Relaties
alle pijlers
Gescheiden man vertrouwen
maandag 4 september 2017 om 19:11
Hallo allemaal,
Dus ja, ik denk dat dit de plek is om anoniem advies in te winnen is en dat heb ik heel hard nodig op dit moment. Ik ben sinds 6-7 maanden met een man aan het daten, het klikt heel goed tussen ons en ik vind hem echt heel leuk. Het enige probleem is dat ik er recent achter ben gekomen dat hij 2 jaar geleden is gescheiden, en daarbovenop komt nog dat ik via-via-via weet wie zijn ex-vrouw is. Hij heeft het wel zelf verteld, maar het was duidelijk dat hij op dat moment niet van plan was het te vertellen; want ik vroeg aan hem of hij met mij naar een gelegenheid kon komen en of we met zijn auto konden gaan, omdat ik niet precies wist waar het was. Hij zei dat hij het wel wist, en toen ik vroeg hoe, zei hij omdat zijn trouwfeest daar was....
En toen gingen er bij mij ook heel veel alarmbellen af, want ik weet niet waarom hij is gescheiden. Zijn ex is voor zover ik weet wel een leuke vrouw, dus ik weet niet of het aan hem ligt; is hij vreemd gegaan, wil hij geen langdurige relaties? En daarbij vind ik hem op zijn 33ste best wel jong om getrouwd en gescheiden te zijn en ik vraag me af of hij niet te lang heeft gewacht om me te vertellen dat hij getrouwd is geweest, want we kennen elkaar wel al een jaar en waarom hij zo lang heeft gewacht.
En ik weet dat mensen niet zullen waarderen als ik dit zeg, maar ik weet ook even niet of ik een gescheiden man in zijn geheel kan vertrouwen. Ik weet gewoon niet waarom iemand zo'n grote belofte zou verbreken. En dat kan aan mij liggen; want ik heb mijn vader nooit gekend en mijn moeder is in haar relaties mishandeld, dus ik weet niet hoe een normale relatie eruit ziet, of een scheiding ook deel uitmaakt van het normale. Alle kennis die bij de meeste mensen vanzelfsprekend is, ontbreekt bij mij en daarom vraag ik het hier.
En ook vraag ik mij af of ik een hypocriet ben, want ik heb hem verteld dat mijn vader is overleden toen ik klein was. Maar dat zeg ik tegen iedereen, want ik schaam me om de waarheid te vertellen.
Dus ja, ik denk dat dit de plek is om anoniem advies in te winnen is en dat heb ik heel hard nodig op dit moment. Ik ben sinds 6-7 maanden met een man aan het daten, het klikt heel goed tussen ons en ik vind hem echt heel leuk. Het enige probleem is dat ik er recent achter ben gekomen dat hij 2 jaar geleden is gescheiden, en daarbovenop komt nog dat ik via-via-via weet wie zijn ex-vrouw is. Hij heeft het wel zelf verteld, maar het was duidelijk dat hij op dat moment niet van plan was het te vertellen; want ik vroeg aan hem of hij met mij naar een gelegenheid kon komen en of we met zijn auto konden gaan, omdat ik niet precies wist waar het was. Hij zei dat hij het wel wist, en toen ik vroeg hoe, zei hij omdat zijn trouwfeest daar was....
En toen gingen er bij mij ook heel veel alarmbellen af, want ik weet niet waarom hij is gescheiden. Zijn ex is voor zover ik weet wel een leuke vrouw, dus ik weet niet of het aan hem ligt; is hij vreemd gegaan, wil hij geen langdurige relaties? En daarbij vind ik hem op zijn 33ste best wel jong om getrouwd en gescheiden te zijn en ik vraag me af of hij niet te lang heeft gewacht om me te vertellen dat hij getrouwd is geweest, want we kennen elkaar wel al een jaar en waarom hij zo lang heeft gewacht.
En ik weet dat mensen niet zullen waarderen als ik dit zeg, maar ik weet ook even niet of ik een gescheiden man in zijn geheel kan vertrouwen. Ik weet gewoon niet waarom iemand zo'n grote belofte zou verbreken. En dat kan aan mij liggen; want ik heb mijn vader nooit gekend en mijn moeder is in haar relaties mishandeld, dus ik weet niet hoe een normale relatie eruit ziet, of een scheiding ook deel uitmaakt van het normale. Alle kennis die bij de meeste mensen vanzelfsprekend is, ontbreekt bij mij en daarom vraag ik het hier.
En ook vraag ik mij af of ik een hypocriet ben, want ik heb hem verteld dat mijn vader is overleden toen ik klein was. Maar dat zeg ik tegen iedereen, want ik schaam me om de waarheid te vertellen.
anoniem_181765 wijzigde dit bericht op 04-09-2017 19:38
0.20% gewijzigd
dinsdag 5 september 2017 om 12:43
Twistoliver: laat je niet van de wijs brengen door ongenuanceerde uitspraken hier: net als irl zijn er mensen die menen dat je op die manier een ander een spiegel voor kunt houden en dat soms nog goed bedoelen ook.
Richt je op wie/wat jou kan aanmoedigen om in het reine te komen met je verleden, zodat dat niet langer jouw identiteit en (zelf)vertrouwen bepaalt/ in de weg staat in het nu en de toekomst.
Je hebt meer in huis aan capactiteiten en vaardigheden om invloed te hebben op het bouwen aan de persoon die je wílt en kunt zijn, incl jouw verleden (wat ook jou gevormd heeft tot nu toe en dat is niet erg, als je je je daarmee niet volledig identificeert: dit is wie/hoe jij gewórden bent en daar kun je zelf nog een hoop aan toevoegen groeien en ontwikkelen, zodat je een completere "versie" wordt (zonder beperkingen, zelfveroordelingen en (zelf)afwijzingen die ontstaan zijn in het verleden).
