Relaties
alle pijlers
Uit elkaar
woensdag 4 oktober 2017 om 08:05
Lieve allemaal,
Dit is mijn eerste berichtje op dit forum maar ik lees zoveel fijne en goede reacties dat ook ik mijn verhaal ga doen.
Mijn ex vriend en ik hebben bijna 5 jaar een relatie gehad en bijna 2 jaar samen gewoond (ik ben 21 en hij 23).
Hij heeft onze relatie beeindigd en we zijn nu ongeveer 4 maanden uit elkaar.
Nu weet ik van mezelf dat ik er echt nog niet over heen ben en hier ook veel moeite mee heb.
Maandag hoorde ik dat hij een nieuwe meid heeft leren kennen en het gaat 'erg goed' tussen hun.
Dit was voor mij een enorme domper!
Ik heb zowel maandag als dinsdag uren gehuild.
Ik probeer steeds om mijn gedachten te verzetten maar dat lukt me niet.
Ondanks dat ik hem alle liefde van de wereld gun, zit het me ontzettend dwars.
Ik heb heel veel moeite om hier op de juiste manier mee om te gaan.
En dan nog de vraag, wat is de juiste manier?
Ik doe m'n best geen contact met hem op te nemen maar dit vind ik heel erg zwaar.
Het heeft bijvoorbeeld geen zin om z'n nummer te verwijderen want dat ken ik uit m'n hoofd.
Daarnaast heb ik hem al gevraagd of hii zijn facebook wachtwoord wil veranderen omdat ik dit ook ken en op zwakke momenten op zijn facebookpagina inlog om te kijken waar hij mee bezig is (ja... hier schaam ik me voor).
Ik heb alle websites met tips al doorgespit, zoals 'accepteer dat het over is'.
Dat zou ik graag willen, maar hoe? Hoe moet je dat accepteren?
Nu komt er nog bij dat ik ontzettend twijfel aan mijn studiekeuze én mijn ouders zijn 4 weken op vakantie dus ik voel me erg alleen.
Wie heeft er goede tips uit bijvoorbeeld eigen ervaring?
Ik wil heel graag weer mezelf kunnen zijn!
Liefs
Dit is mijn eerste berichtje op dit forum maar ik lees zoveel fijne en goede reacties dat ook ik mijn verhaal ga doen.
Mijn ex vriend en ik hebben bijna 5 jaar een relatie gehad en bijna 2 jaar samen gewoond (ik ben 21 en hij 23).
Hij heeft onze relatie beeindigd en we zijn nu ongeveer 4 maanden uit elkaar.
Nu weet ik van mezelf dat ik er echt nog niet over heen ben en hier ook veel moeite mee heb.
Maandag hoorde ik dat hij een nieuwe meid heeft leren kennen en het gaat 'erg goed' tussen hun.
Dit was voor mij een enorme domper!
Ik heb zowel maandag als dinsdag uren gehuild.
Ik probeer steeds om mijn gedachten te verzetten maar dat lukt me niet.
Ondanks dat ik hem alle liefde van de wereld gun, zit het me ontzettend dwars.
Ik heb heel veel moeite om hier op de juiste manier mee om te gaan.
En dan nog de vraag, wat is de juiste manier?
Ik doe m'n best geen contact met hem op te nemen maar dit vind ik heel erg zwaar.
Het heeft bijvoorbeeld geen zin om z'n nummer te verwijderen want dat ken ik uit m'n hoofd.
Daarnaast heb ik hem al gevraagd of hii zijn facebook wachtwoord wil veranderen omdat ik dit ook ken en op zwakke momenten op zijn facebookpagina inlog om te kijken waar hij mee bezig is (ja... hier schaam ik me voor).
Ik heb alle websites met tips al doorgespit, zoals 'accepteer dat het over is'.
Dat zou ik graag willen, maar hoe? Hoe moet je dat accepteren?
Nu komt er nog bij dat ik ontzettend twijfel aan mijn studiekeuze én mijn ouders zijn 4 weken op vakantie dus ik voel me erg alleen.
Wie heeft er goede tips uit bijvoorbeeld eigen ervaring?
Ik wil heel graag weer mezelf kunnen zijn!
Liefs
woensdag 4 oktober 2017 om 08:40
Toevallig heb ik dit jaar hetzelfde meegemaakt. Ook 5 jaar een relatie gehad en mijn ex had het uitgemaakt en had binnen een paar maanden een ander.
