Psyche
alle pijlers
Therapieresistente depressies
zondag 16 april 2017 om 19:38
Ik heb therapieresistentie depressies. Eigenlijk ben ik bipolair, maar manie speelt al jaren niet echt meer een rol. In de afgelopen 17 jaar ben ik een keer 6 maanden en een keer 8 maanden niet depressief geweest. Verder gaat het af en toe een paar weken of een maand of 2 goed. Alles bij elkaar ben ik ¾ van de tijd depressief en ¾ daar weer van ernstig (denk: suïcidaal).
Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.
En het helpt dus allemaal niet!
Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.
En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?
Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.
En het helpt dus allemaal niet!
Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.
En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
dinsdag 18 april 2017 om 14:57
quote:Flowers-and-roses schreef op 18 april 2017 @ 14:48:
Fayanna, nadenken over opgeven is een optie. Spreek met jezelf af dat opgeven zelf geen optie is. Ook al lukt het niet om ervan te genieten, het leven is mooi en waardevol, en dat ben jij ook. Als je daarover twijfelt, denk ik wel dat je kans maakt om toch aan persoonlijkheidsproblematiek te lijden. Opgeven denken we allemaal over na, degene die vinden dat dat een passende straf zou zijn voor falen, zijn meestal degene met diepere problematiek rondom de basis van jezelf, je persoonlijkheid.
Gevoelens van waardeloos zijn, horen bij depressie maar als je er echt in gaat geloven, heb je meer hulp nodig. Andere hulp misschien. Waarom ben je gestopt in in jezelf geloven? Dat is niet de depressie. Dat doe je toch echt zelf. Je kunt depressie aan, je hebt er al veel verslagen, waarom dan nu niet meer?
Waarom?
Ik denk ook na over een euthanasietraject. Dat is goddank zeker een optie in Nederland (al is het niet makkelijk).
Je hebt als mens het recht zelf te bepalen of je het leven de moeite waard vindt.
Fayanna, nadenken over opgeven is een optie. Spreek met jezelf af dat opgeven zelf geen optie is. Ook al lukt het niet om ervan te genieten, het leven is mooi en waardevol, en dat ben jij ook. Als je daarover twijfelt, denk ik wel dat je kans maakt om toch aan persoonlijkheidsproblematiek te lijden. Opgeven denken we allemaal over na, degene die vinden dat dat een passende straf zou zijn voor falen, zijn meestal degene met diepere problematiek rondom de basis van jezelf, je persoonlijkheid.
Gevoelens van waardeloos zijn, horen bij depressie maar als je er echt in gaat geloven, heb je meer hulp nodig. Andere hulp misschien. Waarom ben je gestopt in in jezelf geloven? Dat is niet de depressie. Dat doe je toch echt zelf. Je kunt depressie aan, je hebt er al veel verslagen, waarom dan nu niet meer?
Waarom?
Ik denk ook na over een euthanasietraject. Dat is goddank zeker een optie in Nederland (al is het niet makkelijk).
Je hebt als mens het recht zelf te bepalen of je het leven de moeite waard vindt.
dinsdag 18 april 2017 om 15:30
quote:Flowers-and-roses schreef op 18 april 2017 @ 14:48:
Fayanna, nadenken over opgeven is een optie. Spreek met jezelf af dat opgeven zelf geen optie is. Ook al lukt het niet om ervan te genieten, het leven is mooi en waardevol, en dat ben jij ook. Als je daarover twijfelt, denk ik wel dat je kans maakt om toch aan persoonlijkheidsproblematiek te lijden. Opgeven denken we allemaal over na, degene die vinden dat dat een passende straf zou zijn voor falen, zijn meestal degene met diepere problematiek rondom de basis van jezelf, je persoonlijkheid.
Gevoelens van waardeloos zijn, horen bij depressie maar als je er echt in gaat geloven, heb je meer hulp nodig. Andere hulp misschien. Waarom ben je gestopt in in jezelf geloven? Dat is niet de depressie. Dat doe je toch echt zelf. Je kunt depressie aan, je hebt er al veel verslagen, waarom dan nu niet meer?
Dat is het kenmerk van depressie.
Wat een meer dan domme post.
Fayanna, nadenken over opgeven is een optie. Spreek met jezelf af dat opgeven zelf geen optie is. Ook al lukt het niet om ervan te genieten, het leven is mooi en waardevol, en dat ben jij ook. Als je daarover twijfelt, denk ik wel dat je kans maakt om toch aan persoonlijkheidsproblematiek te lijden. Opgeven denken we allemaal over na, degene die vinden dat dat een passende straf zou zijn voor falen, zijn meestal degene met diepere problematiek rondom de basis van jezelf, je persoonlijkheid.
Gevoelens van waardeloos zijn, horen bij depressie maar als je er echt in gaat geloven, heb je meer hulp nodig. Andere hulp misschien. Waarom ben je gestopt in in jezelf geloven? Dat is niet de depressie. Dat doe je toch echt zelf. Je kunt depressie aan, je hebt er al veel verslagen, waarom dan nu niet meer?
Dat is het kenmerk van depressie.
Wat een meer dan domme post.
dinsdag 18 april 2017 om 15:48
quote:Flowers-and-roses schreef op 18 april 2017 @ 14:48:
Fayanna, nadenken over opgeven is een optie. Spreek met jezelf af dat opgeven zelf geen optie is.
Waarom zou opgeven geen optie mogen/kunnen zijn? Het ligt er ook aan wat je verstaat onder opgeven. Ik lees dat TO schrijft dat ze de 'moed' er niet voor heeft en dat je er niet over mag praten hier. Opgeven = zelfmoord dus. Kan je overwegen, mag je hier op het forum niet over praten inderdaad, zoals ze schrijft. Ook is een optie een euthanasieverzoek, als je overtuigd bent dat je alles hebt geprobeerd en dat je genoeg hebt geleden, dat er geen hoop is op (voldoende) herstel is dat een weg die je kan bewandelen. Opgeven kan ook betekenen 'niet meer proberen om me beter te voelen'. Het gewoon laten, accepteren dat het is zoals het is en dat dit het is. Stoppen met zoeken naar 'de oplossing' of verbetering.