Wat ik me afvraag: heb je je moeder toen ze nog leefde gevraagd wie je vader is? Hoe ging zij daarmee om, was het háár geheim & haar schande/schaamte die jij hebt overgenomen?
Wat was de situatie rondom jouw verwekking, hoe dacht zij over de vader, hoe ging zij om met wat anderen daarvan vonden, hoe heeft ze jou opgevangen als jij met oordelen van anderen te maken kreeg?
En dat niet alleen: jij mist een behoorlijk stuk identiteit door je vader niet te kennen, waarin je op hem lijkt, waarin je karaktertrekken kunt herkennen, of had gebotst, aan kunnen spiegelen. Misschien heeft je moeder dat ook maar ontkend, dat je ook deels de genen iig van die vader hebt, en je weinig/geen info gegeven over wat voor type mens hij was/is, en dat geeft -net als bij geadopteerde kinderen- een belangrijk gemis om te weten wie je bent en waar je vandaan komt, je afkomst dus, wat voor families jij deel van uitmaakt en wie weet herkenbare trekjes/gewoontes en patronen meedraagt en herhaalt die je niet kunt verklaren, vanuit aanleg (genen).
Je hebt hulp, zeg je, dat zou fijn zijn, om jezelf goed te leren kennen, ondanks gebrekkig verleden en gebrekkige voorbeelden daarin.
Nu je moeder overleden is kun je haar niet meer vragen naar háár familie en haar verleden, haar opvoeding en familierelaties enz. Je spreekt vooral over haar kennissen, had ze geen familie of wat is daar voorgevallen als ze geen contact meer had met familie? Ken je je opa en oma, waren er tantes en ooms, zijn er mensen aan wie je nog vragen kunt stellen over haar en over jouw eigen jeugd en herkomst?
Er zijn therapeuten die werken met "familiesystemen" en het belang inzien van jouw "plek" en rol(len) binnen de familiesystemen waar jij hoe dan ook onderdeel van uitmaakt, ook als die ontbreken en jij geen deel van hebt uitgemaakt en zij niet van jouw leven.
Als je niet weet welke plek je inneemt in je eigen leven en achtergrond, is dat een lastige achterstand en je hebt grote kans dat jij de "schaamte"/"schande" draagt die eigenlijk bij jouw moeder hoort (dus niet van jou is, maar haar opgave was).
Dit soort therapeuten kan helpen je van dat juk te bevrijden wat niet van jou is, niet jouw verantwoordelijkheid is, maar op jou rust als het ware als jouw moeder daar nooit echt mee heeft leren dealen.
Jij kunt patronen doorbreken, die vorige generaties niet hebben weten op te lossen, door het zelf anders te doen dan je moeder, door je ouders en hun motieven te (proberen te) begrijpen en haar/hun onvermogens te vergeven om zichzelf daarvan te ontlasten en jou niet mee te belasten.
Je kunt jezelf (leren) ontdoen van dat "stigma", van de negatieve veroordelingen uit jouw verleden en de kring mensen waar jouw moeder nooit bovenuit heeft kunnen stijgen of overheen heeft kunnen zetten, maar onder gebukt bleef gaan.
Datzelfde lot hoeft jou niet te treffen, jij kunt dat keren: het zijn andere tijden, jij kunt andere mensen om je heen zoeken, als jij besluit dat het (goddank) tegenwoordig niet meer een schande is en er veel meer mensen zijn die -al dan niet gepland- opgroeien zonder hun biologische vader (te kennen).
Er zijn dus zelfs vrouwen die bewust een kind op de wereld zetten dmv een (anonieme) donor, en ook die kinderen hebben maar weinig info over de verwekker, en diens achtergrond, karakter enz.
En niet voor niks is daar heisa over ontstaan, over dat anonieme, want meer van die kinderen hebben later problemen met hun identiteit en willen weten waar ze vandaan komen, waarin ze zich wel en niet zouden herkennen in die vader, die medebepalend is voor hun aanleg (niet alleen belangrijk voor evt ziektes in de familie, maar ook qua karaker en uiterlijk enz willen weten waar ze vandaan komen).
Er zijn genoeg mensen die denken dat opvoeding je totaal vormt, dat is niet zo. Je bent meer dan je opvoeding, je hebt misschien capaciteiten in huis die je (nog) niet kent, die niet aangeboord zijn door je (beperkte) opvoeding en levenservaring, en die je wel (sluimerend) in je hebt, en alsnog kunt "aktiveren" en inzetten, als je jezelf de kans geeft om je in jezelf te verdiepen (mbv een professional) en voor jezelf geen genoegen neemt met hoe je tot nu toe geworden bent.
Er is meer in jou dan je volledig te identificeren met het "ongewenste kind", om te beginnen kun je dat omdraaien naar "gewenst": namelijk door jouzelf gewenst als jij erkent dat je er wél bent (geboren) en er wél mag zijn.
Neem je eigen plek in in de wereld, jij hebt namelijk een eigen plek en identiteit, je bént je moeder/ ouders niet, en als volwassene hoeven die ook niet te bepalen wie jij bent en wilt zijn op deze wereld: jij hebt je eigen leven en opgaven daarin te volbrengen, je heoft hun leven niet over te doen of te verbeteren oid: jij bent jij, met eigen capaciteiten en eigen beperkingen en uitdagingen en jouw eigen vermogens om lief te hebben en eigen bestaansrecht, zelfbeschikkingsrecht en alleen al omdát je bestaat is reden genoeg dat je de moeite waard bent om geliefd te zijn/voelen en om van jezelf en anderen te (mógen) houden.
