Vriend steeds in discussie

Beste allemaal,

Ik zit de laatste tijd ergens mee, en ik heb even wat externe meningen nodig.

De situatie is zo. Mijn vriend en ik zijn vier jaar samen, en ik ben erg gelukkig met hem. De eerste 2,5 jaar heb ik hem leren kennen als een hele rustige, lieve, zorgzame en slimme man. Toen kreeg hij een hele lastige familiesituatie (moeder werd dement). Dit was voor hem heel erg zwaar natuurlijk, en ik probeerde hem meteen veel te steunen. Wel merkte ik dat hij het moeilijk vindt om zijn emoties goed te uiten, hij sluit dit meestal een beetje in zichzelf op. Rond die tijd begon er ook een nieuw fenomeen: bij sommige uitspraken die ik doe (en het is lastig te voorspellen wanneer dit gebeurt), gaat hij ineens heel fel in discussie. Hij wordt dan ook echt kwaad en vindt dat ik zijn standpunt moet aannemen. Ik voel me dan meestal aangevallen en ga mijn standpunt dan verdedigen, waardoor we rustig een uur lang aan het bekvechten zijn, vaak over onbenullige dingen. Ik ben best een gevoelig type, dus ik neem zo'n discussie best zwaar op en raak dan ook een tijdje van slag, en word er erg moe van. Hij ervaart dit echter niet zo, en vindt het normaal om discussies te voeren en het heeft voor hem geen gevolgen voor zijn humeur.

Nu komt het wel ongeveer wekelijks voor. En ik merk dat ik daardoor een onrustig gevoel krijg. Ik loop bijvoorbeeld op eieren, omdat ik bang ben iets te zeggen wat hij als aanleiding tot een discussie kan opvatten. Ik heb het hier al heel vaak met hem over gehad, dat ik het gevoel heb dat hij niet kan accepteren dat ik ook een mening heb, en ook dat ik van slag raak van de negatieve gevoelens die zo'n discussie met zich meebrengen. Hij vindt dit heel erg, en probeert er ook echt rekening mee te houden, maar hij geeft ook aan dat hij denkt dat het te maken heeft met zijn familiestress en dat hij dan zijn emoties afreageert. Hij is in therapie om te proberen de emoties op een andere manier te uiten.

Aan mijn kant probeer ik dus geen uitspraken doen die kunnen uitlokken, en als ik merk dat we in zo'n discussie raken, ook niet 'mee te doen' maar aan te geven dat we allemaal een andere mening mogen hebben en het daarbij laten. Dit werkt echter niet echt, want als hij eenmaal op stoom is, lijkt hij wel blind en doof en gaat hij door tot hij zijn zegje luid en duidelijk heeft gedaan, en ik al verdrietig ben. Dan vindt hij dat ook echt erg en probeert te begrijpen wat er mis ging, en dit de volgende keer anders te doen.

Hoewel ik begrijp dat hij het heel erg zwaar heeft nu, en dus dat hij niet altijd leuk en lief kan zijn, ben ik ook wel bang dat dit niet meer anders wordt, en dat bij iedere stresssituatie het gevolg is dat hij het op mij afreageert. Ook ben ik bang dat ik het gewoon bij hem losmaak door hoe ik dingen zeg (provocerend misschien?) en dat dit probleem dus zal voortduren. Ik weet niet precies wat ik wil, vooral van me afschrijven. En misschien ervaringen, van anderen? Ook tips over hoe ik aan mezelf zou kunnen werken om deze situatie te verbeteren zijn heel erg welkom, want ik ben me ervan bewust dat ik waarschijnlijk ook een grote rol speel in dit probleem.

@Lilalinda, dit is misschien een goede tip. Hoewel ik soms merk dat ik zelf ook al meega in de discussie, dus pas te laat merk dat we weer in het patroon vervallen.

@Pinkiepink daar ben ik het mee eens. Ik denk soms alleen dat ik misschien te lichtgeraakt ben, en dat ik zo'n discussie dan te persoonlijk opneem.

Een voorbeeld van zo'n discussie: ik zeg iets over een maatschappelijk fenomeen. Bijvoorbeeld: ik vind het stom als een man zich heel fel uitspreekt tegen feminisme, omdat hij zelf geen slachtoffer is van de oneerlijke behandeling van vrouwen. Hij reageert dan met een harde: dat is bullshit, hoe moet er dan ooit een goede dialoog ontstaan, en zulke argumenten. Inhoudelijk prima, maar hij schreeuwt het half en is alleen maar bezig met mij te overtuigen van dat wat ik vind onzin is, en dat hij het mij wel eens even haarfijn zal uitleggen. Vaak ook hard roepend: dat mag ik toch vinden???? als ik uitleg wat ik met mijn uitspraak bedoelde.

Oftewel: onzindiscussies.

@Lolapaloeza: Ik word dan verdrietig omdat ik de negativiteit onprettig vind. Ik streef naar harmonie in een relatie, en als er veel discussies plaatsvinden, krijg ik een ongelukkig gevoel. Bovendien neem ik het vaak (te) persoonlijk op.

Daarnaast ervaar ik zijn felle manier van willen overtuigen als een aanval op mijn persoonlijke mening, het is vaak van boven naar beneden: hij vindt dat hij het beter weet en dat hij mij de les moet lezen.

Ik denk dat het inderdaad zou kunnen werken als ik niet inhoudelijk terug ga reageren. Het probleem zit hem namelijk vooral in de communicatie. Een rustige, respectvolle discussie vind ik prima, waarin je naar elkaar luistert en ook ruimte geeft voor verschillende interpretaties. Het: 'wat jij zegt is bullshit en beperkt, ik ga het je nu uitleggen want zo zit het echt' gevoel zit hem vooral in zijn houding en taalgebruik.

