Psyche
alle pijlers
Who am I? Enlightenment reporting
maandag 13 maart 2017 om 18:05
Hallo beste seekers en enlightened ones,
Ik ben een tijdje geleden begonnen met self enquiry (zelf ondervraging) om mijn echte zelf te leren kennen.
De vraag die ik mezelf stel is "Wie ben ik", onder andere bekend van Ramana Maharshi (who am I).
Ik zou hier mijn voortgang qua enlightenment doorgeven omdat het rapporteren het proces schijnt te versnellen.
Het een en ander liep wat anders dan ik vantevoren gehoopt had omdat ook veel mensen het kennelijk niet eens zijn met de inhoud van het topic en dat ik een en ander ook niet zo goed voorbereid had.
Ben jij ook met enlightenment bezig via dezelfde methode dan nodig ik je uit mee te doen en jij vooruitgang ook Door te geven. Je schijnt namelijk zo'n 50 tot 100 keer sneller enlightenment te bereiken wanneer je vooruitgang mededeelt aan anderen.
Dus daarom.
Alle tips en ervaringen, etcetera op het gebied van enlightenment zijn ook erg welkom.
Ik wil graag snel enlightenment bereiken, vandaar.
Ik hoop dat je echt iets positiefs toe voegen hebt zoals extra informatie over snel enlightenment bereiken of je eigen resultaten op dit gebied.
Ben je tegen dit topic dan heb ik je helaas niets te melden omdat ik vastbesloten ben. Je zult het dan zonder reactie van mij moeten doen. Dit om tijdbesparing en focus redenen. Ik wil niet op ieder tegenargument ingaan.
Ik ben een tijdje geleden begonnen met self enquiry (zelf ondervraging) om mijn echte zelf te leren kennen.
De vraag die ik mezelf stel is "Wie ben ik", onder andere bekend van Ramana Maharshi (who am I).
Ik zou hier mijn voortgang qua enlightenment doorgeven omdat het rapporteren het proces schijnt te versnellen.
Het een en ander liep wat anders dan ik vantevoren gehoopt had omdat ook veel mensen het kennelijk niet eens zijn met de inhoud van het topic en dat ik een en ander ook niet zo goed voorbereid had.
Ben jij ook met enlightenment bezig via dezelfde methode dan nodig ik je uit mee te doen en jij vooruitgang ook Door te geven. Je schijnt namelijk zo'n 50 tot 100 keer sneller enlightenment te bereiken wanneer je vooruitgang mededeelt aan anderen.
Dus daarom.
Alle tips en ervaringen, etcetera op het gebied van enlightenment zijn ook erg welkom.
Ik wil graag snel enlightenment bereiken, vandaar.
Ik hoop dat je echt iets positiefs toe voegen hebt zoals extra informatie over snel enlightenment bereiken of je eigen resultaten op dit gebied.
Ben je tegen dit topic dan heb ik je helaas niets te melden omdat ik vastbesloten ben. Je zult het dan zonder reactie van mij moeten doen. Dit om tijdbesparing en focus redenen. Ik wil niet op ieder tegenargument ingaan.
donderdag 13 april 2017 om 09:48
quote:vivaeva schreef op 12 april 2017 @ 21:23:
Euforie, wat versta je onder enlightenment? Wil je dat alsjeblieft in je eigen woorden uitleggen en niet via een linkje?
Zelfloos zijn; niet meer dat ik-gevoel hebben.
Als een boom; zonder zorgen over mijn lot verder.
Gezien er geen ik is kan die ik ook niet meer verloren gaan.
Voorgoed een zijn met wat het lot brengt.
Klaar zijn met rennen en reageren.
Uitgedoofd (nirvana), op, voorbij, passé.
Geen zelf meer hebben. Opgeheven.
Geen eigenbelang hebben.
De waarheid inzien.
Euforie, wat versta je onder enlightenment? Wil je dat alsjeblieft in je eigen woorden uitleggen en niet via een linkje?
Zelfloos zijn; niet meer dat ik-gevoel hebben.
Als een boom; zonder zorgen over mijn lot verder.
Gezien er geen ik is kan die ik ook niet meer verloren gaan.
Voorgoed een zijn met wat het lot brengt.
Klaar zijn met rennen en reageren.
Uitgedoofd (nirvana), op, voorbij, passé.
Geen zelf meer hebben. Opgeheven.
Geen eigenbelang hebben.
De waarheid inzien.
donderdag 13 april 2017 om 10:08
En hoe vul je dat in. Wat houdt dat exact in, want dit ziet er nog steeds uit als een kopie uit een link. Wat is 'zelfloos zijn'. Wat is uitgedoofd (behalve behoorlijk triest)
En nu je zo verlicht bent, wat haal je nog uit het leven? Is er nog plezier, lol, pret, iets om voor te leven? (nogmaals) wat doe je naast het verlicht vrij zitten te zijn?
