Zwanger
alle pijlers
20 jaar en abortus?
maandag 24 april 2017 om 01:05
Hoi allemaal,
Ik hoop dat jullie mij misschien een beetje kunnen helpen; niet met het maken van mijn keuze maar door advies of juist moed in te spreken..
Ik ben 20 jaar en ben inmiddels 7 weken zwanger van mijn vriend, maar ik twijfel ontzettend of ik het kindje moet laten weghalen of juist houden. Mijn verstand zegt abortus, mijn gevoel zegt houden. Ik heb een kinderwens en wil later ook echt heel graag kinderen, maar de timing is gewoon erg slecht op dit moment. Ik heb zelf een tussenjaar en wil in september weer gaan studeren, ik woon wel op mezelf maar in een studio waar dus geen kind bij past.. Financieel gezien zouden we het kind denk ik wel kunnen geven wat het nodig heeft, maar daarmee hebben we nog geen huisje en een kind leeft natuurlijk niet alleen van liefde..
Daarnaast heeft mijn vriend een vorm van autisme (wat overigens helemaal niet erg is) waarvoor hij op dit moment een nieuw traject van extra begeleiding in gaat op school en "begeleid wonen" al klinkt dat zwaarder dan het is. Het moeilijke is alleen dat zijn belevingswereld anders is; hij ziet de hele situatie rondom een kind rooskleurig en "we komen er samen wel uit wat er ook gebeurd".. Ook zegt hij achter me te staan in welke keuze ik maak: abortus of houden.
Verder kan ik er met niemand uit mijn omgeving echt over praten en dat geeft me het gevoel dat ik er alleen voor sta. Vandaag heb ik er met 1 vriendin over durven te praten die mij direct vertelde abortus te plegen, maar het is zo moeilijk voor me. Verstandelijk vraag ik me af of ik het kindje kan bieden wat het nodig heeft en in hoeverre ik mijn eigen toekomst daarmee op het spel zet (op dit moment heb ik namelijk niets meer dan mijn vwo diploma, dus daar kan ik niet direct "mee aan de slag"), gevoelsmatig denk ik niet dat ik een abortus aan zou kunnen..
Maar ik ben ook heel gevoelig voor reacties en meningen van andere mensen. Ik weet dat het uiteindelijk mijn eigen lichaam is, maar ik ben ontzettend bang om afgestoten te worden door mijn familie en vrienden..
Ik hoop dat jullie mij misschien wat advies kunnen geven
Liefs
Ik hoop dat jullie mij misschien een beetje kunnen helpen; niet met het maken van mijn keuze maar door advies of juist moed in te spreken..
Ik ben 20 jaar en ben inmiddels 7 weken zwanger van mijn vriend, maar ik twijfel ontzettend of ik het kindje moet laten weghalen of juist houden. Mijn verstand zegt abortus, mijn gevoel zegt houden. Ik heb een kinderwens en wil later ook echt heel graag kinderen, maar de timing is gewoon erg slecht op dit moment. Ik heb zelf een tussenjaar en wil in september weer gaan studeren, ik woon wel op mezelf maar in een studio waar dus geen kind bij past.. Financieel gezien zouden we het kind denk ik wel kunnen geven wat het nodig heeft, maar daarmee hebben we nog geen huisje en een kind leeft natuurlijk niet alleen van liefde..
Daarnaast heeft mijn vriend een vorm van autisme (wat overigens helemaal niet erg is) waarvoor hij op dit moment een nieuw traject van extra begeleiding in gaat op school en "begeleid wonen" al klinkt dat zwaarder dan het is. Het moeilijke is alleen dat zijn belevingswereld anders is; hij ziet de hele situatie rondom een kind rooskleurig en "we komen er samen wel uit wat er ook gebeurd".. Ook zegt hij achter me te staan in welke keuze ik maak: abortus of houden.
Verder kan ik er met niemand uit mijn omgeving echt over praten en dat geeft me het gevoel dat ik er alleen voor sta. Vandaag heb ik er met 1 vriendin over durven te praten die mij direct vertelde abortus te plegen, maar het is zo moeilijk voor me. Verstandelijk vraag ik me af of ik het kindje kan bieden wat het nodig heeft en in hoeverre ik mijn eigen toekomst daarmee op het spel zet (op dit moment heb ik namelijk niets meer dan mijn vwo diploma, dus daar kan ik niet direct "mee aan de slag"), gevoelsmatig denk ik niet dat ik een abortus aan zou kunnen..
Maar ik ben ook heel gevoelig voor reacties en meningen van andere mensen. Ik weet dat het uiteindelijk mijn eigen lichaam is, maar ik ben ontzettend bang om afgestoten te worden door mijn familie en vrienden..
Ik hoop dat jullie mij misschien wat advies kunnen geven
Liefs
maandag 24 april 2017 om 08:01
quote:carrie-bradshaw schreef op 24 april 2017 @ 07:14:
En je hoeft je leven niet per direct fantastisch op de rit te hebben in een tweekapper met stationwagen voor de deur he? Voordat een kind er iets van gaat merken dat het met zijn studerende moeder in een studio woont ben je wel 5 jaar verder... tijd zat om alles voor jezelf beter te krijgen. Ik zou liever jonge ouders hebben dan ouders die rond hun 38e eens een keer denken "ja nu is wel een mooi moment". Ook met een oudere vader is er kans op autisme overigens..
Want bewust voor kinderen kiezen als je daar zelf klaar voor bent is iets negatiefs?
Wat een rare opmerking!