Ik ben het ook met je eens dat een benadering vanuit mogelijke persoonlijkheidsproblematiek een goede optie is wanneer je een geschiedenis hebt als TO, én de diagnose, én trauma. Maar TO is ervan overtuigd dat het hem daar niet in zit en dat ze een therapieresistente depressie heeft. Dat zou kunnen. Maar of een behandeling gericht op persoonlijkheidsproblematiek en (vroegkinderlijke) trauma zou kunnen helpen ga je dan ook nooit weten.
Maar ik vind dat opgeven mag hoor. Het is jouw leven en jij gaat erover. Niet iedereen ervaart het leven als mooi en waardevol en na heel veel jaren is het soms gewoon op en heb je geen zin om wéér zo veel energie erin te steken om soms een minibeetje verlichting te krijgen.
Fayanna, nadenken over opgeven is een optie. Spreek met jezelf af dat opgeven zelf geen optie is.
Waarom zou opgeven geen optie mogen/kunnen zijn? Het ligt er ook aan wat je verstaat onder opgeven. Ik lees dat TO schrijft dat ze de 'moed' er niet voor heeft en dat je er niet over mag praten hier. Opgeven = zelfmoord dus. Kan je overwegen, mag je hier op het forum niet over praten inderdaad, zoals ze schrijft. Ook is een optie een euthanasieverzoek, als je overtuigd bent dat je alles hebt geprobeerd en dat je genoeg hebt geleden, dat er geen hoop is op (voldoende) herstel is dat een weg die je kan bewandelen. Opgeven kan ook betekenen 'niet meer proberen om me beter te voelen'. Het gewoon laten, accepteren dat het is zoals het is en dat dit het is. Stoppen met zoeken naar 'de oplossing' of verbetering.
Ik ben het ook met je eens dat een benadering vanuit mogelijke persoonlijkheidsproblematiek een goede optie is wanneer je een geschiedenis hebt als TO, én de diagnose, én trauma. Maar TO is ervan overtuigd dat het hem daar niet in zit en dat ze een therapieresistente depressie heeft. Dat zou kunnen. Maar of een behandeling gericht op persoonlijkheidsproblematiek en (vroegkinderlijke) trauma zou kunnen helpen ga je dan ook nooit weten.
Maar ik vind dat opgeven mag hoor. Het is jouw leven en jij gaat erover. Niet iedereen ervaart het leven als mooi en waardevol en na heel veel jaren is het soms gewoon op en heb je geen zin om wéér zo veel energie erin te steken om soms een minibeetje verlichting te krijgen.
dinsdag 18 april 2017 om 19:10
Opgeven is altijd een optie. Waarom zou dat niet mogen? Ieder mag over zijn eigen leven beslissen. Het is aan ieder zelf om de balans te bepalen tussen de pijn van heden en verleden en de kans dat het in de toekomst significant beter wordt, en vooral ook de mate waarin het, realistisch gezien, beter KAN worden. Ik zeg niet dat er geen verbetering mogelijk is, maar ik schat wel in dat dat niet heel veel gaat zijn. Energie, moed, hoop, vertrouwen, kracht en vechtlust is gewoon op.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
dinsdag 18 april 2017 om 19:31
quote:tinypotato schreef op 18 april 2017 @ 11:24:
[...]
Des te belangrijker, wanneer je het gevoel hebt alles geprobeerd te hebben en ten einde raad bent, om open te staan voor andere mogelijkheden. Om breder te kijken en iets een kans te geven waar je misschien eerst van denkt 'het zal wel niet'. Vooral wanneer die andere hypothesen al genoemd zijn door professionals, ik zou niet weten waarom je dat niet serieus zou nemen en een kans zou geven in plaats van te zeggen 'nee maar dat is het niet'.
Ik denk dat mensen die zo ziek echt al van alles hebben geprobeert. Die zeggen dat heus niet zomaar mochten ze dat al zeggen.
En een ieder mag bepalen wanneer het genoeg is geweest of niet.
[...]
Des te belangrijker, wanneer je het gevoel hebt alles geprobeerd te hebben en ten einde raad bent, om open te staan voor andere mogelijkheden. Om breder te kijken en iets een kans te geven waar je misschien eerst van denkt 'het zal wel niet'. Vooral wanneer die andere hypothesen al genoemd zijn door professionals, ik zou niet weten waarom je dat niet serieus zou nemen en een kans zou geven in plaats van te zeggen 'nee maar dat is het niet'.
Ik denk dat mensen die zo ziek echt al van alles hebben geprobeert. Die zeggen dat heus niet zomaar mochten ze dat al zeggen.
En een ieder mag bepalen wanneer het genoeg is geweest of niet.
woensdag 19 april 2017 om 01:36
Ik denk dat het nogal duidelijk is dat je altijd nog voor een euthanasietraject of zelfmoord kan kiezen. Al is de kans dat het euthanasietraject lukt, dat je wordt geaccepteerd, niet groot. Maar daar wilde ik de nadruk niet op leggen. Je kunt ook ervoor kiezen om nooit op te geven. Ik vind dat wel inspirerend. Heel sect: je doel in het leven is een natuurlijke dood te sterven.
Mensen kunnen geinspireerd raken door te vertellen hoe je zelf naar zelfmoord kijkt. Daarom vertelde ik hoe ik ernaar kijk. Ik heb met mezelf afgesproken dat zelfmoord of euthanasie, geen optie is. Een belofte aan jezelf maken, uit liefde voor jezelf, is dat dom? Ik vind die opmerking eerlijk gezegd zo pessimistisch. Meer dan dom zelfs. Is het leven dan niet mooi en waardevol? Waarom is dat dom als ik dat zeg?
