Werk & Studie
alle pijlers
Collega in rouw
zaterdag 15 juli 2017 om 08:40
Zo'n 5 jaar geleden is plotseling de vrouw van mijn collega overleden.
Heel triest en ontzettend verdrietig natuurlijk.
We hebben ook altijd veel gepraat over het verlies en ik heb altijd geluisterd.
Nu valt mij de laatste periode op dat hij het verlies vaak als excuus gebruikt om bepaalde dingen op het werk te ontwijken. Dan moet hij iets doen wat hij niet leuk of moeilijk vindt en dan heeft hij het plotseling zwaar. Ik neem de taak dan over.
Ook kan hij heel negatief over anderen zijn omdat hij een veel zwaarder leven heeft, hij zit eigenlijk constant in slachtofferrol.
Hoe moet ik hier mee omgaan? Ik wil echt begrip hebben maar het is soms zo moeilijk.
Heel triest en ontzettend verdrietig natuurlijk.
We hebben ook altijd veel gepraat over het verlies en ik heb altijd geluisterd.
Nu valt mij de laatste periode op dat hij het verlies vaak als excuus gebruikt om bepaalde dingen op het werk te ontwijken. Dan moet hij iets doen wat hij niet leuk of moeilijk vindt en dan heeft hij het plotseling zwaar. Ik neem de taak dan over.
Ook kan hij heel negatief over anderen zijn omdat hij een veel zwaarder leven heeft, hij zit eigenlijk constant in slachtofferrol.
Hoe moet ik hier mee omgaan? Ik wil echt begrip hebben maar het is soms zo moeilijk.
zaterdag 15 juli 2017 om 11:36
Habbekratz schreef: ↑15-07-2017 10:085 jaar. Als ze al jaren ziek was en men zich erop kan voorbereiden en heeft dat totaal een andere impact dan als ze plots dood is door een auto ongeluk met een zatte dader of nog erger als ze vermoord wordt of uit depressie zelfmoord pleegt.
5 jaar kan iemand dan lang genoeg vinden voor de nabestaande kan dat nog als de dag van gisteren voelen.
Dus ik vind het raar om te zeggen dat iemand na 5 jaar maar weer goed functioneren moet want 5 jaar is lang genoeg om getreurd te hebben. Denken jullie dat de nabestaanden van de MH17 elk jaar alleen op die bewuste datum zullen denken aan hun geliefden die ze zijn verloren? Ieder persoon is anders,er zullen mensen zijn die na 5 jaar weer prima functioneren en er zullen mensen zijn die ook na 5 jaar nog tijden/momenten hebben dat ze zich beroerd voelen.
Prima, logisch. Maar als 1 iemand voor een nare sfeer op de afdeling zorgt, dan mag daar best wat mee gedaan worden.
zaterdag 15 juli 2017 om 12:16
dit en dus geen klusjes mee uit handen nemen.patchouli_ schreef: ↑15-07-2017 08:41Geef aan bij je collega dat als zijn verlies zijn functioneren op het werk in de weg zit, hij dit beter op kan nemen met jullie leidinggevende voor een plan van aanpak. Zo geef je geen oordeel en maak je het niet jouw probleem.
zaterdag 15 juli 2017 om 12:21
Ben ik met je eens. Maar achter zijn rug om praten heeft geen zin. Ga dan naar de baas en zeg dat je collega professionele hulp nodig heeft en of de baas daarvoor kan zorgen omdat de collega's dat niet kunnen doen voor hem en dat jullie hem graag willen helpen en dat het teamwerk er ook onder lijdt.
zaterdag 15 juli 2017 om 17:40
Kan ook best zijn dat hij zijn gewone job nog net aankan, maar dat alle extra klussen teveel zijn en letterlijk te zwaar.
Daar zou ik dan wel begrip voor hebben, maar de job niet zomaar meer uit zijn handen nemen.
Eerder naar je baas stappen en zeggen "deze klus blijft liggen en is blijkbaar ook te zwaar voor X, hoe gaan we dat binnen 't bedrijf aanpakken?".
En dan moet baas maar met een oplossing komen.
Waarom zou iemand na 5 jaar niet meer kunnen rouwen?
Of bepaalde taken niet aankunnen omdat ze hem bijvoorbeeld doen denken aan zijn vrouw of aan een situatie thuis?
Of wel zijn oude of standaardtaken aankunnen, maar daarmee op zijn limiet zitten?