Ik heb toen ik het hoorde veel gejankt en met wat vriendinnen erover gepraat. Het voelde zo oneerlijk en moest mijn gevoelens daarover kwijt. Daarna lukte me het vrij makkelijk om weer verder te gaan.
Afleiding helpt redelijk. In de tussentijd probeerde ik vooral leuke nieuwe dingen te doen en ook wat te daten en niet te veel stil te staan bij mijn ex. Je gaat dat toch niet meer veranderen. Misschien scheelt het als je weet dat je nooit meer bij je ex terugkomt. Dat was in ieder geval in mijn geval zo. Ik was ondanks dat de breuk kut voelde, blij dat ik van hem af was.
Probeer te accepteren dat je, je vaak nog rot kunt voelen. Het gaat met vallen en opstaan. Inmiddels kan ik zeggen dat het een stuk beter met me gaat.
Ik heb toen ik het hoorde veel gejankt en met wat vriendinnen erover gepraat. Het voelde zo oneerlijk en moest mijn gevoelens daarover kwijt. Daarna lukte me het vrij makkelijk om weer verder te gaan.
Afleiding helpt redelijk. In de tussentijd probeerde ik vooral leuke nieuwe dingen te doen en ook wat te daten en niet te veel stil te staan bij mijn ex. Je gaat dat toch niet meer veranderen. Misschien scheelt het als je weet dat je nooit meer bij je ex terugkomt. Dat was in ieder geval in mijn geval zo. Ik was ondanks dat de breuk kut voelde, blij dat ik van hem af was.
Probeer te accepteren dat je, je vaak nog rot kunt voelen. Het gaat met vallen en opstaan. Inmiddels kan ik zeggen dat het een stuk beter met me gaat.
Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan
woensdag 4 oktober 2017 om 08:56
Bedankt voor jullie reacties!
Ik verwijt mijn ex helemaal niks. Ik weet vrijwel zeker dat hij niet vreemd is gegaan en dat 'ie nog om me geeft. Ook kan ik begrijpen dat hij naar de breuk heeft toegewerkt en dus al verder is in het proces. Maar het idee dat hij met die meid dezelfde dingen gaat doen, doet gewoon zeer.
We hadden bijv. samen een kat en mijn ex noemde mij tegen de kat altijd 'mama'. Ondanks dat we uit elkaar zijn en de kat bij hem blijft, is het nogsteeds mijn beestje en wil ik absoluut niet dat zijn nieuwe vriendin nu 'mama' wordt.
Ik probeer veel afleiding te zoeken maar omdat ik studievertraging heb, ben ik 2 of 3 dagen in de week vrij. Mijn vrienden zitten natuurlijk allemaal gewoon op school dus zij hebben geen tijd en op mijn werk hebben ze geen extra personeel nodig. Nu mijn ouders op vakantie zijn doe ik wat huishoudelijke dingetjes en ga ik af en toe sporten, maar ik heb genoeg tijd over. In die tijd denk ik vaak en veel na over de relatie die we hadden en hier wordt ik erg somber van. Ik weet dat toelaten van emoties er bij hoort, maar sommige dagen word ik er letterlijk ziek van. Vorige week bijvoorbeeld, en dan heb je zo veel tijd om na te denken dat je het alleen maar erger maakt.
Ik heb het idee dat ik wel weet hoe ik het moet aanpakken, maar qua uitvoering lukt het nog niet zo..
Ik verwijt mijn ex helemaal niks. Ik weet vrijwel zeker dat hij niet vreemd is gegaan en dat 'ie nog om me geeft. Ook kan ik begrijpen dat hij naar de breuk heeft toegewerkt en dus al verder is in het proces. Maar het idee dat hij met die meid dezelfde dingen gaat doen, doet gewoon zeer.
We hadden bijv. samen een kat en mijn ex noemde mij tegen de kat altijd 'mama'. Ondanks dat we uit elkaar zijn en de kat bij hem blijft, is het nogsteeds mijn beestje en wil ik absoluut niet dat zijn nieuwe vriendin nu 'mama' wordt.
