig! Alsof ik nooit was afgestapt!

Wat goed Wildhorse!!



Haha, ja dat denk ik ook bij Sophie en haar vriendinnen ook. Hopelijk pakt ze de zaken aan en gaat het haar goed.

quote:Wildhorse schreef op 05 april 2017 @ 19:11:

Hoi, jullie gaan snel!



Gele Suikerspin, ik herken dat wel dat schuldgevoel over wat je wel doet maar niet werkt. Maar bedenk dan dat je bezig bent met je herstel en dat je dus juist zelf actief stappen zet om te herstellen! En dat kan dus zijn met bezigheidstherapie, daarvan kan je je hoofd even stil zetten en je je op 1 ding focussen. Je 'werkt' dus wel degelijk...namelijk aan jouw herstel .



Rodelimo, de POH heb ik ook ervaring mee, ik heb het idee dat ze net niet goed genoeg zijn opgeleid om mensen die echt vast lopen in depressies goed te helpen. Heb na een paar keer een verwijsbrief gevraagd voor een specialistische GGZ. Ik heb toen zelf alle instanties bekeken en gekeken naar waar ik me fijn voelde én waar geen wachtlijst was. Kan je de HA geen verwijsbrief vragen en zelf op zoek gaan (eventueel met je vriend)?



Theekransje, wat je schrijft over jouw vader en die hoge lat is zo herkenbaar...Ik heb zelf ook een vader gehad die vrij autoritair was en altijd werkte, werkte en werkte. Had een hele goed baan bij een groot accountantskantoor. En hij heeft vaak gezegd "van hard werken ga je niet dood".

In 2008 ben ik voor het eerst ingestort en in een hele ernstige depressie beland. Uiteindelijk terecht gekomen bij een vriendje van mijn vader, een psychiater. Mijn vader zei "Ze moet gewoon die knop omzetten!". Waarop die vriend zei "dat heeft ze juist jarenlang gedaan, en daardoor is ze nu ingestort"

Toen zijn de ogen van mijn vader echt geopend en is hij enorm veranderd richting mij. Hij kwam heel vaak vanuit Nijmegen naar me toe (midden van het land), heeft samen wandelingen met me gemaakt en als ik er echt doorheen zat hoefde ik hem maar te bellen en hij stapte in zijn auto.

Onze band is toen zo hecht geworden, helaas is hij 1,5 jaar geleden overleden na een lange strijd.



Sophie ook weer gekeken, ik denk steeds "pas op, je valt zo weer om". Ze blijft maar rennen en vliegen lijkt het. Ik word daar erg onrustig van.



Verder een heel positief berichtje! Ik heb gister 20 minuutjes op het paard gezeten ! Wat voelde dat geweldig! Alsof ik nooit was afgestapt!Wat fantastisch Wild Horse! Dat verdient een vreugdedansje!

Van dieren kun je echt heel blij worden. Ik kan best een poos kijken naar hoe mijn kat ligt te slapen. De kat beheerst het zen en ontspannen zijn als geen ander en als ze wakker is doet ze gezellig . Ik maak haar ook wel eens 'per ongeluk' wakker , maar kattenfilmpjes doen het ook goed hier.

Wat fijn Wildhorse! Heerlijk, als je weer zo kunt genieten van je hobby, en de aanwezigheid van dieren.



Ik vind dieren ook echt superfijn om bij te zijn nu. Bij ons in de dichtstbijzijnde stad is helaas nog geen kattencafe, maar dat zit er wel aan te komen gelukkig! Echt een top uitvinding:)

Voor nu doe ik het met de paardjes hier achter de tuin, die zijn ook tof.



Pussywillow, katten zijn echt zo geweldig. Zeker als voorbeeld voor ontspanning idd, haha. Laatst heb ik ook de pandafilmpjes ontdekt, die zijn ook echt top. Daar kan je gewoon niet naar kijken zonder te lachen



Zoals deze:



https://9gag.com/gag/amr3bjo

https://9gag.com/gag/aZNdbDV

https://9gag.com/gag/aReGDOB