En nu je zo verlicht bent, wat haal je nog uit het leven? Is er nog plezier, lol, pret, iets om voor te leven? (nogmaals) wat doe je naast het verlicht vrij zitten te zijn?
Later is nu
donderdag 13 april 2017 om 10:34
quote:Euforie777 schreef op 13 april 2017 @ 09:48:
[...]
Zelfloos zijn; niet meer dat ik-gevoel hebben.
Als een boom; zonder zorgen over mijn lot verder.
Gezien er geen ik is kan die ik ook niet meer verloren gaan.
Voorgoed een zijn met wat het lot brengt.
Klaar zijn met rennen en reageren.
Uitgedoofd (nirvana), op, voorbij, passé.
Geen zelf meer hebben. Opgeheven.
Geen eigenbelang hebben.
De waarheid inzien.
Wat een ongelooflijk treurige nietszeggende post. Je hebt nul komma nul idee waar je het over hebt, en inderdaad, knippen plakken uit artikelen en linkjes plaatsen maakt echt niet dat je er geloofwaardiger op wordt.
De enige waarheid is dat dit een groot bullshitverhaal is. Ben ik 100% van overtuigd.
Kom met je kont van de bank en ga lekker naar buiten met de hond. Gezond voor jullie allebei.
[...]
Zelfloos zijn; niet meer dat ik-gevoel hebben.
Als een boom; zonder zorgen over mijn lot verder.
Gezien er geen ik is kan die ik ook niet meer verloren gaan.
Voorgoed een zijn met wat het lot brengt.
Klaar zijn met rennen en reageren.
Uitgedoofd (nirvana), op, voorbij, passé.
Geen zelf meer hebben. Opgeheven.
Geen eigenbelang hebben.
De waarheid inzien.
Wat een ongelooflijk treurige nietszeggende post. Je hebt nul komma nul idee waar je het over hebt, en inderdaad, knippen plakken uit artikelen en linkjes plaatsen maakt echt niet dat je er geloofwaardiger op wordt.
De enige waarheid is dat dit een groot bullshitverhaal is. Ben ik 100% van overtuigd.
Kom met je kont van de bank en ga lekker naar buiten met de hond. Gezond voor jullie allebei.
donderdag 13 april 2017 om 10:38
quote:Dreamer schreef op 13 april 2017 @ 10:08:
En hoe vul je dat in. Wat houdt dat exact in, want dit ziet er nog steeds uit als een kopie uit een link. Wat is 'zelfloos zijn'. Wat is uitgedoofd (behalve behoorlijk triest)
En nu je zo verlicht bent, wat haal je nog uit het leven? Is er nog plezier, lol, pret, iets om voor te leven? (nogmaals) wat doe je naast het verlicht vrij zitten te zijn?
Uitgedoofd: geen motief meer hebben.
Om voor iets te leven is geconditioneerde blijdschap, dus Blijdschap die afhangt van omstandigheden. Dat is hetzelfde.
Wat moet je uit het leven halen? Niets als je het mij vraagt. Dat is volgens mij de conclusie die het leven levert; dat het geen meerwaarde heeft. Dat het leven meerwaarde heeft is delusie. Het is nergens op gebaseerd.
Ik kopieer geen linkje zoals jij zegt, het is een universele waarheid, dus geen wonder dat ik dingen hetzelfde communiceer. Als je eenmaal met enlightenment aan de slag gaat kom je tot dezelfde conclusies. Ik vind hier niet iets onbekends uit.
En hoe vul je dat in. Wat houdt dat exact in, want dit ziet er nog steeds uit als een kopie uit een link. Wat is 'zelfloos zijn'. Wat is uitgedoofd (behalve behoorlijk triest)
En nu je zo verlicht bent, wat haal je nog uit het leven? Is er nog plezier, lol, pret, iets om voor te leven? (nogmaals) wat doe je naast het verlicht vrij zitten te zijn?
Uitgedoofd: geen motief meer hebben.
Om voor iets te leven is geconditioneerde blijdschap, dus Blijdschap die afhangt van omstandigheden. Dat is hetzelfde.
Wat moet je uit het leven halen? Niets als je het mij vraagt. Dat is volgens mij de conclusie die het leven levert; dat het geen meerwaarde heeft. Dat het leven meerwaarde heeft is delusie. Het is nergens op gebaseerd.
