Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
zondag 9 juli 2017 om 22:02
Dat zegt ze helemaal niet.jellybelly schreef: ↑09-07-2017 21:53Nee dat wil ik helemaal niet horen of zeggen. Maar je snapt toch wel dat een kind hebben nog een enorme verantwoordelijkheid is BOVENOP al die andere dingen? Tuurlijk is het niet zo dat iemand zonder kinderen zorgeloos door het leven fluit, en dat kinderen hebben altijd een vreselijk juk is, maar ik vind het wel vreemd dat je kinderen hebben op hetzelfde 'niveau' van verantwoordelijkheid zet als al die andere dingen.
Eigenlijk zeg je dan tegen mensen die geen kinderen willen door de verantwoordelijkheid die er bij komt kijken, 'joh, kan je gewoon doen, want je hebt nu eenmaal ook andere verantwoordelijkheden in je leven, een kind hebben is helemaal niet zoveel extra's'.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 22:07
Dat is dus exact de reden waarom ik geen kinderen wil: weinig tijd voor jezelf, veel kopzorgen, etc. Het is voor mezelf min of meer een uitgemaakte zaak dat er geen kinderen komen, ben ook bewust op zoek naar een partner die er geen wil. Maar ik weet nu al dat ik later het mij af en toe wel serieus zal beklagen, want het blijft toch een wonder en volgens mij is wat je met je kind deelt met niks anders ter wereld te vergelijken. Lijkt me heel bijzonder. Maar helaas niet voor mij weggelegd.
zondag 9 juli 2017 om 22:08
Ten eerste: ik ben zo vaak een hele zondag in bed gebleven sinds ik moeder ben. Soms gezellig met kind, soms met partner, soms in mijn eentje. En ze leven nog steeds.jellybelly schreef: ↑09-07-2017 21:56Maar kom op, je bent toch verantwoordelijk voor het in léven houden van een ander mens? Zeker de eerste jaren. Als ik zin heb om de hele zondag in bed te blijven met mijn partner dan kan dat al niet eens, omdat er een kind moet eten. Dan noem ik maar iets.
Dan kun je je toch voorstellen dat mensen daar al geen zin in hebben? (laat staan wat er nog meer bij komt kijken).
Ik snap heus wel dat mensen er geen zin in hebben, maar ik merk dat mensen die geen kinderen hebben vaak zo'n raar vertekend beeld hebben van kinderen hebben. Alsof het iets heel heftigs is. Dat is het in zekere zin ook wel, maar die heftigheid zit niet in de dingen die jij noemt. Vind ik.
Misschien ben ik wel een beetje een simpele ziel, als het op mijn moederschap aankomt. Ik doe maar wat. Ik denk helemaal niet zo heftig na als dat ik hier op het forum lees. Misschien dat als ik dat wel zou doen, dat ik er dan ook geen zin in zou hebben. Ik herken het simpelweg echt niet.
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 22:09
Dit is natuurlijk net zo generaliserend. Ik kreeg mijn eerste met 35, en straks mijn tweede met 38, en voor mij had het echt geen jaar eerder gehoeven. Ik vind het helemaal niet heftig eigenlijk. Lichamelijk gaat alles prima, geestelijk vind ik het ook vrij makkelijk allemaal, ik voel me totaal niet onzeker. Maar eerder was ik er persoonlijk echt nog niet klaar voor geweest, en had ik er erg veel voor op moeten geven als ik mijn leven van toen bekijk. Juist nu ik een vaste baan heb en een geregeld leven (en dat had ik op m'n 22e echt niet) is de stap naar een kind erbij niet zo groot. Ik had niet de dingen kunnen doen die ik gedaan heb (en zou dat op mijn 45e ook niet meer kunnen doen op die manier). Ieder z'n ding toch?
@TO de kern van jouw verhaal lijkt te zitten in dat je het zo beklemmend vindt. Is er niet gewoon iets aan dat gevoel te doen? Ik ervaar het zelf helemaal niet zo. Als ik op m'n werk zit ben ik gewoon collega. Als ik met vrienden weg ben, ben ik ook gewoon Elein, en niet "Mammm!" Ik heb helemaal dat 'moeder ben je altijd, 24/7' gevoel niet zo. Zeker niet als kind gewoon bij papa is (uit logeren wil ik wel wat vaker op m'n app kijken). Maar als ik dat wel zou hebben dan zou ik dat beklemmende en dus ook het gevoel van spijt denk ik wel meer herkennen.
