Psyche
alle pijlers
Therapieresistente depressies
zondag 16 april 2017 om 19:38
Ik heb therapieresistentie depressies. Eigenlijk ben ik bipolair, maar manie speelt al jaren niet echt meer een rol. In de afgelopen 17 jaar ben ik een keer 6 maanden en een keer 8 maanden niet depressief geweest. Verder gaat het af en toe een paar weken of een maand of 2 goed. Alles bij elkaar ben ik ¾ van de tijd depressief en ¾ daar weer van ernstig (denk: suïcidaal).
Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.
En het helpt dus allemaal niet!
Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.
En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?
Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.
En het helpt dus allemaal niet!
Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.
En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
vrijdag 12 mei 2017 om 13:56
Ik bedoelde dat ik het idioot vind om te spreken over narcistisch als iemand vindt dat ze in 2 opzichten gelijk heeft. Als ik nou altijd dacht dat ik gelijk heb en hoog van de toren blaas en mezelf geweldig vind etc, dan kan ik me er wat bij voorstellen, maar dit was echt onzin. Ik heb heel erg vaak ongelijk, net als iedere ander mens, maar in die twee opzichten niet.kopjekoffie70 schreef: ↑10-05-2017 22:38Jihadistisch????
Dat een therapeut over narcistisch spreekt, kan ik me voorstellen, dat is een gebruikelijke term.
Wat waren die 2 onderwerpen?
De twee onderwerpen waren eenzaamheid en zinloosheid. Ik beweerde en beweer dat je een ander nooit helemaal kunt kennen, nooit zeker kunt weten wat iemand denkt en vindt etc en dat ik daardoor nauwelijks verbondenheid kan voelen en me heel eenzaam voel. Dat heeft dus niks met de fysieke aanwezigheid van mensen te maken. En ik vind dat het leven volkomen zinloos is, op een metafysisch niveau. Dan kan je zeggen dat je desondanks in je eigen leven op kleinere schaal zin kan creëren, maar dat kan ik dus ook niet. En echt, ik heb het geprobeerd en ik ben geen groentje dat net in het even komt kijken en ik ben bepaald niet dom, dus dat is een heel lang proces geweest wat op bepaalde manieren nog steeds doorgaat.
Ik beweer dus dat er aan mijn eenzaamheid en zinloosheid niet zo bar veel te doen is, behalve er mee leren leven of er anders mee om te gaan. En deze therapeut zei na een paar maanden, toen ik weigerde nog langer de discussie te voeren over of ik daar nou gelijk in had (we hebben 3 maanden lang op vele niveau's en verschillende manieren deze discussie gevoerd) dat hij mij niet kon helpen. Ik vroeg letterlijk hoe ik beter kon leren omgaan met deze thema's en hij zei letterlijk 'Dat weet ik niet'.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
vrijdag 12 mei 2017 om 14:31
Wel logisch dat je het leven als zinloos beschouwt als je depressief bent, wat had die psycholoog dan van je verwacht?
Misschien werd hij zelf wel ongeduldig met je depressie, omdat hij het zoals hij later zelf toegaf ook niet wist.
Zelf ben ik toen ik merkte dat ik ooit (jaren geleden) weer in een depressie aan het raken was op reis gegaan met bijna niks. Ik ben twee maanden onderweg geweest toen, de depressie voorkomen door het reizen en nog steeds haal ik regelmatig kracht uit die periode.
Het roer compleet omgooien en bijvoorbeeld een tijdje op reis gaan, want je hebt toch niets te verliezen. Sommige mensen lopen een bedevaartroute om een doel te hebben voor het lopen en om tijdens de reis te kunnen overnachten. Onderweg kom je mensen tegen die ook niet zomaar dat soort wandelingen maken en voer je af en toe een gesprek met gelijkgestemden. En probeer wat magischer te gaan denken, zodat je weer ergens in kunt gaan geloven. Wees niet zo realistisch, daar is niet veel aan voor de mens.
De meeste mensen bouwen een belevingswereld van hun gedachtepatronen en bij sommigen storten die als een kaartenhuis ineen. Zij gebruiken dan vaak magische gedachten om niet depressief te raken en de zin van het leven te kunnen blijven ervaren en het leven zelf te kunnen blijven aanvaarden, ondanks pijn en eenzaamheid. Zoals religie, geloven in iets magisch wat eigenlijk niet kan maar wat toch kracht geeft. Ook de meeste niet religieuze mensen geloven toch in het voortbestaan van hun ziel na hun dood. Het helpt enorm om in dat soort dingen te kunnen geloven,
maar dat lukt helaas niet iedereen. Zeker niet in deze wetenschappelijke, kille tijd waarin wij nu leven.
