Therapieresistente depressies

Ik heb therapieresistentie depressies. Eigenlijk ben ik bipolair, maar manie speelt al jaren niet echt meer een rol. In de afgelopen 17 jaar ben ik een keer 6 maanden en een keer 8 maanden niet depressief geweest. Verder gaat het af en toe een paar weken of een maand of 2 goed. Alles bij elkaar ben ik ¾ van de tijd depressief en ¾ daar weer van ernstig (denk: suïcidaal).



Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.



En het helpt dus allemaal niet!



Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.



En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?

quote:Flowers-and-roses schreef op 25 april 2017 @ 12:44:

Kan alleen maar vertellen hoe ik omga met de zinloosheid. Ik doe waar mijn ziel om vraagt. Ik kijk naar mooie dingen bv en probeer die ook zelf te maken, kunst ed. Het blijft dan wel zinloos, ik kan me er mee vermaken. Ik kietel mijn brein ermee, dan komen er dingen in beweging en ga ik toch weer verder.



Maar ja je vertelt al dat allerlei mensen je dat vertellen, hoe zij omgaan met de zinloosheid, en dat je je daar alleen maar nog eenzamer door gaat voelen. Wat nu, als er niet 1 mens op de wereld is, die op jou lijkt? Heb je dat nodig, om een verbinding te voelen? Jij hebt dat echt nodig, dat is me wel duidelijk geworden.



Ik noemde youtube omdat ik zelf heb ondervonden dat ik het niet zo heel eng vind als ik dacht, om mezelf te filmen en dat aan familie te laten zien. Ik zing wel eens een liedje voor ze en post dat op facebook. Ik voel ook weinig verbinding met anderen namelijk en zie dat als een manier van uiten, die bij mij past. Ik was op zoek naar een manier, voor jou, om je te uiten en je verbonden te voelen met anderen. Soms kunnen niet zo voor de hand liggende dingen een oplossing bieden.



Maar goed ik ben nog steeds bezig met denken aan een oplossing, ik denk dat je daar boos over wordt eigenlijk, als mensen dat doen. Ik post het, omdat ik een pietsie hoop wil blijven houden. Niet om je te kwetsen dus.



Mijn ziel vraagt om een eind aan alle bewustzijn. Ik hoop ook vreselijk dat er geen hiernamaals of reïncarnatie bestaat. Ik snap wat je bedoelt met 'het blijft dan wel zinloos, maar ik vermaak me ermee'. Dat heb ik soms ook, maar dat is voor mij niet genoeg. Het is af en toe even een pleister op de wond, maar die laat altijd snel weer los en dan voelt de wond weer net zo rauw als daarvoor.



Ik weet met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat er niet een mens op de wereld is die genoeg op mij lijkt zodat het voor mij voldoende is. Ik heb dat nodig om verbinding te voelen.



Ik geloof echt dat je me niet wilt kwetsen en dat je het goed bedoelt en je moet zeker niet om dergelijke redenen stoppen met posten wat je wilt.

quote:strikjemetstippels schreef op 25 april 2017 @ 13:10:

[...]



Hmm, ik weet niet of ik zelf depressief ben hoor, maar dat even terzijde. Natuurlijk, het doel kan genezing zijn, lijkt me ook wel logisch. Maar er is toch niet 1 manier? Ik vind dat zo beperkt. Ik ben iemand met een extreem actief innerlijk leven, en dat is zo overweldigend soms. Ik zou dat bespreekbaar willen maken, zo dat het in eens 'is' en dan misschien wel kan verdampen in de buitenlucht. If that makes any sense.



En dan is het gewoon naar als iemand je met name in context met anderen wil zien. Dan denk ik 'zeg, dat werkt misschien voor die 2D karakters die hier normaal gezien de meerderheid vormen, maar niet voor mij.' Eerste keer wilde mijn therapeut meteen dat ik aansluiting zou gaan vinden bij de Mensa, terwijl ik juist al zo'n moeite heb met groepen en het idee heb vaak te falen. Mag ik meteen een testje gaan doen of ik mag horen tot een groepje.



