Relaties
alle pijlers
Hoe bespreekbaar maken?
maandag 7 augustus 2017 om 15:36
Ik heb lieve ouders die in principe het beste met me voor hebben. Helaas hebben ze me een aantal dingen niet mee kunnen geven, waardoor ik onveilig ben gehecht. Nu zie ik wel dat ze er eigenlijk niet veel aan kunnen doen omdat ze zelf niet beter weten/dit nooit geleerd hebben. Het was fijn geweest als ze hulp hadden gezocht bij het opvoeden, maar ik weet zeker dat ze nooit stil hebben gestaan bij hun opvoeding en wat er nodig was.
Wat soms wringt is dat ze zelf wel denken dat ze alles fantastisch hebben gedaan. Terwijl ik ondertussen tegen allerlei issues ben aangelopen en daar hard aan heb moeten werken. Ik heb er nooit wat van gezegd, maar nu ben ik op een punt dat ik het graag een keer met ze zou willen bespreken, zonder meteen beschuldigend te zijn. Ik weet alleen echt niet hoe. Bij mijn ouders wordt er nooit over persoonlijke dingen gepraat of over emoties of over vroeger. Hoe zou ik dit het beste kunnen aanpakken?
Wat soms wringt is dat ze zelf wel denken dat ze alles fantastisch hebben gedaan. Terwijl ik ondertussen tegen allerlei issues ben aangelopen en daar hard aan heb moeten werken. Ik heb er nooit wat van gezegd, maar nu ben ik op een punt dat ik het graag een keer met ze zou willen bespreken, zonder meteen beschuldigend te zijn. Ik weet alleen echt niet hoe. Bij mijn ouders wordt er nooit over persoonlijke dingen gepraat of over emoties of over vroeger. Hoe zou ik dit het beste kunnen aanpakken?
maandag 7 augustus 2017 om 15:49
Allereerst bestaat een fantastische opvoeding niet en probeert iedere ouder te doen wat hij/zij denkt dat op dat moment het beste voor zijn of haar kindje. Waarschijnlijk hebben zij het met hun beste kunnen gedaan omdat zoals je zegt, ze niet beter wisten.
Zoals de rest hierboven al vermeld? Wat wil je er inderdaad mee bereiken?
en tegen wat voor dingen ben je aangelopen?
Zoals de rest hierboven al vermeld? Wat wil je er inderdaad mee bereiken?
en tegen wat voor dingen ben je aangelopen?
maandag 7 augustus 2017 om 15:55
Ik herken het wel, maar ik denk dat je realistisch moet zijn in wat je ermee kunt bereiken.
Ik heb zelf mijn moeder ooit een lange brief geschreven over hoe ik de opvoeding heb ervaren. Dan kon ze die op haar gemak lezen zonder dat het meteen een discussie zou worden. Ze heeft hem gelezen en op een later moment geantwoord dat ze zich er (deels) niet in herkent en dat ze het zelf anders heeft ervaren of in ieder geval haar uiterste best hebben gedaan. We hebben toen besloten om er geen eindeloze discussie van te maken, maar de accepteren dat we een ander beeld van mijn jeugd/de opvoeding hebben. We hebben het er niet meer over, maar zij doet ook niet meer alsof het zo perfect is. Wij kunnen daardoor beter met elkaar overweg, kijken alleen naar het heden en ze is nu wel een heel lieve oma voor mijn zoontje
Ik heb zelf mijn moeder ooit een lange brief geschreven over hoe ik de opvoeding heb ervaren. Dan kon ze die op haar gemak lezen zonder dat het meteen een discussie zou worden. Ze heeft hem gelezen en op een later moment geantwoord dat ze zich er (deels) niet in herkent en dat ze het zelf anders heeft ervaren of in ieder geval haar uiterste best hebben gedaan. We hebben toen besloten om er geen eindeloze discussie van te maken, maar de accepteren dat we een ander beeld van mijn jeugd/de opvoeding hebben. We hebben het er niet meer over, maar zij doet ook niet meer alsof het zo perfect is. Wij kunnen daardoor beter met elkaar overweg, kijken alleen naar het heden en ze is nu wel een heel lieve oma voor mijn zoontje
maandag 7 augustus 2017 om 16:02
Ow dit vind ik altijd zo lastig....