Geloven in iets zorgt ervoor dat je het leven kunt blijven aanvaarden, dat het zinvol lijkt, ondanks dat het dat natuurlijk niet is. Het maakt niet uit waarin je gelooft, je mag het zelf verzinnen.
Het gaat erom dat je bewust je eigen realiteit gaat creeren en natuurlijk een positieve om tegenover het negatieve te kunnen zetten, maakt niets uit als het is verzonnen, onze fantasie is onze kracht, daar kunnen we altijd uit putten.
Misschien zou je anders een keer naar een moderne sjamaan kunnen gaan om te proberen dat intuitieve, kinderlijke onbevangen deel van je weer tot leven te wekken? Ik snap dat het vreemd klinkt misschien en best een hele stap kan zijn...maar wie weet? Valt er juist iets nieuws te halen op de plekken waar jij meestal niet komt?
Misschien werd hij zelf wel ongeduldig met je depressie, omdat hij het zoals hij later zelf toegaf ook niet wist.
Zelf ben ik toen ik merkte dat ik ooit (jaren geleden) weer in een depressie aan het raken was op reis gegaan met bijna niks. Ik ben twee maanden onderweg geweest toen, de depressie voorkomen door het reizen en nog steeds haal ik regelmatig kracht uit die periode.
Het roer compleet omgooien en bijvoorbeeld een tijdje op reis gaan, want je hebt toch niets te verliezen. Sommige mensen lopen een bedevaartroute om een doel te hebben voor het lopen en om tijdens de reis te kunnen overnachten. Onderweg kom je mensen tegen die ook niet zomaar dat soort wandelingen maken en voer je af en toe een gesprek met gelijkgestemden. En probeer wat magischer te gaan denken, zodat je weer ergens in kunt gaan geloven. Wees niet zo realistisch, daar is niet veel aan voor de mens.
De meeste mensen bouwen een belevingswereld van hun gedachtepatronen en bij sommigen storten die als een kaartenhuis ineen. Zij gebruiken dan vaak magische gedachten om niet depressief te raken en de zin van het leven te kunnen blijven ervaren en het leven zelf te kunnen blijven aanvaarden, ondanks pijn en eenzaamheid. Zoals religie, geloven in iets magisch wat eigenlijk niet kan maar wat toch kracht geeft. Ook de meeste niet religieuze mensen geloven toch in het voortbestaan van hun ziel na hun dood. Het helpt enorm om in dat soort dingen te kunnen geloven,
maar dat lukt helaas niet iedereen. Zeker niet in deze wetenschappelijke, kille tijd waarin wij nu leven.
Geloven in iets zorgt ervoor dat je het leven kunt blijven aanvaarden, dat het zinvol lijkt, ondanks dat het dat natuurlijk niet is. Het maakt niet uit waarin je gelooft, je mag het zelf verzinnen.
Het gaat erom dat je bewust je eigen realiteit gaat creeren en natuurlijk een positieve om tegenover het negatieve te kunnen zetten, maakt niets uit als het is verzonnen, onze fantasie is onze kracht, daar kunnen we altijd uit putten.
Misschien zou je anders een keer naar een moderne sjamaan kunnen gaan om te proberen dat intuitieve, kinderlijke onbevangen deel van je weer tot leven te wekken? Ik snap dat het vreemd klinkt misschien en best een hele stap kan zijn...maar wie weet? Valt er juist iets nieuws te halen op de plekken waar jij meestal niet komt?
vrijdag 12 mei 2017 om 21:12
shisha schreef: ↑12-05-2017 14:31Wel logisch dat je het leven als zinloos beschouwt als je depressief bent, wat had die psycholoog dan van je verwacht?
Misschien werd hij zelf wel ongeduldig met je depressie, omdat hij het zoals hij later zelf toegaf ook niet wist.
Zelf ben ik toen ik merkte dat ik ooit (jaren geleden) weer in een depressie aan het raken was op reis gegaan met bijna niks. Ik ben twee maanden onderweg geweest toen, de depressie voorkomen door het reizen en nog steeds haal ik regelmatig kracht uit die periode.
Het roer compleet omgooien en bijvoorbeeld een tijdje op reis gaan, want je hebt toch niets te verliezen. Sommige mensen lopen een bedevaartroute om een doel te hebben voor het lopen en om tijdens de reis te kunnen overnachten. Onderweg kom je mensen tegen die ook niet zomaar dat soort wandelingen maken en voer je af en toe een gesprek met gelijkgestemden. En probeer wat magischer te gaan denken, zodat je weer ergens in kunt gaan geloven. Wees niet zo realistisch, daar is niet veel aan voor de mens.