Mensen hebben vaak een doel nodig in het leven, of een passie, om het vol te houden. Beter worden, kun je als doel stellen maar ga je dat bereiken? Je doel kan ook zijn, geen zelfmoord plegen. En het leven waarderen, wanneer ik het kan waarderen. In de tussentijd wacht je op het moment dat het waarderen weer komt.
Je weet gewoon niet wat het leven je nog kan brengen, ik ben al zo vaak verbaast door wat het leven me bracht, ineens, zonder dat ik het verwachtte. Daarom vind ik dat opgeven geen optie is, dan mis je wat er nog ging gebeuren voor moois en dat is zonde. Er komt nog iets moois, zeker weten, het leven kan nooit alleen maar kut zijn. Je weet niet wat er nog gaat komen, nooit, dus reken niet op alleen maar ellende.
Mensen kunnen geinspireerd raken door te vertellen hoe je zelf naar zelfmoord kijkt. Daarom vertelde ik hoe ik ernaar kijk. Ik heb met mezelf afgesproken dat zelfmoord of euthanasie, geen optie is. Een belofte aan jezelf maken, uit liefde voor jezelf, is dat dom? Ik vind die opmerking eerlijk gezegd zo pessimistisch. Meer dan dom zelfs. Is het leven dan niet mooi en waardevol? Waarom is dat dom als ik dat zeg?
Mensen hebben vaak een doel nodig in het leven, of een passie, om het vol te houden. Beter worden, kun je als doel stellen maar ga je dat bereiken? Je doel kan ook zijn, geen zelfmoord plegen. En het leven waarderen, wanneer ik het kan waarderen. In de tussentijd wacht je op het moment dat het waarderen weer komt.
Je weet gewoon niet wat het leven je nog kan brengen, ik ben al zo vaak verbaast door wat het leven me bracht, ineens, zonder dat ik het verwachtte. Daarom vind ik dat opgeven geen optie is, dan mis je wat er nog ging gebeuren voor moois en dat is zonde. Er komt nog iets moois, zeker weten, het leven kan nooit alleen maar kut zijn. Je weet niet wat er nog gaat komen, nooit, dus reken niet op alleen maar ellende.
woensdag 19 april 2017 om 07:10
quote:Flowers-and-roses schreef op 19 april 2017 @ 01:36:
Ik denk dat het nogal duidelijk is dat je altijd nog voor een euthanasietraject of zelfmoord kan kiezen. Al is de kans dat het euthanasietraject lukt, dat je wordt geaccepteerd, niet groot. Maar daar wilde ik de nadruk niet op leggen. Je kunt ook ervoor kiezen om nooit op te geven. Ik vind dat wel inspirerend. Heel sect: je doel in het leven is een natuurlijke dood te sterven.
Jouw doel misschien, niet het mijne.
Mensen kunnen geinspireerd raken door te vertellen hoe je zelf naar zelfmoord kijkt. Daarom vertelde ik hoe ik ernaar kijk. Ik heb met mezelf afgesproken dat zelfmoord of euthanasie, geen optie is. Een belofte aan jezelf maken, uit liefde voor jezelf, is dat dom? Ik vind die opmerking eerlijk gezegd zo pessimistisch. Meer dan dom zelfs. Is het leven dan niet mooi en waardevol? Waarom is dat dom als ik dat zeg?
Voor mij niet nee. Het is dom, omdat je jouw beleving niet aan anderen op kunt leggen. Probeer je eens in te leven in anderen.
Mensen hebben vaak een doel nodig in het leven, of een passie, om het vol te houden. Beter worden, kun je als doel stellen maar ga je dat bereiken? Je doel kan ook zijn, geen zelfmoord plegen. En het leven waarderen, wanneer ik het kan waarderen. In de tussentijd wacht je op het moment dat het waarderen weer komt.
Je weet gewoon niet wat het leven je nog kan brengen, ik ben al zo vaak verbaast door wat het leven me bracht, ineens, zonder dat ik het verwachtte. Daarom vind ik dat opgeven geen optie is, dan mis je wat er nog ging gebeuren voor moois en dat is zonde. Er komt nog iets moois, zeker weten, het leven kan nooit alleen maar kut zijn. Je weet niet wat er nog gaat komen, nooit, dus reken niet op alleen maar ellende.
Ik denk dat het nogal duidelijk is dat je altijd nog voor een euthanasietraject of zelfmoord kan kiezen. Al is de kans dat het euthanasietraject lukt, dat je wordt geaccepteerd, niet groot. Maar daar wilde ik de nadruk niet op leggen. Je kunt ook ervoor kiezen om nooit op te geven. Ik vind dat wel inspirerend. Heel sect: je doel in het leven is een natuurlijke dood te sterven.
Jouw doel misschien, niet het mijne.
Mensen kunnen geinspireerd raken door te vertellen hoe je zelf naar zelfmoord kijkt. Daarom vertelde ik hoe ik ernaar kijk. Ik heb met mezelf afgesproken dat zelfmoord of euthanasie, geen optie is. Een belofte aan jezelf maken, uit liefde voor jezelf, is dat dom? Ik vind die opmerking eerlijk gezegd zo pessimistisch. Meer dan dom zelfs. Is het leven dan niet mooi en waardevol? Waarom is dat dom als ik dat zeg?
Voor mij niet nee. Het is dom, omdat je jouw beleving niet aan anderen op kunt leggen. Probeer je eens in te leven in anderen.
Mensen hebben vaak een doel nodig in het leven, of een passie, om het vol te houden. Beter worden, kun je als doel stellen maar ga je dat bereiken? Je doel kan ook zijn, geen zelfmoord plegen. En het leven waarderen, wanneer ik het kan waarderen. In de tussentijd wacht je op het moment dat het waarderen weer komt.