Er bestaat zoiets als het "ware zelf" en dat is een andere "ik" dan die jij nu kent, en van gelooft dat je dat bent (identiteit, geloven dat je die aangeleerde overtuigingen over jezelf ook idd bént, ipv hébt (aangeleerd), gebaseerd op goed- en afkeuring door anderen, en het wordt tijd dat je ontdekt dat eea van die overtuigingen (en zelfoordelen) niet klopt en bovendien te ontdekken dat je meer bent dan die verzameling overtuigingen en wat er nog aan goede kanten/ eigenschappen enz verborgen ligt te sluimeren, want dit is maar een deel van wie jij (denkt dat je) bent. En dat kun je dus alsnog zelf aanboren en ontdekken, oefenen, gebruiken om richting te geven aan hoe je je vanaf hier zélf gaat vormen/ ontwikkelen/ uitbouwen.
Je identiteit bestaat uit veel meer "rollen" (dan dochter/ het kind) die je in het leven inneemt, oa studie/werk, interesses (cultuur, natuur, muziek, whatever), als geliefde/ (potentiele) partner, als sexy vrouw, buurvrouw, nichtje, kleinkind, vriendin, sportieveling, dater, kennis, collega, enz: in al die rollen bij elkaar vormt wie je daarin bent (geworden) je identiteit.
Maar je hebt niet alleen een identiteit, je bént dus ook nog eens niet je identiteit en die staat ook niet vast als een soort gegeven, je kunt die uitbouwen door nieuwe rollen erbij te krijgen: je bent meer dan je identiteit, er is iemand die daar keuzes in heeft en maakt en diegene in jou zit aan het stuur en kan richting gaan bepalen hoe jij die rollen vervult en wel/niet in groeit of stagneert, in welke je je meer gaat verdiepen en prioriteit aan geeft, want het is niet zo dat je "nu eenmaal bent zoals je bent": je hebt daar zelf invloed op, je blijft je hele leven groeien en ontwikkelen als je dat zelf wilt.
Door zelfkennis, algemene kennis en ervaring/oefening opdoen kun je je nieuwe vaardigheden eigen maken of aanleren, je kunt zelf kiezen waar je je in wilt verdiepen en verder komen dan wat je nu kent en weet en kunt.
Door hoe je opgegroeid bent worstel je met een bepaalde laag in jezelf (zie Jan Geurtz in "verslaafd aan liefde", wat eigenlijk een goed beeld geeft van eigen kern en de lagen eromheen) en dat is die hij noemt "het negatieve geloof" in jezelf, en je (aangeleerde) strategieen om jezelf wél waard/goed (genoeg) te vinden en dat is dus op het niveau van eigenwaarde (kennen, voelen), waarin jij heen en weer gaat (jezelf verdedigt, protesteert tegen hoe jijzelf/anderen jou be-of veroordelen op "waardigheid" omdat je een onbekende vader hebt.
Iedereen heeft trouwens zo'n laag van wat je in negatieve zin gelooft over jezelf, en veel daarvan is een vertekend beeld wat je ergens door eerdere ervaringen en jeugd hebt opgedaan, en veel daarvan klopt helemaal niet, maar heb je jezelf wijsgemaakt omdat je destijds dat nog niet begreep en met de beperkte visie en verstand van een kind eoa draai aan gegeven hebt (conclusies die je voor waar aanzag en -soms nog- aanziet).
Het is belangrijk dat je beseft dat je je daar niet mee hoeft te vereenzelvigen en niet voor waar aanneemt dat jij dat bént en dat jij gaat geloven dat ook jij een prachtige, liefdevolle kern hebt onder die "modderlagen" die er door de tand des tijds overheen zijn gekomen, thuis, op school, door kennissen, oordelen van buitenaf, waardoor je ver(der) af bent gaan staan van wie jij bent zónder die oordelen, die je oa hebt overgenomen van buitenaf en zo ook over jezelf bent gaan denken.
Die protesten daartegen (tegen die van anderen, zelfbescherming, verdediging) hebben niet voor niks ook een stem: ook die persoon wil zich doen gelden, die opkomt voor dat jij diegene niet bént, dat je meer bent dan wat anderen zien of vinden, en dat jij gezien wilt worden als de volledige, complete mens die jij bent, met/ondanks jouw start in het leven, jouw onvolkomenheden en imperfecties, en mét jouw waarde en betekenis, óók in de liefde!
Een goede therapeut kan jou naar die kern en essenties leiden, waar eigenliefde en je vermogens tot liefhebben in jou zitten, een stap dieper dan eigenwaarde (worstelen met heen en weer tussen wat je positief en negatief over jezelf gelooft/ je overtuigingen over jezelf en anderen, wat "goed" en "slecht" is, waarin je slaagt en "faalt": oordelen over jezelf dus).
Ontdek wie jij bent los van die (zelf)oordelen, als jij wat je nu nog voor/van jezelf afwijst gaat toelaten: dat ook jij in staat bent in het volle vertrouwen in jezelf en anderen diep van binnen een liefdevol mens bent en veel liefde te geven hebt, zowel aan het kind in jou als aan de volwassen jou, en aan anderen en ook van anderen mag ontvangen.
Misschien was je moeder op haar manier liefdevol voor jou, misschien mis je liefdevolle ouders, in dat geval zul je je eigen liefdevolle ouder kunnen zijn/worden, die zich (alsnog) ontfermt over het jonge kind in jou, dat (toen) afhankelijke en misschien hulpeloze, onzekere meisje wél ziet staan en voor opkomt, troost, tools geeft om met de omstandigheden (van toen) om te gaan, en je eigen moeder/ontbrekende ouder te zijn op wie je kunt vertrouwen en rekenen als volwassene, nu en in de toekomst, door je eigen sterke armen te (leren) worden, omdat je jezélf dat gunt (en niet langer zoekt in de armen van een ander/ partner).
