Wanhopig

Hoi allemaal,

Dit gaat waarschijnlijk klinken als een foute jambers uitzending, maar dat is ondertussen ook realiteit geworden. Overdag een succesvolle ondernemer, altijd goed verzorgd , groot social netwerk , een leuke vriend en huis.

De realiteit is dat mijn leuke vriend een zware cocaïne verslaafde is. Hij werkt nog steeds elke dag gek genoeg en we hebben ondanks alles veel liefde voor elkaar. Maar ik kan gewoon niet meer verder.. elke avond vraag ik mij af of ik een vrolijke nuchtere man aantref of een paranoïde junk.. het is echt een bizarre wereld. Ik heb langzaam een kinder wens ontwikkeld en ik weet niet hoe ik dat moet verwezenlijken op deze manier .

Ik heb daarom gedreigd weg te gaan, maar uiteraard wil hij stoppen en mij terugwinnen. Diep in mijn hart wil ik ook helemaal niet weg. Ik hou van hem en ik denk ook niet dat ik deze band ooit nog vind bij een andere man. Ik zie andere niet eens staan.. ook heb ik geen idee Hoe ik financieel verder moet en met het huis.. ik ben bang dat ik enorm spijt krijg om zo'n leuke man te laten schieten ..
Dit komt ook vanuit het feit dat ik twee jaar geleden een relatie van zeven jaar heb laten gaan waar
Ik achteraf ook heel veel
Spijt van heb gehad. Misschien een beetje verlatingsangst wat ook meespeelt.

Kortom:
Ik ben behoorlijk wanhopig en slaap al weken niet meer. Ik zit gewoon helemaal vast en wissel elke minuut totaal van mening.. help

Wandelen_afvallen schreef: ↑

10-06-2017 09:04

Je leeft in twee werelden. Uiterlijk ben je succesvol, maar tussen de regels door lees ik angst. Bang dat je geen leuke vriend meer zult vinden, bang om je leuke vriend te verlaten en om bij hem te blijven, bang dat niemand zich in jou persoonlijk zal verdiepen, bang dat je spijt zult krijgen als je weggaat enz.. Misschien wordt het eens tijd je angsten te gaan onderzoeken. De mannen die je aantrekt zouden wel eens een weerspiegeling kunnen zijn van je innerlijke wereld.

Deze woorden doen mij enorm veel. Ik ben inderdaad bang . Mijn verlatingsangst is een hele heftige versie waarbij ik mij vast blijf klampen aan de meest 'onbereikbare' types. Mijn vriend is verliefd geworden op mij , maar eigenlijk was hij niet klaar voor een relatie. Nu niet en daarvoor ook niet. Hij wil wel
Zo ontzettend graag maar kan niet van deze ziekte afkomen. Ik zie dat soms als 'ik ben niet genoeg' maar eigenlijk ben ik met iemand die zichzelf niet genoeg vind. Ik ben ook bang dat hij zonder mij meteen weer wegzakt in die nare wereld met neppe vrienden.

Wilhetnietweten schreef: ↑

10-06-2017 09:45

Lieve TO, ik heb het topic helemaal gelezen en begrijp maar al te goed, waarom de titel "wanhopig" is. Helaas ben ik een ervaringsdeskundige en bij mij persoonlijk is het uiteindelijk niet goed afgelopen. Gelukkig kom je, wanneer je een traject in gaat, in contact met mensen die wel succes hebben gehad.

Iemand die verslaafd is aan drugs, kan dergelijke rationele keuzes helemaal niet (bewust) maken! Hij of zij heeft geen keus en zal, zolang hij of zij ziek is, constant last hebben van een onbedwingbare drang om naar de drugs te grijpen.

Dank voor je reactie. Mag ik vragen hoe lang je nog hebt geprobeerd de relatie aan te houden/ te blijven hopen en proberen? Hij is op dit moment zeer overtuigend in het bekende verhaal: ik ben een sukkel, ik haat die spullen , alles door de plee en telefoon nummer veranderd. Ik heb dit uiteraard vaker gehoord. het langst stoppen was tot nu toe : elf dagen. Dit vind hij zelf een enorme prestatie. Ik wil er graag voor hem zijn , eventueel alleen nog maar als goede vriend. Ik vind het wel vreselijk om mijn liefde te laten gaan om hem juist verder te helpen. Een duivels dilemma..'

Xaiandra schreef: ↑

10-06-2017 18:20

Of de verslaving nu wel of geen ziekte is, doet er niet toe. Het is een poel van ellende waarin alles dat er in de buurt van komt wordt meegezogen. De enige manier om van die ellende (of wanhoop) af te komen is afstand nemen. En ja, ik ben ook ervaringsdeskundige, maar dan niet degene die verslaafd was.

Dat ben ik eens. Ik merk dat ik een negatief persoon wordt (terwijl ik altijd vrolijk en positief ben geweest) en ook merk ik dat ik de wereld iets minder naïef of mooi in zie. Nu ik weet dat drugs zoveel levens kapot maakt zie ik ineens allemaal gebruikers. Je herkent de signalen meteen bij anderen. Heel vervelend. Ik weet wat ik moet doen, echt. Maar het is zo moeilijk allemaal