Ik zou bovendien liever hebben dat zo iemand zijn standaardtaken wel doet en daarmee meedraait in 't bedrijf dan dat ie jaren (depressief) thuis gaat zitten omdat hij die paar extra taken er gewoon niet bij kan hebben.
Dan moet er dus gewoon een oplossing bedacht worden binnen 't bedrijf voor die extra taken.
Liefst door de baas.
Daar zou ik dan wel begrip voor hebben, maar de job niet zomaar meer uit zijn handen nemen.
Eerder naar je baas stappen en zeggen "deze klus blijft liggen en is blijkbaar ook te zwaar voor X, hoe gaan we dat binnen 't bedrijf aanpakken?".
En dan moet baas maar met een oplossing komen.
Waarom zou iemand na 5 jaar niet meer kunnen rouwen?
Of bepaalde taken niet aankunnen omdat ze hem bijvoorbeeld doen denken aan zijn vrouw of aan een situatie thuis?
Of wel zijn oude of standaardtaken aankunnen, maar daarmee op zijn limiet zitten?
Ik zou bovendien liever hebben dat zo iemand zijn standaardtaken wel doet en daarmee meedraait in 't bedrijf dan dat ie jaren (depressief) thuis gaat zitten omdat hij die paar extra taken er gewoon niet bij kan hebben.
Dan moet er dus gewoon een oplossing bedacht worden binnen 't bedrijf voor die extra taken.
Liefst door de baas.
zaterdag 15 juli 2017 om 17:47
Het is idd moeilijk te bepalen waar nu de grens ligt tussen echt verdriet en het als excuus te gebruiken.
Hij is door het gebeuren ook ietwat verbitterd, waar ik dan ook weer begrip voor heb.
Hij kan zich niet in anderen verplaatsen omdat hij het allerergste heeft meegemaakt.
Ook neemt hij dingen heel erg persoonlijk op, hij is enorm snel gepikeerd.
De combinatie van die dingen maakt het voor mij erg moeilijk om objectief te blijven, en zoals eerder gezegd niet in de aanklager rol te schieten.
Hij is door het gebeuren ook ietwat verbitterd, waar ik dan ook weer begrip voor heb.
Hij kan zich niet in anderen verplaatsen omdat hij het allerergste heeft meegemaakt.
Ook neemt hij dingen heel erg persoonlijk op, hij is enorm snel gepikeerd.
De combinatie van die dingen maakt het voor mij erg moeilijk om objectief te blijven, en zoals eerder gezegd niet in de aanklager rol te schieten.
zaterdag 15 juli 2017 om 18:03
Dat voor rouwen geen tijd bestaat is logisch.
Maar dat je daardoor geen dingen op het werk kunt doen die je niet leuk vindt of moeilijk zijn, gaat er bij mij niet in.
Komt over als verwend kindergedrag. Zou me afvragen of hij die taken voor de dood van zijn vrouw ook al ontweek.
Ik kan me wel weer voorstellen dat het moeilijk zou zijn als zijn vrouw ook een collega was geweest en hem nu gevraagd werd haar werk te doen. Dat zou vreselijk bot zijn en voorstelbaar dat hij dat weigert.
Maar dat je daardoor geen dingen op het werk kunt doen die je niet leuk vindt of moeilijk zijn, gaat er bij mij niet in.
Komt over als verwend kindergedrag. Zou me afvragen of hij die taken voor de dood van zijn vrouw ook al ontweek.
Ik kan me wel weer voorstellen dat het moeilijk zou zijn als zijn vrouw ook een collega was geweest en hem nu gevraagd werd haar werk te doen. Dat zou vreselijk bot zijn en voorstelbaar dat hij dat weigert.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zaterdag 15 juli 2017 om 18:06
Even de zaak omdraaien: als er iets 'leuks' is op het werk, een borrel, verjaardag of een uitje bv, geen idee of dat weleens voorkomt maar ik neem aan dat er met feestdagen als kerst of oud & nieuw toch op zijn minst een vrolijke sfeer hangt en men elkaar een gelukkig nieuwjaar toewenst, kan hij daar ook niet tegen? Als je rouwt is het ook heel moeilijk om bij een feestelijke gebeurtenis aanwezig te zijn. Tenminste, dat is mijn ervaring.
Wat je verteld komt me bekend voor; 12 jaar na het overlijden van haar man was 'rouwen' omgeslagen in manipuleren.
