Relaties
alle pijlers
Ben ik dan echt zo erg?
zondag 23 juli 2017 om 18:44
Het is een lang verhaal om uit te leggen, maar ik ga het proberen een beetje beperkt te houden.
3 jaar geleden ben ik verliefd geworden op een getrouwde man die ik online had leren kennen op een site waar men eerder fysiek op zoek gaat naar leuke dates. Ik had toen mijn verstand moeten gebruiken en hier direct een einde aan maken, maar mijn gevoel liet dat niet toe. Ik was echt smoorverliefd en het bleek ook snel dat hij ook mij heel erg graag zag.
We hebben er 3 turbulente jaren opzitten, waar we samen genoten van ieder moment dat we hadden, maar ook heel vaak moeilijke periodes hadden doordat hij geen keuze kon maken. Hij zag zowel mij als zijn vrouw graag. Ik weet echt oprecht dat hij getwijfeld heeft om haar te verlaten, maar hij had vooral schrik zijn dochter hiermee te kwetsen.
Een jaar geleden wou ik er echt een punt achter zetten, omdat ik voelde dat ik eraan ten onder ging. Ik heb hem toen ook duidelijk gezegd dat het zo niet verder kon, dat ik me terug moest openstellen voor anderen, want dat ik niet kon blijven wachten op iets wat misschien nooit komt. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan, we bleven afspreken en al snel vervielen we een beetje in hetzelfde patroon... In de week zag ik hem maximum 1 keer maar hoorde ik hem dagelijks, in het weekend wist ik dat hij bij zijn gezin zat.
De laatste weken begon ik me weer steeds meer te ergeren aan heel de situatie. Hoe hij op een plezierreisje met zijn vrouw alleen gaat, maar ondertussen wel stikjaloers is als ik gewoon nog maar iets ga drinken met een vriendin, want uiteindelijk ga je toch op café om mannen te versieren volgens hem. Bleek dat hij ook tijdens onze relatie geprobeerd heeft om nog dates te vinden via de website waar we elkaar hebben leren kennen, en (dat heeft hij zelf toegegeven) is hij zelfs naar de sauna gegaan met een koppel van op die site terwijl ik op reis was met een vriendin (ook al is er niets gebeurd naar zijn zeggen). Hij heeft me zelfs rechtuit de vraag gesteld of ik net zoals zijn vrouw hem zou vergeven als ik wist dat hij me bedroog.
Al die dingen samen hebben me geleidelijk aan doen beseffen dat het zo niet verder kan. Ik ben gewoon leeg op vlak van emoties. Ik verlang gewoon naar iemand te leren kennen die er ook echt is voor me als ik hem nodig heb, niet enkel als het past in het schema met zijn gezin. Daarom heb ik hem gezegd dat het moest stoppen. Hij vroeg me waarom ik er een punt wou achter zetten, waarop ik hem vroeg of hij me kon garanderen dat hij ooit de keuze voor mij kon maken, maar dit kon hij niet.
2 dagen later stond hij hier plots aan de deur, beweert hij dat hij voor mij kiest en dat hij zijn vrouw zal verlaten... Wel droeg hij op dat moment zijn trouwring en zei hij dat de timing nu even niet paste omdat het de week erna hun huwelijksverjaardag was. Is het zo raar dat ik vind dat je geen huwelijksverjaardag meer viert als je van plan bent die persoon te verlaten? Ik heb hem dan ook duidelijk gemaakt dat hij te laat is met zijn keuze. Ik heb dit vooral gedaan om mezelf te beschermen, want wie zegt dat hij dan een maand later niet zegt dat hij zijn vrouw en dochter toch niet kan kwetsen? Dan sta ik weer bij nul.