Ik probeer veel afleiding te zoeken maar omdat ik studievertraging heb, ben ik 2 of 3 dagen in de week vrij. Mijn vrienden zitten natuurlijk allemaal gewoon op school dus zij hebben geen tijd en op mijn werk hebben ze geen extra personeel nodig. Nu mijn ouders op vakantie zijn doe ik wat huishoudelijke dingetjes en ga ik af en toe sporten, maar ik heb genoeg tijd over. In die tijd denk ik vaak en veel na over de relatie die we hadden en hier wordt ik erg somber van. Ik weet dat toelaten van emoties er bij hoort, maar sommige dagen word ik er letterlijk ziek van. Vorige week bijvoorbeeld, en dan heb je zo veel tijd om na te denken dat je het alleen maar erger maakt.
Ik heb het idee dat ik wel weet hoe ik het moet aanpakken, maar qua uitvoering lukt het nog niet zo..
woensdag 4 oktober 2017 om 09:09
alskedaske schreef: ↑04-10-2017 08:56We hadden bijv. samen een kat en mijn ex noemde mij tegen de kat altijd 'mama'. Ondanks dat we uit elkaar zijn en de kat bij hem blijft, is het nogsteeds mijn beestje en wil ik absoluut niet dat zijn nieuwe vriendin nu 'mama' wordt.
Dit is een heel duidelijk voorbeeld van hoe jij jezelf gek aan het maken bent. Je hebt geen idee of hij zijn nieuwe vriendin mama van de kat noemt. Dat denk jij, dat vul jij voor hem in, dat stel jij jezelf voor. Maar dat maakt het nog geen feit. Dus is het niet iets waar je je druk om moet maken. Grote kans dat hij dat helemaal niet doet, en 100% kans dat jij nooit zult horen dat hij dat doet, dus waarom zou je bedenken dat hij dat wel doet?
Besef dat je eigen gedachten jezelf zo van streek maken. Het is niet makkelijk om ze dan maar niet meer te denken, maar het kan wel helpen om te gaan rationaliseren.
woensdag 4 oktober 2017 om 09:22
woensdag 4 oktober 2017 om 09:45
Als eerste, dikke knuffel. Want natuurlijk hakt het er enorm in. 5 jaar een relatie die nog niet zo heel lang over is, en natuurlijk zou leeftijd niks uit moeten maken, maar juist als je zo jong al jaren met iemand samen bent, in een leeftijdsfase waarin je nog volop aan het ontwikkelen bent en dan ineens valt dat weg. En dan heeft hij 4 maanden later een nieuwe vriendin. Bam! Verschrikkelijk pijnlijk.
p.s. ik schrijf ook omdat ik het herken, ook ik had al jong, op mn 15e, een relatie die 3 jaar zou duren, met een jongen/man van 22 en heb toen 1 jaar samengewoond. Ik was destijds degene die het verbrak maar ben in latere relaties ook degene geweest die het nakijken had.
Het slijt. Heel veel meer kan je niet doen dan het verdriet uitzitten.
Je kan je van alles voornemen, geen contact meer opnemen, niet meer op zijn FB kijken, leuke dingen willen gaan doen, van alles verzinnen om maar afleiding te zoeken. De eerst komende tijd, maanden, helpt het niet. Je wilt toch nog contact opnemen, zal nog dikwijls op zijn facebook kijken. En helemaal geen zin om wat dan ook te gaan doen. Maar het slijt. Het gaat wel over, heus!
Je gaat weer tot jezelf komen. Je gaat dit achter je laten. Maar het kost nou eenmaal tijd!
Ongevraagd en te pas en te onpas zal je aan hem denken. Al pak je een boek, ga je de deur uit om wat leuks te doen, spreek je met vriendinnen af, het blijft nog een hele poos in je hart en hoofd spoken. Daar is niks tegen te doen...
Op de duur moet je en zal je ook, weer gaan ontdekken wat jij leuk vind, om te doen, wat zijn je eigen interesses.
Zijn er vriendinnen die je steunen? Niet alleen om je verdriet te uiten, maar die je bv meenemen naar iets leuks, iets waarbij je echt even met heel iets anders bezig moet zijn? Gaan stappen is dan misschien niet eens zo'n heel goed idee. Maar, ik noem maar wat, een avond Escape Room spelen? Avond naar theater waarbij je in een deuk ligt?
Wat mij wel heeft geholpen is dingen doen waarbij je fysiek bezig bent, en ook veel lol kan hebben met anderen. Bij mij werkte theatersport heel goed. - is zo spannend om te doen, maar 'afgaan' kan je niet, iedere deelnemer vindt het spannend maar je bent zo aan het focussen op een leuke scene maken, en dat lukt heel vaak ook nog! Lukt het es niet, is dat helemaal niet erg. Maar wat doet het goed en voel je je lekker erna en je leert leuke mensen kennen met wie je die spanning van zo'n avond theatersport maken, deelt-
Nu is het nog niet zover, heb je waarschijnlijk geen puf en nergens zin in om wat dan ook te gaan doen. Maar dat komt weer, echt!
