Relaties
alle pijlers
Helemaal op
donderdag 17 augustus 2017 om 16:01
Ik zal voor zover ik kan er een goed verhaal van proberen te maken, ik ben nogal emotioneel op het moment. We zijn 13 jaar samen waarvan 5 jaar getrouwd. En hebben twee kinderen, één van bijna 3 jaar en één van tien maanden.
Eind vorig jaar is onze tweede dochter geboren, waarbij ongeveer een maand voorgaand voor de geboorte tot ongeveer eind maart dit jaar, ik een behoorlijke burn-out/depressie heb gehad. Mijn vrouw moest werkelijk alles zelf oplossen thuis, het huishouden, twee kinderen, mij en ook nog haar meer dan fulltime baan. In tussentijd werkte ik op halve kracht en klaagde ik over alles, alles was me simpelweg te zwaar en te veel. Ik heb zelf te laat doorgehad dat ik in een nare periode was beland.
Toen ik me zowaar eindelijk beter begon te voelen, ik kreeg weer energie en ik had weer zin om dingen te ondernemen, barstte op een nacht de bom bij haar. Ze zei dat ze niet meer met me verder wilde. Ik werd hier zo verschrikkelijk emotioneel van dat ik zelfs een paar keer flauwviel, ik had dit nooit aan zien komen. Totaal onverwacht. Net nu ik wat lekkerder in mijn vel ging zitten.
Ze was niet meer gelukkig in onze relatie vanwege alles wat er gebeurd was in ons verleden. We zijn beide vrij jong in onze relatie gestapt, zij was 17 en ik 20. Ook gingen we na een half jaar al samenwonen omdat dat gewoon goed voelde, we konden supergoed met elkaar opschieten en vonden dat dan ook een logische stap om te doen.
Volgens haar was ik altijd erg veroordelend over alles en heel dominant en hard in mijn communicatie. Ik probeerde overal een vinger in de pap te hebben. Op de een of andere manier heb ik nooit haar signalen opgepikt over dingen die ze niet fijn vond, ik bleef ook steeds grensoverschrijdend gedrag vertonen. Ik maakte er altijd maar een lolletje van of deed het af als onzin. Nu achteraf gezien kan ik mezelf wel keihard voor mijn kop slaan natuurlijk, maar geloof me, ik wist het echt niet. Het landde niet bij me. Ik ben pas vrij recentelijk tijdens de therapie erachter gekomen waarom ik dat zo doe, maar dat terzijde. Ik ga even fast forwarden naar de periode dat ze tegen me zei dat ze niet meer verder wilde.
Ik ging een tijdje uit huis en kwam tot bepaalde inzichten waardoor ik ineens overzag wat er allemaal misgegaan was. Ik was gemotiveerder dan ooit om aan mezelf te werken, ik had immers weer hernieuwde energie, en ik zag het dan ook allemaal zeer rooskleurig in. Totdat ik thuiskwam en ze te kennen gaf dat ze echt niet meer wilde. We hebben vervolgens gepraat en ze gaf aan dat ze haar vrijheid miste, omdat ik door de loop van de jaren me enorm aan haar vastklampte. Dat klopt ook wel, dat deed ik ook sterk. Ik heb weinig vrienden en een klein sociaal netwerk, en ik genoot er altijd van om dingen met haar samen te doen, zo vaak mogelijk. Maar als ik haar iets nooit heb ontnomen, dan was het haar vrijheid wel. Dat was voor mij nooit een probleem, ze kon gaan en staan waar ze maar wilde, en dingen ondernemen met wie dan ook. Toen ik haar dat liet inzien kreeg zij ook weer energie en wilde ze het nog wel een poosje aanzien. We zouden aan onszelf gaan werken, aan onze relatie. Ook vanwege de kinderen vonden we dat belangrijk, ik al helemaal. Ik had al jaren het beeld in mijn hoofd van huisje, boompje, beestje, en ik was blij dat ik dat allemaal bereikt had. Mijn geluk kon wat dat betreft niet meer op!
Het was de afspraak dat we in therapie gingen en ik me op de kinderen zou richten. Ik maakte mijn lopende werkopdracht af en stortte me volledig op de kinderen, iets wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds doe. Het ging met vallen en opstaan, maar op een gegeven moment vond ik mijn ritme erin, ik ging met ze de deur uit, zorgde voor ze, dag en nacht en ontlastte op die manier mijn vrouw, zodat ze meer tijd had om zich op haar carrière te storten. Ik vond het zwaar om dag in, dag uit, met ze bezig te zijn en ook zeer vermoeiend. Elke dag was ik tegen de avond dan ook zwaar afgedraaid en ik had weinig tijd voor mezelf. Dit compenseerde ik dan weer door te laat naar bed te gaan waardoor ik de dag erop alsnog een laag energiepeil had. Ik hoef denk ik niet uit te leggen wat voor naar cirkeltje dat dan wordt. Uiteindelijk ging ik gewoon veel eerder naar bed, want fuck it, ik trok het niet meer en herkende het patroon. Ik zag dat ik weer kapot ging, richting een burn-out. Sindsdien let ik beter op mezelf en wat ik doe.
