Frustraties schoonvader

Beste iedereen,

Ik heb lang getwijfeld of ik hier een topic over zou openen, en heb besloten het toch maar te doen. Ik vraag alvast de OP niet te quoten, omdat ik ivm herkenbaarheid niet zeker weet of ik het lang durf te laten staan.

De situatie is zo. Bij mijn vriend in de familie zijn er nogal heftige dingen aan de gang. Een van deze dingen is dat zijn vader chronisch en ongeneeslijk ziek is. Dit is vanzelfsprekend enorm zwaar voor mijn vriend, en ik heb het heel erg met hem te doen. Hij heeft het heel veel over zijn vader en ik bied hem dan een luisterend oor en troost hem. Ook ga ik vaak met hem mee om zijn vader te bezoeken, daarbij zijn hand vast te houden en ik probeer mee te denken over praktische oplossingen qua verzorging. Ook zorg ik ervoor dat mijn vriend regelmatig even mee gaat buiten wandelen oid om zijn hoofd leeg te maken en zijn verhaal te kunnen doen. Kortom, ik doe ontzettend mijn best om hem te steunen.

Nou is het probleem dat mijn schoonvader, in mijn ogen een ontzettende narcistische klootzak is. Sorry dat ik het zo bot zeg, maar het is echt zo. Hij heeft mij nooit aardig behandeld, lullige opmerkingen gemaakt (dingen zeggen zoals dat ik er ongezond uitzie, dat ik mijn haar nodig anders moet doen, dat ik niet ver genoeg heb doorgestudeerd etc) en mij altijd gecommandeerd dat ik van alles voor hem moest doen. Mijn vriend en zijn broers heeft hij in zijn jeugd en ver daarna wekelijks uitgescholden en genegeerd als ze zich niet naar zijn zin gedroegen of hem te weinig aandacht gaven. Hij eist van zijn kinderen dat ze hem voortdurend ophemelen en dit gebeurt ook. Er zijn ook regelmatig klappen gevallen vroeger. Vervolgens is hij toen zijn kinderen amper volwassen waren gewoon vertrokken naar het buitenland en is daar als een god in Frankrijk gaan leven en allemaal vrouwen naast zijn huwelijk gaan hebben, en al het familiegeld is daar doorheen gejaagd. Hij is pas teruggekomen toen hij ernstig ziek werd (overigens door zijn eigen alcoholmisbruik en overgewicht), en iedereen heeft hem met open armen ontvangen en verzorgt hem nu met veel liefde. Mijn vriend bezoekt hem bijna dagelijks.

En hier steekt het. Mijn vriend heeft het continu over hoe geweldig zijn vader is, en hoe zielig hij het vindt dat hij ziek is. Ik luister dan naar hem en probeer liefdevol te reageren, maar eigenlijk schreeuw ik vanbinnen. Ik kan er niks aan doen, maar ik heb geen greintje medelijden met die man. Wat mij betreft heeft hij het recht op familieliefde al lang en breed verspeeld. Ik merk dat ik zo ontzettend boos ben op hem en als het over hem gaat, voel ik een enorme weerzin in mij opkomen. Maar ik ben me er ook van bewust dat het mijn plaats niet is om een mening te hebben, en dat ik er voor mijn vriend moet zijn. Maar ik kan niet ontkennen dat ik er hele sterke eigen emoties bij heb.

Wat ik wil met dit topic? Mijn hart luchten. Maar ook graag tips. Want ik wil echt heel graag mijn kwaadheid en frustraties loslaten zodat ik er 100% voor mijn vriend kan zijn. Ik ben zo bang dat ik op een dag barst en hem laat zien wat ik wel niet van zijn vader vind. De situatie uit de weg gaan kan niet, omdat hij mijn steun heel erg nodig heeft in dit gebeuren. Wat moet ik doen?

spuit_111 schreef: ↑

23-10-2017 17:28

Want iedereen wordt een exacte kopie van z'n ouders? Lijkt me dat TO's vriend ook genen van z'n moeder heeft meegekregen, daarnaast wordt je karakter natuurlijk helemaal niet bepaald door biologie alleen.