Je weet gewoon niet wat het leven je nog kan brengen, ik ben al zo vaak verbaast door wat het leven me bracht, ineens, zonder dat ik het verwachtte. Daarom vind ik dat opgeven geen optie is, dan mis je wat er nog ging gebeuren voor moois en dat is zonde. Er komt nog iets moois, zeker weten, het leven kan nooit alleen maar kut zijn. Je weet niet wat er nog gaat komen, nooit, dus reken niet op alleen maar ellende.
woensdag 19 april 2017 om 08:52
quote:Gorjuss schreef op 19 april 2017 @ 08:24:
Ik vraag me af, Flowers-and-roses, of je zelf weleens zwaar depressief bent geweest en voor hoe lang, dan. Met je uitspraken over een mooi, waardevol leven en niet goed genoeg zoeken. Wijzen naar persoonlijkheidsproblematiek en dat het toch echt de depressie niet is.
Ik wilde het niet zeggen maar dacht hetzelfde.
Ik vraag me af, Flowers-and-roses, of je zelf weleens zwaar depressief bent geweest en voor hoe lang, dan. Met je uitspraken over een mooi, waardevol leven en niet goed genoeg zoeken. Wijzen naar persoonlijkheidsproblematiek en dat het toch echt de depressie niet is.
Ik wilde het niet zeggen maar dacht hetzelfde.
woensdag 19 april 2017 om 11:15
quote:Flowers-and-roses schreef op 19 april 2017 @ 01:36:
Ik denk dat het nogal duidelijk is dat je altijd nog voor een euthanasietraject of zelfmoord kan kiezen. Al is de kans dat het euthanasietraject lukt, dat je wordt geaccepteerd, niet groot. Maar daar wilde ik de nadruk niet op leggen. Je kunt ook ervoor kiezen om nooit op te geven. Ik vind dat wel inspirerend. Heel sect: je doel in het leven is een natuurlijke dood te sterven.
Mensen kunnen geinspireerd raken door te vertellen hoe je zelf naar zelfmoord kijkt. Daarom vertelde ik hoe ik ernaar kijk. Ik heb met mezelf afgesproken dat zelfmoord of euthanasie, geen optie is. Een belofte aan jezelf maken, uit liefde voor jezelf, is dat dom? Ik vind die opmerking eerlijk gezegd zo pessimistisch. Meer dan dom zelfs. Is het leven dan niet mooi en waardevol? Waarom is dat dom als ik dat zeg?
Mensen hebben vaak een doel nodig in het leven, of een passie, om het vol te houden. Beter worden, kun je als doel stellen maar ga je dat bereiken? Je doel kan ook zijn, geen zelfmoord plegen. En het leven waarderen, wanneer ik het kan waarderen. In de tussentijd wacht je op het moment dat het waarderen weer komt.
Je weet gewoon niet wat het leven je nog kan brengen, ik ben al zo vaak verbaast door wat het leven me bracht, ineens, zonder dat ik het verwachtte. Daarom vind ik dat opgeven geen optie is, dan mis je wat er nog ging gebeuren voor moois en dat is zonde. Er komt nog iets moois, zeker weten, het leven kan nooit alleen maar kut zijn. Je weet niet wat er nog gaat komen, nooit, dus reken niet op alleen maar ellende.
Sorry, maar dit slaat echt helemaal nergens op. Mijn doel in het leven is zo min mogelijk te lijden. Dat lijkt mee een veel beter doel dan een natuurlijke dood te sterven. En dat is pas liefde voor mezelf. En dat is niet dom. Mijn doel is juist het tegendeel van een natuurlijke dood, maar om te voorkomen dat deze post verwijderd wordt, ga ik het daar verder niet over hebben.
En ik heb nergens gezegd dat beter worden mijn doel is. Ik weet donders goed dat ik nooit beter ga worden in de zin van genezen. Hooguit een ietsepietsie beter in de zin van 'minder slecht'. En vechten tegen een chronische ziekte doe ik ook niet, want dat kan je per definitie nooit winnen. Wat ik doe is zo goed mogelijk ermee proberen te leven, en dat is godsgruwelijk moeilijk.
Voor mij is het leven het overgrote deel van de tijd zwart, lelijk en waardeloos. Waarderen doe ik het leven nooit. En de korte episoden tussen depressies in dat het leven draaglijk is, zijn niet de moeite waard om zo ondraaglijk voor te lijden. Alles bij elkaar opgeteld ben ik zo'n 18 jaar van mijn leven depressief geweest (17 jaar bipolair, waarvan ¾ depressief en 6 jaar als puber). Mocht er in de toekomst nog iets moois komen, dan is het niet de moeite waard om op te wachten, om zoveel pijn voor te lijden.
Zou je tegen iemand met kanker ook zeggen dat hij niet mag sterven, geen euthanasie mag en niet mag opgeven, want misschien wordt er net op tijd een medicijn gevonden? Waarschijnlijk niet, omdat de kans dat dat gebeurt extreem klein is. Zo is het ook voor mij.
Ik denk dat het nogal duidelijk is dat je altijd nog voor een euthanasietraject of zelfmoord kan kiezen. Al is de kans dat het euthanasietraject lukt, dat je wordt geaccepteerd, niet groot. Maar daar wilde ik de nadruk niet op leggen. Je kunt ook ervoor kiezen om nooit op te geven. Ik vind dat wel inspirerend. Heel sect: je doel in het leven is een natuurlijke dood te sterven.
Mensen kunnen geinspireerd raken door te vertellen hoe je zelf naar zelfmoord kijkt. Daarom vertelde ik hoe ik ernaar kijk. Ik heb met mezelf afgesproken dat zelfmoord of euthanasie, geen optie is. Een belofte aan jezelf maken, uit liefde voor jezelf, is dat dom? Ik vind die opmerking eerlijk gezegd zo pessimistisch. Meer dan dom zelfs. Is het leven dan niet mooi en waardevol? Waarom is dat dom als ik dat zeg?
Mensen hebben vaak een doel nodig in het leven, of een passie, om het vol te houden. Beter worden, kun je als doel stellen maar ga je dat bereiken? Je doel kan ook zijn, geen zelfmoord plegen. En het leven waarderen, wanneer ik het kan waarderen. In de tussentijd wacht je op het moment dat het waarderen weer komt.
