Zwanger
alle pijlers
Horrorverhalen bevalling - waarom?
maandag 21 augustus 2017 om 20:20
Momenteel ben ik 31 weken zwanger en het valt me op dat mensen blijkbaar een erg grote behoefte voelen om hun horrorverhalen over hun eigen bevalling of die van een bekende te vertellen.
Nu ben ik niet zo makkelijk gek te krijgen en zie ik ook niet per se op tegen de bevalling maar ik blijf het wel een bijzonder iets vinden.
Waar komt die behoefte toch vandaan om juist de horrorverhalen te vertellen aan vrouwen die nog moeten bevallen?
Iemand die binnenkort naar de kaakchirurg moet ga je toch ook niet je ergste kaakchirurgverhaal vertellen? Of iemand die voor het eerst gaat vliegen verhalen over horrorvluchten?
Nu ben ik niet zo makkelijk gek te krijgen en zie ik ook niet per se op tegen de bevalling maar ik blijf het wel een bijzonder iets vinden.
Waar komt die behoefte toch vandaan om juist de horrorverhalen te vertellen aan vrouwen die nog moeten bevallen?
Iemand die binnenkort naar de kaakchirurg moet ga je toch ook niet je ergste kaakchirurgverhaal vertellen? Of iemand die voor het eerst gaat vliegen verhalen over horrorvluchten?
maandag 21 augustus 2017 om 20:26
Begrijp dat ook niet helemaal.. ik was laatst op een babyshower en daar kwamen ook de een na de ander horrorverhaal voorbij. Heel bijzonder.
Toen ik naar de kaakchirurg moest werden mij ook horrorverhalen verteld overigens, juist terwijl ik aan gaf deze niet te willen horen.
Toen ik naar de kaakchirurg moest werden mij ook horrorverhalen verteld overigens, juist terwijl ik aan gaf deze niet te willen horen.
Life is always rocky when you're a gem.
maandag 21 augustus 2017 om 20:33
Ik hoorde juist alleen maar mooie lieve schattige verhalen over babietjes die er zo uit floepten tijdens de was strijken en moeders die zonder een beetje pijn ongeschonden de volgende dag met de baby al zowat weer op de fiets boodschappen gingen doen. Ik heb liggen ploeteren van jewelste om die baby er uit te werken, mocht pas na 3 dagen uit het ziekenhuis en ben daarna een hele tijd beurs en van de wereld geweest. Had liever wat meer eerlijke verhalen gehoord 
maandag 21 augustus 2017 om 20:34
maandag 21 augustus 2017 om 20:48
maandag 21 augustus 2017 om 21:03
Die verhalen vond ik juist prettig op de een of andere bizarre manier. Meer voorbereid. Aan mijn moeder en schoonmoeder had ik weinig ("Ja ach, prettig is het niet maar het valt helemaal weg bij de 18 jaar die daarop volgen/Een weg terug is er niet dus de schouders eronder en door"). En aan die boeken helemaal niet. 'Bij het staan van het hoofdje kan men een branderig gevoel ervaren'. No shit sherlock.
maandag 21 augustus 2017 om 21:13
Volgens mij vertellen mensen gewoon graag over hun bevalling. Het is toch een van de meest indrukwekkende gebeurtenissen in je hele leven en eigenlijk "mag" je er maar zelden over praten. Maar zodra er gelegenheid is merk ik iig dat de hele omgeving van jong tot oud (incl ikzelf) direct de kans aangrijpen om te mogen vertellen hoe de bevallingen zijn gegaan. En in de ene omgeving is het nou eenmaal makkelijker gegaan dan in de andere.
Het leven is niet eerlijk
maandag 21 augustus 2017 om 21:18
ik heb daar z'n ontzettende tyfus hekel aan! Lekker een zwangere bang maken. Waarom?! 
Van het weekend kreeg ik van een zwangere enkele vragen over mijn keizersneebevalling. Ik heb haar verteld dat het voor mij heel fijn was en dat ik verrast hoe snel de kleine er plots was na uren persen en drama. Maar toen haar man vroeg hoe lang het herstel bij mij duurde heb ik hem alleen serieus aangekeken en gezegd 'dat ik dat maar beter niet kon zeggen'. Want de kleine is 11 maanden en ik heb er nog last van.
Maar ik vond het ná de bevalling nog erger dat andere vrouwen gingen vertellen hoe erg hun bevalling wel niet was geweest.
Lag ik daar met een snee van een kwart meter, uitgeput en gesloopt: zat zo'n vriendin te kakelen dat ze een knipje had gehad..
Van het weekend kreeg ik van een zwangere enkele vragen over mijn keizersneebevalling. Ik heb haar verteld dat het voor mij heel fijn was en dat ik verrast hoe snel de kleine er plots was na uren persen en drama. Maar toen haar man vroeg hoe lang het herstel bij mij duurde heb ik hem alleen serieus aangekeken en gezegd 'dat ik dat maar beter niet kon zeggen'. Want de kleine is 11 maanden en ik heb er nog last van.
Maar ik vond het ná de bevalling nog erger dat andere vrouwen gingen vertellen hoe erg hun bevalling wel niet was geweest.
Lag ik daar met een snee van een kwart meter, uitgeput en gesloopt: zat zo'n vriendin te kakelen dat ze een knipje had gehad..
anoniem_350958 wijzigde dit bericht op 21-08-2017 21:19
0.26% gewijzigd
maandag 21 augustus 2017 om 21:19
Ik ben ook graag op het ergste voorbereid. Maar dat heb ik al gedaan voordat ik zwanger werd. Ik weet dus wat er allemaal kan gebeuren, maar probeer nu vooral positief naar de bevalling toe te werken. Dus nee, ik hoef nu ff niet te horen dat mijn collega 2x letterlijk bijna dood ging 
Maar het komt dus ook voor met de kaakchirurg? Erg bijzonder...
Maar het komt dus ook voor met de kaakchirurg? Erg bijzonder...
dinsdag 22 augustus 2017 om 08:24
Ja dat snap ik dan wel weer, maar het zou gewoon niet in me opkomen om iemand die nog moet bang te gaan zitten makenRoelanje schreef: ↑21-08-2017 21:13Volgens mij vertellen mensen gewoon graag over hun bevalling. Het is toch een van de meest indrukwekkende gebeurtenissen in je hele leven en eigenlijk "mag" je er maar zelden over praten. Maar zodra er gelegenheid is merk ik iig dat de hele omgeving van jong tot oud (incl ikzelf) direct de kans aangrijpen om te mogen vertellen hoe de bevallingen zijn gegaan. En in de ene omgeving is het nou eenmaal makkelijker gegaan dan in de andere.
Wacht dan tot ze bevallen is 
