Relaties
alle pijlers
Vriend steeds in discussie
dinsdag 3 oktober 2017 om 15:09
Beste allemaal,
Ik zit de laatste tijd ergens mee, en ik heb even wat externe meningen nodig.
De situatie is zo. Mijn vriend en ik zijn vier jaar samen, en ik ben erg gelukkig met hem. De eerste 2,5 jaar heb ik hem leren kennen als een hele rustige, lieve, zorgzame en slimme man. Toen kreeg hij een hele lastige familiesituatie (moeder werd dement). Dit was voor hem heel erg zwaar natuurlijk, en ik probeerde hem meteen veel te steunen. Wel merkte ik dat hij het moeilijk vindt om zijn emoties goed te uiten, hij sluit dit meestal een beetje in zichzelf op. Rond die tijd begon er ook een nieuw fenomeen: bij sommige uitspraken die ik doe (en het is lastig te voorspellen wanneer dit gebeurt), gaat hij ineens heel fel in discussie. Hij wordt dan ook echt kwaad en vindt dat ik zijn standpunt moet aannemen. Ik voel me dan meestal aangevallen en ga mijn standpunt dan verdedigen, waardoor we rustig een uur lang aan het bekvechten zijn, vaak over onbenullige dingen. Ik ben best een gevoelig type, dus ik neem zo'n discussie best zwaar op en raak dan ook een tijdje van slag, en word er erg moe van. Hij ervaart dit echter niet zo, en vindt het normaal om discussies te voeren en het heeft voor hem geen gevolgen voor zijn humeur.
Nu komt het wel ongeveer wekelijks voor. En ik merk dat ik daardoor een onrustig gevoel krijg. Ik loop bijvoorbeeld op eieren, omdat ik bang ben iets te zeggen wat hij als aanleiding tot een discussie kan opvatten. Ik heb het hier al heel vaak met hem over gehad, dat ik het gevoel heb dat hij niet kan accepteren dat ik ook een mening heb, en ook dat ik van slag raak van de negatieve gevoelens die zo'n discussie met zich meebrengen. Hij vindt dit heel erg, en probeert er ook echt rekening mee te houden, maar hij geeft ook aan dat hij denkt dat het te maken heeft met zijn familiestress en dat hij dan zijn emoties afreageert. Hij is in therapie om te proberen de emoties op een andere manier te uiten.
Aan mijn kant probeer ik dus geen uitspraken doen die kunnen uitlokken, en als ik merk dat we in zo'n discussie raken, ook niet 'mee te doen' maar aan te geven dat we allemaal een andere mening mogen hebben en het daarbij laten. Dit werkt echter niet echt, want als hij eenmaal op stoom is, lijkt hij wel blind en doof en gaat hij door tot hij zijn zegje luid en duidelijk heeft gedaan, en ik al verdrietig ben. Dan vindt hij dat ook echt erg en probeert te begrijpen wat er mis ging, en dit de volgende keer anders te doen.
Hoewel ik begrijp dat hij het heel erg zwaar heeft nu, en dus dat hij niet altijd leuk en lief kan zijn, ben ik ook wel bang dat dit niet meer anders wordt, en dat bij iedere stresssituatie het gevolg is dat hij het op mij afreageert. Ook ben ik bang dat ik het gewoon bij hem losmaak door hoe ik dingen zeg (provocerend misschien?) en dat dit probleem dus zal voortduren. Ik weet niet precies wat ik wil, vooral van me afschrijven. En misschien ervaringen, van anderen? Ook tips over hoe ik aan mezelf zou kunnen werken om deze situatie te verbeteren zijn heel erg welkom, want ik ben me ervan bewust dat ik waarschijnlijk ook een grote rol speel in dit probleem.
Ik zit de laatste tijd ergens mee, en ik heb even wat externe meningen nodig.
De situatie is zo. Mijn vriend en ik zijn vier jaar samen, en ik ben erg gelukkig met hem. De eerste 2,5 jaar heb ik hem leren kennen als een hele rustige, lieve, zorgzame en slimme man. Toen kreeg hij een hele lastige familiesituatie (moeder werd dement). Dit was voor hem heel erg zwaar natuurlijk, en ik probeerde hem meteen veel te steunen. Wel merkte ik dat hij het moeilijk vindt om zijn emoties goed te uiten, hij sluit dit meestal een beetje in zichzelf op. Rond die tijd begon er ook een nieuw fenomeen: bij sommige uitspraken die ik doe (en het is lastig te voorspellen wanneer dit gebeurt), gaat hij ineens heel fel in discussie. Hij wordt dan ook echt kwaad en vindt dat ik zijn standpunt moet aannemen. Ik voel me dan meestal aangevallen en ga mijn standpunt dan verdedigen, waardoor we rustig een uur lang aan het bekvechten zijn, vaak over onbenullige dingen. Ik ben best een gevoelig type, dus ik neem zo'n discussie best zwaar op en raak dan ook een tijdje van slag, en word er erg moe van. Hij ervaart dit echter niet zo, en vindt het normaal om discussies te voeren en het heeft voor hem geen gevolgen voor zijn humeur.
Nu komt het wel ongeveer wekelijks voor. En ik merk dat ik daardoor een onrustig gevoel krijg. Ik loop bijvoorbeeld op eieren, omdat ik bang ben iets te zeggen wat hij als aanleiding tot een discussie kan opvatten. Ik heb het hier al heel vaak met hem over gehad, dat ik het gevoel heb dat hij niet kan accepteren dat ik ook een mening heb, en ook dat ik van slag raak van de negatieve gevoelens die zo'n discussie met zich meebrengen. Hij vindt dit heel erg, en probeert er ook echt rekening mee te houden, maar hij geeft ook aan dat hij denkt dat het te maken heeft met zijn familiestress en dat hij dan zijn emoties afreageert. Hij is in therapie om te proberen de emoties op een andere manier te uiten.