Ik kopieer geen linkje zoals jij zegt, het is een universele waarheid, dus geen wonder dat ik dingen hetzelfde communiceer. Als je eenmaal met enlightenment aan de slag gaat kom je tot dezelfde conclusies. Ik vind hier niet iets onbekends uit.
donderdag 13 april 2017 om 11:01
Ik heb blijdschap van binnenuit, maar kan ook heel blij worden van de eerste zonnestralen en sneeuwklokjes. Dat is dus geconditioneerde blijdschap en 'niet goed'? En jij? Bén je nog wel blij? Je haalt niets uit het leven, maar wat doe je wel? Naar een punt in de verte staren, terwijl je op de bank zit (want die indruk wek je)
Je haalt leven uit het leven. Eropuit, dingen doen, dingen beleven, ervaringen opdoen.. de wind door je haar, de zon op je gezicht, liefde, aandacht en ja.. ellende en verdriet. Dát is leven. Nietsziend op de bank zitten is inderdaad weinig leven. Dat is bestaan.
Je haalt leven uit het leven. Eropuit, dingen doen, dingen beleven, ervaringen opdoen.. de wind door je haar, de zon op je gezicht, liefde, aandacht en ja.. ellende en verdriet. Dát is leven. Nietsziend op de bank zitten is inderdaad weinig leven. Dat is bestaan.
Later is nu
donderdag 13 april 2017 om 11:25
Om voor iets te leven is geconditioneerde blijdschap, dus Blijdschap die afhangt van omstandigheden. Dat is hetzelfde.
Wat moet je uit het leven halen? Niets als je het mij vraagt. Dat is volgens mij de conclusie die het leven levert; dat het geen meerwaarde heeft. Dat het leven meerwaarde heeft is delusie. Het is nergens op gebaseerd. Sorry, ben nog niet handig in citeren, dus dan maar zo.
Mag ik vragen wat jouw stemming/gemoedstoestand nu is?
Wat moet je uit het leven halen? Niets als je het mij vraagt. Dat is volgens mij de conclusie die het leven levert; dat het geen meerwaarde heeft. Dat het leven meerwaarde heeft is delusie. Het is nergens op gebaseerd. Sorry, ben nog niet handig in citeren, dus dan maar zo.
Mag ik vragen wat jouw stemming/gemoedstoestand nu is?
donderdag 13 april 2017 om 11:50
quote:vivaeva schreef op 13 april 2017 @ 11:25:
Om voor iets te leven is geconditioneerde blijdschap, dus Blijdschap die afhangt van omstandigheden. Dat is hetzelfde.
Wat moet je uit het leven halen? Niets als je het mij vraagt. Dat is volgens mij de conclusie die het leven levert; dat het geen meerwaarde heeft. Dat het leven meerwaarde heeft is delusie. Het is nergens op gebaseerd. Sorry, ben nog niet handig in citeren, dus dan maar zo.
Mag ik vragen wat jouw stemming/gemoedstoestand nu is?Tevreden.
Om voor iets te leven is geconditioneerde blijdschap, dus Blijdschap die afhangt van omstandigheden. Dat is hetzelfde.
Wat moet je uit het leven halen? Niets als je het mij vraagt. Dat is volgens mij de conclusie die het leven levert; dat het geen meerwaarde heeft. Dat het leven meerwaarde heeft is delusie. Het is nergens op gebaseerd. Sorry, ben nog niet handig in citeren, dus dan maar zo.
Mag ik vragen wat jouw stemming/gemoedstoestand nu is?Tevreden.
donderdag 13 april 2017 om 11:55
quote:Dreamer schreef op 13 april 2017 @ 11:01:
Ik heb blijdschap van binnenuit, maar kan ook heel blij worden van de eerste zonnestralen en sneeuwklokjes. Dat is dus geconditioneerde blijdschap en 'niet goed'? En jij? Bén je nog wel blij? Je haalt niets uit het leven, maar wat doe je wel? Naar een punt in de verte staren, terwijl je op de bank zit (want die indruk wek je)
Je haalt leven uit het leven. Eropuit, dingen doen, dingen beleven, ervaringen opdoen.. de wind door je haar, de zon op je gezicht, liefde, aandacht en ja.. ellende en verdriet. Dát is leven. Nietsziend op de bank zitten is inderdaad weinig leven. Dat is bestaan.
Waarom zou je vereisten hebben voor je gemoedstoestand?
Ik vind dat een omweg.
Een enlightened persoon geeft trouwens ook niets om zijn gemoedstoestand en algehele toestand.
Ik heb blijdschap van binnenuit, maar kan ook heel blij worden van de eerste zonnestralen en sneeuwklokjes. Dat is dus geconditioneerde blijdschap en 'niet goed'? En jij? Bén je nog wel blij? Je haalt niets uit het leven, maar wat doe je wel? Naar een punt in de verte staren, terwijl je op de bank zit (want die indruk wek je)
Je haalt leven uit het leven. Eropuit, dingen doen, dingen beleven, ervaringen opdoen.. de wind door je haar, de zon op je gezicht, liefde, aandacht en ja.. ellende en verdriet. Dát is leven. Nietsziend op de bank zitten is inderdaad weinig leven. Dat is bestaan.
