Werk & Studie
alle pijlers
Oververmoeide student?
vrijdag 25 augustus 2017 om 15:43
Dag leden,
De zomer is zo goed als voorbij en volgende week worden veel van ons weer op school verwacht. Het klinkt een beetje stom, zo vlak voor het begin, maar ik heb er helemaal niet zo'n zin in. Herkennen anderen dit ook?
Ik zit in de hoofdfase van mijn opleiding en in principe heb ik niet heel lang meer te gaan, toch zie ik er erg tegenop. Ik zie er tegenop omdat ik me helemaal (nog?) niet uitgerust voel. Ik heb vorig jaar een (veel te zware) stage afgerond en het idee dat ik na drie jaar studeren ben opgebrand. Misschien klink ik wel heel lui of verwend maar ik heb het idee dat ik de afgelopen jaren te veel van mezelf heb gegeven/geëist. Deze zomer heb ik een verre reis gemaakt en ben ik een ervaring rijker maar heb ik niet het idee dat ik helemaal tot rust heb kunnen komen.
Ik voel me nog elke dag erg moe en heb niet alleen geen zin in school maar ook geen energie voor festivals, uitjes, familiebezoekjes en/of mijn bijbaan. Herkent iemand zich hierin? Ik vraag me af of ik de enige ben en of er wellicht anderen zijn die hier iets mee hebben gedaan? Ik heb een afspraak gemaakt met de psychologe van mijn vaders praktijk. Ik heb eens eerder een sessie geboekt, omdat het me nodig leek. Toch lijkt het me ook prettig om anderen die zich hier in herkennen, te spreken. Van de buitenwereld krijg ik toch al gauw het idee dat ze vinden dat ik me aanstel.
Ik kan mezelf er niet toe zetten, mijn boekenlijst en benodigde spullen op orde te krijgen. Ik heb vaak het gevoel dat niets meer zin heeft. Hoewel het me fijn lijkt een tussenjaar te nemen, is dat geen optie. Na dit jaar zou het wel mogelijk zijn maar het nieuwe jaar is nog niet eens begonnen en ik heb nu al geen motivatie en voel me nog elke dag uitgeput.
Bedankt voor het lezen. Ik ben benieuwd naar de ervaringen van anderen.
De zomer is zo goed als voorbij en volgende week worden veel van ons weer op school verwacht. Het klinkt een beetje stom, zo vlak voor het begin, maar ik heb er helemaal niet zo'n zin in. Herkennen anderen dit ook?
Ik zit in de hoofdfase van mijn opleiding en in principe heb ik niet heel lang meer te gaan, toch zie ik er erg tegenop. Ik zie er tegenop omdat ik me helemaal (nog?) niet uitgerust voel. Ik heb vorig jaar een (veel te zware) stage afgerond en het idee dat ik na drie jaar studeren ben opgebrand. Misschien klink ik wel heel lui of verwend maar ik heb het idee dat ik de afgelopen jaren te veel van mezelf heb gegeven/geëist. Deze zomer heb ik een verre reis gemaakt en ben ik een ervaring rijker maar heb ik niet het idee dat ik helemaal tot rust heb kunnen komen.
Ik voel me nog elke dag erg moe en heb niet alleen geen zin in school maar ook geen energie voor festivals, uitjes, familiebezoekjes en/of mijn bijbaan. Herkent iemand zich hierin? Ik vraag me af of ik de enige ben en of er wellicht anderen zijn die hier iets mee hebben gedaan? Ik heb een afspraak gemaakt met de psychologe van mijn vaders praktijk. Ik heb eens eerder een sessie geboekt, omdat het me nodig leek. Toch lijkt het me ook prettig om anderen die zich hier in herkennen, te spreken. Van de buitenwereld krijg ik toch al gauw het idee dat ze vinden dat ik me aanstel.
Ik kan mezelf er niet toe zetten, mijn boekenlijst en benodigde spullen op orde te krijgen. Ik heb vaak het gevoel dat niets meer zin heeft. Hoewel het me fijn lijkt een tussenjaar te nemen, is dat geen optie. Na dit jaar zou het wel mogelijk zijn maar het nieuwe jaar is nog niet eens begonnen en ik heb nu al geen motivatie en voel me nog elke dag uitgeput.
