Relaties
alle pijlers
Wanneer vertellen?
vrijdag 6 oktober 2017 om 18:54
In een ander topic over 'liefdesverdriet', gaf ik aan dat ik geboren ben als intersekse baby (wanneer een baby geen duidelijk geslacht heeft, kenmerken van beide geslachten heeft, of ertussen in zit) Ik ben dus een vrouw, mijn lichaam is vrouwelijk alleen mijn geslachtsdeel is iets anders waardoor ik onder andere geen vaginale sex kan hebben en ik geen kinderen kan krijgen. Ookal is dat niet de reden dat het mis is gelopen met die jongen, een reactie van iemand zette me wel aan het nadenken.
Diegene zei dat ik het misschien te vroeg vertelde, en ik het misschien beter later kan vertellen als ik al een band heb opgebouwd met iemand en ik zeker weet dat diegene mij wil om mij.
Ik vind het zelf erg lastig, ik weet niet precies wanneer het het beste moment is om te vertellen. Ik vertel het meestal na een paar gesprekken of als er geflirt wordt.. Ik kan het sowieso nooit lang voor me houden. Ik krijg dan een soort van schuldgevoel of het gevoel dat ik iemand voorlieg ofzo. Niet omdat ik mezelf geen '' echte '' vrouw vind, maar omdat ik weet dat sommige mensen hier soms anders over denken.
Je weet natuurlijk nooit hoe iemand gaat reageren, maar het is weleens voorgekomen dat ik met iemand een klik had en een band opbouwde en dat ik het vertelde en dat hij dan zei dat hij toch wel graag kinderen wil en het dus niet gaat werken. Dit doet dan weer pijn.
Ik vroeg mij af wat jullie mening hierover is en wat jullie het beste lijkt. Meteen vertellen, Na een paar gesprekken, Als er een band is opgebouwd, na een date, als er geflirt wordt?
Diegene zei dat ik het misschien te vroeg vertelde, en ik het misschien beter later kan vertellen als ik al een band heb opgebouwd met iemand en ik zeker weet dat diegene mij wil om mij.
Ik vind het zelf erg lastig, ik weet niet precies wanneer het het beste moment is om te vertellen. Ik vertel het meestal na een paar gesprekken of als er geflirt wordt.. Ik kan het sowieso nooit lang voor me houden. Ik krijg dan een soort van schuldgevoel of het gevoel dat ik iemand voorlieg ofzo. Niet omdat ik mezelf geen '' echte '' vrouw vind, maar omdat ik weet dat sommige mensen hier soms anders over denken.
Je weet natuurlijk nooit hoe iemand gaat reageren, maar het is weleens voorgekomen dat ik met iemand een klik had en een band opbouwde en dat ik het vertelde en dat hij dan zei dat hij toch wel graag kinderen wil en het dus niet gaat werken. Dit doet dan weer pijn.
Ik vroeg mij af wat jullie mening hierover is en wat jullie het beste lijkt. Meteen vertellen, Na een paar gesprekken, Als er een band is opgebouwd, na een date, als er geflirt wordt?
anoniem_353803 wijzigde dit bericht op 06-10-2017 19:03
0.61% gewijzigd
vrijdag 6 oktober 2017 om 19:05
Ik denk dat ik zou wachten tot de 2e of derde date.. Dat is niet gelijk zo recht "in your face" en je hoeft het ook niet aan een volstrekt vreemde te vertellen. Als je meerdere dates hebt gehad weet je wel dat degene in ieder geval iets van interesse in je heeft en je bent niet al lang bezig degene te leren kennen dus in principe heb je geen tijd verspeeld als diegene dan ineens nog afhaakt. Uiteindelijk zal het denk ik voor degene die echt voor je gaat niet uitmaken of je het gelijk vertelt of wacht tot 3 maanden en jullie op het punt staan intiem te worden..