Hoe beter jij (mbv therapie bijv) jezelf kent, en dus weet wat jou belemmert en beperkt in je krachtig voelen, hoe meer je ook zult ontdekken wat je (van jezelf) nodig hebt om die kracht wél te voelen en ook wie/wat van buitenaf daaraan bijdraagt of in/beperkt.
Acceptatie en vrede hebben met je eigen verleden zal ruimte maken voor persoonlijke groei in het nu, wat je eigen invloed geeft op je toekomst(ige ik), voor zover die "maakbaar" is en je daar zelf invloed op kunt uitoefenen.
Weten wie je NU bent is alleen maar "in kaart brengen" hoe je tot nu toe ontwikkeld bent, dus is geen vaststaand gegeven of zo, waar je het mee zult moeten doen, je hebt daar zelf invloed op wat je vanuit daar jouw tijd en aandacht geeft om te willen leren/groeien, dat stopt nooit, als jij jezelf belangrijk (genoeg) gaat vinden om aandacht en tijd in (jezelf dus) te willen steken!
Dus om te beginnen: besteed minder tijd en aandacht aan wie/wat jou eerder onderuit haalt en begin met die op jezelf te richten en jezelf echt te zien staan en op wat/ hoe je het wél wilt en zelf het "juiste" acht om te doen met/in jouw leven.
Wat anderen daarvan vinden doet er niet toe, het gaat om jou en jouw ontwikkeling(en), jij moet met jezelf leven en je bent helemaal vrij om dat zelf in te vullen als volwassene: geen ouders die jou nog vertellen hoe het moet/hoort, en ook geen goedkeuring nodig van een partner om je eigen weg te gaan. Een evt "juiste" partner zal dat niet in de weg zitten, maar juist aanmoedigen en ondersteunen.
Besef dat dit jouw rode draad/thema is en juist heel belangrijk dat je/een toekomstige partner daarvan op de hoogte is en om jou geeft mét jouw thema's/opgaven en (levens)doel (het helen van evt schades en belemmeringen uit je verleden), zoals ook hij zijn eigen rode draden heeft en naar eigen goeddunken mee te dealen heeft.
Partners kunnen dat niet voor elkaar wegnemen of oplossen, hooguit bijdragen (of beperken) aan die eigen weg daarin, door wat je in elkaar oproept en een beroep op doet, accepteert, stimuleert of verzwakt.
De woorden zeggen het al: eigenwaarde en eigenliefde kun je niet van een ander krijgen, dat zit binnenin, niemand kan je dat overhandigen of leren, hooguit onvermoede vermogens wekken (door verliefdheid, liefde voelen) die toegang verlenen tot wat tot dan toe lag te sluimeren (en ook de pijn die aan eerdere liefdes/geliefden is gekoppeld, zoals die van jou als kind om het gemis van (liefde van) je moeder en eerdere ervaringen in "houden van").
Maw: dan komt alles op het gebied van liefde en liefhebben en geliefd voelen boven, incl gemis ervan.
En juist dat (angst voor evt schades en opgelopen butsen en littekens) niet langer uit de weg gaan geeft je de mogelijkheid om jouw eigen liefdevolle kern te (ver)kennen en mee te verbinden, zodat je dat mee kunt nemen op wat je op die weg tegenkomt.
Door te gaan geloven in dat je meer rollen vervult (ook in de onbekende familie) en deel uitmaakt van een complexer iets, alleen al je eigen stamboom en afkomst, of dat nu zichtbaar is of niet, die naam draagt of niet, of je wil of niet (en die familie wilde of niet): je hébt die roots (in je).
Dan nog kun je invloed uitoefenen welke/wat daarvan je aktiveert, voortzet, afwijst of verder ontwikkelt, door bewust tijd en aandacht in te zetten op wat je belangrijk vindt voor jouzelf en wat je jezelf wenst en gunt in het leven, voor zover je daar zelf invloed op hebt, he. Hoe beter je jezelf kent, hoe beter je kunt kiezen wie en wat je tijd/aandacht geeft, wie/wat je goed zal doen, enz.
Want dat is wat je wel zelf kunt sturen en dan kan je maar beter jezelf zo goed als mogelijk is kennen (incl je beperkingen en weten waarván je je wilt bevrijden (en hoe) om tot volle bloei te komen: je meest stralende zelf, kunnen rekenen op jezelf, zelfvertrouwen en vertrouwen in de wereld om je heen).
Dat is een heel proces van vallen en opstaan, dat geldt voor iedereen, en voor jou met "achterstand" misschien nog meer, maar dat geeft niet, gun jezelf dat proces, en de risico's dat je daar 'fouten" in zult maken, dat dat mag van jezelf, omdat je daar misschien nog wel het meest van leert, en je het iig geprobéérd hebt, wat op zich al moedig is, beter dan "zo ben ik nu eenmaal" en bij voorbaat al denken dat je daar niks aan kunt doen of veranderen.
Richt je op wie/wat jou kan aanmoedigen om in het reine te komen met je verleden, zodat dat niet langer jouw identiteit en (zelf)vertrouwen bepaalt/ in de weg staat in het nu en de toekomst.
Je hebt meer in huis aan capactiteiten en vaardigheden om invloed te hebben op het bouwen aan de persoon die je wílt en kunt zijn, incl jouw verleden (wat ook jou gevormd heeft tot nu toe en dat is niet erg, als je je je daarmee niet volledig identificeert: dit is wie/hoe jij gewórden bent en daar kun je zelf nog een hoop aan toevoegen groeien en ontwikkelen, zodat je een completere "versie" wordt (zonder beperkingen, zelfveroordelingen en (zelf)afwijzingen die ontstaan zijn in het verleden).
Wat ik me afvraag: heb je je moeder toen ze nog leefde gevraagd wie je vader is? Hoe ging zij daarmee om, was het háár geheim & haar schande/schaamte die jij hebt overgenomen?