Zolang er geen sprake is van mishandeling/verwaarlozing etc. zou ik er maat gewoon vanuit gaan dat je ouders altijd het beste met jou hebben voorgehad.
Mijn ouders hebben ook niet altijd alles even handig aangepakt. Maar, vooral nu ik zelf kinderen heb, besef ik mij des te meer dat ze altijd vanuit liefde gehandeld hebben en altijd het beste voor ons gewild hebben. Zij dachten dat wat zij deden op dat moment het beste was.
Waarom achteraf nog dingen voor hun voeten gooien...?
Zolang er geen sprake is van mishandeling/verwaarlozing etc. zou ik er maat gewoon vanuit gaan dat je ouders altijd het beste met jou hebben voorgehad.
Mijn ouders hebben ook niet altijd alles even handig aangepakt. Maar, vooral nu ik zelf kinderen heb, besef ik mij des te meer dat ze altijd vanuit liefde gehandeld hebben en altijd het beste voor ons gewild hebben. Zij dachten dat wat zij deden op dat moment het beste was.
Waarom achteraf nog dingen voor hun voeten gooien...?
maandag 7 augustus 2017 om 16:04
Wat fijn dat het zo is gelopen. Maar het kan natuurlijk ook anders uitpakken. Ik zou er voorzichtig mee zijn. Als je ouders het beste met je voor hebben en een waardevolle aanvulling in jouw leven zijn, zou je er ook voor kunnen kiezen om er niets over te zeggen. Is dat allemaal niet het geval, dan is het de moeite waard om de knuppel in het hoenderhok te gooien. Zolang je je er maar van bewust bent dat het de verstandhouding onder druk zou kunnen zetten.PietjePuk_WeetIkVeel schreef: ↑07-08-2017 15:55Ik herken het wel, maar ik denk dat je realistisch moet zijn in wat je ermee kunt bereiken.
Ik heb zelf mijn moeder ooit een lange brief geschreven over hoe ik de opvoeding heb ervaren. Dan kon ze die op haar gemak lezen zonder dat het meteen een discussie zou worden. Ze heeft hem gelezen en op een later moment geantwoord dat ze zich er (deels) niet in herkent en dat ze het zelf anders heeft ervaren of in ieder geval haar uiterste best hebben gedaan. We hebben toen besloten om er geen eindeloze discussie van te maken, maar de accepteren dat we een ander beeld van mijn jeugd/de opvoeding hebben. We hebben het er niet meer over, maar zij doet ook niet meer alsof het zo perfect is. Wij kunnen daardoor beter met elkaar overweg, kijken alleen naar het heden en ze is nu wel een heel lieve oma voor mijn zoontje
maandag 7 augustus 2017 om 16:08
Het komt op mij over alsof je graag 'gelijk' zou willen halen. Erkenning voor jouw problemen. En inderdaad dat je graag eens sorry zou willen horen. Wat ik trouwens heel goed kan begrijpen hoor, ik herken het ook wel voor een deel.
Alleen denk ik dat je dat niet snel zult bereiken. Ik maak ongetwijfeld ook weer fouten in de opvoeding van mijn kinderen en dat allemaal met mijn beste intenties. Ik denk ook dat het bijna onmogelijk is om zoiets te bespreken zonder beschuldigend te worden. Ik lees nl ook al zelf in je OP dat je het vindt 'wringen' dat je ouders menen alles fantastisch te hebben aangepakt, terwijl jij dat niet zo hebt ervaren. Alleen al die insteek maakt volgens mij dat jij graag je ouders eens op hun plaats zou willen zetten.