vrijdag 6 oktober 2017 om 19:48
Een vriendin van mij is transseksueel en heeft nog niet de volledige transitie ondergaan. Uit haar ervaring is gebleken dat ze het beter later kan zeggen. Dat ze het heeft verzwegen is meestal goed te begrijpen voor de ander en wordt haar niet kwalijk genomen. Ook kijken mensen heel anders tegen haar aan als ze het pas later weten, dan dat zij het bij voorbaat weten. Wat ik wel anders zou doen dan die vriendin van mij, is zoenen en seks (ze heeft geen vagina, maar kent tactieken) uitstellen tot nadat je het hebt opgebiecht. Dan is jou eigenlijk weinig kwalijk te nemen.
vrijdag 6 oktober 2017 om 19:54
vrijdag 6 oktober 2017 om 19:57
Ik ken je topic nog en ben het eens met de meeste mensen om er een tijdje mee te wachten.
Ik heb zelf in mijn liezen en bij mijn vagina pittige littekens van een huidziekte waaraan ik ben geopereerd waardoor het er allemaal wat anders uitziet. Ervoor had ik daar opvallende plekken. Ik heb het mijn vriend na vier dates verteld (waren al bevriend daarvoor en wist dat hij relaxed was erin) vóór de seks en het zelfs nog een tijdje verbonden voor hij het mocht zien
Niet alleen hij maar ook jij moet je op je gemak voelen. Al vind ik je klinken alsof je het voor jezelf helemaal hebt geaccepteerd, top!
Ik heb zelf in mijn liezen en bij mijn vagina pittige littekens van een huidziekte waaraan ik ben geopereerd waardoor het er allemaal wat anders uitziet. Ervoor had ik daar opvallende plekken. Ik heb het mijn vriend na vier dates verteld (waren al bevriend daarvoor en wist dat hij relaxed was erin) vóór de seks en het zelfs nog een tijdje verbonden voor hij het mocht zien
Niet alleen hij maar ook jij moet je op je gemak voelen. Al vind ik je klinken alsof je het voor jezelf helemaal hebt geaccepteerd, top!
vrijdag 6 oktober 2017 om 19:58
Ik zou het wel redelijk snel vertellen, zeker na meerdere dates. Het is erg persoonlijk, dus niet te snel, niet op de eerste date al. Anderzijds kan het voor de ander zo moeilijk zijn om b.v. geen vaginale seks te kunnen hebben en de optie tot biologische kinderen al afgesloten zou zijn, dat iemand wel (voordat degene echt aan je gehecht is) een keuze zou 'moeten' hebben (vind ik). Absoluut niets ten nadele van jou, maar lijkt me in een relatie toch best iets wat invloed heeft. Ik denk trouwens zeker dat er veel leuke, fijne mannen zijn die alsnog de keuze voor jou zouden maken, gewoon omdat jij jij bent!
Ik voel me zo moedellooos
vrijdag 6 oktober 2017 om 21:11
Als je het te snel vertelt, heeft iemand nog niet genoeg van jou gezien, als tegengewicht. Ik snap dat je het snel uit de lucht wil hebben, want als je er dan op afgewezen wordt, maakt het nog niet zoveel uit want 'het was toch maar een flirt'
Maar als iemand mij meteen zoiets zou vertellen zou ik denken 'oeh zij heeft veel problemen en gedoe, laat maar'
Het is niet oneerlijk om een tijdje te wachten. Mensen vertellen jou ook niet meteen hun minpunten.
Heb je wel eens therapie gehad voor je onzekerheid over je aandoening?
Hoe je er nu over vertelt, maak je het heel groot en ben je vooral bezig met wat mensen daarvan zullen denken, terwijl jouw aandoening niets verandert aan wie jij bent. Iemand mag in zijn handjes knijpen dat hij jouw vriendje mag zijn. En ja je hebt wat, so what. We hebben allemaal wat. Het maakt je geen mindere vriendin. Denk dat nooit.