Ik vond het daarentegen ook moeilijk om te zien dat zij amper nog wat met onze kinderen ondernam. Ze was altijd weg van huis, communiceerde weinig tot niet, en ze zag onze kinderen dan ook amper. De twijfel bleef bij haar regeren of ze wel doorwilde met onze relatie of niet, en ik ging eraan onderdoor. Nu sla ik vast weer een bak details over, maar het komt hierop neer: vorige week tijdens een zware nacht en met alles in mijn achterhoofd over dat ze amper thuis was, zei ik tegen haar dat ik graag wilde dat ze meer met de kinderen moest doen en voor mijn gevoel ook totaal niet meer voor de relatie ging. Dat bevestigde ze. Ze had het een lange tijd aangezien, veel contact gehad met anderen erover, en weinig professionele hulp. Haar gevoel was helder. Dat was het eigenlijk al ruim voor de tijd dat ze aangaf niet meer door te willen. Ik was er wederom weer helemaal kapot van. Nu nog steeds. Begin deze week is het na het zoveelste incident helemaal uit de klauwen gelopen. Ze is weggegaan en is helemaal koud naar mij geworden. We hebben nu iets van een omgangsregeling bedacht voor de kinderen, ze verblijft bij haar ouders.
We hadden al jaren verhuisplannen en onze woning is ook zeer recentelijk geleden verkocht, dus aan de ene kant komt dat ook goed uit. In november moeten we hier weg zijn en dat is voor mij het hele pijnpunt.
Ik wil helemaal niet scheiden. Ik heb dit sowieso allemaal niet zo gewild. Ik ben stapelgek op mijn vrouw, alleen heeft zij al een rouwproces achter de rug wat onze relatie betreft. Ze heeft zich al helemaal losgemaakt en staat erop dat ze alleen verder wil. Ik had graag gezien dat ze meer professionele hulp aannam. Ik vind dit echt zo ontzettend moeilijk, ik eet niet meer en ik ben al ruimschoots 15 kilo lichter sinds april dit jaar. Afvallen is leuk, maar niet op deze manier. Geestelijk ben ik gewoon op en ik heb dit ook bij meerdere instanties gemeld.
Onze oudste dochter krijgt het allemaal bewust mee, het arme meisje verandert ook zienderogen. Ze was altijd zo leuk, spontaan en vrolijk, een echte spring in ‘t veld, maar nu zit ze het grootste gedeelte van de tijd voor zich uit te staren en eet ze ook amper. Ze zegt ook steeds dat ze verdrietig is en elke keer breekt mijn hart als ik dat hoor. Afgelopen week wilde ze ook niet meer alleen slapen, dus heb ik haar bij mij in bed genomen, dit troostte haar enorm en ze vond het fijn om bij me te liggen. Ze mist haar mama. Haar mama die deze week nog geen een keer uit zichzelf heeft gevraagd hoe het met de kinderen ging. Dat is ook weer mijn frustratie door dit nu zo te zeggen.
Ik baal ontzettend van de hele situatie zoals het nu is. Ik ben noodgedwongen op zoek naar een woning en een baan in de nieuwe woonplaats waar we ons gaan vestigen. Mijn hele leven staat straks op de kop. Nu al. Wonen op een plek waar ik praktisch niemand ken op mijn schoonfamilie na, alleen maar om dichtbij mijn kinderen te kunnen zijn als we straks wel aan een co-ouderschap gaan beginnen. Zij is ondertussen verdergegaan met haar leven, ik niet. Ik kan het gewoon niet. Alles staat stil. Ik vind het zo onwerkelijk, het gaat te snel en ik vind dat niet het onderste uit de kan is gehaald. Na zo’n lange relatie herken ik mijn eigen vrouw niet eens meer, dat vind ik nog wel het pijnlijkste. Alle lief en leed, alles weg. Voor iets waar we voor mijn gevoel nog prima aan hadden kunnen werken, als er maar tijd was geweest.
Ik ben naarstig op zoek naar lotgenoten, want ik kan dit niet alleen verwerken. Ook niet in mijn sociale netwerk wat ik nu heb. Ik voel me vaak onbegrepen in mijn gevoel.
Eind vorig jaar is onze tweede dochter geboren, waarbij ongeveer een maand voorgaand voor de geboorte tot ongeveer eind maart dit jaar, ik een behoorlijke burn-out/depressie heb gehad. Mijn vrouw moest werkelijk alles zelf oplossen thuis, het huishouden, twee kinderen, mij en ook nog haar meer dan fulltime baan. In tussentijd werkte ik op halve kracht en klaagde ik over alles, alles was me simpelweg te zwaar en te veel. Ik heb zelf te laat doorgehad dat ik in een nare periode was beland.
Toen ik me zowaar eindelijk beter begon te voelen, ik kreeg weer energie en ik had weer zin om dingen te ondernemen, barstte op een nacht de bom bij haar. Ze zei dat ze niet meer met me verder wilde. Ik werd hier zo verschrikkelijk emotioneel van dat ik zelfs een paar keer flauwviel, ik had dit nooit aan zien komen. Totaal onverwacht. Net nu ik wat lekkerder in mijn vel ging zitten.
Ze was niet meer gelukkig in onze relatie vanwege alles wat er gebeurd was in ons verleden. We zijn beide vrij jong in onze relatie gestapt, zij was 17 en ik 20. Ook gingen we na een half jaar al samenwonen omdat dat gewoon goed voelde, we konden supergoed met elkaar opschieten en vonden dat dan ook een logische stap om te doen.
