Terecht kwaad?!

Lieve viva'ers,

- Openingspost was niet echt meer up to date, heb mijn afgelopen reacties in het topic even hieronder geplakt -

''Vrijdagavond kreeg ik opeens een appje. Dat hij me niet kwijt wil, maar dat hij geen zin heeft even in een relatielabel. Hij wil even tijd voor zichzelf, ruimte. Nou zo labiel als ik ben natuurlijk gelijk hysterisch want ik kan dan gewoon niet meer rationeel denken.

Maar, hij wil me dus wel gewoon blijven zien en blijven appen. En bovendien de foto's en dergelijke gewoon laten staan. Hij zegt ook niet dat het 'definitief' is, maar dat hij ruimte en tijd nodig heeft. Hoeveel wil hij niet zeggen..maar hij heeft gewoon even geen zin meer in het gezeur.

En dan ga ik vervolgens mezelf de schuld weer geven. Want inderdaad er is veel gezeur, dus ik snap wel dat hij ruimte nodig heeft. Maar ik vind aan de andere kant ook zeker niet dat ik dit verdien. En vervolgens wil hij wel gewoon leuk afspreken en me zogenaamd niet kwijt en door blijven appen. Wat heeft het dan voor zin? Wat heeft dit hele gebeuren überhaupt voor zin? We hebben ook afgesproken geen anderen en hij zegt daar geen behoefte aan te hebben. Maar ja..

Ik ga werkelijk even kapot van binnen, gisteren moest ik werken en heb ik me de hele dag moeten inhouden om niet compleet in janken uit te barsten en 's avonds was ik bij hem, dan is het zo fijn en troost hij me en knuffelt me maar dan doet het zo'n pijn dat ik zo gek op hem ben en dat het blijkbaar niet wederzijds is. Ik zou willen dat ik rationeel was en dat ik me net zo kon gedragen als hij; alsof het me niet boeit. Dat ik het los kan laten en me niet zo afhankelijk en hysterisch zou opstellen. Maar ik verval altijd in dat patroon.

En dan probeer ik het voor mezelf te rationaliseren door me af te vragen wat er nou daadwerkelijk leuk hieraan is en aan hem. Het is niet dat we nu zoveel leuke dingen doen, we hangen vooral op de bank en dat dan twee avonden in de week. Hij heeft me nog nooit spontaan verrast of ergens mee naartoe genomen, is egoïstisch, heeft geen empathie, heeft tegen me gelogen.. , kan niets bespreken/van kritiek handelen zonder dat hij het als aanval ziet en boos op me wordt.

Ik ben van mezelf zo spontaan en gezellig, het is ook niet dat ik een gedrocht ben, aan mannelijke aandacht niet bepaald gebrek, doe een goede opleiding wat hij blijkbaar alleen als nadeel ziet en toch laat ik me zo behandelen.. ik snap er helemaal niets van.

En verdomme wat doet het pijn! Terwijl ik heel hard moet studeren vandaag. Morgen tentamen en volgende week en de concentratie is op deze manier ver te zoeken..''

''Ik heb relatieverslaving opgezocht en jeetje.. het is inderdaad heel erg herkenbaar voor me. Ik heb mezelf nu beloofd dat ik er echt mee moet stoppen. En ook besloten dat ik een gesprekje met mijn baas aanga waarbij ik aan zal geven de avond waarop ik normaal samen met hem werk niet meer te willen werken. Dat maakt het namelijk ook alleen maar erger. Ik moet zeggen dat ik nog wel met een knoop in mijn maag rondloop, maar het geeft me ook rust dat ik deze keuze nu voor mezelf gemaakt heb en ik het heb besproken met mensen in mijn omgeving.

Ik weet ook niet hoe hij zal reageren, maar daar moet ik me mentaal ook op voorbereiden. Het kan twee kanten op: 1. of hij wordt boos en ik word weer overal van beschuldigd en krijg dreigementen etc. 2. hij slaat volledig om uit 'angst' en ik krijg weer allemaal lieve dingen naar mijn hoofd en dat hij me niet kwijt wil.

In beide gevallen moet ik rationeel blijven. Is een pittige uitdaging voor me.

Overigens wat ik ook nog even aan het geheel wil toevoegen is dat hij veroordeelt is voor mishandeling van zijn ex-vriendin en dat ik voorheen, omdat hij altijd zo lief en begripvol was aan het begin, er vol in geloofde dat hij niets gedaan had. Hij heeft me nog nooit fysiek aangeraakt, maar de officier heeft hem een 'manipulatieve gewetenloze psychopaat' genoemd. Dus nog een stok achter de deur is dat ik uit eigen veiligheid hier ook uit moet blijven.