Wat was de situatie rondom jouw verwekking, hoe dacht zij over de vader, hoe ging zij om met wat anderen daarvan vonden, hoe heeft ze jou opgevangen als jij met oordelen van anderen te maken kreeg?
En dat niet alleen: jij mist een behoorlijk stuk identiteit door je vader niet te kennen, waarin je op hem lijkt, waarin je karaktertrekken kunt herkennen, of had gebotst, aan kunnen spiegelen. Misschien heeft je moeder dat ook maar ontkend, dat je ook deels de genen iig van die vader hebt, en je weinig/geen info gegeven over wat voor type mens hij was/is, en dat geeft -net als bij geadopteerde kinderen- een belangrijk gemis om te weten wie je bent en waar je vandaan komt, je afkomst dus, wat voor families jij deel van uitmaakt en wie weet herkenbare trekjes/gewoontes en patronen meedraagt en herhaalt die je niet kunt verklaren, vanuit aanleg (genen).
Je hebt hulp, zeg je, dat zou fijn zijn, om jezelf goed te leren kennen, ondanks gebrekkig verleden en gebrekkige voorbeelden daarin.
Nu je moeder overleden is kun je haar niet meer vragen naar háár familie en haar verleden, haar opvoeding en familierelaties enz. Je spreekt vooral over haar kennissen, had ze geen familie of wat is daar voorgevallen als ze geen contact meer had met familie? Ken je je opa en oma, waren er tantes en ooms, zijn er mensen aan wie je nog vragen kunt stellen over haar en over jouw eigen jeugd en herkomst?
Er zijn therapeuten die werken met "familiesystemen" en het belang inzien van jouw "plek" en rol(len) binnen de familiesystemen waar jij hoe dan ook onderdeel van uitmaakt, ook als die ontbreken en jij geen deel van hebt uitgemaakt en zij niet van jouw leven.
Als je niet weet welke plek je inneemt in je eigen leven en achtergrond, is dat een lastige achterstand en je hebt grote kans dat jij de "schaamte"/"schande" draagt die eigenlijk bij jouw moeder hoort (dus niet van jou is, maar haar opgave was).
Dit soort therapeuten kan helpen je van dat juk te bevrijden wat niet van jou is, niet jouw verantwoordelijkheid is, maar op jou rust als het ware als jouw moeder daar nooit echt mee heeft leren dealen.
Jij kunt patronen doorbreken, die vorige generaties niet hebben weten op te lossen, door het zelf anders te doen dan je moeder, door je ouders en hun motieven te (proberen te) begrijpen en haar/hun onvermogens te vergeven om zichzelf daarvan te ontlasten en jou niet mee te belasten.
Je kunt jezelf (leren) ontdoen van dat "stigma", van de negatieve veroordelingen uit jouw verleden en de kring mensen waar jouw moeder nooit bovenuit heeft kunnen stijgen of overheen heeft kunnen zetten, maar onder gebukt bleef gaan.
Datzelfde lot hoeft jou niet te treffen, jij kunt dat keren: het zijn andere tijden, jij kunt andere mensen om je heen zoeken, als jij besluit dat het (goddank) tegenwoordig niet meer een schande is en er veel meer mensen zijn die -al dan niet gepland- opgroeien zonder hun biologische vader (te kennen).
Er zijn dus zelfs vrouwen die bewust een kind op de wereld zetten dmv een (anonieme) donor, en ook die kinderen hebben maar weinig info over de verwekker, en diens achtergrond, karakter enz.
En niet voor niks is daar heisa over ontstaan, over dat anonieme, want meer van die kinderen hebben later problemen met hun identiteit en willen weten waar ze vandaan komen, waarin ze zich wel en niet zouden herkennen in die vader, die medebepalend is voor hun aanleg (niet alleen belangrijk voor evt ziektes in de familie, maar ook qua karaker en uiterlijk enz willen weten waar ze vandaan komen).
Er zijn genoeg mensen die denken dat opvoeding je totaal vormt, dat is niet zo. Je bent meer dan je opvoeding, je hebt misschien capaciteiten in huis die je (nog) niet kent, die niet aangeboord zijn door je (beperkte) opvoeding en levenservaring, en die je wel (sluimerend) in je hebt, en alsnog kunt "aktiveren" en inzetten, als je jezelf de kans geeft om je in jezelf te verdiepen (mbv een professional) en voor jezelf geen genoegen neemt met hoe je tot nu toe geworden bent.
Er is meer in jou dan je volledig te identificeren met het "ongewenste kind", om te beginnen kun je dat omdraaien naar "gewenst": namelijk door jouzelf gewenst als jij erkent dat je er wél bent (geboren) en er wél mag zijn.
Neem je eigen plek in in de wereld, jij hebt namelijk een eigen plek en identiteit, je bént je moeder/ ouders niet, en als volwassene hoeven die ook niet te bepalen wie jij bent en wilt zijn op deze wereld: jij hebt je eigen leven en opgaven daarin te volbrengen, je heoft hun leven niet over te doen of te verbeteren oid: jij bent jij, met eigen capaciteiten en eigen beperkingen en uitdagingen en jouw eigen vermogens om lief te hebben en eigen bestaansrecht, zelfbeschikkingsrecht en alleen al omdát je bestaat is reden genoeg dat je de moeite waard bent om geliefd te zijn/voelen en om van jezelf en anderen te (mógen) houden.