Aan mijn kant probeer ik dus geen uitspraken doen die kunnen uitlokken, en als ik merk dat we in zo'n discussie raken, ook niet 'mee te doen' maar aan te geven dat we allemaal een andere mening mogen hebben en het daarbij laten. Dit werkt echter niet echt, want als hij eenmaal op stoom is, lijkt hij wel blind en doof en gaat hij door tot hij zijn zegje luid en duidelijk heeft gedaan, en ik al verdrietig ben. Dan vindt hij dat ook echt erg en probeert te begrijpen wat er mis ging, en dit de volgende keer anders te doen.
Hoewel ik begrijp dat hij het heel erg zwaar heeft nu, en dus dat hij niet altijd leuk en lief kan zijn, ben ik ook wel bang dat dit niet meer anders wordt, en dat bij iedere stresssituatie het gevolg is dat hij het op mij afreageert. Ook ben ik bang dat ik het gewoon bij hem losmaak door hoe ik dingen zeg (provocerend misschien?) en dat dit probleem dus zal voortduren. Ik weet niet precies wat ik wil, vooral van me afschrijven. En misschien ervaringen, van anderen? Ook tips over hoe ik aan mezelf zou kunnen werken om deze situatie te verbeteren zijn heel erg welkom, want ik ben me ervan bewust dat ik waarschijnlijk ook een grote rol speel in dit probleem.
dinsdag 3 oktober 2017 om 23:07
Inderdaad een heel ander geluid, en ook terecht. Dit speelt echter al 1,5 jaar. En nu na 1,5 jaar vind ik het genoeg geweest om steeds de boksbal te zijn. Ik snap heel goed dat hij het zwaar heeft, en ik steun hem overal onvoorwaardelijk bij. Maar voor ons allebei is het niet goed als onze relatie scheeftrekt doordat hij zijn stress op mij moet afreageren.Kinase3000 schreef: ↑03-10-2017 22:58Hier een ander geluid. Ik vind je behoorlijk liefdeloos overkomen eerlijk gezegd. Volgens mij heb je totaal niet door hoe zwaar die man het heeft.
Ik zou toch hopen dat ik na 2,5 jaar een zorgzame, lieve vriend te zijn geweest mijn vriendin me beter zou behandelen als het leven mij raakt met een shitstorm (tegelijkertijd dementerende moeder, vader ondersteunen terwijl hij daar een moeilijke band mee heeft, financiele ellende, afstuderen aan twee universiteiten én nog werken).
En in plaats van hem liefdevol te steunen vergroot jij dan de stress door hem een 'eerlijke kans' te geven om de relatie te redden omdat zijn gevoelige vriendinnetje van de leg raakt als er eens per week een flinke discussie is. Die man volgt er zelfs therapie voor!
Het klinkt alsof jij echt alles op jezelf betrekt.
De therapie is voornamelijk zodat hij met een professional kan spreken over de, inderdaad, shitstorm die hij over zich heen krijgt. En hij bespreekt nu met hem ook zijn problemen met emoties uiten op een andere manier dan kwaad worden op mij. Omdat we daar beiden verdriet van hebben.
Niet elke discussie is hier overigens een voorbeeld van. Soms is het gewoon onze communicatie die niet goed gaat, en ook is het soms mijn eigen schuld. Maar er is een duidelijk patroon: hij zoekt frictie en ruzie met mij, als een vorm van ontlading. Jij vindt het liefdeloos dat ik dat niet accepteer, maar ik vind dat er daar een grens overschreden wordt.
woensdag 4 oktober 2017 om 12:48
Dan wordt het tijd dat je het over een andere boeg gaat gooien. Hier ligt niet alleen een verantwoordelijkheid bij hem, maar ook bij jou. Jij hebt je ook als boksbal laten gebruiken. De manier waarop jij hier mee om bent gegaan heeft niet gewerkt.Ikdoehetevenzo schreef: ↑03-10-2017 23:07Inderdaad een heel ander geluid, en ook terecht. Dit speelt echter al 1,5 jaar. En nu na 1,5 jaar vind ik het genoeg geweest om steeds de boksbal te zijn. Ik snap heel goed dat hij het zwaar heeft, en ik steun hem overal onvoorwaardelijk bij. Maar voor ons allebei is het niet goed als onze relatie scheeftrekt doordat hij zijn stress op mij moet afreageren.
De therapie is voornamelijk zodat hij met een professional kan spreken over de, inderdaad, shitstorm die hij over zich heen krijgt. En hij bespreekt nu met hem ook zijn problemen met emoties uiten op een andere manier dan kwaad worden op mij. Omdat we daar beiden verdriet van hebben.
Niet elke discussie is hier overigens een voorbeeld van. Soms is het gewoon onze communicatie die niet goed gaat, en ook is het soms mijn eigen schuld. Maar er is een duidelijk patroon: hij zoekt frictie en ruzie met mij, als een vorm van ontlading. Jij vindt het liefdeloos dat ik dat niet accepteer, maar ik vind dat er daar een grens overschreden wordt.
Hou je eigenlijk nog wel van hem? Want ook ik vind je tamelijk liefdeloos over komen. Je vriend krijgt enorm veel over zich heen, hij gaat naar therapie om hier uit te komen. Maar jij vindt het na anderhalf jaar wel genoeg geweest.