Waarom zou je vereisten hebben voor je gemoedstoestand?
Ik vind dat een omweg.
Een enlightened persoon geeft trouwens ook niets om zijn gemoedstoestand en algehele toestand.
donderdag 13 april 2017 om 12:17
Bizar topic dit.
Ik heb bij "verlichting" meer het beeld van overstromen en uitstralen van liefde en verbondenheid, (zelf)compassie, mededogen en betrokkenheid bij anderen, de hele aardbol en de mensen, dieren en natuur daarop en zelfs eenzijn/verbonden voelen met het hele universum oid.
Dus juist niet in jezelf gekeerd als eenling afgezonderd van anderen streven naar een staat van afstandelijkheid, uitgeblustheid, leegte en onverschilligheid zien te bereiken, zodat niks je meer raakt en niks er meer toe doet, behalve zorgen voor je eigen gesteldheid?!
Ik geloof niet in dat soort verlichtheid, in die monnik die zichzelf isoleert op de berg of in een grot, los van alle relaties en los van enige rol van betekenis in dat geheel behalve als "lichtend voorbeeld" bezocht en vereerd/ bewonderd te worden door "volgers" die eten en drinken brengen, los ook van alle banden met wat hem/haar uit die staat kan brengen.
Nogal makkelijk: als je nergens meer naar streeft, verlangt of verwacht, niks je meer raakt en je ook nog vrij van verleden en toekomst bent, als alles goed is zoals het is, je vrij van gedachten en gevoelens bent, dan word je zorgeloos, voel je niks meer en dús ook nooit meer teleurgesteld en geen pijn voelen en zul je dús nooit meer lijden?
Dat wordt nog wat als iedereen dat idd als het ultieme levensdoel en streven zou gaan volgen!
En dan is er eigenlijk geen enkele reden van bestaan meer, klaar met leven en beleven, rest alleen nog je tijd uitzitten of zo?
Ik geloof best dat je eoa mentale staat of onderstroom van kalmte, rust en evenwicht kunt bereiken of "opzoeken" in jezelf of telkens naar terugkeren. Of via meditatie, ademhaling enz een bepaalde frequentie van hersengolven kunt beinvloeden in het nu, waarin je (tijdelijk?) eea van je af kunt laten glijden en tegelijk toch alert kunt zijn, als waarnemer van een soort afstandje, je zintuigen juist nog wel eea registreren en aktief zijn.
Waar dient dat dan nog toe als het alleen jouzelf dient?
Waarom zou het iets strevenswaardigs zijn om allerlei functies van brein en lijf stil te willen leggen, of te willen "overstijgen" oid, om (ook) maar vrij van lijden te zijn?
Daarbij denk ik dat je dan over het hoofd ziet dat pijn, verdriet enz niet automatisch "lijden" hoeft te zijn, misschien ook een functie heeft, ook waardevolle kanten heeft, ook een manier is om liefde te kunnen voelen?
En dat het misschien wel de bedoeling is om wel te voelen en die gevoelens juist uitdagen om die te overstijgen ipv uitbannen/ negeren/ leren om niét langer te voelen?
Het lijkt me best goed om nu en dan in jezelf te keren, wat afstand te nemen van vanalles wat belangrijk lijkt en afleidt in de wereld om je heen, alleen al om eea te relativeren en verwerken van wat je allemaal bewust en onbewust waarneemt en in een soort van natuurlijke, zuivere pure "staat van zijn" te komen van wie je bent los van die buitenwereld, door op de "binnenwereld" af te stemmen (de kern van wie je bent zonder al die afleidingen en identiteit tov anderen/de wereld/ alles wat aangeleerd is gedurende je leven, invloeden van (andermans) normen en waarden, oordelen enz). Het pure of ware zelf te zoeken en op af te stemmen, ipv op je "dagelijkse zelf, het ego", zelfbeeld, whatever.
Ook dat ego uitbannen als streven lijkt me niet de bedoeling, hooguit mee samenwerken, is ook onderdeel van wie je bent (geworden) en kan zowel tegenwerken als meewerken en misschien is het wel dé grote uitdaging om dat ego in overeenstemming te brengen (door je handelingen en keuzes die je gedurende je leven maakt) met je "ware zelf".
Ipv het ego te laten overheersen en wat de buitenwereld vindt, je eerder te rade gaat bij "je pure zelf" en jezelf toetst aan een innerlijk geweten. Dan nog heeft iedereen ook een schaduwzijde, dat is ook onderdeel van "jezelf zijn" en misschien is het wel de kunst om ondánks wat je meemaakt, denkt en voelt en onder allerlei omstandigheden de liefdevolle weg te (blijven) kiezen, zowel in verbinding te staan (en te blijven) met je eigen kern van liefde als daarin verbonden te zijn met de liefde van en voor anderen.