Dus blijft de vraag: wat wil je ermee bereiken? Wat denk je dat een realistische uitkomst zal zijn?
Alleen denk ik dat je dat niet snel zult bereiken. Ik maak ongetwijfeld ook weer fouten in de opvoeding van mijn kinderen en dat allemaal met mijn beste intenties. Ik denk ook dat het bijna onmogelijk is om zoiets te bespreken zonder beschuldigend te worden. Ik lees nl ook al zelf in je OP dat je het vindt 'wringen' dat je ouders menen alles fantastisch te hebben aangepakt, terwijl jij dat niet zo hebt ervaren. Alleen al die insteek maakt volgens mij dat jij graag je ouders eens op hun plaats zou willen zetten.
Dus blijft de vraag: wat wil je ermee bereiken? Wat denk je dat een realistische uitkomst zal zijn?
maandag 7 augustus 2017 om 16:13
Ik heb dat dus gedaan in een periode dat ik erg slecht in mijn vel zat, het bespreekbaar maken, in eerste instantie leek het te werken...maar dat is uiteindelijk gigantisch misgelopen.
Moeder die zich schuldig voelde en geen raad wist, vader die er niets meer van begreep en boos werd en ik die mij voor de 2e maal in de steek gelaten en onbegrepen voelde.
Zij hebben gewoon echt totaal andere herinneringen aan het verleden dan ik.
Gelukkig hebben we nu weer een goede band, maar ik ga dus nooit meer oude koeien uit de sloot halen.
Moeder die zich schuldig voelde en geen raad wist, vader die er niets meer van begreep en boos werd en ik die mij voor de 2e maal in de steek gelaten en onbegrepen voelde.
Zij hebben gewoon echt totaal andere herinneringen aan het verleden dan ik.
Gelukkig hebben we nu weer een goede band, maar ik ga dus nooit meer oude koeien uit de sloot halen.
maandag 7 augustus 2017 om 16:14
Mooi...PietjePuk_WeetIkVeel schreef: ↑07-08-2017 15:55Ik herken het wel, maar ik denk dat je realistisch moet zijn in wat je ermee kunt bereiken.
Ik heb zelf mijn moeder ooit een lange brief geschreven over hoe ik de opvoeding heb ervaren. Dan kon ze die op haar gemak lezen zonder dat het meteen een discussie zou worden. Ze heeft hem gelezen en op een later moment geantwoord dat ze zich er (deels) niet in herkent en dat ze het zelf anders heeft ervaren of in ieder geval haar uiterste best hebben gedaan. We hebben toen besloten om er geen eindeloze discussie van te maken, maar de accepteren dat we een ander beeld van mijn jeugd/de opvoeding hebben. We hebben het er niet meer over, maar zij doet ook niet meer alsof het zo perfect is. Wij kunnen daardoor beter met elkaar overweg, kijken alleen naar het heden en ze is nu wel een heel lieve oma voor mijn zoontje
maandag 7 augustus 2017 om 16:19
Je kunt het verleden niet ongedaan maken. Werk aan de issues die nu belangrijk voor je zijn, neem afstand van de dingen die gebeurd zijn. Accepteer dat het niet de beste opvoeding was die je je had kunnen wensen.
Jij bent nu verantwoordelijk voor jouw leven, jouw doen en laten. Wijzig de ingezette koers naar eigen idee. Bezoek je ouders omdat ze je ouders zijn. De hele boel oprakelen gaat vaker fout dan goed en dan heb je misschien niks meer.
Jij bent nu verantwoordelijk voor jouw leven, jouw doen en laten. Wijzig de ingezette koers naar eigen idee. Bezoek je ouders omdat ze je ouders zijn. De hele boel oprakelen gaat vaker fout dan goed en dan heb je misschien niks meer.
maandag 7 augustus 2017 om 16:29
Ik lees even mee, want ik herken het wel. Verschil bij mij is alleen dat er in mijn familie veel problemen zijn geweest met drugs en drank. Door middel van familiesessies in verschillende klinieken is er dus wel veel over gesproken, maar er is weinig door veranderd. Dus je moet je inderdaad afvragen wat je er mee wil bereiken als je dit met je ouders gaat bespreken, want ze kunnen niet veel meer dan sorry zeggen.
maandag 7 augustus 2017 om 16:32
Niemand maar dan ook echt niemand heeft een gebruiksaanwijzing hoe je kind moet opvoeden..