De meeste mensen bouwen een belevingswereld van hun gedachtepatronen en bij sommigen storten die als een kaartenhuis ineen. Zij gebruiken dan vaak magische gedachten om niet depressief te raken en de zin van het leven te kunnen blijven ervaren en het leven zelf te kunnen blijven aanvaarden, ondanks pijn en eenzaamheid. Zoals religie, geloven in iets magisch wat eigenlijk niet kan maar wat toch kracht geeft. Ook de meeste niet religieuze mensen geloven toch in het voortbestaan van hun ziel na hun dood. Het helpt enorm om in dat soort dingen te kunnen geloven,
maar dat lukt helaas niet iedereen. Zeker niet in deze wetenschappelijke, kille tijd waarin wij nu leven.
Geloven in iets zorgt ervoor dat je het leven kunt blijven aanvaarden, dat het zinvol lijkt, ondanks dat het dat natuurlijk niet is. Het maakt niet uit waarin je gelooft, je mag het zelf verzinnen.
Het gaat erom dat je bewust je eigen realiteit gaat creeren en natuurlijk een positieve om tegenover het negatieve te kunnen zetten, maakt niets uit als het is verzonnen, onze fantasie is onze kracht, daar kunnen we altijd uit putten.
Misschien zou je anders een keer naar een moderne sjamaan kunnen gaan om te proberen dat intuitieve, kinderlijke onbevangen deel van je weer tot leven te wekken? Ik snap dat het vreemd klinkt misschien en best een hele stap kan zijn...maar wie weet? Valt er juist iets nieuws te halen op de plekken waar jij meestal niet komt?
Mooi dat jij op deze manier je leven op een voor jou zinvolle manier kan inrichten. Ik ben nogal van eerst zien, dan geloven. Ik kan niet iets voor waar aannemen zonder dat er op zijn minst een beetje bewijs is. Dat maakt de wereld op een bepaalde manier hard en kil. Maar ik zou niet weten hoe ik mezelf zou moeten aanleren om het anders te zien. Magie is leuk en aardig, en nogmaals, ik vind het fijn voor jou dat het werkt, maar het is niet ´echt´. En waarom moet het dan voor mij allemaal ´echt´ zijn? Geen idee. En als puntje bij paaltje komt weet ik misschien ook wel helemaal niet wat 'echt' is.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
vrijdag 12 mei 2017 om 21:17
Voorlopig ga ik nog maar even door. Vooral omdat mijn huidige therapeute, die ik pas sinds januari heb, de beste is tot nu toe en wat we samen doen constructiever is dan alles wat ik met vorige therapeuten gedaan heb.tennis2012 schreef: ↑12-05-2017 19:40Fayanna, wat is je plan? Verder gaan met de therapie?
Heb je een relatie?
Je lijkt me een slimme dame, maar wil je persé overal een antwoord op?
Ik raad je aan om je te verdiepen in non dualiteit
Ik heb geen relatie.
En waarom overal een antwoord op? Omdat het misschien iets oplost. Omdat het interessant is. Omdat ik er iets van kan leren. Maar misschien gaat het me ook wel niks opleveren. EN natuurlijk krijg ik op de meeste vragen geen antwoord. Dat zijn de grote vragen waar de meeste mensen mee zitten en ook geen antwoord op krijgen. Waarschijnlijk zou ik een stuk gelukkiger zijn als ik het allemaal niet zo ingewikkeld en moeilijk maakte voor mezelf.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
vrijdag 12 mei 2017 om 21:24
Echt? Ik heb nog niet zo lang geleden hier naar gezocht en vond op een site van de overheid, weet niet meer welke, nog specifiek staan dat het niet vergoed wordt. Waar kan ik dit vinden?
Ik ben een paar dagen knettermanisch geweest voor het eerst in jaren, waarschijnlijk als reactie op een medicatieverandering, en heb nu weer iets anders. Niets wat ik al niet geslikt heb, maar de combinatie is nieuw. Als dit niet werkt en rtms inderdaad vergoed wordt, wil ik dat absoluut proberen!
Even off topic, maar dat mag vast wel vandaag ivm het nieuwe forum: hoe krijg ik alle nieuwe topics te zien? Er staat een rijtje van een stuk of 20 topics en daaronder staat 'terug naar boven' en geen optie om meer nieuwe topics te zien. Of heb ik wat gemist?