Hij is me daarna van alles gaan verwijten, dat ik nooit een signaal gegeven heb naar hem toe dat hij me zou kunnen verliezen en dat ik met de situatie niet om kon. Maar ik denk dat een jaar ervoor toch wel een duidelijke verwittiging was? En wat dacht hij dan? Dat ik een driehoeksverhouding wou voor de rest van mijn leven? Daarna verweet hij me dat ik zeker een ander had, ik heb hem meermaals moeten herhalen dat er helemaal geen ander in het spel is. Voor mij was er gewoon een klik in mijn hoofd toen hij 2 dagen eerder mij nog niets kon garanderen... Dus ik heb mezelf beschermd en heb me volledig afgesloten van mijn gevoel voor hem.
De dagen erna waren een hel. Hij kan zich er blijkbaar niet bij neerleggen dat hij 3 jaar de tijd heeft gehad, en dat het zijn eigen schuld is dat ik de keuze heb moeten maken. Integendeel, hij heeft een mail gestuurd naar iemand op mijn werk (die hij nooit persoonlijk heeft ontmoet) met de vraag even te praten, in de hoop van mij te doen veranderen van gedacht. Hij heeft ook een brief in de bus van mijn bovenbuur (beste vriendin) gestoken met diezelfde vraag. Diezelfde dag stond hij ook aan haar deur en wou hij niet weg tot ze luisterde en tot ze mij zover kreeg om ook te luisteren. Uiteindelijk heb ik nogmaals geluisterd naar hem, al was het maar om mijn vriendin van hem te verlossen, maar hij wist me niets nieuws te vertellen dat ik nog niet gehoord had (hij had trouwens nog steeds zijn trouwring aan). Uiteindelijk heb ik hem gezegd dat hij me rust moest gunnen, maar 2 weken later was hij daar opnieuw. Opnieuw probeerde hij contact te zoeken met diezelfde vriendin en ze mocht mij niets zeggen daarover (wat dom dat hij dacht dat ze zou zwijgen). Ook heeft hij een gemeenschappelijke kennis gevraagd te praten met me, maar nadat hij wist dat mijn beslissing vast stond, wou hij plots alle cadeautjes terug, want hij kon zogezegd niet leven met de gedachte dat ik iets van die kleren zou aanhebben voor een andere man. Eerst wou ik hierop ingaan om er vanaf te zijn, maar anderzijds ben ik gaan beseffen dat hij daarmee niet zou stoppen. Ik heb hem dus een zakelijke mail gestuurd dat het hier en nu moest stoppen of dat ik verdere stappen zou ondernemen, en als hij die kleren echt terug wou, dat ik ze dan persoonlijk zou brengen naar hem thuis onder het toeziend oog van zijn vrouw. Plots kreeg ik en mail dat hij mijn besluit respecteerde en dat hij me gerust zou laten.
Ik dacht dat ik eindelijk rust zou kunnen vinden, maar nog geen week later krijg ik berichten van personen op die website waar ik het eerder over had, dat hij aan het rondvragen was wie nog van mij gehoord had. En vandaag kreeg ik zelfs plots een sms van een wildvreemde die hij leren kennen heeft op Facebook en waar hij zijn verhaal heeft gedaan. Wat denkt hij? Dat hij me zal overtuigen door mijn gsm-nummer door te geven aan een wildvreemde die hij niet eens zelf persoonlijk kent? Ook krijg ik telefoon van nog een andere gemeenschappelijke kennis, of ik aub nog eens kan luisteren naar hem en hem nog een kans geven.
Ben ik dan echt zo erg? Dat ik na 3 jaar tijd mijn geduld verloren heb en dat ik hem niet meer op zijn woord geloof dat hij voor me kiest? Dat ik moeite heb hem te vertrouwen en dat ik het beu ben om voor de 10de keer naar zijn verhaal te luisteren die ik al gehoord heb? Dat ik na alles wat er gebeurd is na mijn beslissing geen zin meer heb om hem te zien of te horen? Dat ik hem geen kans meer wil geven aangezien ik zelfs schrik heb gekregen om buiten te komen uit schrik dat hij hier terug voor mijn neus staat?