Volgens haar was ik altijd erg veroordelend over alles en heel dominant en hard in mijn communicatie. Ik probeerde overal een vinger in de pap te hebben. Op de een of andere manier heb ik nooit haar signalen opgepikt over dingen die ze niet fijn vond, ik bleef ook steeds grensoverschrijdend gedrag vertonen. Ik maakte er altijd maar een lolletje van of deed het af als onzin. Nu achteraf gezien kan ik mezelf wel keihard voor mijn kop slaan natuurlijk, maar geloof me, ik wist het echt niet. Het landde niet bij me. Ik ben pas vrij recentelijk tijdens de therapie erachter gekomen waarom ik dat zo doe, maar dat terzijde. Ik ga even fast forwarden naar de periode dat ze tegen me zei dat ze niet meer verder wilde.
Ik ging een tijdje uit huis en kwam tot bepaalde inzichten waardoor ik ineens overzag wat er allemaal misgegaan was. Ik was gemotiveerder dan ooit om aan mezelf te werken, ik had immers weer hernieuwde energie, en ik zag het dan ook allemaal zeer rooskleurig in. Totdat ik thuiskwam en ze te kennen gaf dat ze echt niet meer wilde. We hebben vervolgens gepraat en ze gaf aan dat ze haar vrijheid miste, omdat ik door de loop van de jaren me enorm aan haar vastklampte. Dat klopt ook wel, dat deed ik ook sterk. Ik heb weinig vrienden en een klein sociaal netwerk, en ik genoot er altijd van om dingen met haar samen te doen, zo vaak mogelijk. Maar als ik haar iets nooit heb ontnomen, dan was het haar vrijheid wel. Dat was voor mij nooit een probleem, ze kon gaan en staan waar ze maar wilde, en dingen ondernemen met wie dan ook. Toen ik haar dat liet inzien kreeg zij ook weer energie en wilde ze het nog wel een poosje aanzien. We zouden aan onszelf gaan werken, aan onze relatie. Ook vanwege de kinderen vonden we dat belangrijk, ik al helemaal. Ik had al jaren het beeld in mijn hoofd van huisje, boompje, beestje, en ik was blij dat ik dat allemaal bereikt had. Mijn geluk kon wat dat betreft niet meer op!
Het was de afspraak dat we in therapie gingen en ik me op de kinderen zou richten. Ik maakte mijn lopende werkopdracht af en stortte me volledig op de kinderen, iets wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds doe. Het ging met vallen en opstaan, maar op een gegeven moment vond ik mijn ritme erin, ik ging met ze de deur uit, zorgde voor ze, dag en nacht en ontlastte op die manier mijn vrouw, zodat ze meer tijd had om zich op haar carrière te storten. Ik vond het zwaar om dag in, dag uit, met ze bezig te zijn en ook zeer vermoeiend. Elke dag was ik tegen de avond dan ook zwaar afgedraaid en ik had weinig tijd voor mezelf. Dit compenseerde ik dan weer door te laat naar bed te gaan waardoor ik de dag erop alsnog een laag energiepeil had. Ik hoef denk ik niet uit te leggen wat voor naar cirkeltje dat dan wordt. Uiteindelijk ging ik gewoon veel eerder naar bed, want fuck it, ik trok het niet meer en herkende het patroon. Ik zag dat ik weer kapot ging, richting een burn-out. Sindsdien let ik beter op mezelf en wat ik doe.
Ik vond het daarentegen ook moeilijk om te zien dat zij amper nog wat met onze kinderen ondernam. Ze was altijd weg van huis, communiceerde weinig tot niet, en ze zag onze kinderen dan ook amper. De twijfel bleef bij haar regeren of ze wel doorwilde met onze relatie of niet, en ik ging eraan onderdoor. Nu sla ik vast weer een bak details over, maar het komt hierop neer: vorige week tijdens een zware nacht en met alles in mijn achterhoofd over dat ze amper thuis was, zei ik tegen haar dat ik graag wilde dat ze meer met de kinderen moest doen en voor mijn gevoel ook totaal niet meer voor de relatie ging. Dat bevestigde ze. Ze had het een lange tijd aangezien, veel contact gehad met anderen erover, en weinig professionele hulp. Haar gevoel was helder. Dat was het eigenlijk al ruim voor de tijd dat ze aangaf niet meer door te willen. Ik was er wederom weer helemaal kapot van. Nu nog steeds. Begin deze week is het na het zoveelste incident helemaal uit de klauwen gelopen. Ze is weggegaan en is helemaal koud naar mij geworden. We hebben nu iets van een omgangsregeling bedacht voor de kinderen, ze verblijft bij haar ouders.
We hadden al jaren verhuisplannen en onze woning is ook zeer recentelijk geleden verkocht, dus aan de ene kant komt dat ook goed uit. In november moeten we hier weg zijn en dat is voor mij het hele pijnpunt.
Ik wil helemaal niet scheiden. Ik heb dit sowieso allemaal niet zo gewild. Ik ben stapelgek op mijn vrouw, alleen heeft zij al een rouwproces achter de rug wat onze relatie betreft. Ze heeft zich al helemaal losgemaakt en staat erop dat ze alleen verder wil. Ik had graag gezien dat ze meer professionele hulp aannam. Ik vind dit echt zo ontzettend moeilijk, ik eet niet meer en ik ben al ruimschoots 15 kilo lichter sinds april dit jaar. Afvallen is leuk, maar niet op deze manier. Geestelijk ben ik gewoon op en ik heb dit ook bij meerdere instanties gemeld.