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
vrijdag 12 mei 2017 om 21:26
tennis2012 schreef: ↑12-05-2017 19:40Fayanna, wat is je plan? Verder gaan met de therapie?
Heb je een relatie?
Je lijkt me een slimme dame, maar wil je persé overal een antwoord op?
Ik raad je aan om je te verdiepen in non dualiteit
Zou je mij kunnen vertellen hoe je denkt dat non-dualiteit mij zou kunnen helpen? Dat begrijp ik niet zo goed. Misschien is alles inderdaad een, misschien kun je het in ik weet niet hoeveel aspecten opdelen, ik weet het niet. Maar hoe kan dat helpen bij depressie en/of levensvragen?
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
vrijdag 12 mei 2017 om 21:49
zaterdag 13 mei 2017 om 04:52
Ik heb geen zin om op te zoeken wat non-duaal is. Misschien lijkt het op het idee wat ik zelf lang had, dat de ene mens voor de ander een levensles kan zijn. Dus dan is lijden niet zinloos, want iemand anders leert er iets van. Maar ik heb geen zin meer om een levensles voor anderen te zijn.
Als ik dat al ben hoor. Mijn ervaring is dat mensen met een boog om je heen lopen als je depressief bent. Ze voelen dat aan oid. Dus of ik nog invloed op anderen uitoefen betwijfel ik.
Bv op facebook, waar ik aan meedoe om contact met familie te houden, geloof ik niet dat men me ook volgt. Men is alleen vrienden met me omdat men medelijden met me heeft. Ik doe gewoon mee aan de nepheid ervan omdat anderen dan van me verwachten maar ik word er moe van. Ik zou graag willen voelen dat ze me steunen en toch voelt het niet zo. Ermee stoppen kan ook niet want dan krijg ik mail met de vraag of ik weer mee wil doen. Om me er alleen maar eenzamer door te voelen.
Nee ik voel me niet 1 met de rest van de wereld, als dat non duaal betekent. Ik voel me een zandkorrel in de woestijn, en eigenlijk maakt het niet zoveel uit of ik er ben of niet. Dat vind ik nog het ergste, het maakt echt geen donder uit wie je bent, als je doodgaat is er morgen, of de dag zelf nog, iemand die je vervangt, ook al zeggen ze dat mensen onvervangbaar zijn, dat is onzin. Het leven gaat door ook zonder jou en zo hoort het ook. Ik ben ook niet belangrijk, niemand is belangrijk en dus iedereen, ofzo. Nou ik heb mijn portie wel gehad eigenlijk.
Als ik dat al ben hoor. Mijn ervaring is dat mensen met een boog om je heen lopen als je depressief bent. Ze voelen dat aan oid. Dus of ik nog invloed op anderen uitoefen betwijfel ik.
Bv op facebook, waar ik aan meedoe om contact met familie te houden, geloof ik niet dat men me ook volgt. Men is alleen vrienden met me omdat men medelijden met me heeft. Ik doe gewoon mee aan de nepheid ervan omdat anderen dan van me verwachten maar ik word er moe van. Ik zou graag willen voelen dat ze me steunen en toch voelt het niet zo. Ermee stoppen kan ook niet want dan krijg ik mail met de vraag of ik weer mee wil doen. Om me er alleen maar eenzamer door te voelen.
Nee ik voel me niet 1 met de rest van de wereld, als dat non duaal betekent. Ik voel me een zandkorrel in de woestijn, en eigenlijk maakt het niet zoveel uit of ik er ben of niet. Dat vind ik nog het ergste, het maakt echt geen donder uit wie je bent, als je doodgaat is er morgen, of de dag zelf nog, iemand die je vervangt, ook al zeggen ze dat mensen onvervangbaar zijn, dat is onzin. Het leven gaat door ook zonder jou en zo hoort het ook. Ik ben ook niet belangrijk, niemand is belangrijk en dus iedereen, ofzo. Nou ik heb mijn portie wel gehad eigenlijk.
zaterdag 13 mei 2017 om 08:06
Dat is dus wel bijzonder, dat je ineens manisch werd...fayanna schreef: ↑12-05-2017 21:24Echt? Ik heb nog niet zo lang geleden hier naar gezocht en vond op een site van de overheid, weet niet meer welke, nog specifiek staan dat het niet vergoed wordt. Waar kan ik dit vinden?
