Werk & Studie
alle pijlers
Quarterlife dip
vrijdag 28 april 2017 om 11:41
Weet even niet meer waar ik het moet zoeken. Oftewel het gevoel dat ik de afgelopen tien jaar in rondjes ah draaien ben. Meerdere jaren in de retail gewerkt en voor mijn gevoel stilgestaan. De afgelopen jaren heb ik geprobeerd het roer om te draaien en mijn carriere nieuw leven in te blazen maar dit valt mij de laatste tijd erg zwaar. Ben een creatieve chaoot, add, hsp dus niet dom of lui maar vaak niet goed begrepen. Krijg altijd te horen jij bent dom, onderontwikkeld, ga maar in de Action staan (no offense slaat nergens op I know Bijenkorf of Action who cares) maar meer de boodschap die zij hiermee proberen over te brengen. Ik kom over het algemeen op papier goed over, veel werkervaring en meerdere studies afgerond maar in gesprekken en op de werkvloer kom ik communicatief niet goed uit de verf. Mede door mijn onzekerheid. Daarom krijg ik ook vaak te horen dat ik saai ben, terwijl ik veel interesses heb. Daarom lopen relaties ook vaak stuk. Binnenkort van start met de opleiding mhbo marketing en communicatie omdat ik het liefst een creatieve baan wil binnen de media of reclame. Al meerdere malen benaderd door grote modebedrijven en bureau's in Amsterdam omdat mijn instagram account er professioneel uitziet maar zodra ik een gesprek aan ga kom ik erg onzeker over. Word hier erg moe van en werk nu op de customer care voor een bekend modelabel om mijn ecommerce ervaring op te doen maar door mijn add kom ik hier niet tot mijn recht. Word hier erg moe van door alle prikkels en loop gewoon leeg. Tevens zoek ik woonruimte in Amsterdam omdat ik voor mijn baan op en neer moet reizen vanuit Den Haag. Ik heb bijna geen vriendinnen meer en al 10 jaar single. Voel mij geen zielepietje maar hoe kan ik het roer in mijn leven omdraaien. Wil een leuke vent, een creatieve baan en sterker in mijn schoenen staan! Oja en een paar gelijkgestemden vriendinnen zou ook fijn zijn. Gevoel dat ik tegen een depressie aanzit en hier zit ik niet op te wachten.... Oja ben 36 jaar oud dus de tijd dringt
vrijdag 28 april 2017 om 13:42
Cate, herkenbaar 'helaas'.. een lastige, maar verrijkende fase. Mijn advies; ga het aan, geef niet op en zoek de hulp die bij je past. Psychotherapie is een diepgaand proces, maar kan wel zorgen voor wezenlijke verandering! Succes! Wat ik kan, kan jij ook! 
Het leven is te kort om er niet van te genieten.
vrijdag 28 april 2017 om 13:55
vrijdag 28 april 2017 om 14:23
Ja Cate.. het is maar hoe je het ziet.. ik ben ook een keer bij een therapeut gestopt, met goede redenen die ik ook heb laten weten. Waarop ze in de afsluitende brief schreef (die ook naar de huisarts ging..); therapie afgebroken. Terwijl ik dacht, nee, hand in eigen boezem jij.. het is je niet gelukt om zodanig bij mij aan te sluiten, dat we zinvol verder kunnen, maar je dwingt mij tot dingen die niet werken en die ik niet wil. Daarmee heb ik dus echt niet het gevoel iets niet afgemaakt te hebben. Dat zijn keuzes! En als iets belangrijk is in zo'n proces en misschien sowieso wel in het leven; je eigen keuzes! Soms duurt het nu eenmaal,even voor je de juiste route en mensen daarbij vindt. Geef jezelf die tijd en kansen!
En ja.. rekeningen.. helaas, maar geen enkel leven of baan is ook elke minuut gelukgenererend hoor! Zet m op!
En ja.. rekeningen.. helaas, maar geen enkel leven of baan is ook elke minuut gelukgenererend hoor! Zet m op!
Het leven is te kort om er niet van te genieten.
vrijdag 28 april 2017 om 14:27
Bij mijn dochter had therapie ook weinig effect. Ze werd iedere keer wel wat gemotiveerd, maar het stokte bij de praktische uitvoering. Met als gevolg weer allerlei negatieve gedachten over falen. Juist daarom is het belangrijk dat je ook iemand hebt die die dingen met je doet en een vinger aan de pols houdt.
vrijdag 28 april 2017 om 14:41
Je komt heel onrustig over. Ik krijg het idee dat je er steeds tussenuit piept op het moment dat je juist aan het groeien bent. Groei gaat soms gepaard met groeipijn, maar jij vat dat op als 'ik ben niet gelukkig, dus ik moet op zoek naar iets anders'. En dan steeds weer die zoektocht naar dat wat je gelukkig gaat maken. Maar geen baan, geen nieuwe liefde, geen stad kan jou gelukkig maken zolang je zo onrustig in het rond aan het rennen bent.
