Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
zondag 9 juli 2017 om 22:35
Spijt nee, maar als nr2 de 1e was geweest (6 jaar lang zeer weinig slapen) dan weet ik niet of er nog een kind was gekomen. En als ik had geweten hoe man zich zou onttrekken aan de opvoeding was ik er ook niet aan begonnen. Het is niet altijd rozengeur, maar soms kies je er voor de teugels even te laten vieren, pick your battles, en uiteindelijk krijg ik er wel heel heel veel liefde voor terug. Ik vind het dan wel weer gaaf om te zien hoe ze zich langzaam ontwikkelen in pre pubers met een eugen smaak en eigen mening
zondag 9 juli 2017 om 22:40
Ik denk dat je hier wel gelijk hebt, maar dat is meer persoons- dan leeftijdgebonden denk ik. Er is misschien nu wel (nog) meer informatie te vinden, maar ik doe ook maar wat terwijl mijn moeder rijen met boeken had staan, cursussen deed etc.blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 22:19Er is te veel informatie, te veel keus. Het wordt eng gemaakt terwijl elk redelijk verstandig en invoelend mens er toe in staat is.
Is dat 'enge' dan misschien wat je als beklemmend ervaart TO?
zondag 9 juli 2017 om 22:41
Bijzonder dat je het zo leest.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 22:42
Ik denk dat het gezin waar je uit komt ook enorm meespeelt. Mijn ouders deden het prima, ik doe het zelf anders en uiteraard heb ik van sommige dingen last gehad of schade ondervonden, maar in zijn algemeenheid: prima mensen met prima bedoelingen en genoeg gezond verstand en middelen om kinderen op te voeden. Tel daar dan karaktertrekken bij op van mijzelf: positief, pragmatisch en geen piekeraar, dan komt dat er samen op neer dat ik kinderen krijgen niet zo heftig vind.
Is je karakter zorgelijker, ben je minder flexibel of ervaar je het leven als zwaar dan zul je misschien al meer focussen op de negatieve kanten uit je eigen jeugd. En als je dan ook nog ouders hebt die echt wel flinke steken lieten vallen dan snap ik dat het zwaar en heftig is, kinderen.
Ik ervaar het leven doorgaans als heel erg leuk, en op z'n minst erg interessant, mijn toekomst zie ik altijd positief in en die van mijn kinderen dus ook. Brengt meteen met zich mee dat ik zelden tot nooit spijt ervaar van keuzes die ik maakte.
En dat verschilt enorm per persoon.
Is je karakter zorgelijker, ben je minder flexibel of ervaar je het leven als zwaar dan zul je misschien al meer focussen op de negatieve kanten uit je eigen jeugd. En als je dan ook nog ouders hebt die echt wel flinke steken lieten vallen dan snap ik dat het zwaar en heftig is, kinderen.
Ik ervaar het leven doorgaans als heel erg leuk, en op z'n minst erg interessant, mijn toekomst zie ik altijd positief in en die van mijn kinderen dus ook. Brengt meteen met zich mee dat ik zelden tot nooit spijt ervaar van keuzes die ik maakte.
En dat verschilt enorm per persoon.
zondag 9 juli 2017 om 22:47
Dank je. Ik ben er zelf ook blij mee. Als ik zo eens lees waar bijvoorbeeld de TO mee worstelt, dat lijkt me ook echt niet leuk. Ik voel het zelf eigenlijk niet per se als zelfvertrouwen maar nu jij dat zo zegt denk ik dat dat het misschien wel is, inderdaad. Ja, nu ik er langer over nadenk is dat woord wel heel goed gekozen. Want ik voel me inderdaad in geen enkele rol zo vertrouwd, en zo sterk, en zo mezelf, als in mijn rol als moeder. Vandaar dus ook al mijn hele moederschap die roze wolk. Je hebt zo'n reclame waarin zoiets gezegd wordt als "het mooiste wat je kunt worden is jezelf" en voor mij was het echt zo dat toen mijn zoon geboren werd alles ineens klopte.
(Dat is helemaal niet wat de TO wil horen, en sorry daarvoor, en het is niet mijn bedoeling om te snoeven of te pochen ofzo, ik voel het gewoon echt zo.)