Ik ben een paar dagen knettermanisch geweest voor het eerst in jaren, waarschijnlijk als reactie op een medicatieverandering, en heb nu weer iets anders. Niets wat ik al niet geslikt heb, maar de combinatie is nieuw. Als dit niet werkt en rtms inderdaad vergoed wordt, wil ik dat absoluut proberen!
Even off topic, maar dat mag vast wel vandaag ivm het nieuwe forum: hoe krijg ik alle nieuwe topics te zien? Er staat een rijtje van een stuk of 20 topics en daaronder staat 'terug naar boven' en geen optie om meer nieuwe topics te zien. Of heb ik wat gemist?
Hoe uitte zich deze manie bij jou?
Er is inderdaad maar een beperkt aantal topics te zien, het worden er wel meer binnenkort heb ik begrepen. Je kunt dat soort dingen lezen in de op van het topic: het nieuwe forum is online.
dinsdag 16 mei 2017 om 20:53
Mijn manie suddert nog een beetje na. Zonder extra medicijnen red ik het nog niet, maar die heb ik al wel wat verminderd. Het ergste deel is waarschijnlijk wel voorbij. Dat heeft dus niet zo heel lang geduurd, maar het was wel heel heftig. Het heeft er flink ingehakt en ik ben er nog steeds erg moe van.
Manie klinkt voor veel mensen alsof het heel leuk is, maar dat is voor mij niet zo. Je hebt namelijk twee soorten manie; eufoor en dysfoor. Een eufore manie is wat de meeste mensen zich bij manie voorstellen: je voelt je helemaal geweldig en hieperdepiep. Bij een dysfore manie heb je wel alle drukte en onrust van een manie, maar niet de positieve stemming. En meestal heb ik dysfore manieën, zo ook deze keer.
Ik was al jaren niet manisch geweest en ik ervaar het wel als heel apart dat het gebeurt kort nadat ik dit topic was begonnen, en in mijn OP nog wel zei dat manie eigenlijk geen rol meer speelt!
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
dinsdag 16 mei 2017 om 23:22
Nou ik zei al, je weet nooit wat er nog kan gebeuren in je leven, het leven kan je verrassen. Het klinkt niet of je helemaal de weg kwijtraakt bij manie, misschien geeft het toch iets van een boost ofzo. Je hersengolven golven toch weer even anders. Ik merk dat het mooie weer een goeie invloed op me heeft, dat kan dus nog steeds. Naar buitengaan staat me dan veel minder tegen en mensen zijn opgewekt, dat stak me toch wel aan. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. 
donderdag 18 mei 2017 om 03:29
Flowers-and-roses schreef: ↑16-05-2017 23:22Nou ik zei al, je weet nooit wat er nog kan gebeuren in je leven, het leven kan je verrassen. Het klinkt niet of je helemaal de weg kwijtraakt bij manie, misschien geeft het toch iets van een boost ofzo. Je hersengolven golven toch weer even anders. Ik merk dat het mooie weer een goeie invloed op me heeft, dat kan dus nog steeds. Naar buitengaan staat me dan veel minder tegen en mensen zijn opgewekt, dat stak me toch wel aan. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Ik had inderdaad helemaal niet verwacht manisch te worden. Dat was alweer jaren geleden. Ik raak inderdaad niet helemaal van het padje af, en helemaal technisch gezien was het een hypomanie ipv een echte manie, maar ik vond het toch heftig. Vandaag heb ik voor het eerst geen extra medicatie meer nodig gehad.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
donderdag 18 mei 2017 om 04:42
Fijn! Ik had vandaag ook een goeie dag. De zon is de reden, denk ik. Eigenlijk zou ik beter ergens kunnen gaan wonen waar de zon altijd schijnt. Niet dat de zomer voor mij zonder depressie blijft hoor, soms zet het juist aan tot depressie omdat iedereen leuke dingen aan het doen is. Maar als het nu altijd zonnig weer zou zijn, misschien dat dat wel zou helpen.
Vroeger werden mensen wel eens door de dokter naar een warm land gestuurd, bv om op te knappen na langdurige ziekte of een operatie oid. Eigenlijk best een goed idee. Ik heb wel eens gelezen dat depressie minder vaak voorkomt in bv Afrika, en men gaat er vanuit dat dat komt omdat het een westerse ziekte is. Maar het kan ook te maken hebben met het feit dat die mensen nooit een vitamine d tekort zullen krijgen en de zon aanzet tot goeie hersenchemie. En er bovendien voor zorgt dat je meer buiten leeft.