Ben ik dan echt zo erg dat ik nu gewoon voor mijn eigen gezondheid en geluk probeer te kiezen? En dat ik hoop een hoofdstuk af te sluiten? Ik wil graag jullie eerlijke meningen horen, want ik weet niet meer bij wie ik terecht kan met mijn gevoelens. Familie en vrienden wil ik er niet meer mee opzadelen, want die zijn nu al razend op hem (en ik wil niet dat ze hem ermee confronteren). En die gemeenschappelijke kennissen kan ik er ook niet over aanspreken, want ik weet niet meer of ik ze kan vertrouwen, of dat mijn woorden misschien allemaal door gezegd worden aan hem...
En ja, ik voel mij schuldig om het feit dat hij het er zo moeilijk mee heeft en ik ben bang dat hij zichzelf iets zou aandoen doordat ik hem geen kans meer kan geven. Maar aan de andere kant voel ik dat het voor mezelf de beste beslissing was.
(Sorry, het is dan toch nog een heel lang verhaal geworden... )
3 jaar geleden ben ik verliefd geworden op een getrouwde man die ik online had leren kennen op een site waar men eerder fysiek op zoek gaat naar leuke dates. Ik had toen mijn verstand moeten gebruiken en hier direct een einde aan maken, maar mijn gevoel liet dat niet toe. Ik was echt smoorverliefd en het bleek ook snel dat hij ook mij heel erg graag zag.
We hebben er 3 turbulente jaren opzitten, waar we samen genoten van ieder moment dat we hadden, maar ook heel vaak moeilijke periodes hadden doordat hij geen keuze kon maken. Hij zag zowel mij als zijn vrouw graag. Ik weet echt oprecht dat hij getwijfeld heeft om haar te verlaten, maar hij had vooral schrik zijn dochter hiermee te kwetsen.
Een jaar geleden wou ik er echt een punt achter zetten, omdat ik voelde dat ik eraan ten onder ging. Ik heb hem toen ook duidelijk gezegd dat het zo niet verder kon, dat ik me terug moest openstellen voor anderen, want dat ik niet kon blijven wachten op iets wat misschien nooit komt. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan, we bleven afspreken en al snel vervielen we een beetje in hetzelfde patroon... In de week zag ik hem maximum 1 keer maar hoorde ik hem dagelijks, in het weekend wist ik dat hij bij zijn gezin zat.
De laatste weken begon ik me weer steeds meer te ergeren aan heel de situatie. Hoe hij op een plezierreisje met zijn vrouw alleen gaat, maar ondertussen wel stikjaloers is als ik gewoon nog maar iets ga drinken met een vriendin, want uiteindelijk ga je toch op café om mannen te versieren volgens hem. Bleek dat hij ook tijdens onze relatie geprobeerd heeft om nog dates te vinden via de website waar we elkaar hebben leren kennen, en (dat heeft hij zelf toegegeven) is hij zelfs naar de sauna gegaan met een koppel van op die site terwijl ik op reis was met een vriendin (ook al is er niets gebeurd naar zijn zeggen). Hij heeft me zelfs rechtuit de vraag gesteld of ik net zoals zijn vrouw hem zou vergeven als ik wist dat hij me bedroog.
Al die dingen samen hebben me geleidelijk aan doen beseffen dat het zo niet verder kan. Ik ben gewoon leeg op vlak van emoties. Ik verlang gewoon naar iemand te leren kennen die er ook echt is voor me als ik hem nodig heb, niet enkel als het past in het schema met zijn gezin. Daarom heb ik hem gezegd dat het moest stoppen. Hij vroeg me waarom ik er een punt wou achter zetten, waarop ik hem vroeg of hij me kon garanderen dat hij ooit de keuze voor mij kon maken, maar dit kon hij niet.