zondag 9 juli 2017 om 22:10
Nee ik heb echt nooit spijt van het krijgen van mijn kinderen gehad alhoewel ik best momenten heb gekend dat ik zaken van mijn ooit kinderloze leven kon missen. Die achteraf gezien volgens mij gewoon aspecten in het proces van accepteren en volwassen worden waren. En verder voel ik het zorgen voor kinderen niet als een zware last of extra en ik heb echt nooit nagedacht over het feit dat ik 24/7 verantwoordelijk voor hun veiligheid en leven was. Wat ik natuurlijk wel was en nog deels ben. Ik vraag me dan ook oprecht af waarom iemand zo denkt en wat dit denken hen brengt? Het denken komt namelijk beklemmend op mij over.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
fash, dat heb jij dus ook met die planten...
zondag 9 juli 2017 om 22:12
Ja,dat heb ik nou ook als ik hier en daar posts in dit topic lees.vrouwjagersma schreef: ↑09-07-2017 22:11Ik prijs mezelf vooral gelukkig dat ik die heftige gevoelens niet zo lang, zo vaak en zo regelmatig heb. Het lijkt me heel erg naar.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 9 juli 2017 om 22:14
Sazed schreef: ↑09-07-2017 21:50Maar zo groot is die verantwoordelijkheid niet in mijn ogen. Met gezond verstand doe je al een hoop goed, op tijd voeren, af en toe een knuffel en sociale vaardigheden goed voordoen. Maar ik voel me niet verplicht om er gelukkige mensen van te maken of om ze te behoeden voor alle vormen van mogelijke schade. Sterker nog, ik breng ongetwijfeld schade toe, als ouder
Verstandelijk kan ik het deels wel met je eens zijn. Lekker nuchter en zo. Als ik er zo in had kunnen staan had ik misschien wél kinderen gekregen. Want ik heb heus wel hormonale verliefdheid bij het zien van een lief klein baby'tje.
Maar toch.... mijn ouders hebben altijd hardop ongeveer gezegd wat jij nu zegt. Heel nuchter. Maar zoals mijn ouders het deden, zou ik het zelf niet willen doen. Er is namelijk onder datzelfde motto ook veel fundamenteel fout gegaan.
Daarmee zeg ik niet dat jij dezelfde fouten maakt, maar dat die theorie niet per se ook een gezonde praktijk met zich meebrengt.
zondag 9 juli 2017 om 22:19
Mijn lichting, of in ieder geval die in mijn omgeving, deden allemaal maar wat. We deden niet aan een opvoedinsstijl, we gaven weleens een potje, we deden ze uit logeren omdat we wilden stappen, we reden er takkeneinden mee om op vakantie adres te komen en dan badderden we ze in de afwasteil, we hadden geen sites om te vergelijken welke kinderwagen hip of het beste voor baby's rug was ; je keek welk bloemetje je het mooist vond binnen je budget. Een beetje suiker mocht en we wisten nog niet dat ze ook dood konden gaan van honing. We deden minder met de drie r ' s dan met de twee g ' s : leken ze gezond en gelukkig dan zat het wel snor. Nadenken over wel of niet inenten was geen optie.
Er is te veel informatie, te veel keus. Het wordt eng gemaakt terwijl elk redelijk verstandig en invoelend mens er toe in staat is.
Er is te veel informatie, te veel keus. Het wordt eng gemaakt terwijl elk redelijk verstandig en invoelend mens er toe in staat is.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 22:22
Ja, dit zou best eens kunnen kloppen. Alhoewel ik me ook kan herinneren dat ik onzeker kon voelen over wat er allemaal om mij heen gevonden werd.Totdat ik besloot dat ik de moeder was en ik leerde om al die ( vaak goedbedoelde) adviezen na overweging gerust naast me neer te leggen.blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 22:19Mijn lichting, of in ieder geval die in mijn omgeving, deden allemaal maar wat. We deden niet aan een opvoedinsstijl, we gaven weleens een potje, we deden ze uit logeren omdat we wilden stappen, we reden er takkeneinden mee om op vakantie adres te komen en dan badderden we ze in de afwasteil, we hadden geen sites om te vergelijken welke kinderwagen hip of het beste voor baby's rug was ; je keek welk bloemetje je het mooist vond binnen je budget. Een beetje suiker mocht en we wisten nog niet dat ze ook dood konden gaan van honing. We deden minder met de drie r ' s dan met de twee g ' s : leken ze gezond en gelukkig dan zat het wel snor. Nadenken over wel of niet inenten was geen optie.