Vroeger werden mensen wel eens door de dokter naar een warm land gestuurd, bv om op te knappen na langdurige ziekte of een operatie oid. Eigenlijk best een goed idee. Ik heb wel eens gelezen dat depressie minder vaak voorkomt in bv Afrika, en men gaat er vanuit dat dat komt omdat het een westerse ziekte is. Maar het kan ook te maken hebben met het feit dat die mensen nooit een vitamine d tekort zullen krijgen en de zon aanzet tot goeie hersenchemie. En er bovendien voor zorgt dat je meer buiten leeft.
donderdag 18 mei 2017 om 09:33
Zo fantastisch gaat het eerlijk gezegd nu ook weer niet. Ik ben een paar jaar geleden eerst overspannen geraakt en toen manisch geworden en dat was erg ontwrichtend. Relatie van 5 jaar kapot en mijn eigen bedrijfje kwijtgeraakt. Daarna depressief geworden. Drie maanden opgenomen geweest.fayanna schreef: ↑12-05-2017 21:12Mooi dat jij op deze manier je leven op een voor jou zinvolle manier kan inrichten. Ik ben nogal van eerst zien, dan geloven. Ik kan niet iets voor waar aannemen zonder dat er op zijn minst een beetje bewijs is. Dat maakt de wereld op een bepaalde manier hard en kil. Maar ik zou niet weten hoe ik mezelf zou moeten aanleren om het anders te zien. Magie is leuk en aardig, en nogmaals, ik vind het fijn voor jou dat het werkt, maar het is niet ´echt´. En waarom moet het dan voor mij allemaal ´echt´ zijn? Geen idee. En als puntje bij paaltje komt weet ik misschien ook wel helemaal niet wat 'echt' is.
Ik ben er voor mijn gevoel nog steeds lang niet bovenop, maar het gaat wel weer beter sinds september vorig jaar. Ik kan weer genieten van samen lekker eten, dat de vogeltjes fluiten en de natuur er zo prachtig uitziet. Ik kan me weer een beetje inleven in anderen, maar heb nog steeds weinig veerkracht.
Bij mij zit veel angst onder de oppervlakte die ik zelf nooit zo heb ervaren, pas sinds kort durf ik toe te geven aan mezelf dat ik angstig ben. Ook moet ik blijkbaar accepteren dat ik een erg romantische ziel/geest heb en dus snel teleurgesteld kan raken als een kind. Ik kan ineens in een sociale angst vallen, mezelf overschreeuwen, omdat ik eigenlijk erg enthousiast van aard ben...als een soort pippi Langkaus.
Moet je je eens voorstellen dat Pippi zwaar depressief is en teleurgesteld in de wereld en ineens haar kracht verloor.
Nu moet al het perfectionisme weg, want daar heb ik de energie niet meer voor. Alle kwetsbaarheden moeten worden erkend en gedeeld met vrienden...niet meer mij stoerder voordoen dan ik ben.
Ik gebruik kruiden en vitaminepreparaten om mezelf het idee te geven dat ik daarmee mezelf kan behoeden voor een volgende depressie. Als ik erg angstig word zet ik er soms positieve gedachten tegenover die een magische identiteit kunnen hebben. Ik wil dat niet overdrijven, maar het helpt me wel. Door mij gewoon voor te stellen als ik naar een bepaalde plek ga dat het er erg leuk gaat zijn en dat mensen me aardig vinden verandert mijn houding van gesloten en angstig in open en aardig. Dit soort gedachten zou je dus magische gedachten kunnen noemen, want ik bedenk me dan bijvoorbeeld dat het universum mij goed gezind is vandaag. Ik stel mij zo levendig mogelijk voor hoe mooi alles kan zijn. Soms stel ik mij voor dat mijn geliefde overleden grootmoeder mij helpt op de 1 of andere manier, of mijn overleden tante. Dat ze mij moed inspreken...
donderdag 18 mei 2017 om 18:43
Een familielid noemt mij Pippi Langkous. Ik zie het zo dat een beschadigd stuk van mij nooit volwassen is geworden. Dat stuk helpt mij ook enorm, daar drijf ik nu op, op wat dat kind in mij wil. Dat noem je trouwens geruststellende gedachtes in schematherapie wat je noemt nu, shisha, heb je ze daar geleerd of heb je het jezelf geleerd? Dat laatste heb ik dus zelf ook vaak gehad, okee, dit heb ik zelf al uitgevonden. Zucht. Mooi natuurlijk maar er valt weer een mogelijkheid af die helpend kan zijn, als je begrijpt wat ik bedoel. Wat ik al doe sinds mijn jeugd, is self-talk, ik heb gesprekken met mezelf, kwam ik ook recent achter dat meer mensen dat hebben gedaan/doen zoals ik. Gelukkig ben ik een prettige gesprekspartner.