Bedankt voor het lezen. Ik ben benieuwd naar de ervaringen van anderen.
vrijdag 25 augustus 2017 om 15:51
Vervelend dat je je zo voelt. Aan de ene kant klinkt het verwend aan de andere kant klinkt het wel herkenbaar. Ik had een zelfde soort gevoel in het laatste jaar. Ik was er eigenlijk gewoon een beetje klaar mee. Verder geen tips helaas behalve probeer voldoende te bewegen en gezond te leven, dat is altijd goed voor je energie niveau.
vrijdag 25 augustus 2017 om 16:05
Je zou ook naar de huisarts kunnen gaan om te checken of je vitaminewaarden (D, B12) etc op pijl zijn.Als je tekorten hebt, kan je daardoor je ook flink moe en uitgeblust door voelen.
En verder stel je je absoluut niet aan ik ken het gevoel maar al te goed.
En verder stel je je absoluut niet aan ik ken het gevoel maar al te goed.
You can breathe, you can blink, you can cry. Hell, you’re all gonna be doing that.
vrijdag 25 augustus 2017 om 16:23
Ik vind het wel lui en verwend klinken. Vooropgesteld dat er niets lichamelijks aan de hand is.
Hoe denk je dat het straks gaat als je een volledige baan, huishouden en misschien kinderen hebt?
Als je puf (en geld!) hebt om als student een lange reis te maken, is er wat mij betreft niet veel meer aan de hand dan prinsessengedrag.
Hoe denk je dat het straks gaat als je een volledige baan, huishouden en misschien kinderen hebt?
Als je puf (en geld!) hebt om als student een lange reis te maken, is er wat mij betreft niet veel meer aan de hand dan prinsessengedrag.
en me vriend die wilt ook nog wat zegge
vrijdag 25 augustus 2017 om 16:23
vrijdag 25 augustus 2017 om 16:52
Waarom is een tussenjaar dit jaar geen optie en volgend jaar wel? Lijkt me juist erg goed om 't een jaar wat rustiger aan te doen. Alleen 4-5 dagen werken en de avonden vrij ipv werken en studeren, waarbij je nooit vrije tijd lijkt te hebben. Misschien ga je dan vol energie en goede moed het laatste jaar in.
zondag 27 augustus 2017 om 16:35
Heel herkenbaar helaas. Ik ben nu net afgestudeerd maar heb door een gelijke situatie een jaar vertraging opgelopen.
Ik merkte dat ik nooit meer uitgerust wakker werd en eigenlijk constant moe was en me echt nergens meer toe kon zetten. Zelf koken was soms een te grote opgave. Terwijl ik dat normaal totaal geen erg klusje vind.
Ik ben toen naar de huisarts gegaan omdat mijn moeder een trage schildklier heeft en ik veel symptomen overeen vond komen en ik me afvroeg of ik misschien geen ijzertekort had. Ik ben op van alles geprikt omdat de huisarts hier ook aan dacht toen ik mijn klachten vertelde. Hier kwam uit dat ik lichamelijk kerngezond was (ben), wat al een hele opluchting was.
De huisarts heeft me toen doorverwezen naar een praktijkondersteundend psychologe, zij heeft me vooral heel veel handvaten(vatten?) gegeven en me de opdracht gegeven om tijdens de zomervakantie letterlijk niks aan mijn studie te doen (terwijl ik wel aan mijn scriptie had kunnen werken). Ik heb de situatie op mijn studie ook uitgelegd aan mijn scriptiebegeleidster en slb'er, van beide kreeg ik heel veel begrip wat op de een of andere manier voor rust en dus energie zorgde!
Mijn tips: blijf regelmatig afspraken maken met je psycholoog, neem écht je rust. Zorg bijvoorbeeld dat je weekenden echt vrij zijn van studie/werk. En begin met het maken van lijstjes met heel kleine taken, al is het maar '1 alinea schrijven voor een bepaalde opdracht'. Het motiveert (geeft energie) als je taken kan afstrepen.
