Wat na dump door bindingsangst

Dag iedereen

Ik ben bijna een jaar samen geweest met een man met extreme bindingsangst.
In het begin van onze relatie is hij een paar keer blijven slapen en ik een paar keer bij hem, maar al snel begon hij over zijn bindingsangst en begon afstand te scheppen. Met andere woorden: Hij bleef niet meer slapen. Ik bleef geduld hebben doorheen de rest van de relatie en ik bleef hopen. Deze week heb ik het gedaan gemaakt, gezegd dat ik niet meer kon. Hij denkt dat we niet goed bij elkaar passen omdat we andere hobby's hebben, in mijn ogen is dat een excuus om maar niet te moeten toegeven dat het zijn schuld is. Hij zei ook dat ik op de duur altijd negatief was, maar in feite lokte hij altijd ruzies uit. Bijvoorbeeld als ik vroeg of hij de volgende dag bleef eten, dan wist hij het niet. Praktisch is dat voor mij niet haalbaar, want ik moet boodschappen kunnen doen. Als ik hem vroeg wat hij wou in de toekomst, wat hij wou in zijn leven, dan wist hij het niet. Hij leeft van dag tot dag. Ook is hij constant aan het werk, hij heeft nooit geen tijd. Toen ik vroeg om te praten zei hij dat hij nu geen tijd heeft, dat hij te veel werk heeft. Mijn antwoord: Dat kan niet dat je 24/24 uur werkt, moest je om mij geven zou je een tijdstip voorstellen. En aan zijn bindingsangst wil hij niet werken, het zit te diep zegt hij, het kan er niet meer uit. Hij is geadopteerd en heeft in dat adoptiegezin nooit liefde gekend. En het is inderdaad een raar gezin. Zijn adoptiemoeder is een gemeen kreng.
Nu, ik heb het gevoel dat het hem niks doet. Heb hem gisteren nog gezegd per sms: besef jij eigenlijk dat je mij kwijt bent? Besef jij hoe ik me voel? Ik voel me gebruikt als een vod, alsof ik geen mens ben.
Ik heb hem doorheen de relatie talrijke keren gevraagd om 1 keer te blijven slapen, dat kwam er nooit van en de laatste maanden hadden we zelfs geen seks meer. Van affectie is er bij hem weinig sprake.
Als hij praat, gaat het ook steeds over zichzelf en in een gesprek luistert hij niet echt. In mijn ogen zit hij nooit te luisteren maar denkt hij over het volgende wat hij gaat zeggen. Hij vraagt extreem veel aandacht, maar volgens hem is dat niet zo. Hij vlucht gewoon van alles. Hij vlucht in allerlei excuses om zelf maar geen verantwoordelijkheid te nemen. Ok, wat er gebeurd is in zijn kindertijd, dat was onrechtvaardig en als kind sta je machteloos, maar als volwassen man van 38 jaar...Ik vind dat hij ervoor kiest om in die slachtofferrol te blijven. Hij zou in mijn ogen zichzelf een goede schop onder zijn kont moeten geven en veranderen. Ik heb hem ook gezegd: zolang je niks doet aan je bindingsangst, ga je nooit gelukkig zijn. Dat knagende gevoel zal bij je blijven voor de rest van je dagen. De vrienden die hij heeft, de weinige vrienden, zijn gepensioneerde mensen! Ik zei hem: als je niks doet aan je bindingsangst, dan ga jij alleen sterven. Je gaat de rest van je leven werken werken werken, tot je plots in een rusthuis belandt, wachtend op bezoek dat nooit zal komen.
Dit alles laat mij achter met een vreemd gevoel. Ik ben 33 jaar, heb geen kinderen en ik droom van een mooi leven met alles erop en eraan. Een hond en een huis heb ik al. Maar liefde, dat wil ik ook in mijn leven. Ik wil dit verwerken en ik wil praten, en omdat hij niet kan/wil praten, hoop ik om via dit forum vooruit te geraken en om dit een plaats te kunnen geven.

Ik denk dat ik zo lang ben blijven hangen omdat ik dacht dat hij het plots zou inzien, dat als ik het lang genoeg zou volhouden, hij uiteindelijk zich toch zou binden, maar dat idee heb ik los gelaten.

Waarom willen sommige mensen niet gelukkig zijn? Dat begrijp ik niet zo goed.

Mijn tijd aan het verprutsen, dat was ik aan het doen. Ik ben ook vooral kwaad. Ik wil hem doen schrikken zodanig dat hij het inziet. Niet om terug samen te komen, maar dat hij inziet dat hij moet werken aan zichzelf. Zodanig dat hij niet nog meer mensen kwetst. En voor mensen die dit lezen die bindingsangst hebben, geef jezelf verdomme een slag in je gezicht want het is jij die kiest om het slachtoffer te blijven spelen. Stop met je verschuilen achter oh dit of dat in het verleden blablablabla je kiest er zelf voor om je zo te voelen. En dat is zo zwak.

Ik wil me niet zwak opstellen. Ik heb een jaar lang over me heen laten lopen en ik kies ervoor om mijn leven weer in handen te nemen en om dit te verwerken. Daarom wil ik praten, en het geeft niet als mensen hier hard reageren, ik kan er tegen. Ik heb het zelfs graag en ik apprecieer het als jullie mij keihard de waarheid zeggen, want ik heb het ook nodig omdat ik alles rond wil krijgen in mijn hoofd zodanig dat ik weer sterk genoeg ben om gelukkig te zijn.

Ananas, ik ben niet van mening dat de koers spontaan onderuit is geklapt.
En ik ben van mening dat ik inderdaad mijzelf tekort gedaan heb en zwaar over mijn grenzen ben gegaan. Maar dat bindingsprobleem is er wel degelijk, en het is niet zo dat het nooit goed gegaan is, in het begin zag hij alles zitten, tot er over de toekomst gepraat werd. En dat is blijkbaar ook gebeurd in zijn vorige relatie. Deze relatie is ook mislukt door zijn bindingsprobleem. En dat ik hier nu een drama over maak, daar ga ik niet mee akkoord. Ik zeg het zoals het is.
En dat ik niet alleen wil zijn, dat kan deels kloppen. Maar wie wel? Ik heb teveel geïnvesteerd in een verlieslatend bedrijf, zo zou je het kunnen stellen.