Relaties
alle pijlers
Eigenwaarde kwijt
zaterdag 17 juni 2017 om 11:48
Na een stormachtige affaire ben ik weer keihard met beide benen op de grond gezet.
Het voelde als echte (hetzij onmogelijke) liefde en nu voel ik me aan de kant gezet, niet belangrijk genoeg, niks waard.
Ik ontdek een patroon als ik terugkijk naar de afgelopen jaren op gebied van mannen. Vaak een man die onbereikbaar is, hetzij emotioneel of gebonden is.
Als iets moeilijk of onmogelijk lijkt, lijkt het voor mij een uitdaging om dit wel te laten slagen. Ook al weet ik in mijn achterhoofd dat het niet kan lukken. Ik weet inmiddels na veel therapie dat dit komt uit mijn jeugd, omdat ik nooit gezien ben voor wie ik werkelijk was. Ik mocht niet mezelf zijn want dat werd afgekeurd. Nu zit ik weer met een gebroken hart en geen eigenwaarde meer. Ik voel me waardeloos en nutteloos.
Ik heb lieve vriendinnen en familie die er voor me zijn en naar me luisteren. Zij begrijpen echter vaak mijn keuzes niet (ikzelf ook niet) en ik vraag me af of ik ooit in staat ben een normale relatie aan te gaan waarbij ik me veilig en begrepen kan voelen. Afwijzing lijkt een terugkerend iets in mijn leven, het doet vreselijk pijn maar steeds kom ik het weer tegen.
Wat ik wil met topic? Ik hoop ervaringen en adviezen te kunnen uitwisselen, wellicht met gelijkgestemden of mensen die mijn patronen herkennen.
Alvast bedankt voor het lezen.
Het voelde als echte (hetzij onmogelijke) liefde en nu voel ik me aan de kant gezet, niet belangrijk genoeg, niks waard.
Ik ontdek een patroon als ik terugkijk naar de afgelopen jaren op gebied van mannen. Vaak een man die onbereikbaar is, hetzij emotioneel of gebonden is.
Als iets moeilijk of onmogelijk lijkt, lijkt het voor mij een uitdaging om dit wel te laten slagen. Ook al weet ik in mijn achterhoofd dat het niet kan lukken. Ik weet inmiddels na veel therapie dat dit komt uit mijn jeugd, omdat ik nooit gezien ben voor wie ik werkelijk was. Ik mocht niet mezelf zijn want dat werd afgekeurd. Nu zit ik weer met een gebroken hart en geen eigenwaarde meer. Ik voel me waardeloos en nutteloos.
Ik heb lieve vriendinnen en familie die er voor me zijn en naar me luisteren. Zij begrijpen echter vaak mijn keuzes niet (ikzelf ook niet) en ik vraag me af of ik ooit in staat ben een normale relatie aan te gaan waarbij ik me veilig en begrepen kan voelen. Afwijzing lijkt een terugkerend iets in mijn leven, het doet vreselijk pijn maar steeds kom ik het weer tegen.
Wat ik wil met topic? Ik hoop ervaringen en adviezen te kunnen uitwisselen, wellicht met gelijkgestemden of mensen die mijn patronen herkennen.
Alvast bedankt voor het lezen.
zaterdag 17 juni 2017 om 11:55
Dat klopt wel denk ik, ik vaar op mijn gevoel en vind het moeilijk om rationeel te zijn. Ik praat met ze en we luisteren naar elkaar, maar ik voel me toch vaak onbegrepen.
zaterdag 17 juni 2017 om 12:06
Hier ook bindingsangst, het is zo ontzettend vermoeiend vind ik..