Er bestaat zoiets als het "ware zelf" en dat is een andere "ik" dan die jij nu kent, en van gelooft dat je dat bent (identiteit, geloven dat je die aangeleerde overtuigingen over jezelf ook idd bént, ipv hébt (aangeleerd), gebaseerd op goed- en afkeuring door anderen, en het wordt tijd dat je ontdekt dat eea van die overtuigingen (en zelfoordelen) niet klopt en bovendien te ontdekken dat je meer bent dan die verzameling overtuigingen en wat er nog aan goede kanten/ eigenschappen enz verborgen ligt te sluimeren, want dit is maar een deel van wie jij (denkt dat je) bent. En dat kun je dus alsnog zelf aanboren en ontdekken, oefenen, gebruiken om richting te geven aan hoe je je vanaf hier zélf gaat vormen/ ontwikkelen/ uitbouwen.
Je identiteit bestaat uit veel meer "rollen" (dan dochter/ het kind) die je in het leven inneemt, oa studie/werk, interesses (cultuur, natuur, muziek, whatever), als geliefde/ (potentiele) partner, als sexy vrouw, buurvrouw, nichtje, kleinkind, vriendin, sportieveling, dater, kennis, collega, enz: in al die rollen bij elkaar vormt wie je daarin bent (geworden) je identiteit.
Maar je hebt niet alleen een identiteit, je bént dus ook nog eens niet je identiteit en die staat ook niet vast als een soort gegeven, je kunt die uitbouwen door nieuwe rollen erbij te krijgen: je bent meer dan je identiteit, er is iemand die daar keuzes in heeft en maakt en diegene in jou zit aan het stuur en kan richting gaan bepalen hoe jij die rollen vervult en wel/niet in groeit of stagneert, in welke je je meer gaat verdiepen en prioriteit aan geeft, want het is niet zo dat je "nu eenmaal bent zoals je bent": je hebt daar zelf invloed op, je blijft je hele leven groeien en ontwikkelen als je dat zelf wilt.
Door zelfkennis, algemene kennis en ervaring/oefening opdoen kun je je nieuwe vaardigheden eigen maken of aanleren, je kunt zelf kiezen waar je je in wilt verdiepen en verder komen dan wat je nu kent en weet en kunt.
Door hoe je opgegroeid bent worstel je met een bepaalde laag in jezelf (zie Jan Geurtz in "verslaafd aan liefde", wat eigenlijk een goed beeld geeft van eigen kern en de lagen eromheen) en dat is die hij noemt "het negatieve geloof" in jezelf, en je (aangeleerde) strategieen om jezelf wél waard/goed (genoeg) te vinden en dat is dus op het niveau van eigenwaarde (kennen, voelen), waarin jij heen en weer gaat (jezelf verdedigt, protesteert tegen hoe jijzelf/anderen jou be-of veroordelen op "waardigheid" omdat je een onbekende vader hebt.
Iedereen heeft trouwens zo'n laag van wat je in negatieve zin gelooft over jezelf, en veel daarvan is een vertekend beeld wat je ergens door eerdere ervaringen en jeugd hebt opgedaan, en veel daarvan klopt helemaal niet, maar heb je jezelf wijsgemaakt omdat je destijds dat nog niet begreep en met de beperkte visie en verstand van een kind eoa draai aan gegeven hebt (conclusies die je voor waar aanzag en -soms nog- aanziet).
Het is belangrijk dat je beseft dat je je daar niet mee hoeft te vereenzelvigen en niet voor waar aanneemt dat jij dat bént en dat jij gaat geloven dat ook jij een prachtige, liefdevolle kern hebt onder die "modderlagen" die er door de tand des tijds overheen zijn gekomen, thuis, op school, door kennissen, oordelen van buitenaf, waardoor je ver(der) af bent gaan staan van wie jij bent zónder die oordelen, die je oa hebt overgenomen van buitenaf en zo ook over jezelf bent gaan denken.
Die protesten daartegen (tegen die van anderen, zelfbescherming, verdediging) hebben niet voor niks ook een stem: ook die persoon wil zich doen gelden, die opkomt voor dat jij diegene niet bént, dat je meer bent dan wat anderen zien of vinden, en dat jij gezien wilt worden als de volledige, complete mens die jij bent, met/ondanks jouw start in het leven, jouw onvolkomenheden en imperfecties, en mét jouw waarde en betekenis, óók in de liefde!
Een goede therapeut kan jou naar die kern en essenties leiden, waar eigenliefde en je vermogens tot liefhebben in jou zitten, een stap dieper dan eigenwaarde (worstelen met heen en weer tussen wat je positief en negatief over jezelf gelooft/ je overtuigingen over jezelf en anderen, wat "goed" en "slecht" is, waarin je slaagt en "faalt": oordelen over jezelf dus).
Ontdek wie jij bent los van die (zelf)oordelen, als jij wat je nu nog voor/van jezelf afwijst gaat toelaten: dat ook jij in staat bent in het volle vertrouwen in jezelf en anderen diep van binnen een liefdevol mens bent en veel liefde te geven hebt, zowel aan het kind in jou als aan de volwassen jou, en aan anderen en ook van anderen mag ontvangen.
Misschien was je moeder op haar manier liefdevol voor jou, misschien mis je liefdevolle ouders, in dat geval zul je je eigen liefdevolle ouder kunnen zijn/worden, die zich (alsnog) ontfermt over het jonge kind in jou, dat (toen) afhankelijke en misschien hulpeloze, onzekere meisje wél ziet staan en voor opkomt, troost, tools geeft om met de omstandigheden (van toen) om te gaan, en je eigen moeder/ontbrekende ouder te zijn op wie je kunt vertrouwen en rekenen als volwassene, nu en in de toekomst, door je eigen sterke armen te (leren) worden, omdat je jezélf dat gunt (en niet langer zoekt in de armen van een ander/ partner).
Hoe beter jij (mbv therapie bijv) jezelf kent, en dus weet wat jou belemmert en beperkt in je krachtig voelen, hoe meer je ook zult ontdekken wat je (van jezelf) nodig hebt om die kracht wél te voelen en ook wie/wat van buitenaf daaraan bijdraagt of in/beperkt.
