Overig
alle pijlers
Huisvrouw
maandag 24 juli 2017 om 10:46
Wat vinden jullie van een huisvrouw en als je daar bewust voor kiest?
Not done, afhankelijk van cultuur of achtergrond, ouderwets?
Ben zelf nu inmiddels voor een groot deel huisvrouw maar niet altijd geweest.
Zelf vind ik het fijn maar merk natuurlijk wel dat dit soms eigenlijk moeilijk wordt begrepen.
Not done, afhankelijk van cultuur of achtergrond, ouderwets?
Ben zelf nu inmiddels voor een groot deel huisvrouw maar niet altijd geweest.
Zelf vind ik het fijn maar merk natuurlijk wel dat dit soms eigenlijk moeilijk wordt begrepen.
donderdag 10 augustus 2017 om 07:10
donderdag 10 augustus 2017 om 07:59
herfstappeltaart schreef: ↑10-08-2017 07:10Ja dit levert echt een zinvolle bijdrage aan een open gedachtenwisseling. Tjonge jonge jonge........
Maar dat is nu wel precies de kern van de discussie. Mensen kunnen alleen maar huisvrouw (of in een enkel geval -man) zijn als iemand anders daarvoor betaalt. Of dat nu de overheid of een partner is: ze zullen bij iemand hun hand moeten ophouden om niet te verhongeren (en om te wonen, zich te kunnen kleden, nou ja, om wat dan ook te kunnen kopen).
Van een volwassene met een normale intelligentie (chronische ziekte en andere gebreken daargelaten) mag je volgens mij verwachten dat hij/zij een bijdrage levert aan de maatschappij, dat hij/zij in z'n eigen levensonderhoud kan voorzien, dat hij/zij zelf het huishouden op orde kan houden en dat hij/zij zelf z'n sociale contacten onderhoudt. Ik neem mensen die een van die aspecten niet kunnen of willen toch echt een stuk minder serieus dan mensen die wel gewoon hun verantwoordelijkheid nemen en meedoen met/zich inzetten bij álle aspecten van het leven.
donderdag 10 augustus 2017 om 08:19
Wat een inzicht.voornu schreef: ↑09-08-2017 23:07Ik hobbel wat laat deze discussie binnen, en lees ergens over 'persoonlijke ontwikkeling' wat bij de huisvrouw ontbreekt. Over dat punt heb ik niet zozeer een mening, maar ik denk wel dat niet-werken (thuisblijven terwijl een ander de kost verdient) op een gegeven moment voor scheefgroei zorgt in de persoonlijkheid.
Werk geeft niet alleen 'iets om over te praten' maar zorgt er ook voor dat je gedwongen bent om aan je karakter te 'schaven' omdat je nu eenmaal moet samenwerken, taken moet uitvoeren die minder 'leuk' zijn, dingen privé moet laten schieten voor werk, cursussen/opleidingen volgt om bij te blijven en je dus prioriteiten moet stellen, doorgaan terwijl je geen 'zin' hebt omdat je nu eenmaal verantwoordelijk bent voor inkomen, in een baan blijft hangen omdat het even niet anders kan financieel, risico's neemt binnen je baan of door iets anders te gaan doen, dingen slikken, je naïviteit verliezen door 'spelletjes' op het werk, je positie moeten (blijven) bepalen, opdrachten uitvoeren of geven waar jij of de ander niet altijd zin in hebt, weten hoe je je ambitie vormgeeft, zorgt voor de leukere klussen/opdrachten, voor een goede verstandhouding met collega's, klanten of leidinggevenden, overwerken, omgaan met stress etc etc.
En daarnaast nog alles wat een gezin en huishouden met zich meebrengt.