En je hoeft je leven niet per direct fantastisch op de rit te hebben in een tweekapper met stationwagen voor de deur he? Voordat een kind er iets van gaat merken dat het met zijn studerende moeder in een studio woont ben je wel 5 jaar verder... tijd zat om alles voor jezelf beter te krijgen. Ik zou liever jonge ouders hebben dan ouders die rond hun 38e eens een keer denken "ja nu is wel een mooi moment". Ook met een oudere vader is er kans op autisme overigens..
Want bewust voor kinderen kiezen als je daar zelf klaar voor bent is iets negatiefs?
Wat een rare opmerking!
maandag 24 april 2017 om 08:02
quote:Star schreef op 24 april 2017 @ 07:42:
[...]
Wat is dit nu weer voor negatieve inslag? Waarschijnlijk eigen ervaringen, maar breng het niet als feit.
Mijn partner is autistisch en is allesbehalve wat jij schrijft.
Mee eens.
@ts: je zou contact kunnen opnemen met het fiom..alvorens je je uiteindelijke beslissing maakt. Een vriendin van mij heeft in dezelfde situatie gezeten en zij hebben haar begeleid in dit proces. Uiteindelijk heeft zij besloten haar kindje te houden. En zij was alleen, maar is er ook (zoals jouw vriend oppert) uitgekomen.
Sterkte!
[...]
Wat is dit nu weer voor negatieve inslag? Waarschijnlijk eigen ervaringen, maar breng het niet als feit.
Mijn partner is autistisch en is allesbehalve wat jij schrijft.
Mee eens.
@ts: je zou contact kunnen opnemen met het fiom..alvorens je je uiteindelijke beslissing maakt. Een vriendin van mij heeft in dezelfde situatie gezeten en zij hebben haar begeleid in dit proces. Uiteindelijk heeft zij besloten haar kindje te houden. En zij was alleen, maar is er ook (zoals jouw vriend oppert) uitgekomen.
Sterkte!
maandag 24 april 2017 om 08:05
quote:MrsLady schreef op 24 april 2017 @ 02:10:
[...]
Behoorlijk. Er zijn genoeg mensen met autisme die gewoon kinderen kunnen opvoeden en waarbij niet alles op de schouders van de partner terecht komt hoor. Klinkt alsof je zelf een hele nare ervaring hebt met een autistische partner en nu alles op het autisme afschuift. Hij kan ook gewoon een klootzak zijn geweest.
Beter lezen. Ik kom uit een nest met autisme. En ja, daar ben ik behoorlijk wat in tekort geschoten.
En dan woont bij mij nog niet eens iemand begeleid en hebben allemaal hogere functies.
Ik kan het alleen maar afraden.
[...]
Behoorlijk. Er zijn genoeg mensen met autisme die gewoon kinderen kunnen opvoeden en waarbij niet alles op de schouders van de partner terecht komt hoor. Klinkt alsof je zelf een hele nare ervaring hebt met een autistische partner en nu alles op het autisme afschuift. Hij kan ook gewoon een klootzak zijn geweest.
Beter lezen. Ik kom uit een nest met autisme. En ja, daar ben ik behoorlijk wat in tekort geschoten.
En dan woont bij mij nog niet eens iemand begeleid en hebben allemaal hogere functies.
Ik kan het alleen maar afraden.
maandag 24 april 2017 om 08:06
quote:Perzina schreef op 24 april 2017 @ 08:05:
[...]
Beter lezen. Ik kom uit een nest met autisme. En ja, daar ben ik behoorlijk wat in tekort geschoten.
En dan woont bij mij nog niet eens iemand begeleid en hebben allemaal hogere functies.
Ik kan het alleen maar afraden.
En ik raad het alleen maar aan.
Hier heeft TO toch helemaal niks aan?
[...]
Beter lezen. Ik kom uit een nest met autisme. En ja, daar ben ik behoorlijk wat in tekort geschoten.
En dan woont bij mij nog niet eens iemand begeleid en hebben allemaal hogere functies.
Ik kan het alleen maar afraden.
En ik raad het alleen maar aan.
Hier heeft TO toch helemaal niks aan?
maandag 24 april 2017 om 08:07
TO, het belangrijkste is dat het jouw keuze is en welke keus je ook maakt, het is oke. Doe wat voor jou (en je eventueld kind) het beste is. Als je het wil houden dan wordt het misschien lastig maar alle moeilijkheden zijn overkoombaar. En een abortus maakt je geen slecht mens, dat is ook een prima keuze. Wees wel realistisch en eerlijk naar jezelf zonder roze wolk-scenarios.
Misschien kun je beginnen eens te praten met het FIOM? Sterkte!
Misschien kun je beginnen eens te praten met het FIOM? Sterkte!