Het ging om een vrouw van 55 die b.v. zei dat ze het hele weekend op bed had liggen huilen, naar huis wilde want ze 'trok het niet meer' terwijl ik haar (stom toeval) op een terrasje had zien zitten met een biertje voor haar neus op zaterdagavond, lachend en vrolijk met nog 3 andere mensen.. tsja.
Verder eens met de mensen die zeggen dat je geen rotklusjes over moet nemen om die reden en dat iemand na 5 jaar met rouwverwerking aan de slag moet met hulp van iemand die daarvoor opgeleidt is.
Wat je verteld komt me bekend voor; 12 jaar na het overlijden van haar man was 'rouwen' omgeslagen in manipuleren.
Het ging om een vrouw van 55 die b.v. zei dat ze het hele weekend op bed had liggen huilen, naar huis wilde want ze 'trok het niet meer' terwijl ik haar (stom toeval) op een terrasje had zien zitten met een biertje voor haar neus op zaterdagavond, lachend en vrolijk met nog 3 andere mensen.. tsja.
Verder eens met de mensen die zeggen dat je geen rotklusjes over moet nemen om die reden en dat iemand na 5 jaar met rouwverwerking aan de slag moet met hulp van iemand die daarvoor opgeleidt is.
zondag 16 juli 2017 om 09:19
Ik had een collega in mijn vorige baan diens broer was omgekomen bij een duikongeluk. Verschrikkelijk natuurlijk, en dat je daar lang mee worstelt en door van streek bent is volkomen logisch.
Maar ook dit werd op zeker moment ingezet als manipulatiemiddel. Als hij bijvoorbeeld een verlofdag aanvroeg of hij wilde een dienst ruilen en dat werd geweigerd had hij opeens 'een terugval vanwege zijn broer'. De eerste keer viel dat nog niet op, maar toen dat vaker kwam was het duidelijk dat hij gewoon misbruik maakte van de situatie.
Dat vond ik pas respectloos, niet alleen naar zijn collega's maar ook naar zijn overleden broer zelf.
Maar ook dit werd op zeker moment ingezet als manipulatiemiddel. Als hij bijvoorbeeld een verlofdag aanvroeg of hij wilde een dienst ruilen en dat werd geweigerd had hij opeens 'een terugval vanwege zijn broer'. De eerste keer viel dat nog niet op, maar toen dat vaker kwam was het duidelijk dat hij gewoon misbruik maakte van de situatie.
Dat vond ik pas respectloos, niet alleen naar zijn collega's maar ook naar zijn overleden broer zelf.
zondag 16 juli 2017 om 15:17
Rouwen is heel zwaar, pijnlijk en vermoeiend. Het verdriet kan je verdere leven bij je blijven. Toch lijkt het me beter om niet in de rouw te blijven hangen, maar het een andere plaats te geven, zodat je zelf weer goed kan functioneren. Vrienden van mij hebben een zoon van 17 verloren bij een verkeersongeluk, ze hebben echt een jaar lang in diepe rouw gezeten. Werkten ook op therapeutisch basis. Zijn in therapie gegaan, waar ze eerst afkerig van waren, maar toch hebben ze er veel van geleerd. Ze waren weer in staat om normaal te functioneren en werken beide weer volledig. Daar voelen ze zich goed bij. Het verdriet zal altijd bij ze blijven, ze denken iedere dag nog aan hun zoon en praten er ook over. Daar hebben ze hun momenten voor. Na het overlijden van mijn vader is mijn moeder x maanden erg verdrietig geweest, maar pikte de draad weer op. Ze heeft ook nog wel haar verdriet, maar doet ook graag andere dingen. Mijn tante verloor in 1 jaar tijd haar man en haar zoon, die enig kind was. Was ook in diepe rouw, omgeving dacht dat zoiets nooit zou ophouden, ook omdat ze al 89 was. Toch bloeide ze naar een jaar weer op, kon weer lachen en hield van gezelligheid. Het kan dus wel, hoe moeilijk het ook is.
maandag 17 juli 2017 om 18:04
Ja gelukkig kunnen de meesten dat.Maar een groep ook niet.
Op tv was een interview met de vader waarvan een zoon vermoord werd en een paar jaar later pleegde zijn andere zoon zelfmoord omdat hij het verdriet om zijn broer niet meer aankon.Beide zonen verloren en de ouders hadden zoveel verdriet,de moeder kon er niet over praten en de vader deed zijn verhaal over de gevaren van drugs (oudste zoon was daarom vermoord)op scholen als uitlaatklep.