Ik lees bij TO vooral onverschilligheid en je nergens meer druk over (hoeven) maken, een staat van onbetrokkenheid, afstand, leegte, niks er toe doet, een soort ultiem "ieder voor zich, buiten mezelf boeit niks meer".
Onthechten is trouwens imo iets anders dan onbetrokkenheid, heeft imo niks te maken met je nergens meer verbonden, geraakt of betrokken bij voelen of deel van uitmaken.
Ik denk bij onthechten dan meer aan je losmaken van de betekenis die je geeft, zoals afhankelijk van voelen (niet zonder kunnen of je (on)geluk aan (anderen/omstandigheden en dergelijke ophangen), niet aan alle bindingen verbreken.
1 van die verbindingen is liefde, en die kan zelfs de dood overstijgen, waarom zou je streven naar uitdoven en leegte??!
Als dit topic al serieus bedoeld is, denk ik eerder aan zelfovertuiging.
Het geloven en volgen/nadoen wat anderen je vertellen/aanwijzen/leren als "dé (enige of snelste) weg" (soort recept) zou zijn die naar eoa verlichte staat voert betekent imo de antwoorden en waar je naar streeft met jezelf nog steeds búiten jezelf zoeken.
Dat lijkt me eerder een geloof en als je maar overtuigd genoeg bent kan dat nog best goed werken ook, zij het dat je dat brein en lijf misschien langere tijd in zo'n staat kan brengen en houden, maar je niet gek moet staan te kijken als eea je van dat geloof kan laten vallen of uitgedaagd wordt om dat onder allerlei omstandigheden en beproevingen ook in het dagelijkse bestaan te kunnen blijven vasthouden.
Zelfs als je werkelijk innig verbonden (geweest) bent met je eigen kern/essenties (waar denk ik eerder louter liefde heerst dan leegte en niks!) is daarmee de rest van wie je bent (incl ego en fysieke lijf enz) daarmee niet voorgoed wég of zo, of iets wat je "bereikt hebt" en klaar/af is, het is een voortdurende uitdaging zo lang je leeft, waar je op "afgestemd" bent en dat vraagt continu om keuze en blijvende inspanning. Als je denkt dat je "er wel bent" kan dat ook voorbijgaand zijn, incl de euforie ervan, (die je ook trouwens niet zou voelen in die staat van leegte lijkt me).
Enerzijds geloof ik dat je die staat op élk moment zou kunnen oproepen en op afstemmen, anderzijds is dat in de praktijk niet zo gemakkelijk, of iig niet voorgoed, of zelfs haast onmogelijk om daar continu in te verkeren, als/zolang je deelneemt aan het leven.
En ik denk niet dat uitbannen van alle gevoelens en verlangens om ook maar geen kans te lopen op (bijv mentale) pijn de manier is om gelukkig te kunnen zijn. Angst voor pijn en het beschouwen als iets heel ergs en engs zorgt er imo voor dat mensen dat gelijkstellen aan lijden, en de liefde erin niet zien die daar óók in besloten ligt (en na verwerking aan kan overhouden en je kunt koesteren).
Of je lijdt is imo zolang de pijn en het "negatieve"/erge/ zware ervan je nog be/overheerst.
De betekenis die je eraan hecht dus en dat dus ook dat lijden voorbij gaat, ooit, dus tzt kunt "overwinnen/overstijgen" ipv ernaar te streven om alle tegenslag en pijn enz uit te bannen zodat je dat maar niet meer meemaakt.
Misschien is de functie ervan wel dat je juist ervaart dat je ondanks zelfs ook allesoverheersende "negatieve" emoties en ervaringen toch (weer) liefde en vertrouwen kunt voelen, zelfs middenin pijn, voor jezelf, anderen en het leven/ de toekomst.
Dat niet het bestrijden of uitbannen van pijn en de schaduwanten van jezelf & het bestaan het doel is, of gelukkig zou maken oid, maar het "overwinnen" ervan (door liefde, blijven geloven in en vertrouwen op jezelf, een hoger doel, een groter geheel waar je deel van uitmaakt of wat het ook is wat je moed en kracht/energie geeft om eea in het leven te doorstaan en het "goede" ervan te behouden.
Persoonlijk geloof ik er niet in dat dat gebeurt door je ervan af te keren, onderdrukken, te doen alsof het er niet is, of niet van belang is als je er maar geen waarde aan hecht.
Of door je maar te isoleren van de buitenwereld om in jezelf te (kunnen) keren en daar verder niet naar om te kijken.
Dan richt je je juist op géén deel meer zijn, geen deel uit willen maken, geen deel meer te nemen, als je zelf maar okay bent, neutraal of gelukkig bent met louter nog jezelf.
Je bent imo niet voor niks niét alleen op de wereld, het middelpunt van het bestaan, een afzonderlijk nergens mee verbonden individu.