maandag 24 april 2017 om 08:17
Misschien kun jij of jullie samen met het FIOM gaan praten. Als je echt wil kan er een hoop maar de situatie is verre van ideaal. Hoogzwanger beginnen aan je studie en er vervolgens twee maanden uit zijn is niet handig (en dit is een ideaal geval, als je ziek wordt of een hele zware bevalling/keizersnede hebt ben je er langer uit). Je zal de aankomende jaren van het absolute minimum moeten leven met je kind (je kunt je kind dan het hoognodige geven maar voor extraatjes is geen geld). Je kind zal full time naar de opvang moeten. Als je vriend zowel op school als thuis begeleiding nodig heeft in hoeverre is hij dan instaat voor een kind te zorgen als hij niet voor zich zelf kan zorgen? Ik denk dat je er vanuit kan gaan dat jij voor het leeuwendeel van de zorg opdraait zeker omdat jullie niet samenwonen. Dus jij moet eruit s nachts, elke keer weer ook al moet je naar school de volgende dag en dat kan rustig een jaar of langer duren. Als de baby ziek is (en dat zal met enige regelmaat gebeuren, zeker als het naar de opvang gaat) moet jij thuis blijven waarschijnlijk. Je sociaal leven zal op een heel laag pitje komen te staan want je kunt nooit meer zomaar weg want je zit met de baby. Een keer oppas regelen lukt misschien wel als je een goed netwerk hebt maar je kunt je baby of jonge kind niet na een hele week in de opvang ook nog drie dagen per week bij de oppas brengen (nou ja dat kan wel maar dan kun je net zo goed geen kind krijgen als je het zo zelden ziet en een kind heeft de ouders nodig). Denk nou niet dat dat wel mee zal vallen, zoveel ouders die denken de baby wel in een draagdoek mee naar een festival te nemen en hun leven gewoon voort te zetten, het valt meestal heel erg tegen als de baby er is. Echt je hele leven gaat veranderen, alles. Als je het perse wil dan kan het en dan red je het vast, maar het zal op alle vlakken overleven worden met heel weinig tijd om te genieten. In deze situatie vind ik abortus geen schande, de situatie is gewoon echt ongelukkig om een kind in te krijgen. Sterkte met je keuze.
Difficulty is inevitable, drama is a choice.
maandag 24 april 2017 om 09:01
Je zal geen spijt krijgen van je kind, wel van de timing! Nog zo jong en dan al zo zwaar belast. Als je naar je kind kijkt denk je zou het zo nog 100 keer overdoen voor je. Maar als je straks 30 en dus nog piepjong maar uitgeleefd bent zónder al die feestjes en vakanties die je bij je vrienden wel voorbij ziet komen.. Is het depressie na depressie. Ik zou daar eens goed over nadenken.
Ik was 21.
Jij staat straks op 3. Op 1 jullie kind, op 2 het contact met vader/jullie teamwork dat altijd móet werken voor jij over je eigen belang mag praten en dan op nummer 3 kom je eindelijk eens toe aan jezelf.
Je hebt mensen die abortus oké vinden onder bepaalde omstandigheden, en mensen die er hoe dan ook absoluut op tegen zijn. Ik zeg denk nu vooral nog aan jezelf. Wat heeft je kindje straks aan een nare en moeilijke situatie, mogelijk autistisch, met een moeder die dood en doodop is?
Veel sterkte meis, je maakt vast de beste keuze. Voel het in je hart en ziel en als die al verbonden zijn met je kleine.. Denk ook vooral aan zijn of haar welzijn dan.
Ik was 21.
Jij staat straks op 3. Op 1 jullie kind, op 2 het contact met vader/jullie teamwork dat altijd móet werken voor jij over je eigen belang mag praten en dan op nummer 3 kom je eindelijk eens toe aan jezelf.
Je hebt mensen die abortus oké vinden onder bepaalde omstandigheden, en mensen die er hoe dan ook absoluut op tegen zijn. Ik zeg denk nu vooral nog aan jezelf. Wat heeft je kindje straks aan een nare en moeilijke situatie, mogelijk autistisch, met een moeder die dood en doodop is?
Veel sterkte meis, je maakt vast de beste keuze. Voel het in je hart en ziel en als die al verbonden zijn met je kleine.. Denk ook vooral aan zijn of haar welzijn dan.
maandag 24 april 2017 om 09:13
quote:aikidoka schreef op 24 april 2017 @ 07:34:
[...]
Ik denk dat de meeste ouders heel veel van hun kind(eren) houden en ze niet meer willen missen, maar ik weet dat daarbij ook ouders zitten die denken: ik weet niet of ik hier aan begonnen was als ik dat allemaal had geweten. Ouders die het een stuk zwaarder vinden dan gedacht, ouders, zoals ik, die merken dat je wel plannen kunt hebben om van alles te blijven doen, maar die ontdekken dat ze 's avonds gewoon op zijn en op de bank willen zitten. Dat zelfs hun zeer geliefde hobbies de eerste jaren op een laag/vrijwel niet bestaand pitje gaan. En die daar best van eens van balen. Ik heb periodes dat ik er echt weinig aan vindt. Of dat je ontdekt dat je mooie ideeën kunt hebben over alles eerlijk verdelen met je partner, maar dat je een kind krijgt dat heel erg naar jou trekt en dat blijkt dat je partner ook veel beter blijkt in zich onttrekken aan wensen van jullie kind. En dat het niet zomaar lukt om dat recht te trekken. Natuurlijk geniet ik intens van onze zoon, maar ik heb wel periodes dat, als ik er van een afstandje naar kijk, ik moet concluderen dat ik veel en veel meer heb ingeleverd dan ik vooraf dacht en soms ook meer dan goed voor mij is. Gelukkig is dat niet overheersend, maar ik kan me ontzettend goed voorstellen dat je daar (nog) geen zin in hebt. En dat mag ook gewoon. En dan mag je abortus plegen, ook als je later nog wel kinderen wil. De Nederlandse wet stelt geen eisen aan abortus.100% dit.
[...]