Je wordt inventief he. Ik doe ook van alles en nog wat om de depressie te voorkomen/te bestrijden hoor. Alles in het boekje. Ik lees net een ander topic over een nieuwe behandelmethode voor mensen met ernstige borderline (wat ik goddank niet heb want manman dat is pas een zware stoornis) waarin ze aan 'acceptance and commitence' doen. Zucht. Doe ik zelf ook al jaren, ik heb geaccepteerd dat het niet meer over gaat en doe alles wat ze zeggen dat helpt. Om de symptomen te verlichten. Genezing is niet mogelijk en dat verwacht ik ook niet meer.
Blijft over dat je elke dag moet leven en dat het soms onleefbaar voelt, soms heel erg lang. Als het heel erg lang duurt, ga ik steeds meer over de dood nadenken maar ik weet ook wel, dat dat de ziekte is. Dus heb ik maar een koppige afspraak met mezelf gemaakt, ook al weet ik dat het leven kut is, ik ga er gewoon mee door.
Al moet ik kruipen, ik zal leven tot mijn natuurlijke levenseinde. Dat is het enige wat het zinnig maakt, al lijkt dat tegenstrijdig, ik blijf namelijk knokken, ik ben onkruid, ik ben een krijger. Door het zo te gaan zien, kan ik ook trots op mezelf zijn, de meeste hadden allang de handdoek in de ring gegooid, ik dus niet. Zie mij er maar eens onder te krijgen. Nu voelt dat goed als ik dat schrijf maar soms stik ik er zowat ik hoor. En krijg ik dat ook mijn strot niet uit. Dikke doei met je f*ck leven, zoiets denk ik dan mer.
donderdag 18 mei 2017 om 19:23
Men zegt vaak, je moet in het leven zelf de slingers ophangen. Okee, komt ie, ik en slingers ophangen.
Eerst moet ik de slingers vinden. Mm beetje chaotisch typje als ik ben, moet ik een uur zoeken, maar dan heb ik ze. Dan nog de punaises. Die laat ik vallen, licht onhandig typje dat ik ben maar ik ruim ze op en ga de ladder halen. Ik weet dat ik punaises heb laten vallen en toch stap ik in die ene die ik over het hoofd heb gezien. Ik trek de punaise uit mijn voet en ga verder met slingers ophangen.
Ik klim op de ladder en hang eerst de ene, daarna de andere kant op. Zo, dat hangt. Even een kopje thee zett... o nee ze vallen op de grond. Punaise bleek te weinig draagkracht te hebben voor de slingers. Dus, ik haal een hamer en spijkers. Ik sla heel hard op mijn duim terwijl ik de spijker erin sla maar ik geef geen krimp en ga gewoon verder.
Zo. Dat hangt stevig. Breekt het touwtje. Te licht bevonden voor de slingers. Dat touwtje is erg dun en zit door de hele slinger door twee piepkleine gaatjes heen geweven om de boel bij elkaar te houden. Okee. Kopen we een sterker touwtje. Je krijgt mij niet zo snel klein hoor. Dat touwtje bleek alleen iets dikker. Ik leg de slingers op elkaar, heel precies, zodat de gaatjes overeen komen en steek er een schroevendraaier in om de gaatjes wat wijder te maken. Dan peuter ik het touw door de gaatjes.
Zo. Weer heel, sterker touwtje, spijkers, dat hangt als een tiet. Ik ga even een kopje thee zetten. Kom ik terug, liggen die f&*^$% slingers WEER op de grond.
Okee. Invloed van buitenaf, iemand heeft het touw doorgesneden. Kunnen we oplossen. Ik plak de breuk met plakband, lijm, touw en nietjes weer aan elkaar.
Die slingers hangen. Beoordeel me niet op hoe ze eruit zien want ze zijn niet meer zo gloednieuw, zeg maar. Maar die f*&^cking slingers hangen. Ik ben heel goed in slingers ophangen. Je hoeft me niks te vertellen over slingers ophangen, dat kan ik heel goed zelf. Maar het wordt wel wat vervelend soms, ik weet dat die dingen moet hangen en dat ik de enige ben, die ze op kan hangen. Ik word daar soms moe van. Dan denk ik, kan iemand anders ze even voor me ophangen? Nee dus. Herkenbaar much?