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 22:49
Dat het voor andere moeders wel allemaal heel natuurlijk verloopt, is natuurlijk heel fijn. Maar TO en alle andere moeders die er zorgelijker in staan, zijn natuurlijk niet per se onnatuurlijke moeders, of moeilijkdoeners. Ik ben blij dat die nuance in dit topic bestaat en ik kan me wel vinden in de laatste post van Sazed: het is voor de ene ouder ook gewoon veel ingewikkelder dan voor de ander.
zondag 9 juli 2017 om 22:50
Eensvrouwjagersma schreef: ↑09-07-2017 22:49: het is voor de ene ouder ook gewoon veel ingewikkelder dan voor de ander.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 22:55
Geen spijt, ik vind het heerlijk. Maar soms wil ik dat we iets meer hadden genoten van de tijd zonder de kinderen. Hebben we toen te weinig bij stil gestaan voor mijn gevoel dat het allemaal kon. Bijvoorbeeld op vrijdag besluiten om spontaan een weekend weg te gaan, doordeweeks lekker uit eten en bios pakken ofzo. Maar ach... ooit...
zondag 9 juli 2017 om 22:56
zondag 9 juli 2017 om 22:56
Dat wordt toch ook niet geïmpliceerd, dat zij "onnatuurlijke moeders" zijn? Ik vind het altijd zo ingewikkeld dat je bijna het idee krijgt dat je je schuldig moet voelen omdat je het wel leuk vindt, en niet zwaar.vrouwjagersma schreef: ↑09-07-2017 22:49Dat het voor andere moeders wel allemaal heel natuurlijk verloopt, is natuurlijk heel fijn. Maar TO en alle andere moeders die er zorgelijker in staan, zijn natuurlijk niet per se onnatuurlijke moeders, of moeilijkdoeners. Ik ben blij dat die nuance in dit topic bestaat en ik kan me wel vinden in de laatste post van Sazed: het is voor de ene ouder ook gewoon veel ingewikkelder dan voor de ander.
Ik bedoel, die moeders die het allemaal zo zwaar vinden zouden ook kunnen proberen de kunst af te kijken bij mij, of bij Sazed, of bij BGB ofzo. Het is niet zo dat ik reageer om effe lekker te laten zien dat ik het allemaal wel kan en jullie lekker niet, lekker puh! Ik denk juist iets bij te kunnen dragen. Want ik denk met mijn boerenfluitjesverstand dat je je eigen leven een stuk leuker maakt als je het niet allemaal zo zwaar vindt en voelt.
Of zijn dit soort topics vooral bedoeld om met zijn allen lekker te gaan zitten klagen en dat iedereen moet meehuilen?
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 23:01
Oh ik vind het soms echt wel zwaar hoor, en een roze wolk heb ik nooit gehad, voel me geen geboren moeder. Dat allemaal niet. Maar het verschilt gewoon niet zo van andere dingen in mijn leven: die zijn allemaal soms leuk, soms stom en vaak gewoon wat het is.
En met zwaar bedoel ik dat ik het soms best lastig vind om dingen te moeten, dat een ander mijn agenda deels bepaalt. Maar dat is met vlagen, vooral als ik moe ben en rust nodig heb. Dat je moet koken ookal wil je een dutje doen, dat je een wedstrijd moet bezoeken ookal wil je iets anders doen, dat je oppas moet regelen als je samen weg wilt, dat werk.
Maar dat is niet altijd zwaar, en niet onoverkomelijk. Die fundamentele 'je bent verantwoordelijk voor een ander mens' herken ik gewoon helemaal niet
En met zwaar bedoel ik dat ik het soms best lastig vind om dingen te moeten, dat een ander mijn agenda deels bepaalt. Maar dat is met vlagen, vooral als ik moe ben en rust nodig heb. Dat je moet koken ookal wil je een dutje doen, dat je een wedstrijd moet bezoeken ookal wil je iets anders doen, dat je oppas moet regelen als je samen weg wilt, dat werk.