En dat je (TO) hier komt getuigen van je vorderingen dient ook alleen jezelf, begrijp ik, als onderdeel van jóuw proces (en dus niét vrij van eigenbelang)?
Dat lijkt mij niet de essentie van "verlicht" voelen, tenzij in de betekenis van "licht(er)-zwaar" (eigen bagage minder zwaar om onderweg met je mee te sjouwen?) en niet in de zin van -donker.
In beide gevallen vraag ik me af wat je eraan hebt om jezelf te ontlasten of het licht te zien als dat het eindpunt zou zijn.. en dan? Verder niks? alleen maar voor jezelf zou houden, mededelen van jouw staat/gesteldheid, is dat dan bedoeld om anderen te motiveren hetzelfde te gaan doen (en om jou dus te volgen? of gewoon je eigen proces vastleggen: hoe "ver" jij wel/niet bent in jouw proces?
Is er nog een hoger streven (daarna/ daarmee) dan de individuele ziel verlichten en als iedereen dat maar zou doen, er een betere wereld aan de horizon gloort?
Of boeit dat in die staat van leegte ook niet meer, is het ieder voor zich en als je zelf maar zo "ver" komt?
Daarmee je eigen ultieme levensdoel bereikt of zo? In het oneindige niks en onverschilligheid bevinden?
Dat wordt
Ik heb bij "verlichting" meer het beeld van overstromen en uitstralen van liefde en verbondenheid, (zelf)compassie, mededogen en betrokkenheid bij anderen, de hele aardbol en de mensen, dieren en natuur daarop en zelfs eenzijn/verbonden voelen met het hele universum oid.
Dus juist niet in jezelf gekeerd als eenling afgezonderd van anderen streven naar een staat van afstandelijkheid, uitgeblustheid, leegte en onverschilligheid zien te bereiken, zodat niks je meer raakt en niks er meer toe doet, behalve zorgen voor je eigen gesteldheid?!
Ik geloof niet in dat soort verlichtheid, in die monnik die zichzelf isoleert op de berg of in een grot, los van alle relaties en los van enige rol van betekenis in dat geheel behalve als "lichtend voorbeeld" bezocht en vereerd/ bewonderd te worden door "volgers" die eten en drinken brengen, los ook van alle banden met wat hem/haar uit die staat kan brengen.
Nogal makkelijk: als je nergens meer naar streeft, verlangt of verwacht, niks je meer raakt en je ook nog vrij van verleden en toekomst bent, als alles goed is zoals het is, je vrij van gedachten en gevoelens bent, dan word je zorgeloos, voel je niks meer en dús ook nooit meer teleurgesteld en geen pijn voelen en zul je dús nooit meer lijden?
Dat wordt nog wat als iedereen dat idd als het ultieme levensdoel en streven zou gaan volgen!
En dan is er eigenlijk geen enkele reden van bestaan meer, klaar met leven en beleven, rest alleen nog je tijd uitzitten of zo?
Ik geloof best dat je eoa mentale staat of onderstroom van kalmte, rust en evenwicht kunt bereiken of "opzoeken" in jezelf of telkens naar terugkeren. Of via meditatie, ademhaling enz een bepaalde frequentie van hersengolven kunt beinvloeden in het nu, waarin je (tijdelijk?) eea van je af kunt laten glijden en tegelijk toch alert kunt zijn, als waarnemer van een soort afstandje, je zintuigen juist nog wel eea registreren en aktief zijn.
Waar dient dat dan nog toe als het alleen jouzelf dient?
Waarom zou het iets strevenswaardigs zijn om allerlei functies van brein en lijf stil te willen leggen, of te willen "overstijgen" oid, om (ook) maar vrij van lijden te zijn?
Daarbij denk ik dat je dan over het hoofd ziet dat pijn, verdriet enz niet automatisch "lijden" hoeft te zijn, misschien ook een functie heeft, ook waardevolle kanten heeft, ook een manier is om liefde te kunnen voelen?
En dat het misschien wel de bedoeling is om wel te voelen en die gevoelens juist uitdagen om die te overstijgen ipv uitbannen/ negeren/ leren om niét langer te voelen?
Het lijkt me best goed om nu en dan in jezelf te keren, wat afstand te nemen van vanalles wat belangrijk lijkt en afleidt in de wereld om je heen, alleen al om eea te relativeren en verwerken van wat je allemaal bewust en onbewust waarneemt en in een soort van natuurlijke, zuivere pure "staat van zijn" te komen van wie je bent los van die buitenwereld, door op de "binnenwereld" af te stemmen (de kern van wie je bent zonder al die afleidingen en identiteit tov anderen/de wereld/ alles wat aangeleerd is gedurende je leven, invloeden van (andermans) normen en waarden, oordelen enz). Het pure of ware zelf te zoeken en op af te stemmen, ipv op je "dagelijkse zelf, het ego", zelfbeeld, whatever.