Maar als iemand mij meteen zoiets zou vertellen zou ik denken 'oeh zij heeft veel problemen en gedoe, laat maar'
Het is niet oneerlijk om een tijdje te wachten. Mensen vertellen jou ook niet meteen hun minpunten.
Heb je wel eens therapie gehad voor je onzekerheid over je aandoening?
Hoe je er nu over vertelt, maak je het heel groot en ben je vooral bezig met wat mensen daarvan zullen denken, terwijl jouw aandoening niets verandert aan wie jij bent. Iemand mag in zijn handjes knijpen dat hij jouw vriendje mag zijn. En ja je hebt wat, so what. We hebben allemaal wat. Het maakt je geen mindere vriendin. Denk dat nooit.
vrijdag 6 oktober 2017 om 21:27
Ik zou het vrij snel vertellen. Dit heeft toch wel wat gevolgen voor een eventuele partner. Normale sex is niet mogelijk en een kindje krijgen ook niet.
Ik vind het dan niet netjes iemand eerst in te pakken om vervolgens dit later pas te vertellen. Dan is hij misschien wel helemaal voor jou gevallen terwijl hij de gevolgen niet kent en dat vind ik persoonlijk niet eerlijk.
Ik vind het dan niet netjes iemand eerst in te pakken om vervolgens dit later pas te vertellen. Dan is hij misschien wel helemaal voor jou gevallen terwijl hij de gevolgen niet kent en dat vind ik persoonlijk niet eerlijk.
vrijdag 6 oktober 2017 om 21:36
Ik snap dat dat zo overkwam op je. Maar dat is echt niet het geval. Ik ben juist tevreden met hoe ik ben. Ik had ook een operatie kunnen ondergaan zodat ik een ''normale'' vagina zou hebben. Ik heb hier niet voor gekozen omdat ik het prima vind wat ik heb, en geen operatie ga doen met kans op gevoelloosheid daar en met littekens alleen maar om ''normaal'' te zijn.Dropdrop schreef: ↑06-10-2017 21:11Heb je wel eens therapie gehad voor je onzekerheid over je aandoening?
Hoe je er nu over vertelt, maak je het heel groot en ben je vooral bezig met wat mensen daarvan zullen denken, terwijl jouw aandoening niets verandert aan wie jij bent. Iemand mag in zijn handjes knijpen dat hij jouw vriendje mag zijn. En ja je hebt wat, so what. We hebben allemaal wat. Het maakt je geen mindere vriendin. Denk dat nooit.
Voor mezelf is het niet groot en maak ik het niet groot, maar voor veel mannen is het wel iets groots. Dit kan mij soms weleens onzeker maken ja, en natuurlijk baal ik wel even en doet het even pijn als een man tegen me zegt dat hij me leuk vindt maar het niet gaat werken omdat ik geen kinderen kan krijgen bijvoorbeeld. niet omdat ik onzeker ben over hoe ik geboren ben of wat ik heb maar omdat iets wat voor mezelf geen groot probleem is en waar ik gewoon tevreden mee ben blijkbaar wel een groot probleem kan zijn voor een man.
'' Iemand mag in zijn handjes knijpen dat hij jouw vriendje mag zijn. En ja je hebt wat, so what. We hebben allemaal wat. Het maakt je geen mindere vriendin. Denk dat nooit.
''
Dankje, dat vond ik een lieve reactie. Ik denk ook helemaal niet dat ik minder ben. Maar het blijft best een lastige situatie, en altijd iets wat ik zal moeten vertellen, en door sommige reacties van mannen kan ik toch soms weleens gaan twijfelen.