Je alleen durven te geven aan iemand die toch nooit voor jou zal gaan
Je alleen durven te geven aan iemand die toch nooit voor jou zal gaan
Bloody_Mary schreef: ↑17-06-2017 11:52ik lees mee, omdat dit voor mij redelijk herkenbaar is (bindingsangst)
zaterdag 17 juni 2017 om 12:34
Ik heb geen medelijden met je. Jij bent nu "slachtoffer" terwijl je bezig bent met gebonden mannen. Egoïstisch. Heeft niets met jeugd te maken, maar met een slecht karakter en wellicht ook enige naïviteit. Zeker aangezien je dit keer op keer doet. Als het je gelukt was om 1 van die mannen aan je te binden, had je hier verder niet eens over nagedacht.
zaterdag 17 juni 2017 om 12:48
Ik ben absoluut geen slachtoffer. Het gaat met name om mannen die gebonden zijn op een andere manier, gebonden aan dingen die altijd belangrijker zijn dan ik (werk, geloofsovertuiging, et cetera). Ik lijk me vertrouwd te voelen bij mannen die mij nooit prioriteit geven. De mannen die zich aan mij willen binden, wil ik niet..
Ksenija schreef: ↑17-06-2017 12:34Ik heb geen medelijden met je. Jij bent nu "slachtoffer" terwijl je bezig bent met gebonden mannen. Egoïstisch. Heeft niets met jeugd te maken, maar met een slecht karakter en wellicht ook enige naïviteit. Zeker aangezien je dit keer op keer doet. Als het je gelukt was om 1 van die mannen aan je te binden, had je hier verder niet eens over nagedacht.
zaterdag 17 juni 2017 om 12:57
Hier staat toch echt iets anders.kopstoot schreef: ↑17-06-2017 11:48Na een stormachtige affaire ben ik weer keihard met beide benen op de grond gezet.
Het voelde als echte (hetzij onmogelijke) liefde en nu voel ik me aan de kant gezet, niet belangrijk genoeg, niks waard.
Ik ontdek een patroon als ik terugkijk naar de afgelopen jaren op gebied van mannen. Vaak een man die onbereikbaar is, hetzij emotioneel of gebonden is.
Als iets moeilijk of onmogelijk lijkt, lijkt het voor mij een uitdaging om dit wel te laten slagen. Ook al weet ik in mijn achterhoofd dat het niet kan lukken. Ik weet inmiddels na veel therapie dat dit komt uit mijn jeugd, omdat ik nooit gezien ben voor wie ik werkelijk was. Ik mocht niet mezelf zijn want dat werd afgekeurd. Nu zit ik weer met een gebroken hart en geen eigenwaarde meer. Ik voel me waardeloos en nutteloos.
Ik heb lieve vriendinnen en familie die er voor me zijn en naar me luisteren. Zij begrijpen echter vaak mijn keuzes niet (ikzelf ook niet) en ik vraag me af of ik ooit in staat ben een normale relatie aan te gaan waarbij ik me veilig en begrepen kan voelen. Afwijzing lijkt een terugkerend iets in mijn leven, het doet vreselijk pijn maar steeds kom ik het weer tegen.
Wat ik wil met topic? Ik hoop ervaringen en adviezen te kunnen uitwisselen, wellicht met gelijkgestemden of mensen die mijn patronen herkennen.
Alvast bedankt voor het lezen.
zaterdag 17 juni 2017 om 13:06
De laatste man zat idd in een relatie, daarvoor heb ik nooit eerder iets met een man gehad die bezet is. Wel met alleen mannen die emotioneel niet bereikbaar waren en er geen ruimte was voor mij. Het punt is niet die mannen en op welke manier ze gebonden zijn, maar dat ik uit een patroon wil waarbij ik me ongelukkig voel.
zaterdag 17 juni 2017 om 13:12
1 is al 1 te veel, hoor. Je komt echt erg egoistisch en nonchalant over door de manier waarop je er over schrijft.
Het is vrij simpel verder. Bemoei je niet met mannen die bezet zijn en als je een ongebonden man ontmoet die te weinig interesse heeft dan kap je het direct af. Hoe eerder hoe makkelijker voor je.