Je weet gewoon niet wat het leven je nog kan brengen, ik ben al zo vaak verbaast door wat het leven me bracht, ineens, zonder dat ik het verwachtte. Daarom vind ik dat opgeven geen optie is, dan mis je wat er nog ging gebeuren voor moois en dat is zonde. Er komt nog iets moois, zeker weten, het leven kan nooit alleen maar kut zijn. Je weet niet wat er nog gaat komen, nooit, dus reken niet op alleen maar ellende.
Sorry, maar dit slaat echt helemaal nergens op. Mijn doel in het leven is zo min mogelijk te lijden. Dat lijkt mee een veel beter doel dan een natuurlijke dood te sterven. En dat is pas liefde voor mezelf. En dat is niet dom. Mijn doel is juist het tegendeel van een natuurlijke dood, maar om te voorkomen dat deze post verwijderd wordt, ga ik het daar verder niet over hebben.
En ik heb nergens gezegd dat beter worden mijn doel is. Ik weet donders goed dat ik nooit beter ga worden in de zin van genezen. Hooguit een ietsepietsie beter in de zin van 'minder slecht'. En vechten tegen een chronische ziekte doe ik ook niet, want dat kan je per definitie nooit winnen. Wat ik doe is zo goed mogelijk ermee proberen te leven, en dat is godsgruwelijk moeilijk.
Voor mij is het leven het overgrote deel van de tijd zwart, lelijk en waardeloos. Waarderen doe ik het leven nooit. En de korte episoden tussen depressies in dat het leven draaglijk is, zijn niet de moeite waard om zo ondraaglijk voor te lijden. Alles bij elkaar opgeteld ben ik zo'n 18 jaar van mijn leven depressief geweest (17 jaar bipolair, waarvan ¾ depressief en 6 jaar als puber). Mocht er in de toekomst nog iets moois komen, dan is het niet de moeite waard om op te wachten, om zoveel pijn voor te lijden.
Zou je tegen iemand met kanker ook zeggen dat hij niet mag sterven, geen euthanasie mag en niet mag opgeven, want misschien wordt er net op tijd een medicijn gevonden? Waarschijnlijk niet, omdat de kans dat dat gebeurt extreem klein is. Zo is het ook voor mij.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
woensdag 19 april 2017 om 18:36
quote:Flowers-and-roses schreef op 19 april 2017 @ 16:12:
Okee. Sorry dat ik probeerde om je over te halen te blijven. Ik dacht dat het niet zoveel zin zou hebben, om te bevestigen wat jij allang denkt. Want dat denk je toch al. Maar hee het is jouw leven, jij beslist. Mijn mening maakt ook niks uit.
Ik denk dat dit juist mensen tegen de borst stuit, jij lijkt te proberen anderen over te halen om het te zien zoals jij. Het leven is mooi en waardevol. Nou, het komt misschien als een oprechte verrassing en dat is alleen maar fijn voor jou maar het leven is dus NIET voor iedereen mooi een waardevol. En niet een tijdje, maar heeeel erg lang, tientallen jaren niet.
Als JIJ ervoor wil kiezen dat je met jezelf afspreekt dat uit het leven stappen geen optie is en als dat JOU inspireert is dat mooi voor JOU. Dat betekent niet dat een dergelijke afspraak voor iemand anders ook fijn of inspirerend is. Voor mij persoonlijk hielp het ook om een harde afspraak te hebben: eruit stappen is geen optie en zo lang ik leef ben ik verantwoordelijk voor mijn leven. Dat maakte het voor mij duidelijk en hoefde ik niet te piekeren over eruit stappen. Ik vond het overigens totaal niet inspirerend, eerder een loden last, maar goed, het was wel duidelijk en daardoor versimpelend voor mij. Door met anderen te praten heb ik geleerd dat anderen het juist fijn kunnen vinden en het ze juist lucht en ruimte geeft om die optie dus wél elke keer te kunnen overwegen. Omdat je dan kunt denken 'het kan altijd morgen nog' en juist door de mogelijkheid open te houden dat je er nog uit kunt stappen konden ze nog even door.
Zo veel mensen, zo veel ervaringen.
Nogal passief agressief 'mijn mening maakt ook niks uit' op het eind. Jouw mening maakt wel uit, maar het is jouw mening en niet per se een waarheid die voor iedereen geldt. En ik denk dat de reden dat je tegen weerstand aan bent gelopen hier is omdat het op mij, en ik denk ook op anderen, wel zo overkwam.
Okee. Sorry dat ik probeerde om je over te halen te blijven. Ik dacht dat het niet zoveel zin zou hebben, om te bevestigen wat jij allang denkt. Want dat denk je toch al. Maar hee het is jouw leven, jij beslist. Mijn mening maakt ook niks uit.
Ik denk dat dit juist mensen tegen de borst stuit, jij lijkt te proberen anderen over te halen om het te zien zoals jij. Het leven is mooi en waardevol. Nou, het komt misschien als een oprechte verrassing en dat is alleen maar fijn voor jou maar het leven is dus NIET voor iedereen mooi een waardevol. En niet een tijdje, maar heeeel erg lang, tientallen jaren niet.
Als JIJ ervoor wil kiezen dat je met jezelf afspreekt dat uit het leven stappen geen optie is en als dat JOU inspireert is dat mooi voor JOU. Dat betekent niet dat een dergelijke afspraak voor iemand anders ook fijn of inspirerend is. Voor mij persoonlijk hielp het ook om een harde afspraak te hebben: eruit stappen is geen optie en zo lang ik leef ben ik verantwoordelijk voor mijn leven. Dat maakte het voor mij duidelijk en hoefde ik niet te piekeren over eruit stappen. Ik vond het overigens totaal niet inspirerend, eerder een loden last, maar goed, het was wel duidelijk en daardoor versimpelend voor mij. Door met anderen te praten heb ik geleerd dat anderen het juist fijn kunnen vinden en het ze juist lucht en ruimte geeft om die optie dus wél elke keer te kunnen overwegen. Omdat je dan kunt denken 'het kan altijd morgen nog' en juist door de mogelijkheid open te houden dat je er nog uit kunt stappen konden ze nog even door.