Iedere ouder doet het naar eer en geweten.. en helaas ook met fouten!!
Persoonlijk denk ik ook dat je er niet veel mee opschiet!! Achteraf is het makkelijk om te zeggen "ja dat had ik anders moeten doen"
maar destijds handelde ze met het verstand van toen, en in die tijdsgeest...
Iedere ouder doet het naar eer en geweten.. en helaas ook met fouten!!
Persoonlijk denk ik ook dat je er niet veel mee opschiet!! Achteraf is het makkelijk om te zeggen "ja dat had ik anders moeten doen"
maar destijds handelde ze met het verstand van toen, en in die tijdsgeest...
maandag 7 augustus 2017 om 16:35
Fijn dat jullie meedenken. Wat wil ik bereiken? Ik weet het niet zo goed...
Een paar dingen denk ik:
Ik zou echt heel graag een betere band met ze krijgen. Ik zie ze wel, maar ze weten niks van wie ik ben of mij en mijn leven. Met sommige kennissen heb ik een nog warmere band dan dat ik met hen heb. Dat vind ik jammer en ik zou het heel leuk vinden als we dit zouden kunnen verbeteren.
Maar ook wat egoistischer: het klopt wel dat ik sprak over 'het wringt'. Alleen wat niet klopt is dat ik graag sorry wil horen. Dat hoeft niet, het gaat mij niet om schuld. Er is ook niet echt een schuldige aan te wijzen.
Wel misschien erkenning?
En verder: mijn moeder kan nog steeds heel naar uit de hoek komen. Ze zegt rustig met de hele familie erbij dat ze alleen mijn broertje leuk vindt en vond en de rest van haar vier kinderen niet. Dat soort dingen. Ik laat dat nu altijd maar gebeuren onder het mom van: ze heeft niet door wat ze zegt. Als ik er wel wat van zeg, dan zegt ze toch alleen: dat vind ik gewoon en verder denkt ze er niet over na. Maar ik wil niet alleen maar de verstandigste zijn, niet als het ten koste van mij gaat.
Een paar dingen denk ik:
Ik zou echt heel graag een betere band met ze krijgen. Ik zie ze wel, maar ze weten niks van wie ik ben of mij en mijn leven. Met sommige kennissen heb ik een nog warmere band dan dat ik met hen heb. Dat vind ik jammer en ik zou het heel leuk vinden als we dit zouden kunnen verbeteren.
Maar ook wat egoistischer: het klopt wel dat ik sprak over 'het wringt'. Alleen wat niet klopt is dat ik graag sorry wil horen. Dat hoeft niet, het gaat mij niet om schuld. Er is ook niet echt een schuldige aan te wijzen.
Wel misschien erkenning?
En verder: mijn moeder kan nog steeds heel naar uit de hoek komen. Ze zegt rustig met de hele familie erbij dat ze alleen mijn broertje leuk vindt en vond en de rest van haar vier kinderen niet. Dat soort dingen. Ik laat dat nu altijd maar gebeuren onder het mom van: ze heeft niet door wat ze zegt. Als ik er wel wat van zeg, dan zegt ze toch alleen: dat vind ik gewoon en verder denkt ze er niet over na. Maar ik wil niet alleen maar de verstandigste zijn, niet als het ten koste van mij gaat.
maandag 7 augustus 2017 om 16:40
maandag 7 augustus 2017 om 16:45
Ik heb het wel gedaan en dat was zeer verhelderend.