Marthe. schreef: ↑

03-10-2017 15:21

Mijn ervaring is ook dat je soms door dat op eieren lopen niet anders kan dan een beetje provoceren...je probeert het juist níet en dan toch gebeurt het gewoon, dingen komen er lomp uit doordat je ze niet op een normale manier durft te zeggen.
Als je teveel rekening met hem houdt vul je van tevoren zijn gedachten al in waardoor je onbewust bij voorbaat jezelf verdedigt als je iets vraagt oid...mijn man betrapt mij er soms op.

Dit is heel herkenbaar. Ik gooi er soms iets uit, juist omdat ik me in rare bochten wring, en dat is dan juist een trigger. Ook ga ik vaak in een hele afhankelijke stand, dus bij alles wat ik zeg, wat vind jij? En mezelf bijvoorbeeld al indekken, zo van, waarschijnlijk klopt het niet wat ik nu ga zeggen, maar..

borboletas schreef: ↑

03-10-2017 15:27

Misschien kun je eens mee naar zijn therapie. De manier waarop hij zijn emoties uit heeft invloed op zijn relatie / op jou dus misschien is het goed om dat ook eens te bespreken.

Dit ga ik inderdaad voorstellen. Het is wel zo dat hij pas net een paar keer in therapie is geweest, dus ik wil hem ook een oprechte kans geven om zelf zijn verhaal te doen en te kijken of daar eerst wat uit komt.

Er speelt nog een (onredelijke) angst mee van mij. Dat is dat zijn vader een hele moeilijke, autoritaire en agressieve man is. Als hij in discussiemodus gaat, doet hij me soms een beetje aan hem denken. Ik word dan heel bang dat hij steeds meer op zijn vader gaat lijken, en dat is echt mijn schrikbeeld van een partner.

Ik ben me ervan bewust dat het niet eerlijk is om hem te vergelijken met zijn vader. Maar toch ben ik er erg bang voor.

@lolapaloeza dat is precies het probleem. Onder normale omstandigheden matchen we heel goed, en is hij overigens ook totaal niet dominant. Onder de stresssituatie van nu, is het wel een probleem.

En een relatie moet ook beoordeeld worden op hoe het in slechte tijden eraantoe gaat. Ik neem het dan ook hoog op en heb hem vorige maand gezegd dat ik dit zo niet ga volhouden, en dat ik eiste dat hij aan zichzelf ging werken omdat ik niet oud wilde worden met zijn vader. Dit heeft hij ook serieus genomen en doet zijn best met therapie.

Ik merk sindsdien wel verbetering, maar afgelopen weekend (na beiden gedronken te hebben) ging het toch weer mis.

@lilalinda, klopt, lesje geleerd! Dacht juist goed om samen een leuk avondje te hebben, maar dat doen we wel zonder drank volgende keer.

@Jillian76: wat vervelend dat je dit ook zo herkent. Waar gaan de discussies bij jullie over? Bij ons begint het ook vaak met een uitspraak van mij, die hij op de een of andere manier persoonlijk opneemt. Vervolgens gaat hij in pit bull modus.

Hoe het bij ons ook vaak gaat: we zijn ergens samen, bijvoorbeeld in de trein of lopend ergens naartoe. Hij is stil, wat op zijn telefoon bezig, en reageert weinig. Ik praat veel, enerzijds ter compensatie, anderzijds omdat ik een kletskous ben. En ineens heb ik blijkbaar iets gezegd wat hem triggert, en hij reageert met een snauw. Voorbeeld: ik babbel wat over dat mensen in onze omgeving zo jong trouwen, en dat ik me afvraag waarom ze haast hebben. Ineens reageert hij met: waar bemoei jij je mee, als zij dat toch willen, laat ze lekker. Ik reageer dan ook met: nou, ga anders maar weer terug op je telefoon, dat was gezelliger.

Hier is dus geen discussie ontstaan, maar wel negativiteit. En vraag me af waarom hij het dan zo nodig vindt om mij de les te lezen. Als ik later aangeef dat ik dat niet leuk vond, zegt hij dat hij vindt dat ik vervelende dingen zei.

Jillian76 schreef: ↑

03-10-2017 16:33

Hij mag toch ook vinden dat je vervelende dingen zegt? Het is alleen de manier waarop hij dit duidelijk maakt die naar is. Ik kwam er ook achter dat niet alleen hij, maar ikzelf ook een deel in de discussie had. Als 1van de 2 stopt is er geen discussie meer.

Dat mag hij zeker vinden! Als hij had gezegd: 'waarom vind je het zo belangrijk wanneer zij trouwen? ik heb nu het idee dat je je oordeel te snel klaar hebt' was ik ook niet zo in mijn wiek geschoten geweest. Het gaat inderdaad om de manier erop, alsof ik een klein kind ben dat iets fout heeft gedaan.

En de discussie niet voeden, dat ben ik nu aan het oefenen. Toen het afgelopen weekend misging, en hij ging roepen DAT MAG IK TOCH VINDEN? Zei ik heel rustig, ja, dat mag jij vinden. Maar dan hamert hij door met nog een aantal keer dezelfde vraag, hij zoekt die confrontatie bewust op. En dat is waar mijn verdenking vandaan komt dat het zijn manier van afreageren is: de emoties van zijn familiesituatie kan hij niet goed voelen/uiten, dus zoekt hij ruzie met mij om die ontlading te krijgen. En daar ben ik niet van gediend.