Helaas, uitzitten die pijn. Maar het gaat weg op den duur! Echt!
p.s. ik schrijf ook omdat ik het herken, ook ik had al jong, op mn 15e, een relatie die 3 jaar zou duren, met een jongen/man van 22 en heb toen 1 jaar samengewoond. Ik was destijds degene die het verbrak maar ben in latere relaties ook degene geweest die het nakijken had.
Het slijt. Heel veel meer kan je niet doen dan het verdriet uitzitten.
Je kan je van alles voornemen, geen contact meer opnemen, niet meer op zijn FB kijken, leuke dingen willen gaan doen, van alles verzinnen om maar afleiding te zoeken. De eerst komende tijd, maanden, helpt het niet. Je wilt toch nog contact opnemen, zal nog dikwijls op zijn facebook kijken. En helemaal geen zin om wat dan ook te gaan doen. Maar het slijt. Het gaat wel over, heus!
Je gaat weer tot jezelf komen. Je gaat dit achter je laten. Maar het kost nou eenmaal tijd!
Ongevraagd en te pas en te onpas zal je aan hem denken. Al pak je een boek, ga je de deur uit om wat leuks te doen, spreek je met vriendinnen af, het blijft nog een hele poos in je hart en hoofd spoken. Daar is niks tegen te doen...
Op de duur moet je en zal je ook, weer gaan ontdekken wat jij leuk vind, om te doen, wat zijn je eigen interesses.
Zijn er vriendinnen die je steunen? Niet alleen om je verdriet te uiten, maar die je bv meenemen naar iets leuks, iets waarbij je echt even met heel iets anders bezig moet zijn? Gaan stappen is dan misschien niet eens zo'n heel goed idee. Maar, ik noem maar wat, een avond Escape Room spelen? Avond naar theater waarbij je in een deuk ligt?
Wat mij wel heeft geholpen is dingen doen waarbij je fysiek bezig bent, en ook veel lol kan hebben met anderen. Bij mij werkte theatersport heel goed. - is zo spannend om te doen, maar 'afgaan' kan je niet, iedere deelnemer vindt het spannend maar je bent zo aan het focussen op een leuke scene maken, en dat lukt heel vaak ook nog! Lukt het es niet, is dat helemaal niet erg. Maar wat doet het goed en voel je je lekker erna en je leert leuke mensen kennen met wie je die spanning van zo'n avond theatersport maken, deelt-
Nu is het nog niet zover, heb je waarschijnlijk geen puf en nergens zin in om wat dan ook te gaan doen. Maar dat komt weer, echt!
Helaas, uitzitten die pijn. Maar het gaat weg op den duur! Echt!
She used to say, All those good people
Down on Jubilee Street
They ought to practice what they preach
Down on Jubilee Street
They ought to practice what they preach
woensdag 4 oktober 2017 om 10:29
Ik heb ook geen contact meer met mijn ex, maar er zijn heel veel dingen die me aan hem doen denken. We hadden dezelfde muzieksmaak, dus muziek luisteren is lastig. Daarnaast zing ik zelf, dat is opzich wel fijn maar wordt er heel emotioneel van. Als ik m'n bed aan het opmaken ben denk ik aan hem, vroeger deden we dat samen. En zo zijn er een hele boel kleine dingen die al aan hem doen denken en die ik niet kan vermijden.
Ik heb zeker vriendinnen maar de meesten wonen op kamers en zitten dus niet echt in de buurt. Zelf werk ik in het weekend dus dan heb ik zelf geen tijd. Wel scheelt het dat ik mijn werk leuk vind en daar met plezier naartoe ga
In mijn hoofd weet ik dat het goed komt en dat het over gaat, maar in mijn hart voelt het niet zo.
Ik heb zeker vriendinnen maar de meesten wonen op kamers en zitten dus niet echt in de buurt. Zelf werk ik in het weekend dus dan heb ik zelf geen tijd. Wel scheelt het dat ik mijn werk leuk vind en daar met plezier naartoe ga
In mijn hoofd weet ik dat het goed komt en dat het over gaat, maar in mijn hart voelt het niet zo.
)