Ik vind dat misplaatst. Ik voel me dan niet zo meer op mijn gemak om dingen kwijt te willen. Ik heb bepaalde zaken mee gemaakt die ik eens zou willen vertellen. Maar ik heb het idee dat dat niet kan, om dat thereapeut 'het hier en nu wil behandelen.' Ik heb al gezegd dat ik tijd niet lineair beleef, maar meer circulair, of een chaotisch patroon. Snap je hoe dat dan frustrerend werkt?



Kan het zijn dat dit te maken heeft met de verschraling van de ggz en de rol van de verzekeraars? EN met hoe ernstig de (huis-)arts jouw problemen inschat? Verzekeringen vergoeden alleen nog maar de kortste behandelingen en wat zij als evidence-based beschouwen. Dat komt vaak neer op een klein aantal sessies, en bijna altijd CGT. Dat is natuurlijk heel beperkt! Als jouw huisarts vindt dat het allemaal wel meevalt, krijg je maar een handjevol gesprekken. Voor veel mensen en veel problemen past dat gewoon niet. Dan is er geen ruimte om het over diepere zaken te hebben. Er moet immers doorgepakt worden. Dan heb ik met mijn bipolair nog 'geluk' dat ik vanwege deze diagnose onbeperkt psychotherapie 'mag'. Misschien is de ouderwetse psychoanalyse wel iets voor jou! Maar dat wordt niet vergoed.



De term 'CGT' zegt het ook al: gedragstherapie. Het gaat erom hoe jij je gedraagt, en voor gevoel en gedachten die verder gaan dan het meest oppervlakkige is geen tijd en aandacht. Als je je maar netjes gedraagt zoals de doorsnee-Nederlander is het al gauw goed, want dan bezorg je de maatschappij geen overlast. De GGZ heeft de laatste tijd de mond vol van 'zorg op maat', maar naar mijn ervaring is dat vooral zorg op maat van de instelling en niet de patiënt.

quote:strikjemetstippels schreef op 25 april 2017 @ 18:39:

[...]



Ik betaal zelf, dus dat is niet aan de orde. Heb ook vrij gevestigde therapeut. Geen verwijzing van huisarts gedaan ook.



Ha, met Freud in gesprek. Nee, dat zou ook weer niets zijn voor mij. Ik weet ook niet wat wel, hoor. ik wil gewoon aller eerst wat erkenning van hoe ik echt in elkaar zit, niet in de zin van waardering, maar gewoon, om dat ik vind dat er geen oplossing echt kan worden aangedragen als je het hele plaatje niet kent. Dat stoort mij mateloos, dat therapeut dat niet wil uit zoeken. Die blijft maar conclusies trekken op basis van te weinig informatie. Als extreme nerd word ik daar echt razend van. Zo wil ik gvd ook wel geld verdienen.Ok, misschien niet specifiek Freud, maar ik bedoel dat in een moderne vorm van psychoanalyse ruimte is voor absoluut alles. En als je zelf betaalt, kan je ook makkelijk van therapeut wisselen. Ik ben meer dan eens gestopt omdat datgene wat mij zo hoog zat, niet serieus genomen werd. Uiteindelijk dacht ik dat ik of helemaal moest ophouden, of eerst even moest meegaan in wat de therapeut wilde om hem tevreden te stellen, en dan proberen of ik hem meer mijn kant uit kon krijgen, want ik bleef niet aan de gang met nieuwe therapeuten zoeken en iedere keer mijn ziel en zaligheid blootleggen. Maar dat werkte ook niet.

quote:tennis2012 schreef op 26 april 2017 @ 01:46:

Fayanna,

Kwam net een hele rakende tekst voorbij in mijn phone.

Jack Kornfield teaches, " it is not necessary to be loyal to your sufferring."