Zo veel mensen, zo veel ervaringen.
Nogal passief agressief 'mijn mening maakt ook niks uit' op het eind. Jouw mening maakt wel uit, maar het is jouw mening en niet per se een waarheid die voor iedereen geldt. En ik denk dat de reden dat je tegen weerstand aan bent gelopen hier is omdat het op mij, en ik denk ook op anderen, wel zo overkwam.
woensdag 19 april 2017 om 18:49
quote:Flowers-and-roses schreef op 19 april 2017 @ 01:36:
Ik denk dat het nogal duidelijk is dat je altijd nog voor een euthanasietraject of zelfmoord kan kiezen. Al is de kans dat het euthanasietraject lukt, dat je wordt geaccepteerd, niet groot.In 2015 werden er 56 euthanasieverzoeken op grond van een psychisch lijden gehonoreerd.Tot nu toe neemt dit elk jaar toe, in 2011 waren het er slechts 13 en in 2014 41. Het aantal verzoeken wordt niet bijgehouden, dus of de kans groot of klein is weet ik niet, maar er is wel steeds meer ruimte om het erover te hebben.
Ik denk dat het nogal duidelijk is dat je altijd nog voor een euthanasietraject of zelfmoord kan kiezen. Al is de kans dat het euthanasietraject lukt, dat je wordt geaccepteerd, niet groot.In 2015 werden er 56 euthanasieverzoeken op grond van een psychisch lijden gehonoreerd.Tot nu toe neemt dit elk jaar toe, in 2011 waren het er slechts 13 en in 2014 41. Het aantal verzoeken wordt niet bijgehouden, dus of de kans groot of klein is weet ik niet, maar er is wel steeds meer ruimte om het erover te hebben.
donderdag 20 april 2017 om 02:18
Ja maar.. Ik wil iedereen in zijn waarde laten. Natuurlijk. Maar ik ben wel iemand die vindt, waarom zou het niet okee zijn als een vreemde je op andere gedachten probeert te brengen? Ik hoef niemand te redden maar als er iemand op de rand van een flatgebouw zit, komt er ook een agent met ze praten, iemand die ze niet kennen. Die zal iets dergelijks zeggen als ik deed. Ik probeer het gewoon.
Brutaal? Ja. Niet respectvol? Kan zo opgevat worden, dat snap ik. Ik bedoel het alleen niet zo, ik wil alleen ook mijn mond niet houden. Wie weet, breng je iemand wel op een idee waardoor doorgaan weer in beeld komt. Het zijn vaak gedachtes die voorbij gaan he, suicidale gedachtes.
En ja ik heb ook een afspraak met mezelf gemaakt, ik weet wel hoe je je kan voelen als je denkt, ik kan gewoon niet meer. Helemaal op. Wat voor zin heeft het nog om door te gaan? Wat gaat er dan wel helpen? Ik ken de wanhoop. Het is niet zo dat ik er niks van begrijp. Misschien is het wel zo, dat ik bang ben dat ik zelf op een dag denk, nou nu ben ik echt door alle opties heen. Al gun ik het iedereen dat ze toch de moed weer vatten. Je reageert toch vanuit je eigen referentiekader.
En ik hoop wel dat als ik dat denk, dat iemand op mijn schouder tikt en zegt, heb je daar al aan gedacht? Uit medemenselijkheid, niet vanuit medelijden. Voor sommige is het leven ondraaglijk, dat is waar, ik wil alleen niet bij die club horen, want ik denk dat je jezelf lid moet maken, niemand anders kan bepalen of jij daarbij hoort. Ik wilde alleen zeggen, To, weet je heel zeker dat je bij die club hoort? Ik zou dat zo erg vinden voor je. Je kunt alleen kijken vanuit je eigen referentiekader, dus misschien als ik je de mijne vertel, lukt het wel om iets op een andere manier te gaan zien.
Maar goed mijn excuses voor degene die er moeite mee hadden/hebben wat ik zei. Het is idd mijn kijk erop, ik wil die niet opdringen. Of doen alsof mijn kijk erop beter is. Ik weet dat mijn mening ertoe doet, ik zei dat in alle oprechtheid, ik probeerde To toch ook over te halen om niet het pad te kiezen richting het einde. Dat is gewoon de waarheid. Okee misschien probeerde ik haar wel te 'redden', en daarmee misschien ook mezelf. En dat werd niet gewaardeerd dus zeg ik sorry.
Passief-agressief zou zijn: wat jammer dat jij de waarde van het leven niet inziet. En dat vind ik helemaal niet hoor. Het is misschien wat vreemd om te zeggen maar ik wil dat iedereen die het niet meer ziet zitten, gered wordt. Gered kan worden. Hoe dan ook. Dat zou namelijk betekenen dat mensen elkaar altijd kunnen redden of helpen, dat idee bevalt me wel...
Brutaal? Ja. Niet respectvol? Kan zo opgevat worden, dat snap ik. Ik bedoel het alleen niet zo, ik wil alleen ook mijn mond niet houden. Wie weet, breng je iemand wel op een idee waardoor doorgaan weer in beeld komt. Het zijn vaak gedachtes die voorbij gaan he, suicidale gedachtes.
En ja ik heb ook een afspraak met mezelf gemaakt, ik weet wel hoe je je kan voelen als je denkt, ik kan gewoon niet meer. Helemaal op. Wat voor zin heeft het nog om door te gaan? Wat gaat er dan wel helpen? Ik ken de wanhoop. Het is niet zo dat ik er niks van begrijp. Misschien is het wel zo, dat ik bang ben dat ik zelf op een dag denk, nou nu ben ik echt door alle opties heen. Al gun ik het iedereen dat ze toch de moed weer vatten. Je reageert toch vanuit je eigen referentiekader.