2 dagen later stond hij hier plots aan de deur, beweert hij dat hij voor mij kiest en dat hij zijn vrouw zal verlaten... Wel droeg hij op dat moment zijn trouwring en zei hij dat de timing nu even niet paste omdat het de week erna hun huwelijksverjaardag was. Is het zo raar dat ik vind dat je geen huwelijksverjaardag meer viert als je van plan bent die persoon te verlaten? Ik heb hem dan ook duidelijk gemaakt dat hij te laat is met zijn keuze. Ik heb dit vooral gedaan om mezelf te beschermen, want wie zegt dat hij dan een maand later niet zegt dat hij zijn vrouw en dochter toch niet kan kwetsen? Dan sta ik weer bij nul.
Hij is me daarna van alles gaan verwijten, dat ik nooit een signaal gegeven heb naar hem toe dat hij me zou kunnen verliezen en dat ik met de situatie niet om kon. Maar ik denk dat een jaar ervoor toch wel een duidelijke verwittiging was? En wat dacht hij dan? Dat ik een driehoeksverhouding wou voor de rest van mijn leven? Daarna verweet hij me dat ik zeker een ander had, ik heb hem meermaals moeten herhalen dat er helemaal geen ander in het spel is. Voor mij was er gewoon een klik in mijn hoofd toen hij 2 dagen eerder mij nog niets kon garanderen... Dus ik heb mezelf beschermd en heb me volledig afgesloten van mijn gevoel voor hem.
De dagen erna waren een hel. Hij kan zich er blijkbaar niet bij neerleggen dat hij 3 jaar de tijd heeft gehad, en dat het zijn eigen schuld is dat ik de keuze heb moeten maken. Integendeel, hij heeft een mail gestuurd naar iemand op mijn werk (die hij nooit persoonlijk heeft ontmoet) met de vraag even te praten, in de hoop van mij te doen veranderen van gedacht. Hij heeft ook een brief in de bus van mijn bovenbuur (beste vriendin) gestoken met diezelfde vraag. Diezelfde dag stond hij ook aan haar deur en wou hij niet weg tot ze luisterde en tot ze mij zover kreeg om ook te luisteren. Uiteindelijk heb ik nogmaals geluisterd naar hem, al was het maar om mijn vriendin van hem te verlossen, maar hij wist me niets nieuws te vertellen dat ik nog niet gehoord had (hij had trouwens nog steeds zijn trouwring aan). Uiteindelijk heb ik hem gezegd dat hij me rust moest gunnen, maar 2 weken later was hij daar opnieuw. Opnieuw probeerde hij contact te zoeken met diezelfde vriendin en ze mocht mij niets zeggen daarover (wat dom dat hij dacht dat ze zou zwijgen). Ook heeft hij een gemeenschappelijke kennis gevraagd te praten met me, maar nadat hij wist dat mijn beslissing vast stond, wou hij plots alle cadeautjes terug, want hij kon zogezegd niet leven met de gedachte dat ik iets van die kleren zou aanhebben voor een andere man. Eerst wou ik hierop ingaan om er vanaf te zijn, maar anderzijds ben ik gaan beseffen dat hij daarmee niet zou stoppen. Ik heb hem dus een zakelijke mail gestuurd dat het hier en nu moest stoppen of dat ik verdere stappen zou ondernemen, en als hij die kleren echt terug wou, dat ik ze dan persoonlijk zou brengen naar hem thuis onder het toeziend oog van zijn vrouw. Plots kreeg ik en mail dat hij mijn besluit respecteerde en dat hij me gerust zou laten.
Ik dacht dat ik eindelijk rust zou kunnen vinden, maar nog geen week later krijg ik berichten van personen op die website waar ik het eerder over had, dat hij aan het rondvragen was wie nog van mij gehoord had. En vandaag kreeg ik zelfs plots een sms van een wildvreemde die hij leren kennen heeft op Facebook en waar hij zijn verhaal heeft gedaan. Wat denkt hij? Dat hij me zal overtuigen door mijn gsm-nummer door te geven aan een wildvreemde die hij niet eens zelf persoonlijk kent? Ook krijg ik telefoon van nog een andere gemeenschappelijke kennis, of ik aub nog eens kan luisteren naar hem en hem nog een kans geven.