Het was eigenlijk heel leuk, omdat je dan als volwassenen kunt praten met je ouders, en je zo ook hoort waarom bepaalde zaken zo zijn gegaan.
Heel veel kwam voort uit geldgebrek en stress daarom, en ook gewoon uit drukte (als je meer kinderen hebt, is er soms geen geduld om overal op in te gaan).
En ook dingen die we niet wisten van elkaar: Een zusje zat bijv in bad.
Er was brand in de straat dus wij vol sensatie allen het huis uit om te kijken. In mijn beleving had ik als oudste een enorm goede daad verricht door naar zus in bad te lopen en te melden dat we allemaal even weg waren.
In haar beleving was ze altijd al een beetje achtergesteld. En riep ik de badkamer in:
' er is brand en we gaan allemaal even weg, doei!'
Zij helemaal overstuur en dacht dat iedereen haar had achtergelaten in een brandend huis.
Toen we weer thuiskwamen zat ze dus nog in bad (zij had bedacht dat ze dan niet kon verbranden) en ik werd heel boos omdat ze nog in bad zat en ik ook wilde.
En zij maar huilen en ik vond dat heel ergerlijk, eind van het liedje haalde mijn moeder haar mopperend uit bad en moest ze gelijk naar bed wegens dramatisch gedrag.
Bij ons werd er dus niet erg goed geluisterd zoals je merkt, mijn moeder had er allemaal geen zin in, in kinderruzietjes.
Dat soort incidenten kunnen heel verhelderend zijn om eens uit te spreken. Als je er allemaal open voor staat.
Het was eigenlijk heel leuk, omdat je dan als volwassenen kunt praten met je ouders, en je zo ook hoort waarom bepaalde zaken zo zijn gegaan.
Heel veel kwam voort uit geldgebrek en stress daarom, en ook gewoon uit drukte (als je meer kinderen hebt, is er soms geen geduld om overal op in te gaan).
En ook dingen die we niet wisten van elkaar: Een zusje zat bijv in bad.
Er was brand in de straat dus wij vol sensatie allen het huis uit om te kijken. In mijn beleving had ik als oudste een enorm goede daad verricht door naar zus in bad te lopen en te melden dat we allemaal even weg waren.
In haar beleving was ze altijd al een beetje achtergesteld. En riep ik de badkamer in:
' er is brand en we gaan allemaal even weg, doei!'
Zij helemaal overstuur en dacht dat iedereen haar had achtergelaten in een brandend huis.
Toen we weer thuiskwamen zat ze dus nog in bad (zij had bedacht dat ze dan niet kon verbranden) en ik werd heel boos omdat ze nog in bad zat en ik ook wilde.
En zij maar huilen en ik vond dat heel ergerlijk, eind van het liedje haalde mijn moeder haar mopperend uit bad en moest ze gelijk naar bed wegens dramatisch gedrag.
Bij ons werd er dus niet erg goed geluisterd zoals je merkt, mijn moeder had er allemaal geen zin in, in kinderruzietjes.
Dat soort incidenten kunnen heel verhelderend zijn om eens uit te spreken. Als je er allemaal open voor staat.
maandag 7 augustus 2017 om 16:45
menta schreef: ↑07-08-2017 16:35Fijn dat jullie meedenken. Wat wil ik bereiken? Ik weet het niet zo goed...
Een paar dingen denk ik:
Ik zou echt heel graag een betere band met ze krijgen. Ik zie ze wel, maar ze weten niks van wie ik ben of mij en mijn leven. Met sommige kennissen heb ik een nog warmere band dan dat ik met hen heb. Dat vind ik jammer en ik zou het heel leuk vinden als we dit zouden kunnen verbeteren.
Dat verbeter je door samen leuke dingen te doen en juist niet door verwijten te maken.
Maar ook wat egoistischer: het klopt wel dat ik sprak over 'het wringt'. Alleen wat niet klopt is dat ik graag sorry wil horen. Dat hoeft niet, het gaat mij niet om schuld. Er is ook niet echt een schuldige aan te wijzen.