Maar ik denk dat jij gewoon te veel aandacht en bevestiging zoekt. Hoe kun je nou last hebben van zijn geloof, hobby of wat dan ook in de zin van dat dit boven jou staat? Dat is toch heel wat anders? Of je vraagt te veel of het zijn mannen die weinig in een relatie steken. Ik denk het eerste, aangezien je dit vaker tegenkomt.
Het is vrij simpel verder. Bemoei je niet met mannen die bezet zijn en als je een ongebonden man ontmoet die te weinig interesse heeft dan kap je het direct af. Hoe eerder hoe makkelijker voor je.
Maar ik denk dat jij gewoon te veel aandacht en bevestiging zoekt. Hoe kun je nou last hebben van zijn geloof, hobby of wat dan ook in de zin van dat dit boven jou staat? Dat is toch heel wat anders? Of je vraagt te veel of het zijn mannen die weinig in een relatie steken. Ik denk het eerste, aangezien je dit vaker tegenkomt.
zaterdag 17 juni 2017 om 13:13
Ik ben al 6 jaar single en vele therapiesessies verder.. Maar goed, op dat gebied ben je nooit uitgeleerd natuurlijk. Het gaat soms ook wel een thel tijd goed hoor, maar nu heb ik terugval blijkbaar.
AeonOfWinter schreef: ↑17-06-2017 13:09Eerst een tijd singel blijven en aan je issues werken misschien een idee?
zaterdag 17 juni 2017 om 13:14
Je hebt vast gelijk
Ksenija schreef: ↑17-06-2017 13:121 is al 1 te veel, hoor. Je komt echt erg egoistisch en nonchalant over door de manier waarop je er over schrijft.
Het is vrij simpel verder. Bemoei je niet met mannen die bezet zijn en als je een ongebonden man ontmoet die te weinig interesse heeft dan kap je het direct af. Hoe eerder hoe makkelijker voor je.
Maar ik denk dat jij gewoon te veel aandacht en bevestiging zoekt. Hoe kun je nou last hebben van zijn geloof, hobby of wat dan ook in de zin van dat dit boven jou staat? Dat is toch heel wat anders? Of je vraagt te veel of het zijn mannen die weinig in een relatie steken. Ik denk het eerste, aangezien je dit vaker tegenkomt.
zaterdag 17 juni 2017 om 13:32
Die laatste man die je pijn heeft gedaan was dus 6 jaar geleden?
Even alleen blijven betekent geen mannen. Niet. Ook geen gedate, gedoe en gezeur.
zaterdag 17 juni 2017 om 13:41
Na mijn laatste relatie (6 jaar geleden) een jaar helemaal zonder mannen geweest, geen dates, niks.
Daarna af en toe scharrels, maar niets serieus.
De laatste man is nog maar net verdwenen uit mijn leven, we hadden alleen geen relatie. Eerst lang aantrekken afstoten en daarna leek het serieuzere vormen aan te nemen en kregen we gevoelens voor elkaar. Door een onmogelijke toestand waardoor we niet samen kunnen zijn, is dat nu over. Hij wilde nog contact houden, maar ik trok dat niet. Nadat ik eindelijk alle contact had verbroken viel er een incident voor waarbij ik mijn emoties niet meer in de hand had en uit elkaar ben geklapt. Daarna vertelde hij dat hij nu zeker wist dat we niet bij elkaar pasten omdat hij hier niet mee om zou kunnen gaan. Dat voelde als een mega afwijzing, terwijl ik degene was die in eerste instantie alle contact had verbroken.
Daarna af en toe scharrels, maar niets serieus.
De laatste man is nog maar net verdwenen uit mijn leven, we hadden alleen geen relatie. Eerst lang aantrekken afstoten en daarna leek het serieuzere vormen aan te nemen en kregen we gevoelens voor elkaar. Door een onmogelijke toestand waardoor we niet samen kunnen zijn, is dat nu over. Hij wilde nog contact houden, maar ik trok dat niet. Nadat ik eindelijk alle contact had verbroken viel er een incident voor waarbij ik mijn emoties niet meer in de hand had en uit elkaar ben geklapt. Daarna vertelde hij dat hij nu zeker wist dat we niet bij elkaar pasten omdat hij hier niet mee om zou kunnen gaan. Dat voelde als een mega afwijzing, terwijl ik degene was die in eerste instantie alle contact had verbroken.
zaterdag 17 juni 2017 om 13:46
Voor wat het waard is: ik heb het altijd verschrikkelijk gevonden voor haar. Maar het was zijn relatie en niet die van mij.