Wat ik zie bij mensen die jaren niet gewerkt hebben vanwege gezin, en nooit andere verantwoordelijkheden hebben gekend, dat zij een bepaalde naïviteit hebben en daarnaast ook moeilijk(er) kunnen omgaan met tegenslag. Als je gewend bent dat je omgeving zich wel naar jou 'buigt' (iets wat in gezinnen en relaties- tenzij er continu conflicten zijn- in het algemeen gebeurt, mensen kiezen elkaar hier doorgaans op uit) heeft dat gevolgen voor je ontwikkeling. Je kan veel naar je hand zetten, doen wat je wil en doen hoe je het wil, en als het niet bevalt jammer dan. Grote gevolgen zal het niet hebben aangezien het inkomen al 'rond' is en binnen wordt gebracht, het huis staat en de kinderen wel blijven komen. Dat het er allemaal minder toe doet, er veel minder van afhangt, dat kan toch niet anders dan gevolgen hebben voor de persoonlijkheidsontwikkeling of het karakter?
Ik had het toevallig laatst precies hierover met een vriendin.
Die vriendin is voor mij heel inspirerend omdat zij van nature heel stijlvol is, in ieder aspect. Ik ben dat perse niet, nogal een overjarige straatmeid.
Zij is hoogopgeleid, werkt full time op niveau en moet voor haar werk een jaar ergens anders werken.
Zij vertelde nog nooit te maken hebben gehad met office politics, heeft gewoon erg leuke collega's, fijne werkgever, wordt beloond als ze wat extra's doet.
Nu moet ze dus wat anders doen op een wat prestigieuzer plek en ziet daar dus tegenop.
Na decennia op hoog niveau te hebben gewerkt.
Een van de redenen waarom ik nu een redelijk 'pretbaantje' heb is omdat ik gewoon geen zin meer heb.
Ik heb jaren vooraan gestaan met moeilijke doelgroepen, lastige teams, rare directies, chaotische werkplekken, strategisch opererende collega's.
En toen kwam er een oud-mentor werken als mijn manager, en die liet me een foto zien die die man blijkbaar had bewaard van mijn tijd met hem.
Een stralend meisje, omringd door blije jeugd, lekker aan het werk.
'iets kunnen is niet hetzelfde als iets leuk vinden he'.
Kortom, ik heb mijn portie wel gehad.
Ik zoek die uitdagingen nu thuis en mijn werk is uitdagend en afwisselend genoeg, maar ik zoek die diepte dus niet meer.
Ik ken daarnaast zat mensen die niet betaald worden maar zoveel betekenen voor de mensen om hen heen.
Betaald werk is echt niet de enige manier om deze vaardigheden op te doen.
En ook: Niet iedereen heeft de capaciteiten om zich maar te blijven ontwikkelen.
Er is een heel grote groep die de keuze heeft: Of achter de kassa, schoonmaken etc. Als dat je niveau is (niet alleen intellectueel maar stel er is iets psychisch oid), is het misschien ook gewoon teveel, dat 40 uur doen en een huishouden.
Ik ken beroepshalve mensen voor wie het huis bijhouden, twee ochtenden licht vrijwilligerswerk en een afspraak met een hulpverlener per week al een enorme belasting is.
En aan die mensen zie je niks.
anoniem_636a100800946 wijzigde dit bericht op 10-08-2017 08:27
6.51% gewijzigd
donderdag 10 augustus 2017 om 08:21
Tr0tter schreef: ↑10-08-2017 07:59Maar dat is nu wel precies de kern van de discussie. Mensen kunnen alleen maar huisvrouw (of in een enkel geval -man) zijn als iemand anders daarvoor betaalt. Of dat nu de overheid of een partner is: ze zullen bij iemand hun hand moeten ophouden om niet te verhongeren (en om te wonen, zich te kunnen kleden, nou ja, om wat dan ook te kunnen kopen).
Van een volwassene met een normale intelligentie (chronische ziekte en andere gebreken daargelaten) mag je volgens mij verwachten dat hij/zij een bijdrage levert aan de maatschappij, dat hij/zij in z'n eigen levensonderhoud kan voorzien, dat hij/zij zelf het huishouden op orde kan houden en dat hij/zij zelf z'n sociale contacten onderhoudt. Ik neem mensen die een van die aspecten niet kunnen of willen toch echt een stuk minder serieus dan mensen die wel gewoon hun verantwoordelijkheid nemen en meedoen met/zich inzetten bij álle aspecten van het leven.
