Helemaal op

Ik zal voor zover ik kan er een goed verhaal van proberen te maken, ik ben nogal emotioneel op het moment. We zijn 13 jaar samen waarvan 5 jaar getrouwd. En hebben twee kinderen, één van bijna 3 jaar en één van tien maanden.

Eind vorig jaar is onze tweede dochter geboren, waarbij ongeveer een maand voorgaand voor de geboorte tot ongeveer eind maart dit jaar, ik een behoorlijke burn-out/depressie heb gehad. Mijn vrouw moest werkelijk alles zelf oplossen thuis, het huishouden, twee kinderen, mij en ook nog haar meer dan fulltime baan. In tussentijd werkte ik op halve kracht en klaagde ik over alles, alles was me simpelweg te zwaar en te veel. Ik heb zelf te laat doorgehad dat ik in een nare periode was beland.
Toen ik me zowaar eindelijk beter begon te voelen, ik kreeg weer energie en ik had weer zin om dingen te ondernemen, barstte op een nacht de bom bij haar. Ze zei dat ze niet meer met me verder wilde. Ik werd hier zo verschrikkelijk emotioneel van dat ik zelfs een paar keer flauwviel, ik had dit nooit aan zien komen. Totaal onverwacht. Net nu ik wat lekkerder in mijn vel ging zitten.

Ze was niet meer gelukkig in onze relatie vanwege alles wat er gebeurd was in ons verleden. We zijn beide vrij jong in onze relatie gestapt, zij was 17 en ik 20. Ook gingen we na een half jaar al samenwonen omdat dat gewoon goed voelde, we konden supergoed met elkaar opschieten en vonden dat dan ook een logische stap om te doen.
Volgens haar was ik altijd erg veroordelend over alles en heel dominant en hard in mijn communicatie. Ik probeerde overal een vinger in de pap te hebben. Op de een of andere manier heb ik nooit haar signalen opgepikt over dingen die ze niet fijn vond, ik bleef ook steeds grensoverschrijdend gedrag vertonen. Ik maakte er altijd maar een lolletje van of deed het af als onzin. Nu achteraf gezien kan ik mezelf wel keihard voor mijn kop slaan natuurlijk, maar geloof me, ik wist het echt niet. Het landde niet bij me. Ik ben pas vrij recentelijk tijdens de therapie erachter gekomen waarom ik dat zo doe, maar dat terzijde. Ik ga even fast forwarden naar de periode dat ze tegen me zei dat ze niet meer verder wilde.

Ik ging een tijdje uit huis en kwam tot bepaalde inzichten waardoor ik ineens overzag wat er allemaal misgegaan was. Ik was gemotiveerder dan ooit om aan mezelf te werken, ik had immers weer hernieuwde energie, en ik zag het dan ook allemaal zeer rooskleurig in. Totdat ik thuiskwam en ze te kennen gaf dat ze echt niet meer wilde. We hebben vervolgens gepraat en ze gaf aan dat ze haar vrijheid miste, omdat ik door de loop van de jaren me enorm aan haar vastklampte. Dat klopt ook wel, dat deed ik ook sterk. Ik heb weinig vrienden en een klein sociaal netwerk, en ik genoot er altijd van om dingen met haar samen te doen, zo vaak mogelijk. Maar als ik haar iets nooit heb ontnomen, dan was het haar vrijheid wel. Dat was voor mij nooit een probleem, ze kon gaan en staan waar ze maar wilde, en dingen ondernemen met wie dan ook. Toen ik haar dat liet inzien kreeg zij ook weer energie en wilde ze het nog wel een poosje aanzien. We zouden aan onszelf gaan werken, aan onze relatie. Ook vanwege de kinderen vonden we dat belangrijk, ik al helemaal. Ik had al jaren het beeld in mijn hoofd van huisje, boompje, beestje, en ik was blij dat ik dat allemaal bereikt had. Mijn geluk kon wat dat betreft niet meer op!