Onze oudste dochter krijgt het allemaal bewust mee, het arme meisje verandert ook zienderogen. Ze was altijd zo leuk, spontaan en vrolijk, een echte spring in ‘t veld, maar nu zit ze het grootste gedeelte van de tijd voor zich uit te staren en eet ze ook amper. Ze zegt ook steeds dat ze verdrietig is en elke keer breekt mijn hart als ik dat hoor. Afgelopen week wilde ze ook niet meer alleen slapen, dus heb ik haar bij mij in bed genomen, dit troostte haar enorm en ze vond het fijn om bij me te liggen. Ze mist haar mama. Haar mama die deze week nog geen een keer uit zichzelf heeft gevraagd hoe het met de kinderen ging. Dat is ook weer mijn frustratie door dit nu zo te zeggen.
Ik baal ontzettend van de hele situatie zoals het nu is. Ik ben noodgedwongen op zoek naar een woning en een baan in de nieuwe woonplaats waar we ons gaan vestigen. Mijn hele leven staat straks op de kop. Nu al. Wonen op een plek waar ik praktisch niemand ken op mijn schoonfamilie na, alleen maar om dichtbij mijn kinderen te kunnen zijn als we straks wel aan een co-ouderschap gaan beginnen. Zij is ondertussen verdergegaan met haar leven, ik niet. Ik kan het gewoon niet. Alles staat stil. Ik vind het zo onwerkelijk, het gaat te snel en ik vind dat niet het onderste uit de kan is gehaald. Na zo’n lange relatie herken ik mijn eigen vrouw niet eens meer, dat vind ik nog wel het pijnlijkste. Alle lief en leed, alles weg. Voor iets waar we voor mijn gevoel nog prima aan hadden kunnen werken, als er maar tijd was geweest.
Ik ben naarstig op zoek naar lotgenoten, want ik kan dit niet alleen verwerken. Ook niet in mijn sociale netwerk wat ik nu heb. Ik voel me vaak onbegrepen in mijn gevoel.
zaterdag 19 augustus 2017 om 20:24
zaterdag 19 augustus 2017 om 20:37
Als ik jouw verhaal zo lees, zou ik kijken of jij niet de volledige zorg van je kinderen kan krijgen. En dat ze eens in de 2 weken een weekendje naar de moeder gaan. Ze klinkt nu niet als een goede moeder, ze kijkt niet om naar haar kinderen. Normaal ben ik voor co ouderschap maar dat lijkt niet wenselijk in dit geval. Ook kan jij dan wonen waar je wil en kunnen de kinderen daar op school.
Ook heeft zij een (meer dan) fulltime baan waardoor zij jou en de kinderen goed financieel kan helpen.
Ook heeft zij een (meer dan) fulltime baan waardoor zij jou en de kinderen goed financieel kan helpen.
zondag 20 augustus 2017 om 17:00
Ik wil iedereen graag bedanken voor de reacties die ik tot nu toe gekregen heb, dat heb ik volgens mij nog niet gedaan 
Ik heb haar gisteren gesproken aan de telefoon en het was een vrij moeizaam gesprek. Ik had voorgesteld of zij de kinderen de komende week op kon vangen omdat ik me echt zwaar in de knoop voel. Haar reactie daarop was dat ik ook voor de kinderen wilde zorgen en dat ik mijn gevoelens maar aan de kant moest zetten en dat ik er voor ze moest zijn. Op zich heeft ze wel gelijk, ik wil dat ook wel, maar ik wil ook dat mijn kinderen niets tekort komen qua aandacht en liefde. Op het moment heb ik het idee dat ik dat zelf niet kan geven. Nougoed, het komt erop neer dat ze komende week bij me komen, en de week daarop ook. Ik zie er nu al een klein beetje tegenop, maar ik zal mijn uiterste best doen voor ze, ik weet dat ik dat wel kan.
Later in het gesprek had ik aangegeven dat ik niet zeker wist of ik wel samen met haar mee wilde verhuizen naar de nieuwe woonplaats. Daarop werd ze meteen boos en ze begon vervolgens meteen te dreigen dat zij dan voor volledige voogdijschap zou gaan want zij heeft veruit de betere hand. Een stabiel inkomen en straks ook een eigen huis. Ik heb niets van dat alles. Ik ben er wel mee bezig, dat terzijde. Maar wat ze zei raakte me zo ontzettend diep, ook omdat haar moeder op de achtergrond van het gesprek aanwezig was. Ik voelde me in het nauw gedreven. Ik krijg de indruk dat ze me mijn kinderen wil afpakken als ze de kans daarvoor krijgt. Het komt er kortom op neer dat ik wel voor co-ouderschap moet gaan in de nieuwe woonplaats want anders krijg ik mijn kinderen bijna nooit meer te zien. Ik ben er zo verschrikkelijk verdrietig over en ik krijg gewoon steeds weer een klap. Hoe kom ik nou in vredesnaam uit deze put als ik steeds maar dieper val? Ik moet constant schikken in de situatie en mijn eigen belangen steeds weer laten varen. Ik leef niet meer, ik word geleefd.
Ik begrijp ook gewoon niet dat onze relatie na zo'n lange tijd gewoon hier op dit punt is beland. Het is allemaal zo kil en zakelijk geworden en ik krijg steeds meer het jammerlijke idee dat het zal uitmonden op een zware vechtscheiding. Tijdens het proces hiernaartoe heb ik ook nare dingen naar haar geuit die ik achteraf niet meende en ook mijn excuses voor aangeboden had. Dat ging dan over dingen dat ik een hekel aan haar zou krijgen als we uit elkaar gingen en dat ik haar nooit meer wilde spreken of zien. Natuurlijk is dat allemaal niet zo, dat kan immers ook niet omdat we toch met elkaar verbonden blijven vanwege de kinderen, maar ik krijg wel de indruk dat dat nu wel gaat gebeuren. Iets wat ik echt niet wil!