Ik denk dat de meeste ouders heel veel van hun kind(eren) houden en ze niet meer willen missen, maar ik weet dat daarbij ook ouders zitten die denken: ik weet niet of ik hier aan begonnen was als ik dat allemaal had geweten. Ouders die het een stuk zwaarder vinden dan gedacht, ouders, zoals ik, die merken dat je wel plannen kunt hebben om van alles te blijven doen, maar die ontdekken dat ze 's avonds gewoon op zijn en op de bank willen zitten. Dat zelfs hun zeer geliefde hobbies de eerste jaren op een laag/vrijwel niet bestaand pitje gaan. En die daar best van eens van balen. Ik heb periodes dat ik er echt weinig aan vindt. Of dat je ontdekt dat je mooie ideeën kunt hebben over alles eerlijk verdelen met je partner, maar dat je een kind krijgt dat heel erg naar jou trekt en dat blijkt dat je partner ook veel beter blijkt in zich onttrekken aan wensen van jullie kind. En dat het niet zomaar lukt om dat recht te trekken. Natuurlijk geniet ik intens van onze zoon, maar ik heb wel periodes dat, als ik er van een afstandje naar kijk, ik moet concluderen dat ik veel en veel meer heb ingeleverd dan ik vooraf dacht en soms ook meer dan goed voor mij is. Gelukkig is dat niet overheersend, maar ik kan me ontzettend goed voorstellen dat je daar (nog) geen zin in hebt. En dat mag ook gewoon. En dan mag je abortus plegen, ook als je later nog wel kinderen wil. De Nederlandse wet stelt geen eisen aan abortus.100% dit.
maandag 24 april 2017 om 09:31
quote:MwTheelepel schreef op 24 april 2017 @ 08:17:
Misschien kun jij of jullie samen met het FIOM gaan praten. Als je echt wil kan er een hoop maar de situatie is verre van ideaal. Hoogzwanger beginnen aan je studie en er vervolgens twee maanden uit zijn is niet handig (en dit is een ideaal geval, als je ziek wordt of een hele zware bevalling/keizersnede hebt ben je er langer uit). Je zal de aankomende jaren van het absolute minimum moeten leven met je kind (je kunt je kind dan het hoognodige geven maar voor extraatjes is geen geld). Je kind zal full time naar de opvang moeten. Als je vriend zowel op school als thuis begeleiding nodig heeft in hoeverre is hij dan instaat voor een kind te zorgen als hij niet voor zich zelf kan zorgen? Ik denk dat je er vanuit kan gaan dat jij voor het leeuwendeel van de zorg opdraait zeker omdat jullie niet samenwonen. Dus jij moet eruit s nachts, elke keer weer ook al moet je naar school de volgende dag en dat kan rustig een jaar of langer duren. Als de baby ziek is (en dat zal met enige regelmaat gebeuren, zeker als het naar de opvang gaat) moet jij thuis blijven waarschijnlijk. Je sociaal leven zal op een heel laag pitje komen te staan want je kunt nooit meer zomaar weg want je zit met de baby. Een keer oppas regelen lukt misschien wel als je een goed netwerk hebt maar je kunt je baby of jonge kind niet na een hele week in de opvang ook nog drie dagen per week bij de oppas brengen (nou ja dat kan wel maar dan kun je net zo goed geen kind krijgen als je het zo zelden ziet en een kind heeft de ouders nodig). Denk nou niet dat dat wel mee zal vallen, zoveel ouders die denken de baby wel in een draagdoek mee naar een festival te nemen en hun leven gewoon voort te zetten, het valt meestal heel erg tegen als de baby er is. Echt je hele leven gaat veranderen, alles. Als je het perse wil dan kan het en dan red je het vast, maar het zal op alle vlakken overleven worden met heel weinig tijd om te genieten. In deze situatie vind ik abortus geen schande, de situatie is gewoon echt ongelukkig om een kind in te krijgen. Sterkte met je keuze.Ja dit inderdaad. Onderschat het niet. Je vriend zit niet voor niets in een begeleid wonen project, werken zal dan ook lastig worden in de toekomst. Grote kans dat je alles alleen moet doen en een leven opbouwen met een kleintje is echt lastig.
Misschien kun jij of jullie samen met het FIOM gaan praten. Als je echt wil kan er een hoop maar de situatie is verre van ideaal. Hoogzwanger beginnen aan je studie en er vervolgens twee maanden uit zijn is niet handig (en dit is een ideaal geval, als je ziek wordt of een hele zware bevalling/keizersnede hebt ben je er langer uit). Je zal de aankomende jaren van het absolute minimum moeten leven met je kind (je kunt je kind dan het hoognodige geven maar voor extraatjes is geen geld). Je kind zal full time naar de opvang moeten. Als je vriend zowel op school als thuis begeleiding nodig heeft in hoeverre is hij dan instaat voor een kind te zorgen als hij niet voor zich zelf kan zorgen? Ik denk dat je er vanuit kan gaan dat jij voor het leeuwendeel van de zorg opdraait zeker omdat jullie niet samenwonen. Dus jij moet eruit s nachts, elke keer weer ook al moet je naar school de volgende dag en dat kan rustig een jaar of langer duren. Als de baby ziek is (en dat zal met enige regelmaat gebeuren, zeker als het naar de opvang gaat) moet jij thuis blijven waarschijnlijk. Je sociaal leven zal op een heel laag pitje komen te staan want je kunt nooit meer zomaar weg want je zit met de baby. Een keer oppas regelen lukt misschien wel als je een goed netwerk hebt maar je kunt je baby of jonge kind niet na een hele week in de opvang ook nog drie dagen per week bij de oppas brengen (nou ja dat kan wel maar dan kun je net zo goed geen kind krijgen als je het zo zelden ziet en een kind heeft de ouders nodig). Denk nou niet dat dat wel mee zal vallen, zoveel ouders die denken de baby wel in een draagdoek mee naar een festival te nemen en hun leven gewoon voort te zetten, het valt meestal heel erg tegen als de baby er is. Echt je hele leven gaat veranderen, alles. Als je het perse wil dan kan het en dan red je het vast, maar het zal op alle vlakken overleven worden met heel weinig tijd om te genieten. In deze situatie vind ik abortus geen schande, de situatie is gewoon echt ongelukkig om een kind in te krijgen. Sterkte met je keuze.Ja dit inderdaad. Onderschat het niet. Je vriend zit niet voor niets in een begeleid wonen project, werken zal dan ook lastig worden in de toekomst. Grote kans dat je alles alleen moet doen en een leven opbouwen met een kleintje is echt lastig.