Het was de afspraak dat we in therapie gingen en ik me op de kinderen zou richten. Ik maakte mijn lopende werkopdracht af en stortte me volledig op de kinderen, iets wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds doe. Het ging met vallen en opstaan, maar op een gegeven moment vond ik mijn ritme erin, ik ging met ze de deur uit, zorgde voor ze, dag en nacht en ontlastte op die manier mijn vrouw, zodat ze meer tijd had om zich op haar carrière te storten. Ik vond het zwaar om dag in, dag uit, met ze bezig te zijn en ook zeer vermoeiend. Elke dag was ik tegen de avond dan ook zwaar afgedraaid en ik had weinig tijd voor mezelf. Dit compenseerde ik dan weer door te laat naar bed te gaan waardoor ik de dag erop alsnog een laag energiepeil had. Ik hoef denk ik niet uit te leggen wat voor naar cirkeltje dat dan wordt. Uiteindelijk ging ik gewoon veel eerder naar bed, want fuck it, ik trok het niet meer en herkende het patroon. Ik zag dat ik weer kapot ging, richting een burn-out. Sindsdien let ik beter op mezelf en wat ik doe.
Ik vond het daarentegen ook moeilijk om te zien dat zij amper nog wat met onze kinderen ondernam. Ze was altijd weg van huis, communiceerde weinig tot niet, en ze zag onze kinderen dan ook amper. De twijfel bleef bij haar regeren of ze wel doorwilde met onze relatie of niet, en ik ging eraan onderdoor. Nu sla ik vast weer een bak details over, maar het komt hierop neer: vorige week tijdens een zware nacht en met alles in mijn achterhoofd over dat ze amper thuis was, zei ik tegen haar dat ik graag wilde dat ze meer met de kinderen moest doen en voor mijn gevoel ook totaal niet meer voor de relatie ging. Dat bevestigde ze. Ze had het een lange tijd aangezien, veel contact gehad met anderen erover, en weinig professionele hulp. Haar gevoel was helder. Dat was het eigenlijk al ruim voor de tijd dat ze aangaf niet meer door te willen. Ik was er wederom weer helemaal kapot van. Nu nog steeds. Begin deze week is het na het zoveelste incident helemaal uit de klauwen gelopen. Ze is weggegaan en is helemaal koud naar mij geworden. We hebben nu iets van een omgangsregeling bedacht voor de kinderen, ze verblijft bij haar ouders.

We hadden al jaren verhuisplannen en onze woning is ook zeer recentelijk geleden verkocht, dus aan de ene kant komt dat ook goed uit. In november moeten we hier weg zijn en dat is voor mij het hele pijnpunt.
Ik wil helemaal niet scheiden. Ik heb dit sowieso allemaal niet zo gewild. Ik ben stapelgek op mijn vrouw, alleen heeft zij al een rouwproces achter de rug wat onze relatie betreft. Ze heeft zich al helemaal losgemaakt en staat erop dat ze alleen verder wil. Ik had graag gezien dat ze meer professionele hulp aannam. Ik vind dit echt zo ontzettend moeilijk, ik eet niet meer en ik ben al ruimschoots 15 kilo lichter sinds april dit jaar. Afvallen is leuk, maar niet op deze manier. Geestelijk ben ik gewoon op en ik heb dit ook bij meerdere instanties gemeld.
Onze oudste dochter krijgt het allemaal bewust mee, het arme meisje verandert ook zienderogen. Ze was altijd zo leuk, spontaan en vrolijk, een echte spring in ‘t veld, maar nu zit ze het grootste gedeelte van de tijd voor zich uit te staren en eet ze ook amper. Ze zegt ook steeds dat ze verdrietig is en elke keer breekt mijn hart als ik dat hoor. Afgelopen week wilde ze ook niet meer alleen slapen, dus heb ik haar bij mij in bed genomen, dit troostte haar enorm en ze vond het fijn om bij me te liggen. Ze mist haar mama. Haar mama die deze week nog geen een keer uit zichzelf heeft gevraagd hoe het met de kinderen ging. Dat is ook weer mijn frustratie door dit nu zo te zeggen.

Ik baal ontzettend van de hele situatie zoals het nu is. Ik ben noodgedwongen op zoek naar een woning en een baan in de nieuwe woonplaats waar we ons gaan vestigen. Mijn hele leven staat straks op de kop. Nu al. Wonen op een plek waar ik praktisch niemand ken op mijn schoonfamilie na, alleen maar om dichtbij mijn kinderen te kunnen zijn als we straks wel aan een co-ouderschap gaan beginnen. Zij is ondertussen verdergegaan met haar leven, ik niet. Ik kan het gewoon niet. Alles staat stil. Ik vind het zo onwerkelijk, het gaat te snel en ik vind dat niet het onderste uit de kan is gehaald. Na zo’n lange relatie herken ik mijn eigen vrouw niet eens meer, dat vind ik nog wel het pijnlijkste. Alle lief en leed, alles weg. Voor iets waar we voor mijn gevoel nog prima aan hadden kunnen werken, als er maar tijd was geweest.

Ik ben naarstig op zoek naar lotgenoten, want ik kan dit niet alleen verwerken. Ook niet in mijn sociale netwerk wat ik nu heb. Ik voel me vaak onbegrepen in mijn gevoel.