Voor de zoveelste keer: in een huwelijk/partnerschap/gezin kun je ook samen tot overeenstemming komen over de invulling daarvan. Als beide partners zich er prettig bij voelen om de taken (geld verdienen, zorgen, mantelzorgen enz) te verdelen op een manier die voor beiden een relaxter leven oplevert is daar niks mis mee. Er komt geen uitkering bij kijken of iets dergelijks.
Voor beiden (dus ook voor de geldverdienende helft) blijft op die manier meer vrije tijd over om in te vullen naar wens. Dan kan heel prettig zijn. Vaak wordt er in dat geval ook gekozen voor een minder luxe levensstijl. Vrijwillig dus, omdat andere dingen belangrijker gevonden worden.
En nuttig maken voor de maatschappij? Laat me niet lachen. De "maatschappij"moet zich in allerlei bochten wringen om iedereen aan het werk te houden
Eerlijk gezegd vind ik jouw zienswijze erg star. Je staat totaal niet open voor het feit dat mensen het leven vanuit een andere hoek kunnen bekijken en daar hun eigen invulling aan willen geven.
donderdag 10 augustus 2017 om 08:23
Ik had het niet beter kunnen verwoorden.Het-groepje schreef: ↑10-08-2017 08:19Wat een inzicht.
Ik had het toevallig laatst precies hierover met een vriendin.
Die vriendin is voor mij heel inspirerend omdat zij van nature heel stijlvol is, in ieder aspect. Ik ben dat perse niet, nogal een overjarige straatmeid.
Zij is hoogopgeleid, werkt full time op niveau en moet voor haar werk een jaar ergens anders werken.
Zij vertelde nog nooit te maken hebben gehad met office politics, heeft gewoon erg leuke collega's, fijne werkgever, wordt beloond als ze wat extra's doet.
Nu moet ze dus wat anders doen op een wat prestigieuzer plek en ziet daar dus tegenop.
Na decennia op hoog niveau te hebben gewerkt.
Een van de redenen waarom ik nu een redelijk 'pretbaantje' heb is omdat ik gewoon geen zin meer heb.
Ik heb jaren vooraan gestaan met moeilijke doelgroepen, lastige teams, rare directies, chaotische werkplekken, strategisch opererende collega's.
En toen kwam er een oud-mentor werken als mijn manager, en die liet me een foto zien die die man blijkbaar had bewaard van mijn tijd met hem.
Een stralend meisje, omringd door blije jeugd, lekker aan het werk.
'iets kunnen is niet hetzelfde als iets leuk vinden he'.
Kortom, ik heb mijn portie wel gehad.
Ik zoek die uitdagingen nu thuis en mijn werk is uitdagend en afwisselend genoeg, maar ik zoek die diepte dus niet meer.
Ik ken daarnaast zat mensen die niet betaald worden maar zoveel betekenen voor de mensen om hen heen.
Betaald werk is echt niet de enige manier om deze vaardigheden op te doen.
donderdag 10 augustus 2017 om 08:27
herfstappeltaart schreef: ↑10-08-2017 08:21Voor de zoveelste keer: in een huwelijk/partnerschap/gezin kun je ook samen tot overeenstemming komen over de invulling daarvan. Als beide partners zich er prettig bij voelen om de taken (geld verdienen, zorgen, mantelzorgen enz) te verdelen op een manier die voor beiden een relaxter leven oplevert is daar niks mis mee. Er komt geen uitkering bij kijken of iets dergelijks.
Voor beiden (dus ook voor de geldverdienende helft) blijft op die manier meer vrije tijd over om in te vullen naar wens. Dan kan heel prettig zijn. Vaak wordt er in dat geval ook gekozen voor een minder luxe levensstijl. Vrijwillig dus, omdat andere dingen belangrijker gevonden worden.
En nuttig maken voor de maatschappij? Laat me niet lachen. De "maatschappij"moet zich in allerlei bochten wringen om iedereen aan het werk te houden
Eerlijk gezegd vind ik jouw zienswijze erg star. Je staat totaal niet open voor het feit dat mensen het leven vanuit een andere hoek kunnen bekijken en daar hun eigen invulling aan willen geven.
donderdag 10 augustus 2017 om 08:38
herfstappeltaart schreef: ↑10-08-2017 08:21Voor de zoveelste keer: in een huwelijk/partnerschap/gezin kun je ook samen tot overeenstemming komen over de invulling daarvan.