De verhuizing begint bij mij ook een steeds grotere rol te spelen. Uiterlijk 1 november moeten we hier weg en er is nog niets gedaan. Ze komt niet meer thuis omdat ze me niet meer wil zien. Ze wil niet samen met mij zijn. Hoe moeten we het dan in godsnaam oplossen? We moeten ook nog met een mediator om de tafel om alles vast te laten leggen maar in mijn huidige staat zie ik dat niet bepaald zitten. Ik word ook contant ervan beticht dat ik bewust de boel aan het vertragen ben om tot een goede afsluiting te komen, terwijl ik dat dus beslist niet doe. Ik zit gewoon heel erg mezelf in de knoop waardoor ik moeite heb om goede, doordachte beslissingen te nemen en te maken.
Dus ja, wat -NummerZoveel- zegt, ik moet weer leren om te relativeren. Dat zou me weer rust kunnen geven. Iets wat ik ook weer helemaal terug moet vinden in mezelf, is mijn zelfvertrouwen. Ik voel me echt tot de grond toe afgebroken en verschrikkelijk waardeloos door de hele situatie. Die constante druk van anderen om maar dingen te móéten doen, ik word er helemaal gek van en het drijft me steeds meer de passiviteit in. Dit hele weekend is als een soort roes aan me voorbijgegaan, veel geslapen, veel nagedacht en veel gehuild. Maar het helpt niet. Ik moet verder.
Ik heb haar gisteren gesproken aan de telefoon en het was een vrij moeizaam gesprek. Ik had voorgesteld of zij de kinderen de komende week op kon vangen omdat ik me echt zwaar in de knoop voel. Haar reactie daarop was dat ik ook voor de kinderen wilde zorgen en dat ik mijn gevoelens maar aan de kant moest zetten en dat ik er voor ze moest zijn. Op zich heeft ze wel gelijk, ik wil dat ook wel, maar ik wil ook dat mijn kinderen niets tekort komen qua aandacht en liefde. Op het moment heb ik het idee dat ik dat zelf niet kan geven. Nougoed, het komt erop neer dat ze komende week bij me komen, en de week daarop ook. Ik zie er nu al een klein beetje tegenop, maar ik zal mijn uiterste best doen voor ze, ik weet dat ik dat wel kan.
Later in het gesprek had ik aangegeven dat ik niet zeker wist of ik wel samen met haar mee wilde verhuizen naar de nieuwe woonplaats. Daarop werd ze meteen boos en ze begon vervolgens meteen te dreigen dat zij dan voor volledige voogdijschap zou gaan want zij heeft veruit de betere hand. Een stabiel inkomen en straks ook een eigen huis. Ik heb niets van dat alles. Ik ben er wel mee bezig, dat terzijde. Maar wat ze zei raakte me zo ontzettend diep, ook omdat haar moeder op de achtergrond van het gesprek aanwezig was. Ik voelde me in het nauw gedreven. Ik krijg de indruk dat ze me mijn kinderen wil afpakken als ze de kans daarvoor krijgt. Het komt er kortom op neer dat ik wel voor co-ouderschap moet gaan in de nieuwe woonplaats want anders krijg ik mijn kinderen bijna nooit meer te zien. Ik ben er zo verschrikkelijk verdrietig over en ik krijg gewoon steeds weer een klap. Hoe kom ik nou in vredesnaam uit deze put als ik steeds maar dieper val? Ik moet constant schikken in de situatie en mijn eigen belangen steeds weer laten varen. Ik leef niet meer, ik word geleefd.
Ik begrijp ook gewoon niet dat onze relatie na zo'n lange tijd gewoon hier op dit punt is beland. Het is allemaal zo kil en zakelijk geworden en ik krijg steeds meer het jammerlijke idee dat het zal uitmonden op een zware vechtscheiding. Tijdens het proces hiernaartoe heb ik ook nare dingen naar haar geuit die ik achteraf niet meende en ook mijn excuses voor aangeboden had. Dat ging dan over dingen dat ik een hekel aan haar zou krijgen als we uit elkaar gingen en dat ik haar nooit meer wilde spreken of zien. Natuurlijk is dat allemaal niet zo, dat kan immers ook niet omdat we toch met elkaar verbonden blijven vanwege de kinderen, maar ik krijg wel de indruk dat dat nu wel gaat gebeuren. Iets wat ik echt niet wil!
De verhuizing begint bij mij ook een steeds grotere rol te spelen. Uiterlijk 1 november moeten we hier weg en er is nog niets gedaan. Ze komt niet meer thuis omdat ze me niet meer wil zien. Ze wil niet samen met mij zijn. Hoe moeten we het dan in godsnaam oplossen? We moeten ook nog met een mediator om de tafel om alles vast te laten leggen maar in mijn huidige staat zie ik dat niet bepaald zitten. Ik word ook contant ervan beticht dat ik bewust de boel aan het vertragen ben om tot een goede afsluiting te komen, terwijl ik dat dus beslist niet doe. Ik zit gewoon heel erg mezelf in de knoop waardoor ik moeite heb om goede, doordachte beslissingen te nemen en te maken.