vrijdag 6 oktober 2017 om 21:50
vrijdag 6 oktober 2017 om 22:05
Geen kinderen kunnen krijgen als je ze wel wilt, is ook een groot probleem, maar in die eerste ontmoetingsfase doet het er niet toe. Je moet eerst de kans moeten krijgen om te bepalen of je überhaupt kinderen met iemand zou willen. Dat is niet bij een eerste gesprek.Marina24 schreef: ↑06-10-2017 21:36
Voor mezelf is het niet groot en maak ik het niet groot, maar voor veel mannen is het wel iets groots. Dit kan mij soms weleens onzeker maken ja, en natuurlijk baal ik wel even en doet het even pijn als een man tegen me zegt dat hij me leuk vindt maar het niet gaat werken omdat ik geen kinderen kan krijgen bijvoorbeeld. niet omdat ik onzeker ben over hoe ik geboren ben of wat ik heb maar omdat iets wat voor mezelf geen groot probleem is en waar ik gewoon tevreden mee ben blijkbaar wel een groot probleem kan zijn voor een man.
Heel vaak zijn vruchtbaarheidsproblemen verborgen en dan zeg je niet meteen de relatie op als ze tevoorschijn komen. Dat is dat tegengewicht waar ik het over had.
Je moet iemand vinden die het ok vindt om rustig aan te doen en het vertellen als je hem wat beter kent, zodat je meer een totaalplaatje voor hem bent.
Heb jij zelf al nagedacht over hoe jij je toekomst ziet qua kinderen?
vrijdag 6 oktober 2017 om 22:20
Ja aan de ene kant zit er wel wat in dat je zegt dat ik iemand moet vinden die het ok vindt om rustig aan te doen en het hem vertellen als ik hem beter ken, maar ik kan ook geen vaginale sex hebben en zoals een andere reageerder hier zei kan het zijn dat iemand dat niet zou kunnen of willen accepteren, dus het is echt lastig.Dropdrop schreef: ↑06-10-2017 22:05Geen kinderen kunnen krijgen als je ze wel wilt, is ook een groot probleem, maar in die eerste ontmoetingsfase doet het er niet toe. Je moet eerst de kans moeten krijgen om te bepalen of je überhaupt kinderen met iemand zou willen. Dat is niet bij een eerste gesprek.
Heel vaak zijn vruchtbaarheidsproblemen verborgen en dan zeg je niet meteen de relatie op als ze tevoorschijn komen. Dat is dat tegengewicht waar ik het over had.
Je moet iemand vinden die het ok vindt om rustig aan te doen en het vertellen als je hem wat beter kent, zodat je meer een totaalplaatje voor hem bent.
Heb jij zelf al nagedacht over hoe jij je toekomst ziet qua kinderen?
Ja heb ik over nagedacht. Voor mij is kinderen krijgen geen must. Ik heb geen kinderwens obsessie. Misschien ook wel omdat ik altijd geweten heb dat ik onvruchtbaar ben. Maar ja, ik zou wel graag kinderen willen. Adopteren zou natuurlijk een optie zijn, een draagmoeder en andere opties waar ze nog mee bezig zijn.. Ik sta er allemaal voor open met de juiste partner natuurlijk.
zaterdag 7 oktober 2017 om 12:58
Je hebt altijd de kans dat iemand het niet kan accepteren. Of er later toch niet mee om kan gaan. Dat is nou eenmaal de pech als je 'iets raars' hebt.
Ik heb ook een aandoening die mijn leven negatief beïnvloedt. Heel anders dan die van jou en ik kreeg het op pas op mijn 26ste, maar het is gewoon een feit: niet iedereen kan/wil daarmee omgaan.
Als je 2 profielen laat zien aan vrijgezelle mannen van 1 gezonde vrouw en 1 met mijn aandoening, dan gaan ze voor de gezonde. Want waarom zou je dat gedoe op de hals halen?
Ik heb het geluk gehad weinig te daten met mijn aandoening en ik heb nu al jaren iemand die het geen probleem vindt. Mijn vriendin met dezelfde aandoening vertelde het altijd op de derde date.
Het draait mijn inziens eerst om de rest van jou. Vind ik iemand leuk genoeg? Zou ik daar meer van willen? En dan pas kwetsbaar opstellen.
