Twijfel. Scheiden?

Ik zit de laatste jaren steeds meer en meer met twijfels over mijn huwelijk.
Ik zou hier graag mijn twijfels neerschrijven.

Ik ben een vrouw van > 40 jaar, > 20 jaar getrouwd met mijn man en moeder van drie kinderen (jongste is 8 jaar).
We hebben een goed draaiend gezin en een goede verdeling qua huishouden. We hebben een mooi huis, beiden een goede baan, maken elk jaar één of twee gezinsvakanties, hebben hobby's. Van buitenaf lijkt onze relatie perfect. Toch voel ik mij niet helemaal gelukkig. Heel cliché, maar we zijn steeds meer als broer en zus gaan leven. Ik mis het om ook iemands partner te zijn, ook af en toe een lieve knuffel te krijgen, te horen dat ik mooi ben en de moeite waard om verder voor te gaan.

Al sinds meerder jaren heeft mijn man lichamelijke moeilijkheden (hoge bloeddruk) en hierdoor heeft hij ook erectieproblemen. Toen dit net gebeurde, was ik er rotsvast van overtuigd dat we hieruit zouden komen. Een erectie is niet het belangrijkste in bed, we kunnen elkaar anders plezieren, we kunnen erover praten. We hebben ons beiden ingezet om hieruit te komen. Hij is bij een arts geweest, heeft medicatie gekregen, we hebben oefeningen gedaan, zoveel gepraat dat er blaren op mijn tong zitten. Maar het beterde niet, seks werd meer en meer mechanisch. Als ik hem knuffelde, dan werd ik weggeduwd (uit angst om opnieuw te falen). Uiteindelijk doofde alle intimiteit stilletjes aan. We vrijen niet meer, omdat we bang zijn de andere teleur te stellen. Het is ongeveer een jaar geleden dat we het laatst geprobeerd hebben.

Het besef dat hij al jaren niet meer opgewonden geraakt wordt door mij, is toch aan mijn zelfvertrouwen gaan knagen. Het lukte mij steeds minder om het niet op mezelf te betrekken. Ook mijn man is veranderd. Hij zoekt zijn bevestiging in andere dingen (zijn werk). Ik doe minder moeite om mij mooi te maken (lijkt nutteloos). Ik ben onlangs op een huwelijksfeest geweest (alleen, want we doen steeds meer apart). Ik kwam tot de conclusie dat ik geen enkel jurkje meer hangen had in mijn kast. Het besef dat ik mij al jaren niet meer vrouwelijk kleed, stemt mij erg verdrietig. Op het feest heb ik een complimentje gekregen dat ik er goed uitzag, mijn man keek naar mij toen ik opgemaakt was en vroeg of ik zijn hemd al gestreken had. Nu ben ik vooral moeder, werkneemster en huisvrouw en is mijn man de kostwinnaar.

Steeds vaker twijfel ik of ik hiermee kan leven. Langs de andere kant gaan we nog steeds vriendschappelijk met elkaar om. We kunnen praten over (neutrale) onderwerpen, zoals actualiteit, het werk en andere dingen in het dagelijks leven. De kinderen hebben niet in de gaten dat ik twijfel en ze verdienen absoluut niet om door een scheiding te gaan. Hoe kan ik aan mezelf verantwoorden dat ik ze de helft van de tijd moet missen omdat ik niet volledig tevreden ben tussen de lakens.
Ik weet niet wat ik moet doen. Herkent iemand deze twijfels?