Uiteindelijk op de lange termijn zal het je gelukkiger maken als je duidelijke keuzes maakt en hier vol voor gaat en dan niet opgeven op het moment dat het even lastig is. Je zal wat geduld en doorzettingsvermogen moeten trainen, misschien kan meditatie je daarbij helpen? Je hoeft trouwens niet alles alleen te doen, ook niet als single. Kijk eens rond in je omgeving of iemand je kan helpen bij dingen die je nu lastig vindt. Dat hoeft niet perse een therapeut te zijn, dat kunnen ook mensen in je omgeving zijn die al hebben bereikt wat jij graag zou willen bereiken, of iets in die richting.
Uiteindelijk op de lange termijn zal het je gelukkiger maken als je duidelijke keuzes maakt en hier vol voor gaat en dan niet opgeven op het moment dat het even lastig is. Je zal wat geduld en doorzettingsvermogen moeten trainen, misschien kan meditatie je daarbij helpen? Je hoeft trouwens niet alles alleen te doen, ook niet als single. Kijk eens rond in je omgeving of iemand je kan helpen bij dingen die je nu lastig vindt. Dat hoeft niet perse een therapeut te zijn, dat kunnen ook mensen in je omgeving zijn die al hebben bereikt wat jij graag zou willen bereiken, of iets in die richting.
vrijdag 28 april 2017 om 15:26
Mooi bericht @valerievaldera, jij slaat de spijker op zijn kop, ik wijzig mijn plan maandelijks en als ik wat vaker had doorgezet was ik nu al veel verder. Had een paar jaar geleden een goeie job in het WFC als accountmanager en een huis in De Pijp. Toentertijd werd ik weer onrustig en ben ik teruggegaan naar Den Haag. Hier heb ik zo een spijt van achteraf gezien, vandaar ook nu mijn onrust. Het moet nu en geen dag later 
De afdeling waar ik werk is inprincipe wel even relaxed, geen stressy taferelen of bitchy collega's. Het is alleen erg rustig op het moment waardoor ik weer teveel ga nadenken. Vroeger ook veel schulden, inmiddels bijna afbetaald dus zeker verder gekomen in de loop der jaren maar nog niet waar ik wil zijn. Afstand gedaan van veel vriendinnen omdat zij niet met mij vibten... te grote bek, te luidruchtig, andere interesses. Heb eigenlijk maar een vriendin waarmee ik op een lijn lig, maar goed beter kwaliteit dan kwantiteit
De afdeling waar ik werk is inprincipe wel even relaxed, geen stressy taferelen of bitchy collega's. Het is alleen erg rustig op het moment waardoor ik weer teveel ga nadenken. Vroeger ook veel schulden, inmiddels bijna afbetaald dus zeker verder gekomen in de loop der jaren maar nog niet waar ik wil zijn. Afstand gedaan van veel vriendinnen omdat zij niet met mij vibten... te grote bek, te luidruchtig, andere interesses. Heb eigenlijk maar een vriendin waarmee ik op een lijn lig, maar goed beter kwaliteit dan kwantiteit
vrijdag 28 april 2017 om 15:41
Oh Cate, wat mooi dat je het zelf ook zo ziet. Jezelf gelukkig maken he?! Rustig en nadenken is desastreus.. misschien kun je het ook 'gewoon' constructief benutten deze ruimte? Als je helder hebt wat je wilt, kun je het bereiken is mijn overtuiging.. ik snap als geen ander hoe lastig dat kan zijn, maar geef niet op. Je voelt blijkbaar ook wel heel duidelijk aan wat bij je past en wat niet, tenminste qua vriendschappen ook.
Ik leerde trouwens ook eens 'daarvoor de weerstand zit, moet je zijn'.. dus toch weer die groeipijnen he?! Ze zijn ergens voor.. geef niet op! En creëer geen al te hoge verwachtingen, dat worden vaak illusies.. vergeet niet dat je niet de enige bent die met dit soort 'dingen' te dealen heeft.. hopelijk steunt dat ook!
Ik leerde trouwens ook eens 'daarvoor de weerstand zit, moet je zijn'.. dus toch weer die groeipijnen he?! Ze zijn ergens voor.. geef niet op! En creëer geen al te hoge verwachtingen, dat worden vaak illusies.. vergeet niet dat je niet de enige bent die met dit soort 'dingen' te dealen heeft.. hopelijk steunt dat ook!
Het leven is te kort om er niet van te genieten.
vrijdag 28 april 2017 om 15:46
Dat is het meest lastig, ik wil niet te hoog grijpen ook door mijn toch wel aanwezige minderwaardigheids complex, maar wel groeien en mijzelf blijven ontwikkelen. Heb geen energie meer voor mensen en situaties die niet bij mij passen, maar goed is dus niet veel overgebleven in de afgelopen jaren. Moet mijzelf meer pushen om in contact te blijven staan met de mensen om mij heen, het liefst breng ik mijn tijd alleen door maar merk dat ik hier wel afgestompt door raak. Maar gesprekken aangaan en goed nadenken over wat het is dat ik wil. Iig een huisje in A'dam, een uitdagende baan en misschien iets voor mijzelf ernaast.