Dat kan. Maar dat heeft niets te maken met emancipatie, zoals de huisvrouwen hier nogal graag lijken te denken. En ik mag iemand die niet in z'n eigen levensonderhoud kan voorzien, niet zelf kan koken, niet zelf de was kan doen of niet z'n eigen sociale contacten onderhoudt gewoon onvolwassen en incapabel vinden.
Vaak wordt er in dat geval ook gekozen voor een minder luxe levensstijl. Vrijwillig dus, omdat andere dingen belangrijker gevonden worden.
Mijn man en ik werken allebei, maar niet omdat we een luxe levensstijl ambiëren hoor. We zijn bewust de helft kleiner gaan wonen, hebben één klein autootje, geen vaatwasser of droger, kopen amper kleding of gadgets en komen rond van nog geen 1.000 euro per maand. Bewust dus. Waarom je werken en een luxe levensstijl aan elkaar koppelt is mij dus een raadsel. Ik werk namelijk niet om een luxe levensstijl te bekostigen, ik werk omdat ik mijn werk leuk vind en omdat werken me zoveel meer biedt dan alleen maar geld. Zoals ik al eerder schreef. Maar blijkbaar is dat voor huisvrouwen totaal onvoorstelbaar, dat werken ook gewoon echt heel erg leuk kan zijn en dat mensen dat helemaal vrijwillig doen.
donderdag 10 augustus 2017 om 08:45
Jij bent in de veronderstelling dat iedereen die de mening toegedaan is dat emancipatie de vrijheid om te kiezen inhoudt, zelf huisvrouw is?
Niet dus!
Ik geef eerlijk toe dat ik wél werk voor de extraatjes. O.a. voor ons mooie appartement met dakterras, verre reizen af en toe. Maar op zo'n manier dat ik morgen kan stoppen als ik geen plezier meer heb in mn werk. Manlief gaat binnenkort minder werken. Dat is ónze keuze. We hebben beiden absoluut niet het idee dat we "ons hand ophouden" bij elkaar of de maatschappij als we stoppen of minder gaan werken.
amarna wijzigde dit bericht op 10-08-2017 08:57
37.83% gewijzigd
donderdag 10 augustus 2017 om 08:52
De (volkomen misplaatste) conclusies die je trekt uit mijn posting laat ik voor jouw rekening.Tr0tter schreef: ↑10-08-2017 08:38Dat kan. Maar dat heeft niets te maken met emancipatie, zoals de huisvrouwen hier nogal graag lijken te denken. En ik mag iemand die niet in z'n eigen levensonderhoud kan voorzien, niet zelf kan koken, niet zelf de was kan doen of niet z'n eigen sociale contacten onderhoudt gewoon onvolwassen en incapabel vinden.
Mijn man en ik werken allebei, maar niet omdat we een luxe levensstijl ambiëren hoor. We zijn bewust de helft kleiner gaan wonen, hebben één klein autootje, geen vaatwasser of droger, kopen amper kleding of gadgets en komen rond van nog geen 1.000 euro per maand. Bewust dus. Waarom je werken en een luxe levensstijl aan elkaar koppelt is mij dus een raadsel. Ik werk namelijk niet om een luxe levensstijl te bekostigen, ik werk omdat ik mijn werk leuk vind en omdat werken me zoveel meer biedt dan alleen maar geld. Zoals ik al eerder schreef. Maar blijkbaar is dat voor huisvrouwen totaal onvoorstelbaar, dat werken ook gewoon echt heel erg leuk kan zijn en dat mensen dat helemaal vrijwillig doen.
Ik heb slechts uitgelegd dat mensen een andere invulling aan hun leven kunnen willen geven
"zucht".
donderdag 10 augustus 2017 om 08:58
Volgens mij zeg ik dat nergens, toch?