Er is te veel informatie, te veel keus. Het wordt eng gemaakt terwijl elk redelijk verstandig en invoelend mens er toe in staat is.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 9 juli 2017 om 22:27
Hebben jouw ouders wel eens aangegeven dat zij spijt hadden van het krijgen van kinderen? Wat rot lijkt het me om te weten dat er fundamenteel iets in jouw leven zo gemist heeft waardoor je nu te weinig vertrouwen hebt in eigen ouderschap-skills.Fluithaas schreef: ↑09-07-2017 22:14
Maar toch.... mijn ouders hebben altijd hardop ongeveer gezegd wat jij nu zegt. Heel nuchter. Maar zoals mijn ouders het deden, zou ik het zelf niet willen doen. Er is namelijk onder datzelfde motto ook veel fundamenteel fout gegaan.
Daarmee zeg ik niet dat jij dezelfde fouten maakt, maar dat die theorie niet per se ook een gezonde praktijk met zich meebrengt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 9 juli 2017 om 22:27
Als ik de posts van TO lees, komt ze op mij bijzonder weloverwogen over. Ik denk dat ze best weet dat ze volgens anderen een goede moeder is, dat haar dochter het goed bij haar heeft. Ik lees haar niet als iemand die twijfelt aan haar capaciteiten omdat ze geen dure auto heeft, of omdat ze niet elke dag 400 gram boekweit in haar maaltijd gebruikt. Ik lees haar als iemand die oprecht twijfelt of ze het wel goed genoeg doet en die het moederschap heel zwaar vindt.
En het is heerlijk dat zoveel mensen dat niet zo ervaren, dat die het prettig vinden en dat zij het allemaal kunnen relativeren. Maar bij TO is dat niet het geval. Dat kan.
En het is heerlijk dat zoveel mensen dat niet zo ervaren, dat die het prettig vinden en dat zij het allemaal kunnen relativeren. Maar bij TO is dat niet het geval. Dat kan.
zondag 9 juli 2017 om 22:28
Het gekke is: objectief gezien is mijn leven als moeder soms best wel zwaar. Sowieso omdat ik het in mijn eentje doe en eigenlijk altijd in mijn eentje gedaan heb. Daarnaast is mijn oudste ook al zijn hele leven echt een zorgenkindje. Veel ziek geweest, paar keer bijna dood geweest, mentaal niet zo sterk dus ook in sociaal opzicht heeft hij het niet altijd makkelijk. Dus ondanks dat ik het niet zwaar ervaar, is het heus niet zo dat ik zo in de Libelle kan met een witte kabeltrui en een flonkerende kerstboom. Natuurlijk heb ik dus ook zorgen. Maar goed, ik heb over zoveel dingen zorgen en toch kom ik vrijwel elke dag vrolijk mijn bed uit.
Dat heeft dus denk ik vooral met mijn karakter te maken, ik ben volgens mij sowieso wel optimistisch van aard. Maar daarnaast vind ik het moeder zijn gewoon echt het allerleukste en allermooiste wat ik ooit heb meegemaakt. Ik ben er ook echt heel goed in. Ik ben denk ik zo iemand die echt een geboren moeder is.
Ik doe eigenlijk sowieso niet aan spijt, maar nu het einde van mijn vruchtbaarheid nadert is het enige waar ik weleens echt spijt van kan hebben dat ik niet eerder en meer kinderen heb gekregen. Als ik 20 jaar geleden had geweten wat ik nu weet, had ik denk wel 6 of 8 kinderen gehad.
Dat heeft dus denk ik vooral met mijn karakter te maken, ik ben volgens mij sowieso wel optimistisch van aard. Maar daarnaast vind ik het moeder zijn gewoon echt het allerleukste en allermooiste wat ik ooit heb meegemaakt. Ik ben er ook echt heel goed in. Ik ben denk ik zo iemand die echt een geboren moeder is.
Ik doe eigenlijk sowieso niet aan spijt, maar nu het einde van mijn vruchtbaarheid nadert is het enige waar ik weleens echt spijt van kan hebben dat ik niet eerder en meer kinderen heb gekregen. Als ik 20 jaar geleden had geweten wat ik nu weet, had ik denk wel 6 of 8 kinderen gehad.
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 22:28
Maar ik ben zo benieuwd hoe dan?fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 22:08Ten eerste: ik ben zo vaak een hele zondag in bed gebleven sinds ik moeder ben. Soms gezellig met kind, soms met partner, soms in mijn eentje. En ze leven nog steeds.