Zo verwerkt ieder zijn verdriet op zijn eigen manier en sommigen kunnen dat nooit ook niet na professionele hulp.
maandag 17 juli 2017 om 18:12
Dus als iemand vermoord wordt is dat voor de nabestaanden erger dan als iemand door een dronken bestuurder wordt doorgereden? Goh, ik wist niet dat vast ligt dat het ene erger is dan het andere.Habbekratz schreef: ↑15-07-2017 10:085 jaar. Als ze al jaren ziek was en men zich erop kan voorbereiden en heeft dat totaal een andere impact dan als ze plots dood is door een auto ongeluk met een zatte dader of nog erger als ze vermoord wordt of uit depressie zelfmoord pleegt.
5 jaar kan iemand dan lang genoeg vinden voor de nabestaande kan dat nog als de dag van gisteren voelen.
Dus ik vind het raar om te zeggen dat iemand na 5 jaar maar weer goed functioneren moet want 5 jaar is lang genoeg om getreurd te hebben. Denken jullie dat de nabestaanden van de MH17 elk jaar alleen op die bewuste datum zullen denken aan hun geliefden die ze zijn verloren? Ieder persoon is anders,er zullen mensen zijn die na 5 jaar weer prima functioneren en er zullen mensen zijn die ook na 5 jaar nog tijden/momenten hebben dat ze zich beroerd voelen.
Volgens mij kunnen alleen de nabestaanden voor zichzelf vaststellen wat voor hen de impact van het verlies is.
TO, als je collega na vijf jaar nog steeds niet kan functioneren wordt het tijd dat hij professionele hulp inschakelt. Het is aan jullie leidinggevende om daar wat mee te doen, het is niet aan jou om steeds zijn taken over te nemen.
dinsdag 18 juli 2017 om 12:51
Waar lees je dat????sandra1905 schreef: ↑17-07-2017 18:12Dus als iemand vermoord wordt is dat voor de nabestaanden erger dan als iemand door een dronken bestuurder wordt doorgereden? Goh, ik wist niet dat vast ligt dat het ene erger is dan het andere.
Volgens mij kunnen alleen de nabestaanden voor zichzelf vaststellen wat voor hen de impact van het verlies is.
Als ze al jaren ziek was en men zich erop kan voorbereiden en heeft dat totaal een andere impact dan als ze plots dood is door een auto ongeluk met een zatte dader of nog erger als ze vermoord wordt of uit depressie zelfmoord pleegt.
Schrijf ik hier dat het ene dood erger is dan het andere??? Nee goed lezen dus.
Ik heb het over de impact wat dat kan hebben.
Bij een jarenlange ziekte ben je erop voorbereid.En kan een nabestaande dat meestal beter verwerken omdat die dood rust geeft aan iemand met een slepende pijnlijke ziekte. Een auto ongeluk met zatte bestuurder had iedereen kunnen overkomen een moord is gericht op een persoon,beiden even erg maar de impact kan hierdoor wel totaal anders zijn bij nabestaanden. Stel je voor dat je zoon verongelukt omdat hij met zijn mobiel zat te bellen of hij verongelukt omdat een zatlap hem omver reed.Bij de eerste zal verdriet de impact zijn bij de tweede zal naast het verdriet woede op die zatlap de impact zijn.En dan is het een ongeluk wat iedereen had kunnen overkomen. Maar een moord gericht op je zoon? Die impact kan op een nabestaande naast verdriet en woede ook wraak hebben of inplaats van wraak zelfmoord omdat iemand het niet aankan.
Maar zo denk ik erover,een ander denkt er weer heel anders over.Zoveel mensen,zoveel verschillende verdrietverwerkingen.Ieder op zijn eigen manier.
dinsdag 18 juli 2017 om 18:52
Vandaag was toch wel het toppunt.
Ik moet hem een aantal dingen leren ivm de vakanties.
Nu had ik al het idee dat hij dingen niet oppikt. Dat de dingen die ik uitleg niet binnenkomen.
Wanneer ik vraag of hij het begrijpt, zegt hij ja.
Nu hoorde ik van een andere collega dat hij zegt dat ik dingen niet goed uitleg!
Wat een gelul!
Ben echt boos!
Ik moet hem een aantal dingen leren ivm de vakanties.
Nu had ik al het idee dat hij dingen niet oppikt. Dat de dingen die ik uitleg niet binnenkomen.
Wanneer ik vraag of hij het begrijpt, zegt hij ja.
Nu hoorde ik van een andere collega dat hij zegt dat ik dingen niet goed uitleg!
Wat een gelul!
Ben echt boos!
