Psyche
alle pijlers
hoe hierop reageren?
donderdag 24 augustus 2017 om 16:50
Het contact met mijn schoonfamilie is vanaf dag 1 al slecht. Ik ben daar nooit geaccepteerd al wordt dat altijd ontkent. Er zijn heel veel dingen gebeurd waarbij in mijn ogen wij erg vaak zijn gepasseerd en er zeer weinig rekening is gehouden met ons. We hebben erg veel gedaan om het contact te verbeteren waaronder prof bemiddeling maar schoonfam maakt overal iets negatiefs van. Met de bemiddeling zijn ze bv na 1 keer gestopt maar verwachten dan nog wel dat mijn man veel belangstelling in ze toont en worden erg kwaad als hij dat niet doet bv. Zo nog vele voorbeelden.
Nu komt er een speciale gelegenheid aan waarbij schoonfam dit met het gezin wil vieren met een vakantie. Er is gevraagd of man (en wij) mee wilde gaan op de vakantie. Mijn man heeft aangegeven dit alleen te willen als ik samen met ons kind ook mee ga en dat willen wij alleen als ik wordt geaccepteerd en er eens aardig gedaan kan worden ipv dat wij als gezin steeds genegeerd worden of afgesnauwd. Man zou het nog laten weten.
Nu heeft man heel lang gewacht op de reactie of wij niet meer genegeerd zullen worden en heeft daardoor niet meer laten weten of we nog mee gaan. Hij heeft gewacht op de mededeling dat ze gingen boeken en de vraag of we nu mee gingen ja of nee.
Ik had al heel lang het idee dat er allang geboekt is zonder ons maar man is erg goedgelovig. Nu blijkt dus dat er inderdaad met het hele gezin van schoonfamilie is geboekt behalve met ons. Als reden werd gegeven dat ze snel moesten boeken. Ook zit de rest van schoonfamilie niet op mij te wachten werd er gezegd.
Nu zijn wij blij dat we niet mee hoeven op deze vakantie. Maar nu wil 1 van de ouders ipv deze vakantie een dagje weg gaan met ons is er nu gezegd. Er is verder geen datum geprikt dus ik vermoed dat dit ook helemaal nooit gaat gebeuren.
Mijn man komt uit een gezin waar hij in mijn ogen wordt achtergesteld aan zijn broer en vaak wordt genegeerd. In mijn ogen is nu weer hetzelfde gebeurd met dit vakantie verhaal. Het dagje uit is in mijn ogen maar een goedmakertje en zal waarschijnlijk nooit plaats vinden.
Hoe zouden jullie hier nu op reageren? Man is zelf dus veel te goedgelovig en gelooft dit alles en ziet het dagje weg als een gebaar om het contact te verbeteren. Ik zie het echt anders.
Nu komt er een speciale gelegenheid aan waarbij schoonfam dit met het gezin wil vieren met een vakantie. Er is gevraagd of man (en wij) mee wilde gaan op de vakantie. Mijn man heeft aangegeven dit alleen te willen als ik samen met ons kind ook mee ga en dat willen wij alleen als ik wordt geaccepteerd en er eens aardig gedaan kan worden ipv dat wij als gezin steeds genegeerd worden of afgesnauwd. Man zou het nog laten weten.
Nu heeft man heel lang gewacht op de reactie of wij niet meer genegeerd zullen worden en heeft daardoor niet meer laten weten of we nog mee gaan. Hij heeft gewacht op de mededeling dat ze gingen boeken en de vraag of we nu mee gingen ja of nee.
Ik had al heel lang het idee dat er allang geboekt is zonder ons maar man is erg goedgelovig. Nu blijkt dus dat er inderdaad met het hele gezin van schoonfamilie is geboekt behalve met ons. Als reden werd gegeven dat ze snel moesten boeken. Ook zit de rest van schoonfamilie niet op mij te wachten werd er gezegd.
Nu zijn wij blij dat we niet mee hoeven op deze vakantie. Maar nu wil 1 van de ouders ipv deze vakantie een dagje weg gaan met ons is er nu gezegd. Er is verder geen datum geprikt dus ik vermoed dat dit ook helemaal nooit gaat gebeuren.
Mijn man komt uit een gezin waar hij in mijn ogen wordt achtergesteld aan zijn broer en vaak wordt genegeerd. In mijn ogen is nu weer hetzelfde gebeurd met dit vakantie verhaal. Het dagje uit is in mijn ogen maar een goedmakertje en zal waarschijnlijk nooit plaats vinden.
Hoe zouden jullie hier nu op reageren? Man is zelf dus veel te goedgelovig en gelooft dit alles en ziet het dagje weg als een gebaar om het contact te verbeteren. Ik zie het echt anders.
woensdag 4 oktober 2017 om 15:37
Ik haal hem even naar boven.
Eerlijk gezegd ben ik de hele situatie meer dan beu. Ik weet niet meer hoe hier mee om te gaan. Ik merk dat ik er zelf heel erg onder lijd.
De schoonfamilie heeft nu al heel vaak laten merken dat ze mij niet (willen) accepteren en ons beiden minder belangrijk/prioriteit vinden dan hun andere kind. En mijn man is te goedgelovig en ziet veel dingen niet terwijl ik ze heel goed aanvoel/zie.