Eerst moet ik de slingers vinden. Mm beetje chaotisch typje als ik ben, moet ik een uur zoeken, maar dan heb ik ze. Dan nog de punaises. Die laat ik vallen, licht onhandig typje dat ik ben maar ik ruim ze op en ga de ladder halen. Ik weet dat ik punaises heb laten vallen en toch stap ik in die ene die ik over het hoofd heb gezien. Ik trek de punaise uit mijn voet en ga verder met slingers ophangen.
Ik klim op de ladder en hang eerst de ene, daarna de andere kant op. Zo, dat hangt. Even een kopje thee zett... o nee ze vallen op de grond. Punaise bleek te weinig draagkracht te hebben voor de slingers. Dus, ik haal een hamer en spijkers. Ik sla heel hard op mijn duim terwijl ik de spijker erin sla maar ik geef geen krimp en ga gewoon verder.
Zo. Dat hangt stevig. Breekt het touwtje. Te licht bevonden voor de slingers. Dat touwtje is erg dun en zit door de hele slinger door twee piepkleine gaatjes heen geweven om de boel bij elkaar te houden. Okee. Kopen we een sterker touwtje. Je krijgt mij niet zo snel klein hoor. Dat touwtje bleek alleen iets dikker. Ik leg de slingers op elkaar, heel precies, zodat de gaatjes overeen komen en steek er een schroevendraaier in om de gaatjes wat wijder te maken. Dan peuter ik het touw door de gaatjes.
Zo. Weer heel, sterker touwtje, spijkers, dat hangt als een tiet. Ik ga even een kopje thee zetten. Kom ik terug, liggen die f&*^$% slingers WEER op de grond.
Okee. Invloed van buitenaf, iemand heeft het touw doorgesneden. Kunnen we oplossen. Ik plak de breuk met plakband, lijm, touw en nietjes weer aan elkaar. Die slingers hangen. Beoordeel me niet op hoe ze eruit zien want ze zijn niet meer zo gloednieuw, zeg maar.
Maar die f*&^cking slingers hangen. Ik ben heel goed in slingers ophangen. Je hoeft me niks te vertellen over slingers ophangen, dat kan ik heel goed zelf. Maar het wordt wel wat vervelend soms, ik weet dat die dingen moet hangen en dat ik de enige ben, die ze op kan hangen. Ik word daar soms moe van. Dan denk ik, kan iemand anders ze even voor me ophangen? Nee dus. Herkenbaar much?
donderdag 18 mei 2017 om 23:17
En dan vindt men het gek dat je het soms helemaal gehad hebt met die kutslingers..Flowers-and-roses schreef: ↑18-05-2017 19:23Men zegt vaak, je moet in het leven zelf de slingers ophangen. Okee, komt ie, ik en slingers ophangen.
Eerst moet ik de slingers vinden. Mm beetje chaotisch typje als ik ben, moet ik een uur zoeken, maar dan heb ik ze. Dan nog de punaises. Die laat ik vallen, licht onhandig typje dat ik ben maar ik ruim ze op en ga de ladder halen. Ik weet dat ik punaises heb laten vallen en toch stap ik in die ene die ik over het hoofd heb gezien. Ik trek de punaise uit mijn voet en ga verder met slingers ophangen.
Ik klim op de ladder en hang eerst de ene, daarna de andere kant op. Zo, dat hangt. Even een kopje thee zett... o nee ze vallen op de grond. Punaise bleek te weinig draagkracht te hebben voor de slingers. Dus, ik haal een hamer en spijkers. Ik sla heel hard op mijn duim terwijl ik de spijker erin sla maar ik geef geen krimp en ga gewoon verder.
Zo. Dat hangt stevig. Breekt het touwtje. Te licht bevonden voor de slingers. Dat touwtje is erg dun en zit door de hele slinger door twee piepkleine gaatjes heen geweven om de boel bij elkaar te houden. Okee. Kopen we een sterker touwtje. Je krijgt mij niet zo snel klein hoor. Dat touwtje bleek alleen iets dikker. Ik leg de slingers op elkaar, heel precies, zodat de gaatjes overeen komen en steek er een schroevendraaier in om de gaatjes wat wijder te maken. Dan peuter ik het touw door de gaatjes.
Zo. Weer heel, sterker touwtje, spijkers, dat hangt als een tiet. Ik ga even een kopje thee zetten. Kom ik terug, liggen die f&*^$% slingers WEER op de grond.
Die slingers hangen. Beoordeel me niet op hoe ze eruit zien want ze zijn niet meer zo gloednieuw, zeg maar.