Vind het een diepgaande quote, ook voor mij als het minder gaat



Fijn als het jou helpt, maar mij zegt het niet veel. Het valt voor mij in dezelfde categorie als 'succes / geluk is een keuze'. Dat soort dingen wordt volgens mij vooral gezegd door mensen die niet al te veel ellende in hun leven hebben meegemaakt. Net als 'What doesn't kill you makes you stronger'. Ik heb het gevoel dat ik met een bepaalde hoeveelheid kracht en moed geboren ben, en elke nieuwe depressie haalt daar wat van af. Voor mij geldt dat waar ik niet aan dood ga, een stuk van mijn moed vernietigt.



Uit mijn eigen collectie quotes:



En wat iedereen ook zegt over verdriet en de tijd die alle wonden heelt, de waarheid is dat er pijn bestaat die pas ophoudt wanneer het hart niet meer klopt en de laatste adem is uitgeblazen.

(onbekend)



Maar dit was zijn kijk op het leven: de meeste dingen die de mensen deden, waren volkomen dwaas, zijn eigen bezigheden inbegrepen, en zijn aanwezigheid in deze wereld werkte anderen op de zenuwen. Dat onzalig beeld wist hij niet kwijt te raken, hoezeer hij ook wilde. Het was zijn beeld en als verdoofd leed hij eronder.

David Guterson

Ceders in de sneeuw



Er loopt een heilige lijn door de nabijheid van mensen die niet door liefde of passie kan worden overbrugd. Wie daar toch naar streeft, wordt krankzinnig, en wie er uiteindelijk in slaagt, wordt geslagen met verdriet.

Anna Achmatova

quote:Flowers-and-roses schreef op 26 april 2017 @ 03:16:

Praten met anderen heeft mij alleen nauwelijks geholpen bij die zoektocht. Ik moest dat in mijn eentje uitdenken. De puzzelstukjes op zijn plaats krijgen. Therapeuten, die moeten dan aan je vragen, mm, wie was dat ook alweer, als je iets zit te vertellen. Ik vond het niks. Niet dat het makkelijk was zonder therapeut maar ik kon het alleen maar zelf doen, zie ik nu.



Is het niet zo, fayanne, dat je te moeilijk bent voor de meeste therapeuten, en dat je het dus zelf op een rij moet zien te krijgen? Uiteindelijk moet je het werk zelf doen, de therapeut helpt je daar wel bij maar jij moet de juiste dingen aangeven. Wat ik me afvraag, waarom denk je dat je dat niet alleen kunt? Of wil je het niet alleen doen? Of is het niet op een rij krijgen, wat je doel is van therapie? Niet veel mensen maken het mee dat ze iemand vinden die bijna exact hetzelfde in elkaar zit als zijzelf. Het leven is ook eenzaam.



Misschien een gedachte nog, het leven is zinloos maar is de dood dan niet ook? Als er geen reden is waarom we leven, waarom is er dan wel een reden om te sterven? Nou ja ik pieker de nacht weer door, iedereen in dit topic een dikke



Wat herken ik hier veel in! Ik heb ongelooflijk veel tijd besteed door de jaren heen aan uitzoeken hoe het nou allemaal zit, met mijzelf, mijn leven, het leven in het algemeen. En ik ben er behoorlijk van overtuigd dat ik weet hoe het zit. Hoe ik in elkaar zit en hoe dat zo gekomen is. En dat ik niet zo handig in elkaar zit. En wat ik kan doen om het een beetje beter en minder moeilijk te maken voor mezelf. En alle dingen die ik kon bedenken die misschien zouden helpen om me minder ellendig te voelen, die heb ik ook allang gedaan natuurlijk. En het hielp/helpt niet.