En ik hoop wel dat als ik dat denk, dat iemand op mijn schouder tikt en zegt, heb je daar al aan gedacht? Uit medemenselijkheid, niet vanuit medelijden. Voor sommige is het leven ondraaglijk, dat is waar, ik wil alleen niet bij die club horen, want ik denk dat je jezelf lid moet maken, niemand anders kan bepalen of jij daarbij hoort. Ik wilde alleen zeggen, To, weet je heel zeker dat je bij die club hoort? Ik zou dat zo erg vinden voor je. Je kunt alleen kijken vanuit je eigen referentiekader, dus misschien als ik je de mijne vertel, lukt het wel om iets op een andere manier te gaan zien.
Maar goed mijn excuses voor degene die er moeite mee hadden/hebben wat ik zei. Het is idd mijn kijk erop, ik wil die niet opdringen. Of doen alsof mijn kijk erop beter is. Ik weet dat mijn mening ertoe doet, ik zei dat in alle oprechtheid, ik probeerde To toch ook over te halen om niet het pad te kiezen richting het einde. Dat is gewoon de waarheid. Okee misschien probeerde ik haar wel te 'redden', en daarmee misschien ook mezelf. En dat werd niet gewaardeerd dus zeg ik sorry.
Passief-agressief zou zijn: wat jammer dat jij de waarde van het leven niet inziet. En dat vind ik helemaal niet hoor. Het is misschien wat vreemd om te zeggen maar ik wil dat iedereen die het niet meer ziet zitten, gered wordt. Gered kan worden. Hoe dan ook. Dat zou namelijk betekenen dat mensen elkaar altijd kunnen redden of helpen, dat idee bevalt me wel...
donderdag 20 april 2017 om 10:25
Jullie weten het allemaal zo goed, waarom zeggen jullie niks tegen To zelf? Lekker makkelijk. Wat zouden jullie dan willen zeggen? Ga maar dan. Hoe wil je dat in woorden gieten dan? Als jullie gelijk hebben, dan zouden er 0 reacties moeten zijn. Want To is er al uit, ja toch. En daar mag je niks van zeggen. Bla bla bla. Wees zelf dan zo dapper om iets te zeggen, vanuit jezelf. Nee er is geen hulp meer. Het houdt op. Nou niet allemaal tegelijk. Jullie weten het beter dan ik dus vertel....
donderdag 20 april 2017 om 10:59
quote:Flowers-and-roses schreef op 20 april 2017 @ 10:25:
Jullie weten het allemaal zo goed, waarom zeggen jullie niks tegen To zelf? Lekker makkelijk. Wat zouden jullie dan willen zeggen? Ga maar dan. Hoe wil je dat in woorden gieten dan? Als jullie gelijk hebben, dan zouden er 0 reacties moeten zijn. Want To is er al uit, ja toch. En daar mag je niks van zeggen. Bla bla bla. Wees zelf dan zo dapper om iets te zeggen, vanuit jezelf. Nee er is geen hulp meer. Het houdt op. Nou niet allemaal tegelijk. Jullie weten het beter dan ik dus vertel....
Wat laat jij je enorm kennen zeg.
Als je goed leest is er al heel wat advies gegeven.
Ik zit er nog even over te denken. Wat mij tegen de borst stuit, is dat je een hele reeele optie (namelijk 'opgeven') wegzet alszijnde geen optie.
Tegen iemand zeggen 'zet nog even je schouders eronder, je kan het, er komen vast nog hele mooie dingen' is één ding. Maar letterlijk zeggen 'opgeven is geen optie' voelt voor mij als een enorm waardeoordeel, alsof TO dan zwak is, of niet genoeg haar best heeft gedaan.
Er is altijd hulp. Er is niet altijd zicht op genezing.
Of zeggen je tegen een pt. met kanker in de terminale fase ook 'opgeven is geen optie'?
Soms haalt het leven je gewoon in. En dat is kut.
Jullie weten het allemaal zo goed, waarom zeggen jullie niks tegen To zelf? Lekker makkelijk. Wat zouden jullie dan willen zeggen? Ga maar dan. Hoe wil je dat in woorden gieten dan? Als jullie gelijk hebben, dan zouden er 0 reacties moeten zijn. Want To is er al uit, ja toch. En daar mag je niks van zeggen. Bla bla bla. Wees zelf dan zo dapper om iets te zeggen, vanuit jezelf. Nee er is geen hulp meer. Het houdt op. Nou niet allemaal tegelijk. Jullie weten het beter dan ik dus vertel....
Wat laat jij je enorm kennen zeg.
Als je goed leest is er al heel wat advies gegeven.
Ik zit er nog even over te denken. Wat mij tegen de borst stuit, is dat je een hele reeele optie (namelijk 'opgeven') wegzet alszijnde geen optie.
Tegen iemand zeggen 'zet nog even je schouders eronder, je kan het, er komen vast nog hele mooie dingen' is één ding. Maar letterlijk zeggen 'opgeven is geen optie' voelt voor mij als een enorm waardeoordeel, alsof TO dan zwak is, of niet genoeg haar best heeft gedaan.
Er is altijd hulp. Er is niet altijd zicht op genezing.
Of zeggen je tegen een pt. met kanker in de terminale fase ook 'opgeven is geen optie'?
Soms haalt het leven je gewoon in. En dat is kut.
donderdag 20 april 2017 om 15:31
quote:Flowers-and-roses schreef op 20 april 2017 @ 02:18:
Wie weet, breng je iemand wel op een idee waardoor doorgaan weer in beeld komt. Het zijn vaak gedachtes die voorbij gaan he, suicidale gedachtes.