Zorg dat je ook niet meer gaat doen dan dat je gepland had, ben je om 14.00 al klaar met je taken van die dag? Fijn dan heb je de rest van de dag vrij.
Ik kreeg ook als tip mee om nooit aan het eind van een taak te stoppen. Dit had er vooral mee te maken dat ik het starten van mijn dag moeilijk vond, als ik eenmaal aan het typen was ging het wel. Dus ik zorgde dat ik ergens op een gemakkelijk punt in een taak stopte zodat het ook gemakkelijker was om de dag erna eraan verder te werken (in het geval van grote opdrachten of een scriptie van toepassing).
En praat er met andere over, ik kwam er in die tijd achter dat een vriend/studiegenootje met precies hetzelfde zat. Ik kreeg VEEL meer begrip van mijn slb'er en schriptiebegleidster dan dat ik van te voren bedacht had en later heeft mijn slb'er nog een klasgenootje naar mij toegestuurd (toen het met mij weer goed ging) omdat hij ook met hetzelfde zat.
Heel veel succes! Je energie komt echt wel weer terug en je bent nooit de enige al lijkt iedereen het altijd perfect voor elkaar te hebben.
Ik merkte dat ik nooit meer uitgerust wakker werd en eigenlijk constant moe was en me echt nergens meer toe kon zetten. Zelf koken was soms een te grote opgave. Terwijl ik dat normaal totaal geen erg klusje vind.
Ik ben toen naar de huisarts gegaan omdat mijn moeder een trage schildklier heeft en ik veel symptomen overeen vond komen en ik me afvroeg of ik misschien geen ijzertekort had. Ik ben op van alles geprikt omdat de huisarts hier ook aan dacht toen ik mijn klachten vertelde. Hier kwam uit dat ik lichamelijk kerngezond was (ben), wat al een hele opluchting was.
De huisarts heeft me toen doorverwezen naar een praktijkondersteundend psychologe, zij heeft me vooral heel veel handvaten(vatten?) gegeven en me de opdracht gegeven om tijdens de zomervakantie letterlijk niks aan mijn studie te doen (terwijl ik wel aan mijn scriptie had kunnen werken). Ik heb de situatie op mijn studie ook uitgelegd aan mijn scriptiebegeleidster en slb'er, van beide kreeg ik heel veel begrip wat op de een of andere manier voor rust en dus energie zorgde!
Mijn tips: blijf regelmatig afspraken maken met je psycholoog, neem écht je rust. Zorg bijvoorbeeld dat je weekenden echt vrij zijn van studie/werk. En begin met het maken van lijstjes met heel kleine taken, al is het maar '1 alinea schrijven voor een bepaalde opdracht'. Het motiveert (geeft energie) als je taken kan afstrepen.
Zorg dat je ook niet meer gaat doen dan dat je gepland had, ben je om 14.00 al klaar met je taken van die dag? Fijn dan heb je de rest van de dag vrij.
Ik kreeg ook als tip mee om nooit aan het eind van een taak te stoppen. Dit had er vooral mee te maken dat ik het starten van mijn dag moeilijk vond, als ik eenmaal aan het typen was ging het wel. Dus ik zorgde dat ik ergens op een gemakkelijk punt in een taak stopte zodat het ook gemakkelijker was om de dag erna eraan verder te werken (in het geval van grote opdrachten of een scriptie van toepassing).
En praat er met andere over, ik kwam er in die tijd achter dat een vriend/studiegenootje met precies hetzelfde zat. Ik kreeg VEEL meer begrip van mijn slb'er en schriptiebegleidster dan dat ik van te voren bedacht had en later heeft mijn slb'er nog een klasgenootje naar mij toegestuurd (toen het met mij weer goed ging) omdat hij ook met hetzelfde zat.
Heel veel succes! Je energie komt echt wel weer terug en je bent nooit de enige al lijkt iedereen het altijd perfect voor elkaar te hebben.