A man is rich in proportion to the number of things he can afford to let alone.
maandag 24 april 2017 om 14:20
quote:Star schreef op 24 april 2017 @ 08:06:
[...]
En ik raad het alleen maar aan.
Hier heeft TO toch helemaal niks aan?
Jij vindt een autistische vader die in therapie zit en begeleid woont een aanrader?
Ok, dan verschillen we van mening over wat goede opvoedkundige voorwaarden zijn.
Ik vind een autistische ouder al geen aanrader, en zeker niet als hij ook nog eens begeleid woont. Die is er zeker nog niet klaar voor, en zal dat misschien nooit zijn.
[...]
En ik raad het alleen maar aan.
Hier heeft TO toch helemaal niks aan?
Jij vindt een autistische vader die in therapie zit en begeleid woont een aanrader?
Ok, dan verschillen we van mening over wat goede opvoedkundige voorwaarden zijn.
Ik vind een autistische ouder al geen aanrader, en zeker niet als hij ook nog eens begeleid woont. Die is er zeker nog niet klaar voor, en zal dat misschien nooit zijn.
maandag 24 april 2017 om 15:32
Ik geloof dat het gevoelsmatig moeilijk kan zijn om voor abortus te kiezen. Maar als je denkt dat jij/jullie het kind nu niet kunnen bieden wat het nodig heeft, zou ik toch abortus laten doen. Autisme hoeft niet perse erfelijk te zijn, maar is het vaak wel. Ik heb zelf Autisme en voor mij is het een reden dat ik niet aan kinderen begin. Omdat ik de verantwoordelijkheid niet aan zal kunnen. Maar ook omdat ik het niet wil doorgeven. Want ik heb er zelf teveel last van en wil niet dat mijn kind hetzelfde moet meemaken. Ik zou liever spijt van een abortus hebben dan van een kind. Dat laatste bestaat namelijk ook.
maandag 24 april 2017 om 15:36
quote:Perzina schreef op 24 april 2017 @ 14:20:
[...]
Jij vindt een autistische vader die in therapie zit en begeleid woont een aanrader?
Ok, dan verschillen we van mening over wat goede opvoedkundige voorwaarden zijn.
Ik vind een autistische ouder al geen aanrader, en zeker niet als hij ook nog eens begeleid woont. Die is er zeker nog niet klaar voor, en zal dat misschien nooit zijn.Ik heb het over autisten in het algemeen, wat jij ook deed.
[...]
Jij vindt een autistische vader die in therapie zit en begeleid woont een aanrader?
Ok, dan verschillen we van mening over wat goede opvoedkundige voorwaarden zijn.
Ik vind een autistische ouder al geen aanrader, en zeker niet als hij ook nog eens begeleid woont. Die is er zeker nog niet klaar voor, en zal dat misschien nooit zijn.Ik heb het over autisten in het algemeen, wat jij ook deed.
maandag 24 april 2017 om 15:41
Ik zou echt de realiteit in het oog houden TO. Je bent 20, je vriend zit in een traject voor begeleid wonen en werken vanwege zijn autisme. Dat is niet niks. In hoeverre kun je op hem bouwen in de toekomst? Ik snap dat het gevoelsmatig moeilijk is, maar met alleen goede bedoelingen kom je er niet.
Praat met je ouders, echt. Ik heb twee dochters en ik zou het ook willen weten als ze voor z'n beslissing stonden.
Praat met je ouders, echt. Ik heb twee dochters en ik zou het ook willen weten als ze voor z'n beslissing stonden.
maandag 24 april 2017 om 15:51
Hier op het forum ga je er niet uitkomen TO. De ene zou het absoluut wel doen, alleen al vanwege het feit dat ze anti-abortus zijn, andere zouden het niet doen.
Ik zou het absoluut niet gedaan hebben. De volgende onder mij weer wel.
Praat met je ouders en met het Fiom. Gebruik niet alleen je "gevoel" maar ook je verstand. Wees realistisch.
Zet alles op papier en praat met de vader. Wat verwacht je van hem, als je besluit het te houden etc.
Ik zou het absoluut niet gedaan hebben. De volgende onder mij weer wel.
Praat met je ouders en met het Fiom. Gebruik niet alleen je "gevoel" maar ook je verstand. Wees realistisch.