Ik wil mezelf niet vrijpleiten, maar vind de verantwoordelijkheid liggen bij degene die een (monogame) relatie aangaat.
Ik wilde uberhaupt geen relatie, maar had niet verwacht gevoelens te krijgen voor hem.
Ik wil mezelf niet vrijpleiten, maar vind de verantwoordelijkheid liggen bij degene die een (monogame) relatie aangaat.
Ik wilde uberhaupt geen relatie, maar had niet verwacht gevoelens te krijgen voor hem.
anoniem_169698 wijzigde dit bericht op 17-06-2017 14:10
0.16% gewijzigd
zaterdag 17 juni 2017 om 13:50
Uiteraard is dit uitgebreid in de therapie besproken. Maar het in de praktijk daadwerkelijk omzetten blijkt lastig. Als ik alleen ben (zonder man) gaat het best goed. Maar blijkbaar ben ik gewoon niet geschikt voor een intieme relatie met een man want dan gaat altijd alles mis.
MoirenPhae schreef: ↑17-06-2017 13:45Heb je in therapie niet geleerd om aan je eigenwaarde te werken en het niet af te laten hangen van anderen?
zaterdag 17 juni 2017 om 13:51
Dan dus nooit meer een intieme relatie.kopstoot schreef: ↑17-06-2017 13:50Uiteraard is dit uitgebreid in de therapie besproken. Maar het in de praktijk daadwerkelijk omzetten blijkt lastig. Als ik alleen ben (zonder man) gaat het best goed. Maar blijkbaar ben ik gewoon niet geschikt voor een intieme relatie met een man want dan gaat altijd alles mis.
Of leren om jezelf in stand te houden.
Kap iig met bezette mannen neuken. Daarmee zet je jezelf al op -1.
zaterdag 17 juni 2017 om 13:56
Ik ben uiteindelijk ook schuldig. Van te voren wist ik dat ik aan iets onmogelijks begon, ik heb zelf vanaf dag 1 steeds gezegd dat dit dramatisch zou gaan eindigen. En toen het gebeurde bleef ik toch verbijsterd achter, ook al verbrak hij ons contact niet. Ik moest alleen meegaan in de grillen, het hot en dan weer cold, hem in al zijn keuzes begrijpen en vrijlaten. En ik kon het niet.
zaterdag 17 juni 2017 om 13:57
Je vind drama wel lekker volgens mij.kopstoot schreef: ↑17-06-2017 13:56Ik ben uiteindelijk ook schuldig. Van te voren wist ik dat ik aan iets onmogelijks begon, ik heb zelf vanaf dag 1 steeds gezegd dat dit dramatisch zou gaan eindigen. En toen het gebeurde bleef ik toch verbijsterd achter, ook al verbrak hij ons contact niet. Ik moest alleen meegaan in de grillen, het hot en dan weer cold, hem in al zijn keuzes begrijpen en vrijlaten. En ik kon het niet.
zaterdag 17 juni 2017 om 13:57
Je kan ook kiezen om afstand te nemen.kopstoot schreef: ↑17-06-2017 13:46Voor wat het waard is: ik heb het altijd verschrikkelijk gevonden voor haar. Maar het was zijn relatie en niet die van mij.
Ik wil mezelf niet vrijpleiten, maar vind de verantwoordelijkheid liggen bij degene die een (mongoame) relatie aangaat.
Ik wilde uberhaupt geen relatie, maar had niet verwacht gevoelens te krijgen voor hem.
Je bent echt geen slachtoffer.
zaterdag 17 juni 2017 om 13:59
Dan was ik er wel in gebleven toch?