Ook dat ego uitbannen als streven lijkt me niet de bedoeling, hooguit mee samenwerken, is ook onderdeel van wie je bent (geworden) en kan zowel tegenwerken als meewerken en misschien is het wel dé grote uitdaging om dat ego in overeenstemming te brengen (door je handelingen en keuzes die je gedurende je leven maakt) met je "ware zelf".
Ipv het ego te laten overheersen en wat de buitenwereld vindt, je eerder te rade gaat bij "je pure zelf" en jezelf toetst aan een innerlijk geweten. Dan nog heeft iedereen ook een schaduwzijde, dat is ook onderdeel van "jezelf zijn" en misschien is het wel de kunst om ondánks wat je meemaakt, denkt en voelt en onder allerlei omstandigheden de liefdevolle weg te (blijven) kiezen, zowel in verbinding te staan (en te blijven) met je eigen kern van liefde als daarin verbonden te zijn met de liefde van en voor anderen.
Ik lees bij TO vooral onverschilligheid en je nergens meer druk over (hoeven) maken, een staat van onbetrokkenheid, afstand, leegte, niks er toe doet, een soort ultiem "ieder voor zich, buiten mezelf boeit niks meer".
Onthechten is trouwens imo iets anders dan onbetrokkenheid, heeft imo niks te maken met je nergens meer verbonden, geraakt of betrokken bij voelen of deel van uitmaken.
Ik denk bij onthechten dan meer aan je losmaken van de betekenis die je geeft, zoals afhankelijk van voelen (niet zonder kunnen of je (on)geluk aan (anderen/omstandigheden en dergelijke ophangen), niet aan alle bindingen verbreken.
1 van die verbindingen is liefde, en die kan zelfs de dood overstijgen, waarom zou je streven naar uitdoven en leegte??!
Als dit topic al serieus bedoeld is, denk ik eerder aan zelfovertuiging.
Het geloven en volgen/nadoen wat anderen je vertellen/aanwijzen/leren als "dé (enige of snelste) weg" (soort recept) zou zijn die naar eoa verlichte staat voert betekent imo de antwoorden en waar je naar streeft met jezelf nog steeds búiten jezelf zoeken.
Dat lijkt me eerder een geloof en als je maar overtuigd genoeg bent kan dat nog best goed werken ook, zij het dat je dat brein en lijf misschien langere tijd in zo'n staat kan brengen en houden, maar je niet gek moet staan te kijken als eea je van dat geloof kan laten vallen of uitgedaagd wordt om dat onder allerlei omstandigheden en beproevingen ook in het dagelijkse bestaan te kunnen blijven vasthouden.
Zelfs als je werkelijk innig verbonden (geweest) bent met je eigen kern/essenties (waar denk ik eerder louter liefde heerst dan leegte en niks!) is daarmee de rest van wie je bent (incl ego en fysieke lijf enz) daarmee niet voorgoed wég of zo, of iets wat je "bereikt hebt" en klaar/af is, het is een voortdurende uitdaging zo lang je leeft, waar je op "afgestemd" bent en dat vraagt continu om keuze en blijvende inspanning. Als je denkt dat je "er wel bent" kan dat ook voorbijgaand zijn, incl de euforie ervan, (die je ook trouwens niet zou voelen in die staat van leegte lijkt me).
Enerzijds geloof ik dat je die staat op élk moment zou kunnen oproepen en op afstemmen, anderzijds is dat in de praktijk niet zo gemakkelijk, of iig niet voorgoed, of zelfs haast onmogelijk om daar continu in te verkeren, als/zolang je deelneemt aan het leven.
En ik denk niet dat uitbannen van alle gevoelens en verlangens om ook maar geen kans te lopen op (bijv mentale) pijn de manier is om gelukkig te kunnen zijn. Angst voor pijn en het beschouwen als iets heel ergs en engs zorgt er imo voor dat mensen dat gelijkstellen aan lijden, en de liefde erin niet zien die daar óók in besloten ligt (en na verwerking aan kan overhouden en je kunt koesteren).
Of je lijdt is imo zolang de pijn en het "negatieve"/erge/ zware ervan je nog be/overheerst.
De betekenis die je eraan hecht dus en dat dus ook dat lijden voorbij gaat, ooit, dus tzt kunt "overwinnen/overstijgen" ipv ernaar te streven om alle tegenslag en pijn enz uit te bannen zodat je dat maar niet meer meemaakt.
Misschien is de functie ervan wel dat je juist ervaart dat je ondanks zelfs ook allesoverheersende "negatieve" emoties en ervaringen toch (weer) liefde en vertrouwen kunt voelen, zelfs middenin pijn, voor jezelf, anderen en het leven/ de toekomst.