Zet alles op papier en praat met de vader. Wat verwacht je van hem, als je besluit het te houden etc.
maandag 24 april 2017 om 16:04
quote:MwTheelepel schreef op 24 april 2017 @ 08:17:
Misschien kun jij of jullie samen met het FIOM gaan praten. Als je echt wil kan er een hoop maar de situatie is verre van ideaal. Hoogzwanger beginnen aan je studie en er vervolgens twee maanden uit zijn is niet handig (en dit is een ideaal geval, als je ziek wordt of een hele zware bevalling/keizersnede hebt ben je er langer uit). Je zal de aankomende jaren van het absolute minimum moeten leven met je kind (je kunt je kind dan het hoognodige geven maar voor extraatjes is geen geld). Je kind zal full time naar de opvang moeten. Als je vriend zowel op school als thuis begeleiding nodig heeft in hoeverre is hij dan instaat voor een kind te zorgen als hij niet voor zich zelf kan zorgen? Ik denk dat je er vanuit kan gaan dat jij voor het leeuwendeel van de zorg opdraait zeker omdat jullie niet samenwonen. Dus jij moet eruit s nachts, elke keer weer ook al moet je naar school de volgende dag en dat kan rustig een jaar of langer duren. Als de baby ziek is (en dat zal met enige regelmaat gebeuren, zeker als het naar de opvang gaat) moet jij thuis blijven waarschijnlijk. Je sociaal leven zal op een heel laag pitje komen te staan want je kunt nooit meer zomaar weg want je zit met de baby. Een keer oppas regelen lukt misschien wel als je een goed netwerk hebt maar je kunt je baby of jonge kind niet na een hele week in de opvang ook nog drie dagen per week bij de oppas brengen (nou ja dat kan wel maar dan kun je net zo goed geen kind krijgen als je het zo zelden ziet en een kind heeft de ouders nodig). Denk nou niet dat dat wel mee zal vallen, zoveel ouders die denken de baby wel in een draagdoek mee naar een festival te nemen en hun leven gewoon voort te zetten, het valt meestal heel erg tegen als de baby er is. Echt je hele leven gaat veranderen, alles. Als je het perse wil dan kan het en dan red je het vast, maar het zal op alle vlakken overleven worden met heel weinig tijd om te genieten. In deze situatie vind ik abortus geen schande, de situatie is gewoon echt ongelukkig om een kind in te krijgen. Sterkte met je keuze.
Ik was 20.
Studeerde en de vader studeerde in een andere stad.
Ik deed het voornamelijk alleen.
Ik herken helemaal niets in het voornamelijk overleven en heel weinig tijd om te genieten.
Ik heb genoten én geleefd. Ik zou het zo weer over doen.
Misschien kun jij of jullie samen met het FIOM gaan praten. Als je echt wil kan er een hoop maar de situatie is verre van ideaal. Hoogzwanger beginnen aan je studie en er vervolgens twee maanden uit zijn is niet handig (en dit is een ideaal geval, als je ziek wordt of een hele zware bevalling/keizersnede hebt ben je er langer uit). Je zal de aankomende jaren van het absolute minimum moeten leven met je kind (je kunt je kind dan het hoognodige geven maar voor extraatjes is geen geld). Je kind zal full time naar de opvang moeten. Als je vriend zowel op school als thuis begeleiding nodig heeft in hoeverre is hij dan instaat voor een kind te zorgen als hij niet voor zich zelf kan zorgen? Ik denk dat je er vanuit kan gaan dat jij voor het leeuwendeel van de zorg opdraait zeker omdat jullie niet samenwonen. Dus jij moet eruit s nachts, elke keer weer ook al moet je naar school de volgende dag en dat kan rustig een jaar of langer duren. Als de baby ziek is (en dat zal met enige regelmaat gebeuren, zeker als het naar de opvang gaat) moet jij thuis blijven waarschijnlijk. Je sociaal leven zal op een heel laag pitje komen te staan want je kunt nooit meer zomaar weg want je zit met de baby. Een keer oppas regelen lukt misschien wel als je een goed netwerk hebt maar je kunt je baby of jonge kind niet na een hele week in de opvang ook nog drie dagen per week bij de oppas brengen (nou ja dat kan wel maar dan kun je net zo goed geen kind krijgen als je het zo zelden ziet en een kind heeft de ouders nodig). Denk nou niet dat dat wel mee zal vallen, zoveel ouders die denken de baby wel in een draagdoek mee naar een festival te nemen en hun leven gewoon voort te zetten, het valt meestal heel erg tegen als de baby er is. Echt je hele leven gaat veranderen, alles. Als je het perse wil dan kan het en dan red je het vast, maar het zal op alle vlakken overleven worden met heel weinig tijd om te genieten. In deze situatie vind ik abortus geen schande, de situatie is gewoon echt ongelukkig om een kind in te krijgen. Sterkte met je keuze.
Ik was 20.
Studeerde en de vader studeerde in een andere stad.
Ik deed het voornamelijk alleen.
Ik herken helemaal niets in het voornamelijk overleven en heel weinig tijd om te genieten.
Ik heb genoten én geleefd. Ik zou het zo weer over doen.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 24 april 2017 om 16:09
quote:Perzina schreef op 24 april 2017 @ 01:27:
Ga er maar vanuit dat zo'n beetje alles op jouw schouders terecht komt, als je partner autistisch is. En ja, ook bij de mildere vormen, of zelfs alleenmaar autistische trekken is het altijd hard werken om zo iemand erbij te betrekken en te houden.
Ik zou het om meerdere redenen niet willen, en dan ook nog in een traject waaronder begeleid wonen? Nee, dan klinkt niet bepaald alsof hij een volwaardig vader kan zijn.
Misschien ben ik bevooroordeeld maar nee, ik zou er niet aan beginnen.
Echt joh?
Ik zal mijn kind vertellen dat ik als haar autistische, en enige, ouder niet voor haar kan zorgen.