De kinderen die ik ken willen er op uit. Of ze nu dreumes zijn of 9 jaar. Die blijven niet braaf de hele dag ook in bed, desnoods met tv of iPad.
zondag 9 juli 2017 om 22:29
Ze zijn weleens logeren, of je stuurt je man eruit, of ze zijn zo groot dat ze hun eigen gang gaan
zondag 9 juli 2017 om 22:29
Wat betreft verantwoordelijkheden voelen, is dat juist minder geworden sinds ik een kind heb. Of eigenlijk heb ik mijn 'verantwoordelijkheidsgevoel' kunnen kanaliseren en richt ik het nu vooral op mijn (arme : ) ) kind en kan ik de rest beter relativeren. Ik krijg bij jou, TO, een beetje het gevoel dat je misschien een iets te beschermd leven hebt gehad tot je moeder werd. Waarin je inderdaad alles om jezelf kon laten draaien en wat sinds het moederschap opeens enorm veranderde?
Ik herken het gevoel van spijt gelukkig niet, wat het mij vooral gebracht heeft is dat ik mijn prioriteiten 'straight' heb sinds ik moeder ben, en dat geeft een enorme rust.
Ik herken het gevoel van spijt gelukkig niet, wat het mij vooral gebracht heeft is dat ik mijn prioriteiten 'straight' heb sinds ik moeder ben, en dat geeft een enorme rust.
zondag 9 juli 2017 om 22:31
Jeetje. Het is wel een grote verantwoordelijkheid. Ik heb meerdere malen gelukkig het leven van mijn eigen kind kunnen reddenfashionvictim schreef: ↑09-07-2017 21:58Ik heb er 2, waaronder 1 dreumes dus nog volledig afhankelijk, maar de dramatische manier waarop jij nu al een paar keer hebt gezegd "Maar Je Moet Ze In LEVEN Houden!" herken ik echt totaal niet. Het is helemaal niet zo'n enorme verantwoordelijkheid. Als ik eerlijk ben heb ik meer moeite mijn planten in leven te houden dan mijn kinderen.
zondag 9 juli 2017 om 22:31
Maar even terug naar het onderwerp: wil je er wat mee, TO, met dat beklemmende gevoel? Wil je ideeën horen over hoe je er eventueel iets aan kunt doen? Of gaat het je meer om het gevoel niet de enige te zijn en te kunnen delen?
Het lijkt me naar om dat steeds zo te voelen, hoewel ik het me wel goed kan voorstellen dat je dat voelt en van te voren niet had ingeschat. Fijn dat je man begripvol is, dat scheelt al.
Het lijkt me naar om dat steeds zo te voelen, hoewel ik het me wel goed kan voorstellen dat je dat voelt en van te voren niet had ingeschat. Fijn dat je man begripvol is, dat scheelt al.
Het is zoals het is
zondag 9 juli 2017 om 22:34
Dit herken ik wel, moet wel zeggen dat mijn ouders nooit echt eerlijk geweest zijn in hun eigen aandeel, alles wat mis ging was "overmacht"Fluithaas schreef: ↑09-07-2017 22:14Verstandelijk kan ik het deels wel met je eens zijn. Lekker nuchter en zo. Als ik er zo in had kunnen staan had ik misschien wél kinderen gekregen. Want ik heb heus wel hormonale verliefdheid bij het zien van een lief klein baby'tje.
Maar toch.... mijn ouders hebben altijd hardop ongeveer gezegd wat jij nu zegt. Heel nuchter. Maar zoals mijn ouders het deden, zou ik het zelf niet willen doen. Er is namelijk onder datzelfde motto ook veel fundamenteel fout gegaan.
Daarmee zeg ik niet dat jij dezelfde fouten maakt, maar dat die theorie niet per se ook een gezonde praktijk met zich meebrengt.
Zij hebben gewoon hun best gedaan.
Dat heeft mij wel heel erg beïnvloed, want ik kan dan dus wel mooi beginnen met de beste bedoelingen, maar het kan dan dus best nog gigantisch in de soep draaien, en ik heb daar dan geen invloed op.
Ergens is dat misschien niet waar, als ik er echt bewust voor kies om het anders te doen dan lukt dat vast, aan de andere kant, god weet wat ik dan onbewust allemaal verkeerd doe.
Naar mijzelf toe heb ik die zorg helemaal niet zo, laat staan naar anderen.
Maar het idee dat ik een mens op de wereld zet, dat er een persoon is die alleen bestaat vanwege mij, en dat ik dan niet in staat ben om te garanderen dat dat kind gelukkig word....
Absolute gruwel.
Moet zeggen dat het alledaagse leven wat je hebt als moeder me ook niet zo heel erg aanstaat, en ik ben ook niet zo moederlijk, maar in de periodes dat ik daar wat milder tegen aankeek was het toch altijd die alles verlammende verantwoordelijkheid die me tegenhield.