Dat niet het bestrijden of uitbannen van pijn en de schaduwanten van jezelf & het bestaan het doel is, of gelukkig zou maken oid, maar het "overwinnen" ervan (door liefde, blijven geloven in en vertrouwen op jezelf, een hoger doel, een groter geheel waar je deel van uitmaakt of wat het ook is wat je moed en kracht/energie geeft om eea in het leven te doorstaan en het "goede" ervan te behouden.
Persoonlijk geloof ik er niet in dat dat gebeurt door je ervan af te keren, onderdrukken, te doen alsof het er niet is, of niet van belang is als je er maar geen waarde aan hecht.
Of door je maar te isoleren van de buitenwereld om in jezelf te (kunnen) keren en daar verder niet naar om te kijken.
Dan richt je je juist op géén deel meer zijn, geen deel uit willen maken, geen deel meer te nemen, als je zelf maar okay bent, neutraal of gelukkig bent met louter nog jezelf.
Je bent imo niet voor niks niét alleen op de wereld, het middelpunt van het bestaan, een afzonderlijk nergens mee verbonden individu.
En dat je (TO) hier komt getuigen van je vorderingen dient ook alleen jezelf, begrijp ik, als onderdeel van jóuw proces (en dus niét vrij van eigenbelang)?
Dat lijkt mij niet de essentie van "verlicht" voelen, tenzij in de betekenis van "licht(er)-zwaar" (eigen bagage minder zwaar om onderweg met je mee te sjouwen?) en niet in de zin van -donker.
In beide gevallen vraag ik me af wat je eraan hebt om jezelf te ontlasten of het licht te zien als dat het eindpunt zou zijn.. en dan? Verder niks? alleen maar voor jezelf zou houden, mededelen van jouw staat/gesteldheid, is dat dan bedoeld om anderen te motiveren hetzelfde te gaan doen (en om jou dus te volgen? of gewoon je eigen proces vastleggen: hoe "ver" jij wel/niet bent in jouw proces?
Is er nog een hoger streven (daarna/ daarmee) dan de individuele ziel verlichten en als iedereen dat maar zou doen, er een betere wereld aan de horizon gloort?
Of boeit dat in die staat van leegte ook niet meer, is het ieder voor zich en als je zelf maar zo "ver" komt?
Daarmee je eigen ultieme levensdoel bereikt of zo? In het oneindige niks en onverschilligheid bevinden?
Dat wordt
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 13 april 2017 om 12:23
donderdag 13 april 2017 om 12:27
quote:Suzy65 schreef op 13 april 2017 @ 12:17:
Bizar topic dit.
Ik heb bij "verlichting" meer het beeld van overstromen en uitstralen van liefde en verbondenheid, (zelf)compassie, mededogen en betrokkenheid bij anderen, de hele aardbol en de mensen, dieren en natuur daarop en zelfs eenzijn/verbonden voelen met het hele universum oid.
Dus juist niet in jezelf gekeerd als eenling afgezonderd van anderen streven naar een staat van afstandelijkheid, uitgeblustheid, leegte en onverschilligheid zien te bereiken, zodat niks je meer raakt en niks er meer toe doet, behalve zorgen voor je eigen gesteldheid?!
Ik geloof niet in dat soort verlichtheid, in die monnik die zichzelf isoleert op de berg of in een grot, los van alle relaties en los van enige rol van betekenis in dat geheel behalve als "lichtend voorbeeld" bezocht en vereerd/ bewonderd te worden door "volgers" die eten en drinken brengen, los ook van alle banden met wat hem/haar uit die staat kan brengen.
Eens! Mooi verwoord.
Verder leuk hoe je een verhaal van 3 kantjes kunt typen en dan alsnog eea afkort
Bizar topic dit.
Ik heb bij "verlichting" meer het beeld van overstromen en uitstralen van liefde en verbondenheid, (zelf)compassie, mededogen en betrokkenheid bij anderen, de hele aardbol en de mensen, dieren en natuur daarop en zelfs eenzijn/verbonden voelen met het hele universum oid.
Dus juist niet in jezelf gekeerd als eenling afgezonderd van anderen streven naar een staat van afstandelijkheid, uitgeblustheid, leegte en onverschilligheid zien te bereiken, zodat niks je meer raakt en niks er meer toe doet, behalve zorgen voor je eigen gesteldheid?!
Ik geloof niet in dat soort verlichtheid, in die monnik die zichzelf isoleert op de berg of in een grot, los van alle relaties en los van enige rol van betekenis in dat geheel behalve als "lichtend voorbeeld" bezocht en vereerd/ bewonderd te worden door "volgers" die eten en drinken brengen, los ook van alle banden met wat hem/haar uit die staat kan brengen.
Eens! Mooi verwoord.
Verder leuk hoe je een verhaal van 3 kantjes kunt typen en dan alsnog eea afkort
Later is nu