Dus ja, wat -NummerZoveel- zegt, ik moet weer leren om te relativeren. Dat zou me weer rust kunnen geven. Iets wat ik ook weer helemaal terug moet vinden in mezelf, is mijn zelfvertrouwen. Ik voel me echt tot de grond toe afgebroken en verschrikkelijk waardeloos door de hele situatie. Die constante druk van anderen om maar dingen te móéten doen, ik word er helemaal gek van en het drijft me steeds meer de passiviteit in. Dit hele weekend is als een soort roes aan me voorbijgegaan, veel geslapen, veel nagedacht en veel gehuild. Maar het helpt niet. Ik moet verder.
zondag 20 augustus 2017 om 17:06
Waarom zou jij je door je ex tot verhuizing laten dwingen? Jij hebt hier waarschijnlijk je sociale leven en je baan, dat kun je toch niet zomaar in de steek laten? Laat je ex maar gewoon doen, als zij fulltime werkt heeft ze toch geen tijd voor fulltime kinderen en kunnen ze regelmatig 'n weekend of vakantie naar jou als je daar uberhaupt energie voor hebt wegens je burnout.
zondag 20 augustus 2017 om 17:43
Dat staat op de planning
zondag 20 augustus 2017 om 17:45
Goed zo, want op het moment lijk je te verzuipen in alle problemen die op je afkomen.
Drink vanavond een lekker glaasje, verheug je erop dat je morgen je kindjes weer ziet en ga op tijd naar bed.
Nieuwe morgen, nieuwezorgen.
Sterkte knul!
zondag 20 augustus 2017 om 17:56
Thanks! Het stoort me wel dat ik nu geen contact meer durf op te nemen om te vragen hoe het met mijn kinderen gaat. Dit vanwege de dingen die voorgevallen zijn gisteren. Weer zo'n dingetje. Gelukkig zie ik ze morgen inderdaad weer, daar kijk ik dan ook wel erg naar uit, ik heb zin om met ze te knuffelenkarin12345 schreef: ↑20-08-2017 17:45Goed zo, want op het moment lijk je te verzuipen in alle problemen die op je afkomen.
Drink vanavond een lekker glaasje, verheug je erop dat je morgen je kindjes weer ziet en ga op tijd naar bed.
Nieuwe morgen, nieuwezorgen.
Sterkte knul!
dinsdag 22 augustus 2017 om 13:21
Ben je al naar de huisarts geweest, TO?
Ik wilde even reageren op je verhaal omdat ik merk dat ik het er enorm benauwd van krijg, deels ook uit herkenning. Ik ben zelf ook een persoon die emoties heftig voelt en zich snel uit het veld geslagen voelt. Daardoor heb ik in mijn twintiger jaren ook sterk een beroep gedaan op familie, vrienden en mijn man. Ik was vaak angstig, somber, in paniek. Durfde niets te ondernemen, was altijd maar uitgeput en lamgeslagen. Ik vond dat het leven mij overkwam en had het idee dat ik niks kon doen aan de manier waarop ik reageerde op tegenslagen. Uiteindelijk heb ik echter moeten leren dat niemand mijn machteloosheid kan wegnemen.
Blijf er alsjeblieft niet in hangen. Ik vind het heel zinnig wat Nummer Zoveel hier schrijft. Je bent niet in een positie om je zo te laten gaan. Je bent ruim volwassen, je hebt kinderen en verantwoordelijkheden. Hoe verdrietig je ook bent, je moet nu het heft in eigen handen nemen. De kracht die je daarvoor nodig hebt komt niet uit de lucht vallen. Je kunt niet genoeg dagen huilend in bed doorbrengen voordat het genoeg is. Je zult stappen moeten ondernemen die je eng en zwaar vindt. Alleen dan bouw je zelfvertrouwen op. Je hoeft niet al je gevoelens zo serieus te nemen en te cultiveren. Je kunt ook handelen als je moe bent, als je twijfelt of als je iets spannend vindt. Je slaat jezelf lam, jij alleen kunt dit doorbreken, eventueel met professionele hulp.
Ik wilde even reageren op je verhaal omdat ik merk dat ik het er enorm benauwd van krijg, deels ook uit herkenning. Ik ben zelf ook een persoon die emoties heftig voelt en zich snel uit het veld geslagen voelt. Daardoor heb ik in mijn twintiger jaren ook sterk een beroep gedaan op familie, vrienden en mijn man. Ik was vaak angstig, somber, in paniek. Durfde niets te ondernemen, was altijd maar uitgeput en lamgeslagen. Ik vond dat het leven mij overkwam en had het idee dat ik niks kon doen aan de manier waarop ik reageerde op tegenslagen. Uiteindelijk heb ik echter moeten leren dat niemand mijn machteloosheid kan wegnemen.
Blijf er alsjeblieft niet in hangen. Ik vind het heel zinnig wat Nummer Zoveel hier schrijft. Je bent niet in een positie om je zo te laten gaan. Je bent ruim volwassen, je hebt kinderen en verantwoordelijkheden. Hoe verdrietig je ook bent, je moet nu het heft in eigen handen nemen. De kracht die je daarvoor nodig hebt komt niet uit de lucht vallen. Je kunt niet genoeg dagen huilend in bed doorbrengen voordat het genoeg is. Je zult stappen moeten ondernemen die je eng en zwaar vindt. Alleen dan bouw je zelfvertrouwen op. Je hoeft niet al je gevoelens zo serieus te nemen en te cultiveren. Je kunt ook handelen als je moe bent, als je twijfelt of als je iets spannend vindt. Je slaat jezelf lam, jij alleen kunt dit doorbreken, eventueel met professionele hulp.
dinsdag 22 augustus 2017 om 13:42
Zorg dat je heel snel een huis krijgt en ik weet niet of je genoeg inkomen hebt? Zorg daar dan ook voor. De kinderen zitten al hier op school. Dus geen rechter gaat dan zeggen meneer Soep u moet naar de andere kant van het land. Je ex blijft lekker hiet wonen of gaat op neer rijden. Ze was waarschijnlijk al langer van plan je te dumpen en wou alvast alles naar haar hand zetten. Helaas voor haar had je haar te vroeg door. Speculatie natuurlijk! Maar het stinkt wel.