Wel misschien erkenning?
Het gaf mij geen voldoening en maakte mij juist labieler dan tevoren.
En verder: mijn moeder kan nog steeds heel naar uit de hoek komen. Ze zegt rustig met de hele familie erbij dat ze alleen mijn broertje leuk vindt en vond en de rest van haar vier kinderen niet. Dat soort dingen. Ik laat dat nu altijd maar gebeuren onder het mom van: ze heeft niet door wat ze zegt. Als ik er wel wat van zeg, dan zegt ze toch alleen: dat vind ik gewoon en verder denkt ze er niet over na. Maar ik wil niet alleen maar de verstandigste zijn, niet als het ten koste van mij gaat.
is ze dan dronken of zegt ze zoiets gewoon nuchter? tja, dat is wel erg naar. ..misschien dat je dan wel zou kunnen reageren met de hele familie erbij; Jij was ook niet de leukste moeder...of gewoon accepteren dat je niet zo'n sympathieke en empatische moeder hebt?
Want als ze dit soort dingen zegt zonder er bij na te denken, dan vraag ik mij al helemaal af of een gesprek nog gaat helpen.
maandag 7 augustus 2017 om 16:53
Ook ik denk dat het je niet gaat helpen. Het gevoel van erkenning zal maar even duren en het gedrag van je moeder zal waarschijnlijk niet veranderen.
Zelf was ik altijd erg opgelucht na zo'n familiesessie waarin iedereen echt eerlijk tegen elkaar kon zijn, maar nu een paar jaar later denk ik: waarom heb ik me zo kwetsbaar opgesteld tegenover mijn familie, terwijl zij gewoon in hun oude patronen zijn terug gevallen. Zoals iemand hierboven ook schreef, het zorgt eigenlijk opnieuw voor een gevoel van eenzaamheid.
Ik ben er nu wel achter dat het gewoon een kwestie is van aan jezelf blijven werken en het verleden accepteren zoals het is. In mijn geval vind ik het contact met mijn ouders nog steeds lastig, waardoor ik ze bewust een beetje op afstand probeer te houden. Dat gaat helaas weer gepaard met schuldgevoelens richting hen, maar ook dat is een probleem waar ik zelf aan moet werken.
Het is gewoon zo ingewikkeld, ook mijn ouders hebben veel dingen écht fout gedaan, maar tegelijkertijd zijn het hele lieve mensen die echt wel het beste met me voor hebben.
Zelf was ik altijd erg opgelucht na zo'n familiesessie waarin iedereen echt eerlijk tegen elkaar kon zijn, maar nu een paar jaar later denk ik: waarom heb ik me zo kwetsbaar opgesteld tegenover mijn familie, terwijl zij gewoon in hun oude patronen zijn terug gevallen. Zoals iemand hierboven ook schreef, het zorgt eigenlijk opnieuw voor een gevoel van eenzaamheid.
Ik ben er nu wel achter dat het gewoon een kwestie is van aan jezelf blijven werken en het verleden accepteren zoals het is. In mijn geval vind ik het contact met mijn ouders nog steeds lastig, waardoor ik ze bewust een beetje op afstand probeer te houden. Dat gaat helaas weer gepaard met schuldgevoelens richting hen, maar ook dat is een probleem waar ik zelf aan moet werken.
Het is gewoon zo ingewikkeld, ook mijn ouders hebben veel dingen écht fout gedaan, maar tegelijkertijd zijn het hele lieve mensen die echt wel het beste met me voor hebben.
maandag 7 augustus 2017 om 16:55
Hier helaas ook herkenning.
Ben ook nog steeds druk de "rommel van vroeger" op te ruimen.
Ik heb er lang over na gedacht maar besloten om niet met mijn ouders hierover in gesprek te gaan. Het zal me niks brengen ik weet zeker dat ze er niets van zullen begrijpen en zullen ontkennen. Voor mij zal dit ( opnieuw) als een afwijzing voelen en ik zal hun er verdriet mee doen ze hebben ( naar hun idee) altijd het beste gedaan.