Voor sommige is het leven ondraaglijk, dat is waar, ik wil alleen niet bij die club horen, want ik denk dat je jezelf lid moet maken, niemand anders kan bepalen of jij daarbij hoort. Ik wilde alleen zeggen, To, weet je heel zeker dat je bij die club hoort? Ik zou dat zo erg vinden voor je. Je kunt alleen kijken vanuit je eigen referentiekader, dus misschien als ik je de mijne vertel, lukt het wel om iets op een andere manier te gaan zien.
ik probeerde To toch ook over te halen om niet het pad te kiezen richting het einde. Dat is gewoon de waarheid. Okee misschien probeerde ik haar wel te 'redden', en daarmee misschien ook mezelf. En dat werd niet gewaardeerd dus zeg ik sorry.
Ik heb al mijn problemen echt van alle mogelijke kanten bekeken, eerst alleen en later met therapeuten en met vrienden en de kans dat ik nog een nieuw gezichtspunt vind, lijkt mij erg klein, hoewel ik het natuurlijk geen 100% kan uitsluiten. Ik kreeg niet zo lang geleden een boek van een vriendin over 100 redenen om te leven. Ik zal ze niet gaan opsommen, maar er zat er geen een bij die mij van gedachten deed veranderen. Sommige waren ooit wel reden voor mij om te leven, maar ook die zijn nu een gepasseerd station. Zoals bijvoorbeeld je geliefden, of de kans op een betere toekomst. Ik heb al zo'n 10 jaar geen 'suicidale gedachtes' maar een diepe en weloverwogen doodswens. En ik het laatste beetje moed ontbreekt mij om stappen te ondernemen omdat alles eng en pijnlijk is en/of een grote kans heeft te mislukken waarbij je er alleen maar nog slechter uitkomt.. Ik overweeg regelmatig om een euthanasietraject te starten.
En lid van de club van mensen met een ondraaglijk leven word je op een gegeven moment, daar kies je absoluut niet zelf voor. En helaas ben ik lid, en zal dat altijd blijven. Ik geloof niet dat er echt redding voor mij is. Klinkt misschien erg negatief, maar zo is het. En het is niet zo dat ik niets geprobeerd heb, of het niet van alle kanten bekeken heb. Integendeel. En het is ook niet zo dat ik pas een paar maanden in de shit zit. Mag er dan alsjeblieft eindelijk een keer een einde aan het lijden komen?
Wie weet, breng je iemand wel op een idee waardoor doorgaan weer in beeld komt. Het zijn vaak gedachtes die voorbij gaan he, suicidale gedachtes.
Voor sommige is het leven ondraaglijk, dat is waar, ik wil alleen niet bij die club horen, want ik denk dat je jezelf lid moet maken, niemand anders kan bepalen of jij daarbij hoort. Ik wilde alleen zeggen, To, weet je heel zeker dat je bij die club hoort? Ik zou dat zo erg vinden voor je. Je kunt alleen kijken vanuit je eigen referentiekader, dus misschien als ik je de mijne vertel, lukt het wel om iets op een andere manier te gaan zien.
ik probeerde To toch ook over te halen om niet het pad te kiezen richting het einde. Dat is gewoon de waarheid. Okee misschien probeerde ik haar wel te 'redden', en daarmee misschien ook mezelf. En dat werd niet gewaardeerd dus zeg ik sorry.
Ik heb al mijn problemen echt van alle mogelijke kanten bekeken, eerst alleen en later met therapeuten en met vrienden en de kans dat ik nog een nieuw gezichtspunt vind, lijkt mij erg klein, hoewel ik het natuurlijk geen 100% kan uitsluiten. Ik kreeg niet zo lang geleden een boek van een vriendin over 100 redenen om te leven. Ik zal ze niet gaan opsommen, maar er zat er geen een bij die mij van gedachten deed veranderen. Sommige waren ooit wel reden voor mij om te leven, maar ook die zijn nu een gepasseerd station. Zoals bijvoorbeeld je geliefden, of de kans op een betere toekomst. Ik heb al zo'n 10 jaar geen 'suicidale gedachtes' maar een diepe en weloverwogen doodswens. En ik het laatste beetje moed ontbreekt mij om stappen te ondernemen omdat alles eng en pijnlijk is en/of een grote kans heeft te mislukken waarbij je er alleen maar nog slechter uitkomt.. Ik overweeg regelmatig om een euthanasietraject te starten.
En lid van de club van mensen met een ondraaglijk leven word je op een gegeven moment, daar kies je absoluut niet zelf voor. En helaas ben ik lid, en zal dat altijd blijven. Ik geloof niet dat er echt redding voor mij is. Klinkt misschien erg negatief, maar zo is het. En het is niet zo dat ik niets geprobeerd heb, of het niet van alle kanten bekeken heb. Integendeel. En het is ook niet zo dat ik pas een paar maanden in de shit zit. Mag er dan alsjeblieft eindelijk een keer een einde aan het lijden komen?
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
donderdag 20 april 2017 om 15:35
quote:Flowers-and-roses schreef op 20 april 2017 @ 10:27:
Ik veroordeel To niet hoor, ik probeer haar te helpen. Maar ze is niet meer te helpen. Toch?Ik ben dit topic begonnen om mijn hart te luchten en om te kijken of er misschien mensen hier zijn met een vergelijkbare ervaring, zodat ik me misschien iets minder moederziel alleen zou voelen. Niet om oplossingen te krijgen. Wat niet wegneemt dat ieder die een oplossing meent te weten, die mag geven. Het staat ieder vrij daarover een mening te delen. Alleen zal ik het er vaak niet mee eens zijn. Maar dat alles mag gelukkig allemaal in Nederland.
Ik veroordeel To niet hoor, ik probeer haar te helpen. Maar ze is niet meer te helpen. Toch?Ik ben dit topic begonnen om mijn hart te luchten en om te kijken of er misschien mensen hier zijn met een vergelijkbare ervaring, zodat ik me misschien iets minder moederziel alleen zou voelen. Niet om oplossingen te krijgen. Wat niet wegneemt dat ieder die een oplossing meent te weten, die mag geven. Het staat ieder vrij daarover een mening te delen. Alleen zal ik het er vaak niet mee eens zijn. Maar dat alles mag gelukkig allemaal in Nederland.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