Verman je! Straks als je lekker je huis hebt en alles loopt ga je maar een potje janken. Je bent vader en je ex is duidelijk even van haar pad. Laat je niet inpakken met zoete woordjes als dat inhoud alsnog verhuizen. Als het een jaar goed gaat samen pas instemmen daarmee.
Verman je! Straks als je lekker je huis hebt en alles loopt ga je maar een potje janken. Je bent vader en je ex is duidelijk even van haar pad. Laat je niet inpakken met zoete woordjes als dat inhoud alsnog verhuizen. Als het een jaar goed gaat samen pas instemmen daarmee.
dinsdag 22 augustus 2017 om 13:55
die dikgedrukte stukjes van je, echt totaal helemaal kansloos irritant oeverloos en overbodig zieliglijkend jankbalgedrag... je kunt best zonder superlatieven hoor.Pastinaaksoep schreef: ↑20-08-2017 17:00Ik wil iedereen graag bedanken voor de reacties die ik tot nu toe gekregen heb, dat heb ik volgens mij nog niet gedaan
Ik heb haar gisteren gesproken aan de telefoon en het was een vrij moeizaam gesprek. Ik had voorgesteld of zij de kinderen de komende week op kon vangen omdat ik me echt zwaar in de knoop voel. Haar reactie daarop was dat ik ook voor de kinderen wilde zorgen en dat ik mijn gevoelens maar aan de kant moest zetten en dat ik er voor ze moest zijn. Op zich heeft ze wel gelijk, ik wil dat ook wel, maar ik wil ook dat mijn kinderen niets tekort komen qua aandacht en liefde. Op het moment heb ik het idee dat ik dat zelf niet kan geven. Nougoed, het komt erop neer dat ze komende week bij me komen, en de week daarop ook. Ik zie er nu al een klein beetje tegenop, maar ik zal mijn uiterste best doen voor ze, ik weet dat ik dat wel kan.
Later in het gesprek had ik aangegeven dat ik niet zeker wist of ik wel samen met haar mee wilde verhuizen naar de nieuwe woonplaats. Daarop werd ze meteen boos en ze begon vervolgens meteen te dreigen dat zij dan voor volledige voogdijschap zou gaan want zij heeft veruit de betere hand. Een stabiel inkomen en straks ook een eigen huis. Ik heb niets van dat alles. Ik ben er wel mee bezig, dat terzijde. Maar wat ze zei raakte me zo ontzettend diep, ook omdat haar moeder op de achtergrond van het gesprek aanwezig was. Ik voelde me in het nauw gedreven. Ik krijg de indruk dat ze me mijn kinderen wil afpakken als ze de kans daarvoor krijgt. Het komt er kortom op neer dat ik wel voor co-ouderschap moet gaan in de nieuwe woonplaats want anders krijg ik mijn kinderen bijna nooit meer te zien. Ik ben er zo verschrikkelijk verdrietig over en ik krijg gewoon steeds weer een klap. Hoe kom ik nou in vredesnaam uit deze put als ik steeds maar dieper val? Ik moet constant schikken in de situatie en mijn eigen belangen steeds weer laten varen. Ik leef niet meer, ik word geleefd.
Ik begrijp ook gewoon niet dat onze relatie na zo'n lange tijd gewoon hier op dit punt is beland. Het is allemaal zo kil en zakelijk geworden en ik krijg steeds meer het jammerlijke idee dat het zal uitmonden op een zware vechtscheiding. Tijdens het proces hiernaartoe heb ik ook nare dingen naar haar geuit die ik achteraf niet meende en ook mijn excuses voor aangeboden had. Dat ging dan over dingen dat ik een hekel aan haar zou krijgen als we uit elkaar gingen en dat ik haar nooit meer wilde spreken of zien. Natuurlijk is dat allemaal niet zo, dat kan immers ook niet omdat we toch met elkaar verbonden blijven vanwege de kinderen, maar ik krijg wel de indruk dat dat nu wel gaat gebeuren. Iets wat ik echt niet wil!
De verhuizing begint bij mij ook een steeds grotere rol te spelen. Uiterlijk 1 november moeten we hier weg en er is nog niets gedaan. Ze komt niet meer thuis omdat ze me niet meer wil zien. Ze wil niet samen met mij zijn. Hoe moeten we het dan in godsnaam oplossen? We moeten ook nog met een mediator om de tafel om alles vast te laten leggen maar in mijn huidige staat zie ik dat niet bepaald zitten. Ik word ook contant ervan beticht dat ik bewust de boel aan het vertragen ben om tot een goede afsluiting te komen, terwijl ik dat dus beslist niet doe. Ik zit gewoon heel erg mezelf in de knoop waardoor ik moeite heb om goede, doordachte beslissingen te nemen en te maken.