Dit, samen met therapie die niet aansloeg, omdat ik niks nieuws leerde en omdat ik niet serieus genomen werd, was de reden dat ik gestopt ben daarmee. Dat was jaren geleden. Ik had me er min of meer bij neergelegd dat ik in therapie niets zou leren wat ik niet al wist. Toen kreeg ik kanker, wilde daar stervensgraag -pun intended- aan dood wilde gaan, en kreeg toen de klap te verwerken dat dat niet doorging. En ik weet ook dat het me waarschijnlijk niet gaat lukken om er zelf een eind aan te maken. Dus ik voelde heel sterk dat ik werd veroordeeld om te moeten blijven leven. Toen vond ik dat ik het aan mezelf verschuldigd was om alles te doen wat ik kon bedenken om nog eenmaal te proberen om mijn pijn te verzachten. En daar hoorde ook bij om nog eenmaal therapie te doen. Daar begon ik dus aan met een grote mate van zekerheid dat ik daar niets nieuws zou leren. En tot nog toe is dat ook zo. En ik betwijfel zeer of ik in de toekomst iets nieuws ga leren. Ik kan dat niet helemaal uitsluiten, anders was ik er niet aan begonnen, maar ik ga er vanuit dat ik geen nieuwe inzichten ga opdoen. Self-fulfilling prophecy hoor ik sommigen denken. Kan zijn. Ik kan en durf de vraagstukken dus allemaal prima zelf aan te pakken. En voor dat kleine kansje dat ik fout zit, blijf ik voorlopig toch maar naar de psychologe gaan.



Ik denk inderdaad dat ik te moeilijk en vooral ook te slim ben voor de meeste therapeuten. Als ik wil, klets ik ze allemaal onder de tafel. Ik heb zelf uitgezocht hoe alles in elkaar zit, daar heb ik de vaardigheden voor en meer dan genoeg lef, ik denk ook niet dat ik daar een ander bij nodig heb. Maar vanwege de kleine kans dat ik ongelijk heb, ben ik toch weer met therapie begonnen.



En waarom zou de dood zinloos moeten zijn per se omdat het leven dat ook is? Ik hoop heel erg dat de dood een eind is aan alle bewustzijn en dat er helemaal niets is. Ik weet niet of dat zo is, dat kan niemand zeker weten. Het lijkt mij wel vrij logisch. Ik denk dat alle theorieën over hemel en hel en reïncarnatie ed voortkomen uit de angst van de meeste mensen dat dit leven het enige is dat er is. Mijn hoop is dus dat de zin van doodgaan is dat er een einde aan mijn lijden komt. En hoe dan ook, dood moet ik toch een keer. Misschien volgt daarna toch een ander leven. Misschien is dat nog erger dan mijn huidige leven. Maar dan is toch in elk geval mijn huidige lijden voorbij. Doodgaan is dus heel erg zinvol.

quote:tennis2012 schreef op 26 april 2017 @ 03:45:

Er moet toch een reden zijn dat een depressie zo diep zit?

Ik geloof dat je zelf de keuze hebt om erin te blijven hangen of niet. Voor mij heeft het buddisme en non dualisme veel gebracht.

Uiteraard zijn er psychische ziekten die niet in dit kader vallen.

Wat betreft zingeving: daar kan Fayanna volgens mij nog iets passends vinden.



Piekeren is iets Westers... We hebben teveel tijd om na te denken.Nogmaals, dat dit een keuze is in grote bullsh*t. En wat die zingeving betreft, ben ik bang dat je er ook heel erg naast zit. Doe mij anders maar eens een andere tip aan de hand behalve bovengenoemde. Ik ben ook wel met het boeddhisme bezig, maar wat ik daar in vind, heeft beslist niets te maken met zingeving, alleen met het mogelijk vinden van manieren om mijn lijden te verlichten. Ik hoop ook enorm dat het boeddhisme er flink naast zit wat betreft reïncarnatie. Ik moet er niet aan denken dat ik nog een keer moet leven. Of als het boeddhisme helemaal gelijk heeft, dat ik nog ik weet niet hoe vaak moet leven.

quote:shisha schreef op 26 april 2017 @ 11:37:

Maar dat is maar 1 ding, want ik geloof ook in stofjes en hersenpatronen en dat dus niet alles maakbaar is. Natuurlijk is zelfs al bewezen dat een mens met de juiste meditatie dingen kan veranderen aan zijn fysiologie en daadwerkelijk andere stofjes kan opwekken in het lichaam en ook in het brein. Een bekend voorbeeld hiervan is Wim hof, de iceman. Maar dit soort technieken werken alleen na vaak jarenlange trainingen en soms werken ze in het geheel niet omdat de fysiologie van die persoon het te weinig ondersteunt.