Je kunt het eens proberen, want hoe het nu gaat werkt toch ook niet. En überhaupt iemand vinden waar je na 3 dates nog meer van wil zien is al een uitdaging.
Ik heb ook een aandoening die mijn leven negatief beïnvloedt. Heel anders dan die van jou en ik kreeg het op pas op mijn 26ste, maar het is gewoon een feit: niet iedereen kan/wil daarmee omgaan.
Als je 2 profielen laat zien aan vrijgezelle mannen van 1 gezonde vrouw en 1 met mijn aandoening, dan gaan ze voor de gezonde. Want waarom zou je dat gedoe op de hals halen?
Ik heb het geluk gehad weinig te daten met mijn aandoening en ik heb nu al jaren iemand die het geen probleem vindt. Mijn vriendin met dezelfde aandoening vertelde het altijd op de derde date.
Het draait mijn inziens eerst om de rest van jou. Vind ik iemand leuk genoeg? Zou ik daar meer van willen? En dan pas kwetsbaar opstellen.
Je kunt het eens proberen, want hoe het nu gaat werkt toch ook niet. En überhaupt iemand vinden waar je na 3 dates nog meer van wil zien is al een uitdaging.
zaterdag 7 oktober 2017 om 13:06
Jouw lichaam, jouw keuze wbt moment om het te vertellen. Ik vind dat niemand hier iets van te zeggen heeft. Stel dat je besluit om het een tijdje uit te stellen om zoiets te vertellen, dan vind ik niet dan iemand daar wat over te zeggen heeft.
Er is altijd de kans dat iemand het niet accepteert, dat is aan hen. het moment om zoiets te vertellen is totaal aan jou.
Er is altijd de kans dat iemand het niet accepteert, dat is aan hen. het moment om zoiets te vertellen is totaal aan jou.
zaterdag 7 oktober 2017 om 13:09
Lastige situatie! Je bent namelijk meer dan je aandoening. Er zijn ook karaktereigenschappen waar iemand op kan afknappen. Daar kom je ook vaak gedurende de dates of zelfs pas later in een relatie achter. Ik begrijp wel dat je het wilt vertellen. Maar zodra je het te vroeg verteld (de fase waarin er zoveel onzekerheid is en twijfels), kan het vertellen over je aandoening misschien wel de doorslag zijn (om niet door te daten) terwijl wanneer iemand zekerder is over het feit dat hij jou leuk vind, kan hij het accepteren. Zo kijk ik er tegen aan. Maar goed, ieder persoon is anders waar je mee date en er zijn zeker mannen die er geen probleem van maken. Vooral doen waar jij je fijn bij voelt
zondag 8 oktober 2017 om 14:30
Ik ben 7 jaar met mijn ex vriend geweest. Hij kwam ook maar uit een boerendorp en wist op het begin niet eens dat het bestond. Toch werd hij verliefd op mij ondanks dat het vast even wennen was. Hij wist het wel gelijk, ik had het namelijk in mijn profiel gezet (dit doe ik nu niet meer). Ik geloof dus wel dat er mannen zijn die er geen problemen mee hebben, maar het blijft wel altijd een lastig ding.Orangeclub schreef: ↑07-10-2017 13:09Lastige situatie! Je bent namelijk meer dan je aandoening. Er zijn ook karaktereigenschappen waar iemand op kan afknappen. Daar kom je ook vaak gedurende de dates of zelfs pas later in een relatie achter. Ik begrijp wel dat je het wilt vertellen. Maar zodra je het te vroeg verteld (de fase waarin er zoveel onzekerheid is en twijfels), kan het vertellen over je aandoening misschien wel de doorslag zijn (om niet door te daten) terwijl wanneer iemand zekerder is over het feit dat hij jou leuk vind, kan hij het accepteren. Zo kijk ik er tegen aan. Maar goed, ieder persoon is anders waar je mee date en er zijn zeker mannen die er geen probleem van maken. Vooral doen waar jij je fijn bij voelt
Ik heb het een tijdje gelijk verteld, vaak al in het eerste gesprek met mannen.. Maar nu heb ik zo iets van, niet iedereen hoeft het (zo snel) te weten. Zoals ik al zei hou ik het meestal niet langer vol dan een week of 2, dan moet het er gewoon uit ofzo.