Dus ja, wat -NummerZoveel- zegt, ik moet weer leren om te relativeren. Dat zou me weer rust kunnen geven. Iets wat ik ook weer helemaal terug moet vinden in mezelf, is mijn zelfvertrouwen. Ik voel me echt tot de grond toe afgebroken en verschrikkelijk waardeloos door de hele situatie. Die constante druk van anderen om maar dingen te móéten doen, ik word er helemaal gek van en het drijft me steeds meer de passiviteit in. Dit hele weekend is als een soort roes aan me voorbijgegaan, veel geslapen, veel nagedacht en veel gehuild. Maar het helpt niet. Ik moet verder.
Het onderstreepte stukje is het deel waarbij je jezelf het meest tegenspreekt.
Relativeren begint bij; ik ga scheiden, dat is kut maar hoe ga ik het eens praktisch aanpakken en proberen mijn kinderen daarbij zoveel mogelijk te ontzien.
Lorem Ipsum
dinsdag 22 augustus 2017 om 14:10
hier ben ik het wel mee eens.turquasi schreef: ↑22-08-2017 13:55die dikgedrukte stukjes van je, echt totaal helemaal kansloos irritant oeverloos en overbodig zieliglijkend jankbalgedrag... je kunt best zonder superlatieven hoor.
Het onderstreepte stukje is het deel waarbij je jezelf het meest tegenspreekt.
Relativeren begint bij; ik ga scheiden, dat is kut maar hoe ga ik het eens praktisch aanpakken en proberen mijn kinderen daarbij zoveel mogelijk te ontzien.
kom op joh,het is kut dat je vrouw niet met je verder wil,maar kom uit die slachtofferrol en neem de regie van je eigen leven in handen.
zij wil scheiden?heel spijtig,maar hak de knoop door en zorg dat het gebeurd.wie wil er nu met iemand zijn/achter iemand aanhobbelen die eigenlijk niet wil?
jij wil niet uit je huidige woonplaats weg?dan doe je het niet. persoonlijk zou ik die 100 km wel wat inkorten als je dan toch gaat verhuizen,
maar wat kan het je (ex)vrouw nou schelen waar jij woont.gewoon een stom machtsspelletje.
als ik het zo lees hoef je echt niet bang te zijn dat ze de volledige voogdij gaat eisen,want die vrouw wil helemaal niet alleen voor de kinderen zorgen.ze vindt het allang best dat jij dat op je genomen hebt en dat veranderd heus niet opeens naar het tegenovergestelde.
kruip niet zo voor haar.sla met je vuist op tafel en zeg wat jij wil.zonder haar.
je klinkt als een superlieve,leuke man en vader,maar van dat gesnotter word ik nerveus,en je bereikt er niks mee.behalve dan dat je vrouw/ex een loopje met je kan nemen.
sterkte en maak er wat van!
dinsdag 22 augustus 2017 om 14:23
Zijn vrouw heeft hier haar eigen topic. Zo handig. Zelden een kans 2 kanten van een verhaal te horen.SjakS schreef: ↑22-08-2017 13:42Zorg dat je heel snel een huis krijgt en ik weet niet of je genoeg inkomen hebt? Zorg daar dan ook voor. De kinderen zitten al hier op school. Dus geen rechter gaat dan zeggen meneer Soep u moet naar de andere kant van het land. Je ex blijft lekker hiet wonen of gaat op neer rijden. Ze was waarschijnlijk al langer van plan je te dumpen en wou alvast alles naar haar hand zetten. Helaas voor haar had je haar te vroeg door. Speculatie natuurlijk! Maar het stinkt wel.
Verman je! Straks als je lekker je huis hebt en alles loopt ga je maar een potje janken. Je bent vader en je ex is duidelijk even van haar pad. Laat je niet inpakken met zoete woordjes als dat inhoud alsnog verhuizen. Als het een jaar goed gaat samen pas instemmen daarmee.
To heeft geen baan meer. Hij heeft zijn part time baan opgegeven om aan zijn vermoeidheid te gaan werken, wat volgens ex niet echt werkte. Dus TO wordt niet tegengehouden door een baan of sociale kring, want die zou hij ook niet hebben. De vraag is dan eerder wat houdt hem wel op die plek?
dinsdag 22 augustus 2017 om 18:36
Miss_Dizzy schreef: ↑22-08-2017 14:23Zijn vrouw heeft hier haar eigen topic. Zo handig. Zelden een kans 2 kanten van een verhaal te horen.
To heeft geen baan meer. Hij heeft zijn part time baan opgegeven om aan zijn vermoeidheid te gaan werken, wat volgens ex niet echt werkte. Dus TO wordt niet tegengehouden door een baan of sociale kring, want die zou hij ook niet hebben. De vraag is dan eerder wat houdt hem wel op die plek?
Idd en het verhaal van zijn vrouw is toch wel heel anders oa het huishouden niet doen terwijl hij de godganse dag thuis zit
If you don,t like whats,s being said,change the conversation
dinsdag 22 augustus 2017 om 19:26
1 ding komt in ieder geval overeen: die enorme slachtofferrol. TO kan nergens iets aan doen, het overkomt het allemaal en het is niet eerlijk, o nee.
Maar goed, het blijft een kutsituatie TO. De enige tip die ik je kan geven is om je ballen te zoeken en in actie te komen. Blijven huilen op de bank wordt niemand beter van.
Maar goed, het blijft een kutsituatie TO. De enige tip die ik je kan geven is om je ballen te zoeken en in actie te komen. Blijven huilen op de bank wordt niemand beter van.
Gisteren nog helemaal door zitten lezen!
dinsdag 22 augustus 2017 om 21:25