Ben ik dan echt zo erg? Dat ik na 3 jaar tijd mijn geduld verloren heb en dat ik hem niet meer op zijn woord geloof dat hij voor me kiest? Dat ik moeite heb hem te vertrouwen en dat ik het beu ben om voor de 10de keer naar zijn verhaal te luisteren die ik al gehoord heb? Dat ik na alles wat er gebeurd is na mijn beslissing geen zin meer heb om hem te zien of te horen? Dat ik hem geen kans meer wil geven aangezien ik zelfs schrik heb gekregen om buiten te komen uit schrik dat hij hier terug voor mijn neus staat?
Ben ik dan echt zo erg dat ik nu gewoon voor mijn eigen gezondheid en geluk probeer te kiezen? En dat ik hoop een hoofdstuk af te sluiten? Ik wil graag jullie eerlijke meningen horen, want ik weet niet meer bij wie ik terecht kan met mijn gevoelens. Familie en vrienden wil ik er niet meer mee opzadelen, want die zijn nu al razend op hem (en ik wil niet dat ze hem ermee confronteren). En die gemeenschappelijke kennissen kan ik er ook niet over aanspreken, want ik weet niet meer of ik ze kan vertrouwen, of dat mijn woorden misschien allemaal door gezegd worden aan hem...
En ja, ik voel mij schuldig om het feit dat hij het er zo moeilijk mee heeft en ik ben bang dat hij zichzelf iets zou aandoen doordat ik hem geen kans meer kan geven. Maar aan de andere kant voel ik dat het voor mezelf de beste beslissing was.
(Sorry, het is dan toch nog een heel lang verhaal geworden... )
zondag 23 juli 2017 om 18:50
zondag 23 juli 2017 om 18:51
Nee, ik heb hier nooit eerder een topic over geplaatst, het is mijn eerste topic hier...
zondag 23 juli 2017 om 18:52
Ik heb hem inderdaad geblokkeerd en ben al van de site af... Misschien inderdaad als hij niet stopt een ander telefoonnummer nemen...minnimouse schreef: ↑23-07-2017 18:50Je bent doelbewust een relatie aangegaan met een getrouwde man. Het feit dat je nu voor jezelf kiest is goed, maar maak er verder geen drama van. Je wist vanaf het begin dat dit slecht zou aflopen.
Blokkeer hem, ga van die site af en neem een ander telefoonnummer.
zondag 23 juli 2017 om 18:53
Raar. Bekend verhaal. Misschien dan van een van zijn andere scharrels.lady-in-red schreef: ↑23-07-2017 18:51Nee, ik heb hier nooit eerder een topic over geplaatst, het is mijn eerste topic hier...
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 23 juli 2017 om 18:54
Precies en anders kun je misschien een melding maken bij de Politie. Zo te horen ben je een Belg, dus dan weet je zelf beter wat je wel en niet kunt melden dan wij Nederlanders.lady-in-red schreef: ↑23-07-2017 18:52Ik heb hem inderdaad geblokkeerd en ben al van de site af... Misschien inderdaad als hij niet stopt een ander telefoonnummer nemen...
zondag 23 juli 2017 om 18:58
Nee, hij is erg. En hij kan slecht tegen zijn verlies begrijp ik.
Doorzetten Lady, verlos jezelf van al zijn schemerpraktijken.
Dat hij jou via bekenden probeert te chanteren is ronduit onbeschoft mi.
Je zou zowat al die 'liefdesbrieven' naar zijn echtgenote sturen om van hem af te komen.
Doorzetten Lady, verlos jezelf van al zijn schemerpraktijken.
Dat hij jou via bekenden probeert te chanteren is ronduit onbeschoft mi.