Dank jullie wel voor het lezen van al mijn drama terwijl ik allang de knoop had moeten doorhakken. Ik zal hier ook blijven updaten hoe het met me gaat, werkt toch echt als een fijne remedie en nog een stokje achter de deur!''

''Oké huidige stand van zaken:

Eerst kortaf terug gereageerd. Hij had het door, kreeg gelijk allemaal hartjes en dergelijke (voorspelbaar). Vervolgens ging het gesprek als volgt:
- Ik denk dat het goed is voor mezelf dat ik ook mijn tijd en ruimte neem
Hoe bedoel je?
- Ik wil mij niet schikken naar jou.
Oké, nou neem je tijd. Wat betekent dat voor het afspreken dan?
- Voorlopig niet
Okee.. met wie spreek je dan af?

Niet meer gereageerd. Klaar mee. Opeens voel ik me zo gesterkt, die steen op mijn maag is ook weg. Er komen ook allemaal dingen naar boven, besef ik me wat er nu eigenlijk leuk was aan de relatie (eigenlijk niets). Waarschijnlijk ga ik het nog wel momenten zwaar krijgen als ik 's nachts in m'n bed lig of iets dergelijks, maar ik ga dit nu volhouden.''

''Klopt, ik moet ook uitkijken.
Ik zit net een beetje te googlen over narcisme. En werkelijk alles komt overeen.

- Hij wordt door iedereen gezien als een knappe charmante man (werkt in de sport), hij kan met iedereen overweg en iedereen mag hem ook. Maar hij heeft geen vrienden, slechts losse vrouwelijke contacten waar hij een tijd innig contact mee heeft om bevestiging te krijgen en dan weer aan de kant zet. Ik ben ook voor die charmes gevallen. In het begin prees hij mij de hemel in, gaf me constant aandacht, belde me vaak.

- Tot dat na verloop van tijd opeens de woede-uitbarstingen de overhand nemen. Ik mocht nergens wat van zeggen want dan kwam er een woede-uitbarsting. Hij kon nooit ergens inhoudelijk normaal over praten. Dan kwamen er dreigementen en dan moest ik maar gewoon weggaan als het me niet beviel en een ander zoeken, m'n bek houden etc. hij zei in het begin nog wel eens sorry, maar dat is ook nooit meer voorgekomen, bovendien zei hij ook 'jij bent toch de eerste die overstag gaat'. Al zijn gedrag is daarnaast altijd te wijten aan mij en ik heb hem werkelijk nooit kunnen betrappen op enige vorm van zelfreflectie. Ik heb hem nog nooit horen spreken over iets wat hij vond dat hij zelf verkeerd deed.

Ook een voorbeeldje is dat ik hem had meegenomen naar een feestje van mijn vrienden met oud en nieuw. En dat hij, toen ik een appje kreeg van een vriend, hij mij een klap in mijn gezicht heeft gegeven. Ik snap ook gewoon echt niet dat ik daar niet boos om ben geworden. Hij heeft ook nooit zijn excuses ervoor aangeboden. 'Dan had ik dat appje maar niet moeten versturen'.

- En wat ik ook lees is dat, hoe meer je uiteindelijk wil investeren en dichterbij hem wil komen, hoe meer afstand hij gaat nemen. Dat is ook exact wat er gebeurd is.

- Als ik me helemaal open/kwetsbaar opstelde dan kon hij echt ontzettend koud en afstandelijk reageren. Alsof ik van de een op de andere dag hem niets meer boeide. Dit zei hij zelf overigens ook altijd heel trots, dat hij heel koud kan zijn en dat weinig dingen hem boeien. En dat hij nooit huilt.

- Daarnaast, als hij het over de toekomst had of iets dergelijks dan kwam ik daar nooit in voor. Het had altijd allemaal betrekking op zichzelf. Nooit heeft hij het gehad over op vakantie met mij gaan, of iets met mij ondernemen. Het draaide allemaal om zijn schema etc.

Jeetje als ik dit opschrijf is het zo bizar verhelderend. Ik kan nog wel honderd dingen opnoemen. En dat juist terwijl ik als iemand wordt gezien die altijd haar woordje klaar heeft. Hij heeft me gewoon volledig weten te manipuleren. Ik baal ook gewoon van mezelf.

Het is allemaal zo geleidelijk gegaan en daarom ga je ook eerder denken dat het aan jezelf ligt, het was ten slotte eerst anders. Dus dan zal 'ik' wel echt iets verkeerds hebben gedaan.. Ik hoop zo dat ik weer snel gewoon mezelf ben en ik overga naar hem alleen maar eigenlijk haten voor wat hij me heeft aangedaan.''