Maar dat is niet altijd zwaar, en niet onoverkomelijk. Die fundamentele 'je bent verantwoordelijk voor een ander mens' herken ik gewoon helemaal niet
zondag 9 juli 2017 om 23:03
Nee, dat wordt niet geïmpliceerd, maar ik denk dat het wat moeilijker ligt dan jij nu stelt. Het is natuurlijk heel fijn dat jij het moederschap zo prettig ervaart en ik heb nergens begrepen dat je je daarom schuldig moet voelen, maar ik denk dat het bij de moeders die het minder makkelijk vinden niet ligt aan aanstellerij, of zwaarmoedigheid of huilgedrag, maar om een principieel andere levenshouding. Dat klinkt wellicht wat dramatisch, maar ik denk dat alle ervaringen die je hebt, gecombineerd met je wezen, maken dat de een de dingen gewoon anders ziet dan de ander. En dan kun je niet de kunst af kijken bij een ander, want jouw hele idee van hoe het leven is, is fundamenteel anders. Niet beter, niet slechter, maar wel anders.fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 22:56Dat wordt toch ook niet geïmpliceerd, dat zij "onnatuurlijke moeders" zijn? Ik vind het altijd zo ingewikkeld dat je bijna het idee krijgt dat je je schuldig moet voelen omdat je het wel leuk vindt, en niet zwaar.
Ik bedoel, die moeders die het allemaal zo zwaar vinden zouden ook kunnen proberen de kunst af te kijken bij mij, of bij Sazed, of bij BGB ofzo. Het is niet zo dat ik reageer om effe lekker te laten zien dat ik het allemaal wel kan en jullie lekker niet, lekker puh! Ik denk juist iets bij te kunnen dragen. Want ik denk met mijn boerenfluitjesverstand dat je je eigen leven een stuk leuker maakt als je het niet allemaal zo zwaar vindt en voelt.
Of zijn dit soort topics vooral bedoeld om met zijn allen lekker te gaan zitten klagen en dat iedereen moet meehuilen?
Ik hang ergens tussenin. En daar zijn erg goede redenen voor. Ik doe mijn best en het gaat bijna altijd goed, maar ik begrijp die andere visie heel goed.
zondag 9 juli 2017 om 23:05
Ik heb geen spijt van mijn dochter. Ik heb wel een postnatale depressie gehad wat erg zwaar was (en nog is, ben er nog niet helemaal vanaf helaas). Ik weet niet of ik ooit nog voor een tweede kind durf te gaan terwijl ik dat wel graag zou willen. Weer een depressie waarin ik geen goede moeder kan zijn wil ik niet, niet voor het tweede kind maar ook zeker niet voor het eerste kind die dat dan misschien nog bewuster meemaakt. Die alles omvattende wanhoop en alles wat erbij komt kijken, dat wil ik niet meer. (Ik weet natuurlijk dat het helemaal niet zeker is dat ik dan weer in een depressie komt maar die angst, die zit er wel, ook weet ik niet of ik in staat ben daar nu beter mee om te gaan en een depressie te voorkomen of eerder te herkennen en mee om te gaan).
Maar nu, een meisje dat haar armpjes spontaan om me heen slaat om lekker te knuffelen, die tegen me aan kan kruipen en spontaan zegt dat ze me lief vind, die blij en lachend staat te springen in bed als ik haar uit bed kom halen, die me leert om de kleine dingen in het leven weer te zien en daar gewoon van te genieten (kijk mama een vlinder), met een ontzettend rijke fantasie waarvan we samen genieten als ik met haar meespeel of naar haar kijk, die me laat lachen, soms huilen en soms het bloed onder mijn nagels vandaan haalt. Ik kan daar onmogelijk spijt van hebben...