Typisch dat jullie allebei vallen over het woord 'huisvrouwen' en verder niet inhoudelijk op het bericht ingaan.
donderdag 10 augustus 2017 om 09:00
donderdag 10 augustus 2017 om 09:00
Feit blijft dat je als huisvrouw niet je eigen broek ophoudt. Dat is allemaal prima als je een partner hebt die voor het inkomen zorgt, maar als dat om de een of andere reden wegvalt dan moet je je hand bij de overheid ophouden.
Die pot van de overheid wordt gevuld door werkenden, die misschien ook wel iets korter willen werken om leuke dingen te doen, maar die vaak meer dan de helft van hun salaris af moeten staan.
Die pot van de overheid wordt gevuld door werkenden, die misschien ook wel iets korter willen werken om leuke dingen te doen, maar die vaak meer dan de helft van hun salaris af moeten staan.
donderdag 10 augustus 2017 om 09:02
Dan ontstaat er een situatie waarvan ik al eerder heb gezegd dat (als het om mij persoonlijk gaat) ik daar zo snel mogelijk een einde aan zou maken door te gaan werken.Pientjexxxx schreef: ↑10-08-2017 09:00Feit blijft dat je als huisvrouw niet je eigen broek ophoudt. Dat is allemaal prima als je een partner hebt die voor het inkomen zorgt, maar als dat om de een of andere reden wegvalt dan moet je je hand bij de overheid ophouden.
Die pot van de overheid wordt gevuld door werkenden, die misschien ook wel iets korter willen werken om leuke dingen te doen, maar die vaak meer dan de helft van hun salaris af moeten staan.
En iemand die door de vele reorganisaties van de laatste jaren werkloos raakt komt in precies dezelfde positie.
De pot van de kinderopvang wordt ook gevuld door ons allemaal. De pot van de kinderbijslag ook.
donderdag 10 augustus 2017 om 09:08
herfstappeltaart schreef: ↑10-08-2017 08:59@ TrOtter: en mensen minder serieus nemen omdat ze een andere keuze maken in het leven dan jij zou doen? Dat vind ik van een behoorlijke arrogantie getuigen.
Nee hoor, niet omdat ze andere keuzes maken. Maar omdat ze hun verantwoordelijkheid ontlopen. Ik kan inderdaad mensen die niet eens weten hoe ze koffie moeten zetten of niet zelf hun sociale contacten (kunnen/willen) onderhouden niet serieus nemen. Kom op zeg, dan ben je of vreselijk lui/gemakzuchtig, of je mankeert het een of ander. Als mijn man hulpeloos naar mij zou kijken als hij trek zou hebben in koffie of mij verantwoordelijk zou houden voor de contacten met zijn familie dan zou ik 'm toch hartelijk uitlachen.
In het verlengde daarvan kan ik mensen die zich hun hele leven laten onderhouden door anderen niet serieus nemen. Dan mis je m.i. echt elke vorm van verantwoordelijkheidsgevoel.
donderdag 10 augustus 2017 om 09:13
Tr0tter schreef: ↑10-08-2017 09:08Nee hoor, niet omdat ze andere keuzes maken. Maar omdat ze hun verantwoordelijkheid ontlopen. Ik kan inderdaad mensen die niet eens weten hoe ze koffie moeten zetten of niet zelf hun sociale contacten (kunnen/willen) onderhouden niet serieus nemen. Kom op zeg, dan ben je of vreselijk lui/gemakzuchtig, of je mankeert het een of ander. Als mijn man hulpeloos naar mij zou kijken als hij trek zou hebben in koffie of mij verantwoordelijk zou houden voor de contacten met zijn familie dan zou ik 'm toch hartelijk uitlachen.
In het verlengde daarvan kan ik mensen die zich hun hele leven laten onderhouden door anderen niet serieus nemen. Dan mis je m.i. echt elke vorm van verantwoordelijkheidsgevoel.