Je zou zowat al die 'liefdesbrieven' naar zijn echtgenote sturen om van hem af te komen.
volg je verstand, gebruik je gevoel
zondag 23 juli 2017 om 18:59
Goed dat je voor jezelf kiest. Deze man zou nooit zijn vrouw verlaten.
Hopelijk laat hij het ook snel los en kun je verder met je leven zonder hinder te hebben van zijn gestookt.
Je verdient beter als dit, ook al wist je van te voren dat dit nooit goed zou gaan aflopen.
Wees blij dat je het licht gezien hebt en voor jezelf en je eigen geluk hebt gekozen. Wees sterk, je komt er wel!
Hopelijk laat hij het ook snel los en kun je verder met je leven zonder hinder te hebben van zijn gestookt.
Je verdient beter als dit, ook al wist je van te voren dat dit nooit goed zou gaan aflopen.
Wees blij dat je het licht gezien hebt en voor jezelf en je eigen geluk hebt gekozen. Wees sterk, je komt er wel!
zondag 23 juli 2017 om 19:02
zondag 23 juli 2017 om 19:04
Bedankt voor de reacties tot nu toe... Voor mezelf besef ik inderdaad dat ik de goeie keuze gemaakt heb nu en die eigenlijk al veel eerder had moeten maken. Het was vooral door de bemoeienissen van anderen op zijn vraag dat ik echt ging twijfelen aan mezelf, het leek alsof ze me plots allemaal als een bitch zagen of zo...
Ik probeer hem op alle mogelijke manieren te negeren/blokkeren en ik hoop inderdaad dat hij snel opgeeft met te blijven proberen...
Ik probeer hem op alle mogelijke manieren te negeren/blokkeren en ik hoop inderdaad dat hij snel opgeeft met te blijven proberen...
zondag 23 juli 2017 om 19:07
Sorry hoor, maar ik word een beetje moe van al die meelevende geluiden. Ja, shit, dat het nu zover gekomen is, en dat kon je van 100 kilometer zien aankomen dat het daar ooit bij zou eindigen. En als je als vrouw iets "serieus" begint met een getrouwde man, ben je gewoon behoorlijk van het padje af in veel opzichten. Dan ben je ook niet helemaal kosher, en dan zal het volgens alle dames hier best wel weer alléén maar de schuld zijn van die man, en och-erm, dat vrouwke, dat al jaren lijdt onder zijn manupilaties, nou dus ook echt, je bent er zelf bij en als je ook maar een beetje verstand en fatsoen in je hoofd hebt, begin je dus niks met een getrouwde persoon, en wijs je hem/haar de deur zodra blijkt dat hij/zij gebonden is. Maar niet jaren met zo iemand tussen de lakens kruipen zonder enige scrupules en dan hier komen klagen over je misere, lijkt me.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 23 juli 2017 om 19:13
Zo te horen lijkt het alsof je gevangen zit in het web van een borderliner: extreme achterdocht, verlatingsangst, zwartwitdenken en jou een enorm schuldgevoel aanpraten.
Lieve TO... Je bent niet erg of schuldig.
Je scharrel hoort te zeggen: joh, ik begrijp dat je hiervoor kiest, je hebt nog een heel leven voor je. Ik ben bij mijn vrouw gebleven, en dat was wellicht een foute keuze maar ik respecteer je keuze. Veel geluk en wellicht kruisen onze wegen elkaar nog eens op een ander moment als de toekomst wel 'vrij' is.
Je bent veel meer waard dan een minnares te zijn. Onthoud dat. Neem niet genoegen met minder. Het leven is geen generale repetitie waarin je leert om te gaan met losers als zulke mannen. Je verdient meer. Je leeft NU. Maak er wat van voordat het te laat is.
Lieve TO... Je bent niet erg of schuldig.