Hij heeft nu gezegd dat hij wil dat dat dagje weg snel besproken wil hebben. Er is in dat gesprek nog steeds geen datum besproken want schoonfamilie weet niet of ze onverwachts weg moeten. Ook wilden ze niet met een paar data komen maar wilden dit met ons samen kijken welke datum kan. Maar ze komen dus nergens mee.
Ook heeft mijn man gezegd dat hij wil dat ze meer contact met mij zoeken en mij bv een keertje bellen hoe het gaat of samen iets afspreken. Schoonfamilie zegt dan dat ze dat soort dingen altijd vergeten, dat ze ook vaak van anderen te horen krijgen om iets af te spreken maar dat ze dat steeds vergeten af te spreken/komt er niet van.
Ik zie al weer heel duidelijk dat ze helemaal niet willen afspreken en dat dagje weg zullen ze verder ook geen initiatief in nemen ga ik van uit. Mijn man is zo goedgelovig en zeg steeds: ik geef het nog niet op, ik wil dat het goed komt. (maar zij willen dat zelf niet lijkt het mij overkomen)
Hij wil ze nu een bepaalde tijd geven waarin ze mij dan initiatief hebben getoond voor beter contact. (Hij heeft ze dat zelf niet gezegd dat er een bepaalde tijd aan zit) Ik vermoed dat ze het gewoon niet gaan doen. Ook niet binnen de tijd. Maar mijn man zegt bij voorbaat al dat het dan ook niet het contact gaat verbreken.
Dit speelt al jaren en ik merk dat ik er dus echt onder lijd. Dat komt omdat ik zelf geen familie heb om op terug te vallen. Had ik dat wel gehad dan was het al minder erg geweest. Ik word al zoveel jaren afgewezen, het breekt me echt op. Vooral ook omdat mijn man ze maar kans op kans blijft geven wat nergens toe leidt. En ik ben degene die bij iedereen wordt zwart gemaakt.
Wat kan ik nu nog doen? Het liefste zou ik weg gaan en dat ik dan eindelijk van deze mensen verlost ben. Maar zoals ik al zei heb ik geen familie dus ik zou niet weten waar ik naartoe zou kunnen gaan samen met een kind. Sowieso is het nogal een stap om dan weg te gaan. Zeker als er een kind in het spel is. Maar ik ben het gewoon echt helemaal beu. Wat zouden jullie doen?
Eerlijk gezegd ben ik de hele situatie meer dan beu. Ik weet niet meer hoe hier mee om te gaan. Ik merk dat ik er zelf heel erg onder lijd.
De schoonfamilie heeft nu al heel vaak laten merken dat ze mij niet (willen) accepteren en ons beiden minder belangrijk/prioriteit vinden dan hun andere kind. En mijn man is te goedgelovig en ziet veel dingen niet terwijl ik ze heel goed aanvoel/zie.
Hij heeft nu gezegd dat hij wil dat dat dagje weg snel besproken wil hebben. Er is in dat gesprek nog steeds geen datum besproken want schoonfamilie weet niet of ze onverwachts weg moeten. Ook wilden ze niet met een paar data komen maar wilden dit met ons samen kijken welke datum kan. Maar ze komen dus nergens mee.
Ook heeft mijn man gezegd dat hij wil dat ze meer contact met mij zoeken en mij bv een keertje bellen hoe het gaat of samen iets afspreken. Schoonfamilie zegt dan dat ze dat soort dingen altijd vergeten, dat ze ook vaak van anderen te horen krijgen om iets af te spreken maar dat ze dat steeds vergeten af te spreken/komt er niet van.
Ik zie al weer heel duidelijk dat ze helemaal niet willen afspreken en dat dagje weg zullen ze verder ook geen initiatief in nemen ga ik van uit. Mijn man is zo goedgelovig en zeg steeds: ik geef het nog niet op, ik wil dat het goed komt. (maar zij willen dat zelf niet lijkt het mij overkomen)
Hij wil ze nu een bepaalde tijd geven waarin ze mij dan initiatief hebben getoond voor beter contact. (Hij heeft ze dat zelf niet gezegd dat er een bepaalde tijd aan zit) Ik vermoed dat ze het gewoon niet gaan doen. Ook niet binnen de tijd. Maar mijn man zegt bij voorbaat al dat het dan ook niet het contact gaat verbreken.
Dit speelt al jaren en ik merk dat ik er dus echt onder lijd. Dat komt omdat ik zelf geen familie heb om op terug te vallen. Had ik dat wel gehad dan was het al minder erg geweest. Ik word al zoveel jaren afgewezen, het breekt me echt op. Vooral ook omdat mijn man ze maar kans op kans blijft geven wat nergens toe leidt. En ik ben degene die bij iedereen wordt zwart gemaakt.
Wat kan ik nu nog doen? Het liefste zou ik weg gaan en dat ik dan eindelijk van deze mensen verlost ben. Maar zoals ik al zei heb ik geen familie dus ik zou niet weten waar ik naartoe zou kunnen gaan samen met een kind. Sowieso is het nogal een stap om dan weg te gaan. Zeker als er een kind in het spel is. Maar ik ben het gewoon echt helemaal beu. Wat zouden jullie doen?