Alsof alle auti's geen verantwoordelijkheidsgevoel hebben of zo.
Ga er maar vanuit dat zo'n beetje alles op jouw schouders terecht komt, als je partner autistisch is. En ja, ook bij de mildere vormen, of zelfs alleenmaar autistische trekken is het altijd hard werken om zo iemand erbij te betrekken en te houden.
Ik zou het om meerdere redenen niet willen, en dan ook nog in een traject waaronder begeleid wonen? Nee, dan klinkt niet bepaald alsof hij een volwaardig vader kan zijn.
Misschien ben ik bevooroordeeld maar nee, ik zou er niet aan beginnen.
Echt joh?
Ik zal mijn kind vertellen dat ik als haar autistische, en enige, ouder niet voor haar kan zorgen.
Alsof alle auti's geen verantwoordelijkheidsgevoel hebben of zo.
maandag 24 april 2017 om 16:22
Ons zoontje heeft autisme, vermoedelijk van vriend (zijn papa). Ikzelf heb adhd en kenmerken van autisme. We wisten dit niet van tevoren. Is het moeilijk? Ja. Is hij een slechte papa? Absoluut niet. Hij ziet ons zoontje doodgraag en zou voor hem door een vuur gaan.
Wat ik wil zeggen is dat iemand niet persé een goede of slechte ouder is door zijn/haar beperkingen, maar wel door karakter. Je kan niks van diagnoses hebben en toch een rotkarakter hebben. Je mag niet zomaar iemand ontzeggen ouder te worden omwille van een diagnose, je moet kijken naar het geheel.
Ik kan je niet zeggen wat ik zou doen, maar ik wou wel even meegeven dat autisme niet persé een reden tot abortus hoeft te zijn. Maar vriend is wel volledig zelfstandig en heeft geen hulp nodig.
Sterkte met je keuze, wat je ook besluit.
Wat ik wil zeggen is dat iemand niet persé een goede of slechte ouder is door zijn/haar beperkingen, maar wel door karakter. Je kan niks van diagnoses hebben en toch een rotkarakter hebben. Je mag niet zomaar iemand ontzeggen ouder te worden omwille van een diagnose, je moet kijken naar het geheel.
Ik kan je niet zeggen wat ik zou doen, maar ik wou wel even meegeven dat autisme niet persé een reden tot abortus hoeft te zijn. Maar vriend is wel volledig zelfstandig en heeft geen hulp nodig.
Sterkte met je keuze, wat je ook besluit.
Ik ben het levende bewijs dat je niet moet drinken om onnozel te doen.
maandag 24 april 2017 om 17:25
quote:feow schreef op 24 april 2017 @ 16:04:
[...]
Ik was 20.
Studeerde en de vader studeerde in een andere stad.
Ik deed het voornamelijk alleen.
Ik herken helemaal niets in het voornamelijk overleven en heel weinig tijd om te genieten.
Ik heb genoten én geleefd. Ik zou het zo weer over doen.Ik deed het ook tot ze anderhalf jaar was alleen. En ik zou het nooit weer overdoen.
[...]
Ik was 20.
Studeerde en de vader studeerde in een andere stad.
Ik deed het voornamelijk alleen.
Ik herken helemaal niets in het voornamelijk overleven en heel weinig tijd om te genieten.
Ik heb genoten én geleefd. Ik zou het zo weer over doen.Ik deed het ook tot ze anderhalf jaar was alleen. En ik zou het nooit weer overdoen.
maandag 24 april 2017 om 19:24
quote:Star schreef op 24 april 2017 @ 15:36:
[...]
Ik heb het over autisten in het algemeen, wat jij ook deed.
Ik zou het in zijn algemeenheid afraden, en zéker in geval van TO als er zelfs sprake is van begeleid wonen etc. Dat zei ik. Niks meer en niks minder. Vervolgens betrek jij het op jezelf. Prima hoor, maar verdraai mijn woorden niet.
Prima hoor dat dames hier zich aangevallen voelen over hun partnerkeuze als vader van hun kinderen, maar ik blijf bij mijn standpunt. En dat die ik of basis van veel ervaring met autisme.
[...]
Ik heb het over autisten in het algemeen, wat jij ook deed.
Ik zou het in zijn algemeenheid afraden, en zéker in geval van TO als er zelfs sprake is van begeleid wonen etc. Dat zei ik. Niks meer en niks minder. Vervolgens betrek jij het op jezelf. Prima hoor, maar verdraai mijn woorden niet.
Prima hoor dat dames hier zich aangevallen voelen over hun partnerkeuze als vader van hun kinderen, maar ik blijf bij mijn standpunt. En dat die ik of basis van veel ervaring met autisme.
maandag 24 april 2017 om 19:28
quote:Perzina schreef op 24 april 2017 @ 19:24:
[...]
Ik zou het in zijn algemeenheid afraden, en zéker in geval van TO als er zelfs sprake is van begeleid wonen etc. Dat zei ik. Niks meer en niks minder. Vervolgens betrek jij het op jezelf. Prima hoor, maar verdraai mijn woorden niet.
Prima hoor dat dames hier zich aangevallen voelen over hun partnerkeuze als vader van hun kinderen, maar ik blijf bij mijn standpunt. En dat die ik of basis van veel ervaring met autisme.
Euh...als iemand hier vanuit haar eigen referentiekader reageert ben jij het wel. Dat schrijf je notabene zelf. Dus beticht me niet van het verdraaien van woorden. Het zijn jouw woorden.