Ik vraag me af of de manier waarop je het verteld ook nog verschil maakt?
Het is niet makkelijk in 2 zinnen uit te leggen.. maar als ik er een te lang verhaal van maak dan zijn 't spoor ook bijster. Als ik het te simpel uitleg snappen veel mensen het niet echt. Vaak gaan mensen ook een heel beeld ervan creëren in hun hoofd die totaal niet klopt..
zondag 8 oktober 2017 om 15:08
Ik heb al eerder in dit topic aangegeven, dat ikzelf tevreden ben met wat ik heb. Dat het mogelijk is een operatie te ondergaan om een ''normale'' vagina te krijgen, maar dat deze operatie littekens, en mogelijk gevoelloosheid kan veroorzaken. Een operatie doen alleen maar om ''normaal'' te zijn en/of makkelijker een man te krijgen terwijl je je zelf geaccepteerd hebt en tevreden bent met wat je hebt lijkt mij geen goed idee.
zondag 8 oktober 2017 om 16:26
Ik denk dat iedere situatie anders is en je zelf moet kunnen aanvoelen wanneer "de tijd rijp is". Ik zou het ook niet meteen bij iemand neerleggen, net zoals ik niet meteen zou zeggen dat ik psychische problemen heb (gehad). Niet omdat ik me daar voor schaam maar simpelweg omdat ik dat pas aan iemand toevertrouw die ik denk/weet te vertrouwen. Er moet eerst een band zijn. Bij date 3 heb ik die nog niet gehad.. ikzelf zou ook niet bij date 3 sexueel contact willen. Dat doe ik ook pas wanneer ik met iemand een band voel. Er moeten op zijn minst beginnende gevoelens zijn. Ik denk dat jezelf moet voelen of die er bij jezelf zijn en daarna pas of die er bij hem zijn. De band zal er sneller zijn als je iemand al een beetje kent (van bijv. Sport) dan wanneer je iemand vanaf "blanco" leert kennen (bijv. Tinder). Pas wanneer je het idee hebt dat er eventueel sexueel contact gaat komen, dan zou ik er over beginnen.Marina24 schreef: ↑08-10-2017 14:30Ik ben 7 jaar met mijn ex vriend geweest. Hij kwam ook maar uit een boerendorp en wist op het begin niet eens dat het bestond. Toch werd hij verliefd op mij ondanks dat het vast even wennen was. Hij wist het wel gelijk, ik had het namelijk in mijn profiel gezet (dit doe ik nu niet meer). Ik geloof dus wel dat er mannen zijn die er geen problemen mee hebben, maar het blijft wel altijd een lastig ding.
Ik heb het een tijdje gelijk verteld, vaak al in het eerste gesprek met mannen.. Maar nu heb ik zo iets van, niet iedereen hoeft het (zo snel) te weten. Zoals ik al zei hou ik het meestal niet langer vol dan een week of 2, dan moet het er gewoon uit ofzo.
Ik vraag me af of de manier waarop je het verteld ook nog verschil maakt?
Het is niet makkelijk in 2 zinnen uit te leggen.. maar als ik er een te lang verhaal van maak dan zijn 't spoor ook bijster. Als ik het te simpel uitleg snappen veel mensen het niet echt. Vaak gaan mensen ook een heel beeld ervan creëren in hun hoofd die totaal niet klopt..
Hoe je het kunt vertellen? Ik zou ten eerste zeggen dat je tevreden bent met jezelf. Er niet te erg om heen draaien en het ook niet ernstiger brengen dan dat het voor jou is. Hmm ja blijft toch lastig