Als je depressief bent is volgens mij de chemische balans in het lichaam zodanig verandert dat je het zelfs met de beste meditatie niet meer kunt redden. Naar mijn idee is de medische wetenschap nog steeds niet in staat om alle processen te begrijpen en werken ze voornamelijk met behulp van trial en error en zijn wij dus eigenlijk proefkonijnen.

Zelf ben ik een tijdje voor depressie opgenomen geweest op de PAAS afdeling en ik heb dat gewoon telkens zien gebeuren. Echt niet dat er hersenscans werden gemaakt of dat er stofjes werden onderzocht. Een of 2 hele globale onderzoekjes krijg je waarbij er een keer naar je hart wordt geluisterd en een keer op je knie wordt geklopt. Er wordt 1 of 2 keer een druppel bloed afgenomen om te kijken of er iets opvallends afwijkt, maar er wordt niet verder gezocht of gekeken dan dat het budget toelaat misschien?

Ik heb een mevrouw gezien die ect had ondergaan en helaas was het bij haar mislukt. Alle goede herinneringen waren weg, ze voelde zich extra depressief en wist nu niet eens meer de weg in haar eigen dorp zodat ze haar kinderen niet meer naar school kon brengen wat haar heel veel extra angst gaf en onzekerheid. Na een aantal sessies was het even een stuk beter geweest, maar ze stopten toen niet want in het protocol stond dat ze nog zus-en-zo-veel sessies moest ondergaan en toen ging het dus mis.





De hypothese van de stofjes is allang achterhaald. Er is nooit bewezen dat depressie samenhangt met veranderde hoeveelheden neurotransmitters of andere stofjes. En dat is wetenschap, en geen kwestie van ‘geloven’, zoals jij zegt. Wil je trouwens neurotransmitters meten, kan dat alleen betrouwbaar in het hersenvocht en niet in het bloed.



Het is inderdaad zo dat de wetenschap nog maar heel weinig begrijpt van zo ongeveer alle hersenprocessen. Op een PAAZ_afdeling wordt geen verder bloedonderzoek gedaan of hersenscans gemaakt omdat dat geen zin heeft. Dat heeft niks met geldgebrek te maken. Er zijn (nog) geen objectieve, lichamelijke testen voor geestesziekten. Daar wordt wel hard naar gezocht, en er zijn hier en daar voorzichtig veelbelovende dingen ontdekt, maar geen enkele test is tot nu toe betrouwbaar genoeg om al toegepast te kunnen worden. Zo ook met jouw paddo’s. Interessant, maar nog onvoldoende bewijs. En aangezien je er ook psychotisch van kan worden, zeker als je brein toch al niet helemaal lekker in elkaar zit, ga ik daar niet op eigen houtje mee rommelen.



Wat je zegt over ECT is nou precies de reden waarom ik het niet wil. Ik kan me voorstellen dat, als ik me nog beroerder ga voelen, er een moment komt dat ik het wel zou doen, maar nu nog niet.

quote:tennis2012 schreef op 26 april 2017 @ 18:12:

[...]





Ik schreef ook dat er ziektes zijn die buiten het kader van erin blijven hangen vallen!

Ik hoop dat je lijden ooit verlicht zal worden. Maar zoals ik je lees ga je dat waarschijnlijk niet halen en dat is erg spijtig.

Kritisch: als je al zo lang therapie hebt gedaan en niks heeft geholpen. Waarom probeer je het weer?

Zelf geef je aan dat het toch niet gaat werkenIk denk inderdaad dat het niet gaat werken, maar 100% zeker weten doe ik dat niet. Ik heb de laatste jaren geleefd met de hoop dat het me misschien toch zou gaan lukken om er zelf een eind aan te maken. Toen werd doodgaan aan kanker me door de neus geboord en dat deed me beseffen dat ik het waarschijnlijk toch niet zelf kan doen. Als ik dan toch moet blijven leven, waarom dan niet die 1% kans aangrijpen dat therapie helpt?