Je scharrel hoort te zeggen: joh, ik begrijp dat je hiervoor kiest, je hebt nog een heel leven voor je. Ik ben bij mijn vrouw gebleven, en dat was wellicht een foute keuze maar ik respecteer je keuze. Veel geluk en wellicht kruisen onze wegen elkaar nog eens op een ander moment als de toekomst wel 'vrij' is.
Je bent veel meer waard dan een minnares te zijn. Onthoud dat. Neem niet genoegen met minder. Het leven is geen generale repetitie waarin je leert om te gaan met losers als zulke mannen. Je verdient meer. Je leeft NU. Maak er wat van voordat het te laat is.
zondag 23 juli 2017 om 19:14
Ik begrijp je mening zeker en ik snap nog altijd niet hoe dit zo ver is kunnen komen... Ik heb zeker ook schuld in de hele situatie, had ik ook zelf gezegd dat ik toen had moeten luisteren naar mijn verstand... Hadden ze mij vroeger zo'n verhaal verteld, had ik waarschijnlijk ook zo gereageerd. Maar het is echt raar hoe je gevoel soms je verstand helemaal verlamt.pejeka schreef: ↑23-07-2017 19:07Sorry hoor, maar ik word een beetje moe van al die meelevende geluiden. Ja, shit, dat het nu zover gekomen is, en dat kon je van 100 kilometer zien aankomen dat het daar ooit bij zou eindigen. En als je als vrouw iets "serieus" begint met een getrouwde man, ben je gewoon behoorlijk van het padje af in veel opzichten. Dan ben je ook niet helemaal kosher, en dan zal het volgens alle dames hier best wel weer alléén maar de schuld zijn van die man, en och-erm, dat vrouwke, dat al jaren lijdt onder zijn manupilaties, nou dus ook echt, je bent er zelf bij en als je ook maar een beetje verstand en fatsoen in je hoofd hebt, begin je dus niks met een getrouwde persoon, en wijs je hem/haar de deur zodra blijkt dat hij/zij gebonden is. Maar niet jaren met zo iemand tussen de lakens kruipen zonder enige scrupules en dan hier komen klagen over je misere, lijkt me.
zondag 23 juli 2017 om 19:15
Ik was echt zo dom te geloven dat zijn relatie met zijn vrouw ook echt op was en dat hij werkelijk voor mij zou kiezen. Zijn vrouw wist het laatste jaar trouwens van onze verhouding... Daarom dat ik mezelf ergens iets probeerde wijs te maken zeker? En zij zal gedacht hebben dat hij haar toch nooit zou verlaten of zo?blijfgewoonbianca schreef: ↑23-07-2017 19:13Maar jij nam hem gewoon mee naar jouw familie en vrienden? Bizar.
zondag 23 juli 2017 om 19:16
pantoffel81 schreef: ↑23-07-2017 19:13Zo te horen lijkt het alsof je gevangen zit in het web van een borderliner: extreme achterdocht, verlatingsangst, zwartwitdenken en jou een enorm schuldgevoel aanpraten.
Ja, da-hag.
Lieve TO... Je bent niet erg of schuldig. nee, joh; drie jaar lang met een getrouwde vent aanrommelen is compleet onschuldig
Je scharrel hoort te zeggen: joh, ik begrijp dat je hiervoor kiest, je hebt nog een heel leven voor je. Ik ben bij mijn vrouw gebleven, en dat was wellicht een foute keuze maar ik respecteer je keuze. Veel geluk en wellicht kruisen onze wegen elkaar nog eens op een ander moment als de toekomst wel 'vrij' is. Sinds wanneer is er een handboek met gedragscodes voor scharrels ?
Je bent veel meer waard dan een minnares te zijn. Dat weet je niet; je kent TO niet. Onthoud dat. Neem niet genoegen met minder. Het leven is geen generale repetitie waarin je leert om te gaan met losers als zulke mannen. PrachtigJe verdient meer. Je leeft NU. Maak er wat van voordat het te laat is.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.