Maar nu, een meisje dat haar armpjes spontaan om me heen slaat om lekker te knuffelen, die tegen me aan kan kruipen en spontaan zegt dat ze me lief vind, die blij en lachend staat te springen in bed als ik haar uit bed kom halen, die me leert om de kleine dingen in het leven weer te zien en daar gewoon van te genieten (kijk mama een vlinder), met een ontzettend rijke fantasie waarvan we samen genieten als ik met haar meespeel of naar haar kijk, die me laat lachen, soms huilen en soms het bloed onder mijn nagels vandaan haalt. Ik kan daar onmogelijk spijt van hebben...
duizel wijzigde dit bericht op 09-07-2017 23:06
Reden: iets toevoegen
Reden: iets toevoegen
10.61% gewijzigd
zondag 9 juli 2017 om 23:08
Volgens mij is het punt van de spijt-moeders helemaal niet dat het zo zwaar is. Tenminste, niet op een manier waar je iets aan kunt doen door bij iemand anders een truucje af te kijken.fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 22:56Dat wordt toch ook niet geïmpliceerd, dat zij "onnatuurlijke moeders" zijn? Ik vind het altijd zo ingewikkeld dat je bijna het idee krijgt dat je je schuldig moet voelen omdat je het wel leuk vindt, en niet zwaar.
Ik bedoel, die moeders die het allemaal zo zwaar vinden zouden ook kunnen proberen de kunst af te kijken bij mij, of bij Sazed, of bij BGB ofzo. Het is niet zo dat ik reageer om effe lekker te laten zien dat ik het allemaal wel kan en jullie lekker niet, lekker puh! Ik denk juist iets bij te kunnen dragen. Want ik denk met mijn boerenfluitjesverstand dat je je eigen leven een stuk leuker maakt als je het niet allemaal zo zwaar vindt en voelt.
Of zijn dit soort topics vooral bedoeld om met zijn allen lekker te gaan zitten klagen en dat iedereen moet meehuilen?
zondag 9 juli 2017 om 23:10
Natuurlijk hoef je je niet schuldig te voelen, maar in de topic is meermaals gezegd dat het eigenlijk een onzin-emotie is, spijt voelen.fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 22:56Dat wordt toch ook niet geïmpliceerd, dat zij "onnatuurlijke moeders" zijn? Ik vind het altijd zo ingewikkeld dat je bijna het idee krijgt dat je je schuldig moet voelen omdat je het wel leuk vindt, en niet zwaar.
Ik bedoel, die moeders die het allemaal zo zwaar vinden zouden ook kunnen proberen de kunst af te kijken bij mij, of bij Sazed, of bij BGB ofzo. Het is niet zo dat ik reageer om effe lekker te laten zien dat ik het allemaal wel kan en jullie lekker niet, lekker puh! Ik denk juist iets bij te kunnen dragen. Want ik denk met mijn boerenfluitjesverstand dat je je eigen leven een stuk leuker maakt als je het niet allemaal zo zwaar vindt en voelt.
Of zijn dit soort topics vooral bedoeld om met zijn allen lekker te gaan zitten klagen en dat iedereen moet meehuilen?
En dat is het natuurlijk niet, spijt is een signaal dat je even moet opletten, dat je misschien niet goed bezig bent,zo zie ik het tenminste.
Dan kun je mensen wel aanraden om hun eigen emoties te negeren, de kop in het zand te steken en blij en vrolijk te doen of er niks aan de hand is, maar ik zie niet in hoe daar iets goeds uit kan voortkomen.
Het lijkt mij gezonder om gewoon te erkennen dat je gevoel is wat het is, dat je dat misschien niet gelijk helemaal kunt wegtoveren, maar dat je misschien door er bewust anders mee om te gaan, of gewoon wat bewuster naar je eigen handelen te kijken, of de boel maar gewoon te accepteren als iets wat er blijkbaar bijhoort en waar je verder niemand kwaad mee doet best een hoop kunt redden.
zondag 9 juli 2017 om 23:17
Moet ook zeggen trouwens dat als ik iets voel (boosheid, verdriet, whatever) en mensen gaan dan roepen dat ik dat niet mag voelen, dat het onzin is, ik altijd veel langer in dat gevoel blijf hangen dan wanneer iemand gewoon even meeleeft.
Als ik huilend thuiskom en ik hoor "jij hebt niks om verdrietig over te zijn" dan voel ik me nog verdrietiger, om dat ik nu niet alleen die legitieme reden heb om verdrietig te zijn, maar ook nog iemand die me niet begrijpt en me een aansteller vind.