Ik heb ook lang alles goed gepraat voor ze, ze deden hun best, ze deden wat ze konden, ze hebben ook niet anders geleerd etc.
In therapie moest ik een brief aan mijn ouders schrijven ( niet persé met de intentie die aan hen te geven) waarin ik hun vertel hoe mijn jeugd voor mij is geweest en ze aanspreken op de dingen die ze hebben laten liggen.
Dit was een heel moeizaam proces voor mij, nog steeds een enorm loyaliteitsconflict.
Toch heeft de brief een enorm effect op mij gehad! Niet alleen om alles eens flink van me af te schrijven waardoor het ineens ook heel zichtbaar is hoeveel ik tekort ben gedaan in mijn jeugd.
Het helpt me vooral om in het heden een grens te trekken naar gedrag/uitspraken van mijn ouders. Vroeger hoeft niet opgerakeld maar in het nu kan ik steeds beter aangeven als ik iets niet ok vind en spreek ik ze daar op aan en vertel hoe dat voelt voor mij.
Dat voelt voor mij als een enorme overwinning!
Ben ook nog steeds druk de "rommel van vroeger" op te ruimen.
Ik heb er lang over na gedacht maar besloten om niet met mijn ouders hierover in gesprek te gaan. Het zal me niks brengen ik weet zeker dat ze er niets van zullen begrijpen en zullen ontkennen. Voor mij zal dit ( opnieuw) als een afwijzing voelen en ik zal hun er verdriet mee doen ze hebben ( naar hun idee) altijd het beste gedaan.
Ik heb ook lang alles goed gepraat voor ze, ze deden hun best, ze deden wat ze konden, ze hebben ook niet anders geleerd etc.
In therapie moest ik een brief aan mijn ouders schrijven ( niet persé met de intentie die aan hen te geven) waarin ik hun vertel hoe mijn jeugd voor mij is geweest en ze aanspreken op de dingen die ze hebben laten liggen.
Dit was een heel moeizaam proces voor mij, nog steeds een enorm loyaliteitsconflict.
Toch heeft de brief een enorm effect op mij gehad! Niet alleen om alles eens flink van me af te schrijven waardoor het ineens ook heel zichtbaar is hoeveel ik tekort ben gedaan in mijn jeugd.
Het helpt me vooral om in het heden een grens te trekken naar gedrag/uitspraken van mijn ouders. Vroeger hoeft niet opgerakeld maar in het nu kan ik steeds beter aangeven als ik iets niet ok vind en spreek ik ze daar op aan en vertel hoe dat voelt voor mij.
Dat voelt voor mij als een enorme overwinning!
maandag 7 augustus 2017 om 16:57
Hier een ander geluid, ik zou er wel iets over zeggen. Maar niks over hen zeggen en simpelweg vertellen waar je mee worstelt.
Dus vertellen dat je bv tegen problemen aanloopt in het aangaan van relaties en dat (als dat waar is) een psycholoog heeft gezegd dat je onveilig gehecht bent.
Je stelt je dan kwetsbaar op, bent eerlijk, en je beschuldigt nergens direct (maar natuurlijk wel impliciet).
En dan kijken wat er gebeurt. Misschien biedt het een opening voor een dieper gesprek, misschien niet. Maar je hebt dan iig wel gedeeld waar je mee zit.
Dus vertellen dat je bv tegen problemen aanloopt in het aangaan van relaties en dat (als dat waar is) een psycholoog heeft gezegd dat je onveilig gehecht bent.
Je stelt je dan kwetsbaar op, bent eerlijk, en je beschuldigt nergens direct (maar natuurlijk wel impliciet).
En dan kijken wat er gebeurt. Misschien biedt het een opening voor een dieper gesprek, misschien niet. Maar je hebt dan iig wel gedeeld waar je mee zit.