Ik geef het op om te proberen het tot je door te laten dringen. Je maakt er een karikatuur van. Dus bij deze neem ik jou niet meer serieus. en nee, ik ben niet arrogant, wel wanhopig zo langzamerhand.
donderdag 10 augustus 2017 om 09:14
Nee hoor, dat zijn gewoon dingen die ik in dit topic voorbij heb zien komen.
donderdag 10 augustus 2017 om 09:20
Ik denk dat die huisvrouwen dat best kunnen voorstellen, dat werk ook echt heel leuk kan zijn en dat mensen dat geheel vrijwillig doen. Ze maken in hun situatie, samen met hun partner gewoon een andere keus. En ik heb het idee dat die andere keus nou net niet begrepen wordt.Tr0tter schreef: ↑10-08-2017 08:38Dat kan. Maar dat heeft niets te maken met emancipatie, zoals de huisvrouwen hier nogal graag lijken te denken. En ik mag iemand die niet in z'n eigen levensonderhoud kan voorzien, niet zelf kan koken, niet zelf de was kan doen of niet z'n eigen sociale contacten onderhoudt gewoon onvolwassen en incapabel vinden.
Mijn man en ik werken allebei, maar niet omdat we een luxe levensstijl ambiëren hoor. We zijn bewust de helft kleiner gaan wonen, hebben één klein autootje, geen vaatwasser of droger, kopen amper kleding of gadgets en komen rond van nog geen 1.000 euro per maand. Bewust dus. Waarom je werken en een luxe levensstijl aan elkaar koppelt is mij dus een raadsel. Ik werk namelijk niet om een luxe levensstijl te bekostigen, ik werk omdat ik mijn werk leuk vind en omdat werken me zoveel meer biedt dan alleen maar geld. Zoals ik al eerder schreef. Maar blijkbaar is dat voor huisvrouwen totaal onvoorstelbaar, dat werken ook gewoon echt heel erg leuk kan zijn en dat mensen dat helemaal vrijwillig doen.
donderdag 10 augustus 2017 om 09:20
Ik ben niet verantwoordelijk voor die "geen koffie kunnen zetten"onzin.
En ik heb ook niet gezegd dat die mannen geen sociale contacten kunnen onderhouden. Ik heb gezegd dat bepaalde taken verdeeld worden en dat dat voor beide partijen fijn kan zijn.
Juist voor de wat meer tijdrovende sociale contacten blijft meer tijd over voor beiden.
donderdag 10 augustus 2017 om 09:22
Zo is het. En erger nog, bleef het maar bij niet begrijpen. Er wordt op neergekeken en het wordt veroordeeld. Dat is wat mij het meeste ergert.Mevrouw75 schreef: ↑10-08-2017 09:20Ik denk dat die huisvrouwen dat best kunnen voorstellen, dat werk ook echt heel leuk kan zijn en dat mensen dat geheel vrijwillig doen. Ze maken in hun situatie, samen met hun partner gewoon een andere keus. En ik heb het idee dat die andere keus nou net niet begrepen wordt.
donderdag 10 augustus 2017 om 09:26
Dan leg je je prioriteiten anders, dat is in mijn optiek iets heel anders dan elke vorm van verantwoordelijkheidsgevoel missen.Tr0tter schreef: ↑10-08-2017 09:08Nee hoor, niet omdat ze andere keuzes maken. Maar omdat ze hun verantwoordelijkheid ontlopen. Ik kan inderdaad mensen die niet eens weten hoe ze koffie moeten zetten of niet zelf hun sociale contacten (kunnen/willen) onderhouden niet serieus nemen. Kom op zeg, dan ben je of vreselijk lui/gemakzuchtig, of je mankeert het een of ander. Als mijn man hulpeloos naar mij zou kijken als hij trek zou hebben in koffie of mij verantwoordelijk zou houden voor de contacten met zijn familie dan zou ik 'm toch hartelijk uitlachen.
In het verlengde daarvan kan ik mensen die zich hun hele leven laten onderhouden door anderen niet serieus nemen. Dan mis je m.i. echt elke vorm van verantwoordelijkheidsgevoel.
donderdag 10 augustus 2017 om 09:29
Mevrouw75 schreef: ↑10-08-2017 09:20Ik denk dat die huisvrouwen dat best kunnen voorstellen, dat werk ook echt heel leuk kan zijn en dat mensen dat geheel vrijwillig doen. Ze maken in hun situatie, samen met hun partner gewoon een andere keus. En ik heb het idee dat die andere keus nou net niet begrepen wordt.
Dat geldt voor beide 'kampen'.