En aangevallen dames? Alleen mannen zijn autistisch? Lees de post van Shahla even.
Je kwetst mensen met je posts.
[...]
Ik zou het in zijn algemeenheid afraden, en zéker in geval van TO als er zelfs sprake is van begeleid wonen etc. Dat zei ik. Niks meer en niks minder. Vervolgens betrek jij het op jezelf. Prima hoor, maar verdraai mijn woorden niet.
Prima hoor dat dames hier zich aangevallen voelen over hun partnerkeuze als vader van hun kinderen, maar ik blijf bij mijn standpunt. En dat die ik of basis van veel ervaring met autisme.
Euh...als iemand hier vanuit haar eigen referentiekader reageert ben jij het wel. Dat schrijf je notabene zelf. Dus beticht me niet van het verdraaien van woorden. Het zijn jouw woorden.
En aangevallen dames? Alleen mannen zijn autistisch? Lees de post van Shahla even.
Je kwetst mensen met je posts.
maandag 24 april 2017 om 19:56
Ja, mijn moeder is autistisch (onder andere), dus dat vrouwen autisme kunnen hebben weet ik maar al te goed. Dat is des te venijniger, want bij vrouwen gaat het vaak des te subtieler, maar ik ben daardoor echt beschadigd geraakt, mijn moeder die alles strak volgens het opvoedkundige boekje deed, maar daar nooit en te nimmer van afweek. Er was totaal geen wederkerigheid of invoelendheid.
En dat zegt niks over mijn moeder, want zij is een lieve vrouw met uiterst goede bedoelingen, maar er ontbreekt gewoon iets essentieels. Ik heb dat nooit begrepen, als kind. Heb me altijd emotioneel eenzaam gevoeld en die eenzaamheid is een basisgevoel geworden bij mij. Ik kan het nu plaatsen, maar ik had zo graag normale ouders gehad willen hebben. Die hun liefde konden uiten, mij eens tegemoet kwamen, van de regels af konden wijken, begrip konden hebben, me konden troosten. Dat konden ze niet en kunnen ze niet.
En het is niet mijn bedoeling om te kwetsen, laat het dan een punt van aandacht zijn voor de autistische mensen die nu in de opvoedrol zitten.
En dat zegt niks over mijn moeder, want zij is een lieve vrouw met uiterst goede bedoelingen, maar er ontbreekt gewoon iets essentieels. Ik heb dat nooit begrepen, als kind. Heb me altijd emotioneel eenzaam gevoeld en die eenzaamheid is een basisgevoel geworden bij mij. Ik kan het nu plaatsen, maar ik had zo graag normale ouders gehad willen hebben. Die hun liefde konden uiten, mij eens tegemoet kwamen, van de regels af konden wijken, begrip konden hebben, me konden troosten. Dat konden ze niet en kunnen ze niet.
En het is niet mijn bedoeling om te kwetsen, laat het dan een punt van aandacht zijn voor de autistische mensen die nu in de opvoedrol zitten.
dinsdag 25 april 2017 om 13:37
quote:Perzina schreef op 24 april 2017 @ 19:56:
Ja, mijn moeder is autistisch (onder andere), dus dat vrouwen autisme kunnen hebben weet ik maar al te goed. Dat is des te venijniger, want bij vrouwen gaat het vaak des te subtieler, maar ik ben daardoor echt beschadigd geraakt, mijn moeder die alles strak volgens het opvoedkundige boekje deed, maar daar nooit en te nimmer van afweek. Er was totaal geen wederkerigheid of invoelendheid.
En dat zegt niks over mijn moeder, want zij is een lieve vrouw met uiterst goede bedoelingen, maar er ontbreekt gewoon iets essentieels. Ik heb dat nooit begrepen, als kind. Heb me altijd emotioneel eenzaam gevoeld en die eenzaamheid is een basisgevoel geworden bij mij. Ik kan het nu plaatsen, maar ik had zo graag normale ouders gehad willen hebben. Die hun liefde konden uiten, mij eens tegemoet kwamen, van de regels af konden wijken, begrip konden hebben, me konden troosten. Dat konden ze niet en kunnen ze niet.
En het is niet mijn bedoeling om te kwetsen, laat het dan een punt van aandacht zijn voor de autistische mensen die nu in de opvoedrol zitten.
Dat klinkt al beter
En voor jou.
Ja, mijn moeder is autistisch (onder andere), dus dat vrouwen autisme kunnen hebben weet ik maar al te goed. Dat is des te venijniger, want bij vrouwen gaat het vaak des te subtieler, maar ik ben daardoor echt beschadigd geraakt, mijn moeder die alles strak volgens het opvoedkundige boekje deed, maar daar nooit en te nimmer van afweek. Er was totaal geen wederkerigheid of invoelendheid.
En dat zegt niks over mijn moeder, want zij is een lieve vrouw met uiterst goede bedoelingen, maar er ontbreekt gewoon iets essentieels. Ik heb dat nooit begrepen, als kind. Heb me altijd emotioneel eenzaam gevoeld en die eenzaamheid is een basisgevoel geworden bij mij. Ik kan het nu plaatsen, maar ik had zo graag normale ouders gehad willen hebben. Die hun liefde konden uiten, mij eens tegemoet kwamen, van de regels af konden wijken, begrip konden hebben, me konden troosten. Dat konden ze niet en kunnen ze niet.
En het is niet mijn bedoeling om te kwetsen, laat het dan een punt van aandacht zijn voor de autistische mensen die nu in de opvoedrol zitten.
Dat klinkt al beter
En voor jou.