Acceptatie en vrede hebben met je eigen verleden zal ruimte maken voor persoonlijke groei in het nu, wat je eigen invloed geeft op je toekomst(ige ik), voor zover die "maakbaar" is en je daar zelf invloed op kunt uitoefenen.
Weten wie je NU bent is alleen maar "in kaart brengen" hoe je tot nu toe ontwikkeld bent, dus is geen vaststaand gegeven of zo, waar je het mee zult moeten doen, je hebt daar zelf invloed op wat je vanuit daar jouw tijd en aandacht geeft om te willen leren/groeien, dat stopt nooit, als jij jezelf belangrijk (genoeg) gaat vinden om aandacht en tijd in (jezelf dus) te willen steken!
Dus om te beginnen: besteed minder tijd en aandacht aan wie/wat jou eerder onderuit haalt en begin met die op jezelf te richten en jezelf echt te zien staan en op wat/ hoe je het wél wilt en zelf het "juiste" acht om te doen met/in jouw leven.
Wat anderen daarvan vinden doet er niet toe, het gaat om jou en jouw ontwikkeling(en), jij moet met jezelf leven en je bent helemaal vrij om dat zelf in te vullen als volwassene: geen ouders die jou nog vertellen hoe het moet/hoort, en ook geen goedkeuring nodig van een partner om je eigen weg te gaan. Een evt "juiste" partner zal dat niet in de weg zitten, maar juist aanmoedigen en ondersteunen.
Besef dat dit jouw rode draad/thema is en juist heel belangrijk dat je/een toekomstige partner daarvan op de hoogte is en om jou geeft mét jouw thema's/opgaven en (levens)doel (het helen van evt schades en belemmeringen uit je verleden), zoals ook hij zijn eigen rode draden heeft en naar eigen goeddunken mee te dealen heeft.
Partners kunnen dat niet voor elkaar wegnemen of oplossen, hooguit bijdragen (of beperken) aan die eigen weg daarin, door wat je in elkaar oproept en een beroep op doet, accepteert, stimuleert of verzwakt.
De woorden zeggen het al: eigenwaarde en eigenliefde kun je niet van een ander krijgen, dat zit binnenin, niemand kan je dat overhandigen of leren, hooguit onvermoede vermogens wekken (door verliefdheid, liefde voelen) die toegang verlenen tot wat tot dan toe lag te sluimeren (en ook de pijn die aan eerdere liefdes/geliefden is gekoppeld, zoals die van jou als kind om het gemis van (liefde van) je moeder en eerdere ervaringen in "houden van").
Maw: dan komt alles op het gebied van liefde en liefhebben en geliefd voelen boven, incl gemis ervan.
En juist dat (angst voor evt schades en opgelopen butsen en littekens) niet langer uit de weg gaan geeft je de mogelijkheid om jouw eigen liefdevolle kern te (ver)kennen en mee te verbinden, zodat je dat mee kunt nemen op wat je op die weg tegenkomt.
Door te gaan geloven in dat je meer rollen vervult (ook in de onbekende familie) en deel uitmaakt van een complexer iets, alleen al je eigen stamboom en afkomst, of dat nu zichtbaar is of niet, die naam draagt of niet, of je wil of niet (en die familie wilde of niet): je hébt die roots (in je).
Dan nog kun je invloed uitoefenen welke/wat daarvan je aktiveert, voortzet, afwijst of verder ontwikkelt, door bewust tijd en aandacht in te zetten op wat je belangrijk vindt voor jouzelf en wat je jezelf wenst en gunt in het leven, voor zover je daar zelf invloed op hebt, he. Hoe beter je jezelf kent, hoe beter je kunt kiezen wie en wat je tijd/aandacht geeft, wie/wat je goed zal doen, enz.
Want dat is wat je wel zelf kunt sturen en dan kan je maar beter jezelf zo goed als mogelijk is kennen (incl je beperkingen en weten waarván je je wilt bevrijden (en hoe) om tot volle bloei te komen: je meest stralende zelf, kunnen rekenen op jezelf, zelfvertrouwen en vertrouwen in de wereld om je heen).
Dat is een heel proces van vallen en opstaan, dat geldt voor iedereen, en voor jou met "achterstand" misschien nog meer, maar dat geeft niet, gun jezelf dat proces, en de risico's dat je daar 'fouten" in zult maken, dat dat mag van jezelf, omdat je daar misschien nog wel het meest van leert, en je het iig geprobéérd hebt, wat op zich al moedig is, beter dan "zo ben ik nu eenmaal" en bij voorbaat al denken dat je daar niks aan kunt doen of veranderen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 5 september 2017 om 12:43
Volgens de OP hebben ze niet een jaar een relatie, maar zijn ze "6-7 maanden aan het daten"..
queenarachnia wijzigde dit bericht op 05-09-2017 12:45
Reden: Quote toegevoegd
Reden: Quote toegevoegd
61.25% gewijzigd
dinsdag 5 september 2017 om 13:05
Als je dan niets hebt aan empathie dan maar wat harder: Doe normaal meidtwistoliver schreef: ↑05-09-2017 09:56Ja kijk dit trucje ken ik, op kleinerende wijze "empathie" tonen, maar ik heb genoeg giftige mensen gekend, dus hier val ik niet voor.
Ik heb hulp, ik zou het ook jou aanraden!
dinsdag 5 september 2017 om 13:33
Ik zou maar even teruglezen, want ik heb al 100 x gezegd en ook in mijn OP dat het aan mij kan liggen, dat ik niet helemaal weet wat normaal is, dat ik de gedachten die bij opkomen wil toetsen. En daarbij ook al 100 x gezegd dat mij dwars zitdat ik hem niet alles over mijn vader heb verteld.
dinsdag 5 september 2017 om 14:22
Had het verschil gemaakt als hij wel een relatie met de dame heeft gehad maar ze niet getrouwd waren? Dus 'alleen maar' hadden samengewoond? Want je noemt expliciet dat je "niet weet waarom iemand zo'n grote belofte zou breken". Zit daar je wantrouwen in?