Ik heb een tijd een vriendin gehad die juist heel erg meeleefde, bijna op het overdrevene af, daar klaarde ik altijd gelijk van op, ik voelde me dan gesteund, en ik dacht dan meestal zelf als snel "maar zo erg is het nu ook weer niet"
Dat gebeurt met dit onderwerp misschien ook een beetje, juist omdat het zo'n taboe is, iets wat je eigenlijk niet mag voelen, laat staan uitspreken, word het voor veel mensen enorm veel zwaarder.
Als ik huilend thuiskom en ik hoor "jij hebt niks om verdrietig over te zijn" dan voel ik me nog verdrietiger, om dat ik nu niet alleen die legitieme reden heb om verdrietig te zijn, maar ook nog iemand die me niet begrijpt en me een aansteller vind.
Ik heb een tijd een vriendin gehad die juist heel erg meeleefde, bijna op het overdrevene af, daar klaarde ik altijd gelijk van op, ik voelde me dan gesteund, en ik dacht dan meestal zelf als snel "maar zo erg is het nu ook weer niet"
Dat gebeurt met dit onderwerp misschien ook een beetje, juist omdat het zo'n taboe is, iets wat je eigenlijk niet mag voelen, laat staan uitspreken, word het voor veel mensen enorm veel zwaarder.
zondag 9 juli 2017 om 23:18
Spijt is geen betrouwbaar signaal. Spijt hebben of bang zijn spijt te krijgen kan ook betekenen dat je te bang bent, dat je te pessimistisch bent, lui bent, geen regie pakt, geen verantwoordelijkheid neemt en kan een verdomd goed excuus zijn om nooit in beweging te komen of om alles buiten jezelf te leggen. Dus dat spijt een signaal is dat je op moet letten dat blijf ik betwisten.
zondag 9 juli 2017 om 23:21
Ik vind het heel moeilijk om dit onderwerp goed onder woorden te brengen omdat het over zulke grote gevoelens gaat die eigenlijk niet in woorden te vatten zijn, vind ik. Maar als ik het dan toch probeer dan heeft die roze wolk bij mij vooral te maken met die enorme verbondenheid die ik met mijn kinderen heb. Het feit dat het mensen zijn, echte mensen met zo ontzettend veel kleuren en nuances en facetten en dat ik die allemaal van zo nabij mag zien en meemaken. En het feit dat diezelfde mensen mij ook in al mijn naaktheid en met al mijn kleuren en nuances ervaren en kennen, ook al beseffen zij dat niet. Dat blijf ik zo ontzettend bijzonder vinden. Ik ben met niemand zo verbonden als met hen en niemand confronteert me meer met mijzelf dan zij. Maar dat is dus meer op het emotionele niveau, daar zit voor mij die roze wolk.Sazed schreef: ↑09-07-2017 23:01Oh ik vind het soms echt wel zwaar hoor, en een roze wolk heb ik nooit gehad, voel me geen geboren moeder. Dat allemaal niet. Maar het verschilt gewoon niet zo van andere dingen in mijn leven: die zijn allemaal soms leuk, soms stom en vaak gewoon wat het is.
En met zwaar bedoel ik dat ik het soms best lastig vind om dingen te moeten, dat een ander mijn agenda deels bepaalt. Maar dat is met vlagen, vooral als ik moe ben en rust nodig heb. Dat je moet koken ookal wil je een dutje doen, dat je een wedstrijd moet bezoeken ookal wil je iets anders doen, dat je oppas moet regelen als je samen weg wilt, dat werk.
Maar dat is niet altijd zwaar, en niet onoverkomelijk. Die fundamentele 'je bent verantwoordelijk voor een ander mens' herken ik gewoon helemaal niet
Op praktisch niveau is moederschap natuurlijk precies wat je zegt. Soms leuk, soms stom, soms onhandig, soms grappig, soms verdrietig, soms.... De ene dag is leuk, de andere dag is kut.