''Dames, ik heb nieuw advies nodig.

Hij is er achter gekomen dat ik die avond niet meer ga werken. Resultaat is eigenlijk hysterie. En ik kreeg dan ook een berichtje met 'ik ga me nu inschrijven op alle dagen dat je werkt'

Ik ben niet bang voor hem. Ik zit op een openbare plek, dus hij kan me ook niets flikken. Maar wat wil hij hier nu mee bereiken? Moet ik hier verder nog iets mee doen?

Ik weiger echt mijn bijbaan op te geven voor hem. Hij heeft eigenlijk alleen kans om me te zien bij binnenkomst en bij het weggaan en zoals ik al zei zit ik nooit alleen. Maar wtf?''

''Toevoeging:

Ik wil dat je mij met rust laat!
- Jammer dan, dan verhuis je maar

Het is ook echt zo'n ontzettende pannenkoek dat hij mij dit appt. Vooral na zijn veroordeling die gebaseerd was op Whatsapp gesprekken.. ik ga mijn baas dit in ieder geval melden.''

Jullie hebben gelijk..

Relationeel gezien zie ik ook wel in dat ik me zo niet moet behandelen, maar toch blijf ik hem maar vergeven.

Ik lig nu ook met een knoop in m'n maag omdat ik niet kan slapen. Aan het begin van de relatie loog hij dus dat hij een meisje via Whatsapp sprak. Dat heeft m'n vertrouwen wel een deuk gegeven. Nu is hij sporter dus hij krijgt best wel veel aandacht van vrouwen. Ook recent een meisje die bij hem sportte die hem toevoegde op FB en op instagram, dat is alweer even terug. Ook heeft ze zich op zo ongeveer elke mogelijke les bij hem ingeschreven en hem diverse complimentjes gegeven. Je merkt gewoon dat ze meer van hem wil.

Ik weet dat hij daar gevoelig voor is en vanmiddag kreeg ik dus ook een boos appje erbij met 'nou ik ga het nummer van *meisje van sport* wel regelen' daar heb ik niet op gereageerd.

En nu gaat het wel weer normaal.. maar dan zie ik dus een uur geleden dat hij haar opeens is gaan terugvolgen op instagram (terwijl haar volg dus al dagen terug is)

Ik ben gewoon zo bang om bedrogen te worden. En dat er dingen achter m'n rug gebeuren. Als ik dit verhaal van iemand anders zou lezen zou ik ook zeggen: uitmaken! En natuurlijk is dat wel de meest verstandige optie.

Maar ik wilde dit even van me afschrijven gezien ik toch niet kan slapen en het moeilijk van me af kan zetten. Ik zou willen dat ik mijj gevoel kon uitschakelen. Ik snap het ook niet van mezelf, misschien is het toch ergens de angst dat ik bang ben niets anders/beters te vinden..

En alweer bedankt voor jullie reacties! Het is echt een reality check en ook al lijkt het inderdaad alsof ik er niets mee doe, het helpt wel degelijk in het 'proces'

Een grote reden dat ik geen afstand kan doen is denk ik ook dat ik me regelmatig best wel 'eenzaam' voel. Dat komt omdat ik nog best wel veel studie dingen af moet ronden (zelfstandig) en dat vul ik dan op door.. dit.

Maar vandaag heb ik een hele gezellige dag gehad en heb ik eindelijk weer even de tijd gehad om met een van mijn beste vriendinnen te spreken. Bij haar kon ik echt even mijn ei kwijt en het is gek, want ik kan dan heel rationeel uitleggen en uiteenzetten dat dit niet normaal is wat hij doet. Maar zodra ik weer 'alleen' ben word ik een hoopje wanhoop en irrationeel.

Hij is vandaag ook langsgekomen, maar omdat er familie bij was hebben we gewoon gezellig gedaan. Volgens hem was er ook geen vuiltje aan de lucht meer. Maar op het moment dat we in de auto stapte besloot ik de rollen om te draaien.

Heel rustig uitgelegd dat ik het echt niet oké vind hoe hij tegen mij praat en dat ik er eigenlijk echt goed klaar mee ben op deze manier. En dat ik hem eigenlijk morgenavond niet hoef te zien omdat ik op mijn studie moet focussen. Ik denk dat hij mijn koele rustige houding niet had zien aankomen en begon snel naar mijn hand te grijpen en dat het allemaal wel goed komt. Toen ik thuis kwam vond ik ook weer allemaal kleffe appjes op mijn telefoon. Ik snap helemaal niets van hem..

Ik moet gewoon die stap gaan zetten, maar ik vind het zo ontzettend moeilijk.