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
dinsdag 5 september 2017 om 15:17
yep niets meer niet minder
dinsdag 5 september 2017 om 16:06
Daarom zijn die ge (be) loften uitspraken altijd zo hilarisch.
dinsdag 5 september 2017 om 16:50
Suzy65
Ik vind het echt top dat je zo uitgebreid reageert elke keer.
Mijn moeder was 18 toen ze mij kreeg, haar moeder is overleden voordat ik werd geboren en haar vader is overleden toen ik een jaar of 5 was. Ik heb geen ooms of tantes. Ik weet alleen dat ze zwanger raakte van een man die haar en mij niet wilde hebben, ze wilde nooit meer dan dat over hem vertellen. En als hij mij niet wilde hebben, wil ik ook niks van weten, eerlijk gezegd.
Ik weet dat mijn opa haar het huis heeft gegooid toen ze zwanger was, maar dat ze later terugkeerde om hem te helpen omdat het niet zo goed ging met zijn gezondheid. Ze heeft niet zo'n leuke jeugd gehad en ze was nooit gelukkig.
Mijn opa was een harde man en zijn vrienden en de mensen die hem kenden praatten naar over mijn moeder, dat ze zo losjes is geworden omdat ze zonder moeder is opgegroeid en dat er van een kind zonder vader niks te verwachten valt.
En daarbij vind ik het over het algemeen gewoon naar om de informatie te moeten delen, bijvoorbeeld bij het aanvragen van studiefinanciering.
Ik probeer naar die doelen van eigenwaarde te werken inderdaad, maar sommige dingen, zoals geen vader hebben zijn voor mij een struikelblok en daar heb ik gewoon tijd voor nodig.
Ik vind het echt top dat je zo uitgebreid reageert elke keer.
Mijn moeder was 18 toen ze mij kreeg, haar moeder is overleden voordat ik werd geboren en haar vader is overleden toen ik een jaar of 5 was. Ik heb geen ooms of tantes. Ik weet alleen dat ze zwanger raakte van een man die haar en mij niet wilde hebben, ze wilde nooit meer dan dat over hem vertellen. En als hij mij niet wilde hebben, wil ik ook niks van weten, eerlijk gezegd.
Ik weet dat mijn opa haar het huis heeft gegooid toen ze zwanger was, maar dat ze later terugkeerde om hem te helpen omdat het niet zo goed ging met zijn gezondheid. Ze heeft niet zo'n leuke jeugd gehad en ze was nooit gelukkig.
Mijn opa was een harde man en zijn vrienden en de mensen die hem kenden praatten naar over mijn moeder, dat ze zo losjes is geworden omdat ze zonder moeder is opgegroeid en dat er van een kind zonder vader niks te verwachten valt.
En daarbij vind ik het over het algemeen gewoon naar om de informatie te moeten delen, bijvoorbeeld bij het aanvragen van studiefinanciering.
Ik probeer naar die doelen van eigenwaarde te werken inderdaad, maar sommige dingen, zoals geen vader hebben zijn voor mij een struikelblok en daar heb ik gewoon tijd voor nodig.
dinsdag 5 september 2017 om 16:52
Kijk als je buiten de zakelijke kant elkaar en voor de wet elkaar ook nog trouw beloofd en in voor en tegenspoed ed dan vind ik dat je je daar wel aan hoort te houden. Het is naar mijn mening een mondelinge (of schriftelijke) afspraak.
dinsdag 5 september 2017 om 16:56
Die afspraak kun je ook maken zonder te trouwen. Dat TO haar vriend nu opeens niet meer vertrouwt omdat hij getrouwd geweest blijkt te zijn, terwijl ze wist dat hij al meerdere lange, serieuze relaties heeft gehad slaat dus nergens op.
anoniem_299213 wijzigde dit bericht op 05-09-2017 17:17
0.18% gewijzigd
dinsdag 5 september 2017 om 17:01
Nee, natuurlijk vind jij dat je niet met de dood spot. Jij doet niets verkeerds...twistoliver schreef: ↑05-09-2017 10:59Ik spot niet over de dood, hij zou nu ook best dood kunnen zijn, dat weet ik helemaal niet. Ik vind gewoon niet dat ik iets persoonlijks aan iedereen hoef te vertellen en daarbij heb ik het mijn vriend zo verteld toen het ter sprake kwam, nog voordat we een relatie kregen. Het is niet alsof ik iemand die springlevend en heel actief is in mijn leven voordoe als dood.
Je had ook even sorry kunnen zeggen.
dinsdag 5 september 2017 om 17:02
dinsdag 5 september 2017 om 17:02
Ik begin meestal met 'Ik had echt zoiets van..', 'I be like...' of 'anywaytjes...'
dinsdag 5 september 2017 om 17:18
Je kunt elkaar niet voor de wet trouw en dergelijke beloven, tenzij je echt de wet print en neerlegt en daarvoor gaat staan, maar de wet heeft niks met trouw te maken.
dinsdag 5 september 2017 om 17:21
Je snapt mij niet.
Ik bedoel je trouwt voor de wet en daarnaast leg je je gelofte af naar elkaar dus niet voor de wet maar voor elkaar. Zo duidelijk
dinsdag 5 september 2017 om 18:06
Meer dan (beginnend) daten is het toch ook nog niet, als zij niet eens weet dat hij ooit getrouwd was, en als hij niet eens weet dat haar vader niet dood is? Als je dat soort dingen nog niet eens weet van elkaar heb je nog lang geen relatie.