Ik denk dus, zoals ik eerder ook al zei, dat mensen vaak ten onrechte bepaalde emoties of tegenvallers of hoe je het ook noemen wil aan het feit dat ze kinderen hebben of aan het moederschap koppelen. Ik heb dat zelf niet zo, voor mij is het vaak zo dat ik dingen echt als losstaand zie. Bijvoorbeeld wat jij zegt over dat je moet koken terwijl je liever een dutje doet. De een zegt dan: oh, ik vind het moederschap zo zwaar. Terwijl ik dan denk: "oh, ik vind vermoeidheid toch zo zwaar". Of bij grotere dingen, bijvoorbeeld toen mijn oudste heel ziek was, dan denk ik niet: "oh, wat is moederschap kut" maar "oh, wat is het feit dat mijn kind ziek is kut". En ik denk dat als je de zaken op die manier wat meer loskoppelt, en dingen dus niet zo onnodig groot en fatalistisch maakt, dat het overall dan ook veel minder zwaar is.
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 23:21
Dat getuigt toch vooral van veel bevestiging nodig hebben en jezelf niet serieus nemen? Je voelt iets, dus het is zo, terecht of onterecht doet er helemaal niet toe.paleviolet schreef: ↑09-07-2017 23:17Moet ook zeggen trouwens dat als ik iets voel (boosheid, verdriet, whatever) en mensen gaan dan roepen dat ik dat niet mag voelen, dat het onzin is, ik altijd veel langer in dat gevoel blijf hangen dan wanneer iemand gewoon even meeleeft.
Als ik huilend thuiskom en ik hoor "jij hebt niks om verdrietig over te zijn" dan voel ik me nog verdrietiger, om dat ik nu niet alleen die legitieme reden heb om verdrietig te zijn, maar ook nog iemand die me niet begrijpt en me een aansteller vind.
Ik heb een tijd een vriendin gehad die juist heel erg meeleefde, bijna op het overdrevene af, daar klaarde ik altijd gelijk van op, ik voelde me dan gesteund, en ik dacht dan meestal zelf als snel "maar zo erg is het nu ook weer niet"
Dat gebeurt met dit onderwerp misschien ook een beetje, juist omdat het zo'n taboe is, iets wat je eigenlijk niet mag voelen, laat staan uitspreken, word het voor veel mensen enorm veel zwaarder.
zondag 9 juli 2017 om 23:22
Maar dan is het toch een signaal van je luiheid/angst/whatever?Sazed schreef: ↑09-07-2017 23:18Spijt is geen betrouwbaar signaal. Spijt hebben of bang zijn spijt te krijgen kan ook betekenen dat je te bang bent, dat je te pessimistisch bent, lui bent, geen regie pakt, geen verantwoordelijkheid neemt en kan een verdomd goed excuus zijn om nooit in beweging te komen of om alles buiten jezelf te leggen. Dus dat spijt een signaal is dat je op moet letten dat blijf ik betwisten.
Het betekend iets, dat is alles wat ik zeg, en als je het negeert gaat die betekenis niet weg, juist als je het erkend kun je er iets mee, en dan kan het ook weggaan/minder worden.
Iets wat je niet erkend gaat toch rotten.
zondag 9 juli 2017 om 23:24
Grappig dat je het eerst een onzin-emotie noemt, en dan zegt dat het niet uitmaakt wat een ander vind.
Dan spreek je jezelf behoorlijk tegen, lijkt mij.
zondag 9 juli 2017 om 23:24
Dan is het geen spijt. Spijt betekent dat je iets terug wilt draaien maar het kán niet. Zinloos dus. Dan kun je volgens mij kijken waar dat gevoel vandaan komt en hoe je vanaf daar verder kunt, maar meer ook niet. Bang zijn spijt te krijgen is nóg zinlozer, want daar kun je helemaal niets mee.paleviolet schreef: ↑09-07-2017 23:22Maar dan is het toch een signaal van je luiheid/angst/whatever?
Het betekend iets, dat is alles wat ik zeg, en als je het negeert gaat die betekenis niet weg, juist als je het erkend kun je er iets mee, en dan kan het ook weggaan/minder worden.
Iets wat je niet erkend gaat toch rotten.
Er zijn best keuzes in mijn leven die ik nu niet meer zou maken. Maar spijt voel ik daar niet bij, ik deed wat ik kon met wat ik toen wist, dus blijft dat 'had ik maar' gevoel achterwege.