TO, ik lees nergens in je verhaal hoe je schoonvader zich nu gedraagt. Nog steeds onaardig en gemeen, of is hij tegenwoordig wel vriendelijker voor zijn omgeving? Ik snap eigenlijk wel dat je vriend dit misschien als een kans ziet om toch nog een band met zijn vader op te bouwen. Dat hij hem onterecht ophemelt vind ik ook niet zo heel gek, het blijft toch zijn vader. Kinderen willen nou eenmaal heel graag dat hun ouders geweldig zijn, ook al zit dat feitelijk misschien anders. Ik snap tegelijk ook prima dat jij niet zo zit te wachten op een man die nooit aardig voor jou is geweest, maar je hebt eigenlijk "geen recht op" kwaad zijn over hoe het voor jou tijd is gegaan. Als je vriend kwaad of verdrietig zou zijn over het erdoorheen jagen van het familiefortuin of het vreemdgaan of de klappen, was jouw steun natuurlijk welkom. Maar het is zijn verleden, niet het jouwe.
Ik had, om verschillende redenen, helemaal geen leuke moeder. Maar toen ze overleed, heb ik daar wel heel veel verdriet over gehad. En heb ik soms ook een moeder gemist die er eigenlijk nooit geweest is. Hoe nutteloos dat ook was. Dus ik snap je vriend wel. Je vader of moeder blijft je vader of moeder.

Dat is waar. Ik heb ook geen recht op kwaadheid. Maar het is wel moeilijk dat iemand continu ter sprake komt en je dan woorden moet inslikken. Toch is het idd belangrijk dat ik dat blijf doen, het is zíjn vader en hij kiest ervoor zijn slechte kanten te negeren. Dan is het niet aan mij om die steeds te benadrukken.

Zijn vader is nu heel zwak en niet echt in staat om zijn oude, dominante zelf te zijn. Hij praat eigenlijk alleen nog maar over zijn verleden dat hij zo goed in alles was, dat iedereen tegen hem op keek, dat soort dingen. En hij is nog steeds erg gebiedend (doe dit, doe dat). Maar hij hoeft ook niet zijn oude gedrag te vertonen, omdat hij nu alles krijgt wat hij vroeger opeiste: alle aandacht, dat iedereen in de houding schiet om alles te doen voor hem, hij wordt op handen gedragen.

Jejoue schreef: ↑

23-10-2017 17:36

Dus je vriend heeft eerder verteld, dat hij een moeilijke vader had (hoe weet je het anders?) en nu zit hij hem op te hemelen? Hoe verklaart hij dat zelf? Dat rijmt toch niet erg.

Hij heeft verteld hoe dingen in zijn jeugd gingen en dat hij daar moeite mee had, maar geeft dan ook gelijk een excuus voor zijn vader, zoals dat zn vader het beste met hem voorhad en zo zijn liefde toonde, of dat het door zijn eigen moeilijke jeugd komt dat hij zo handelde. Ook kan hij nieuws krijgen over zijn vader (zoals dat er nóg een affaire aan het licht komt) en dit dan aan mij vertellen, dan vraag ik wat dat met hem doet, dan zegt hij 'weet ik niet, ik moet het nog even laten inwerken' om er vervolgens nooit meer op terug te komen en wel weer te beginnen over hoe zijn vader zoiets liefs zei..

Doreia schreef: ↑

23-10-2017 21:45

Ik vraag me eigenlijk een beetje af of jij vind/voelt/ervaart dat je in een concurrentiestrijd om de aandacht van je vriend zit tussen jou en zijn vader? 'Waarom moet hij er zoveel zijn, het is toch een lul van een kerel?'
Onderzoek voor jezelf eens eerlijk en duidelijk wát je precies zo stoort in dit verhaal en hoe je vriend zich nu gedraagt. Ik denk dat dit al een hoop verduidelijkt voor jou.
Nee, het leven is voor hem nu even niet leuk. Beide ouders hebben problemen. Je moet nu een behoorlijke stap terug doen. Terwijl je misschien had gedroomd dat je nu bezig zou zijn met stappen voorwaarts te maken met hem. Maar het een sluit het ander niet uit. Maar dit moet je eerst voor jezelf uitzoeken. Waar zit je nu precies zo erg mee? En waarom is dat.

Hier zit ook zeker wat in. Onze relatie lijdt veel onder dit gedoe (idd onder andere te lezen in mijn andere topic, maar ook bijvoorbeeld qua tijd die we voor elkaar overhouden) en dan vind ik het moeilijk om te zien dat hij zoveel van zichzelf geeft aan iemand die er nooit echt voor hem is geweest. Als ik dit lees denk ik wel: wow wat egoïstisch. Maar er zit ook woede omdat die rotzak mijn vriend zo tekort heeft gedaan en er nooit op wordt afgerekend, maar juist beloond.

Jejoue schreef: ↑

23-10-2017 21:56

Hij wìl blijkbaar graag een liefdevolle band.
Doet me erg denken aan wat ik een paar keer meegemaakt heb: echtpaar, veel ruzie, eindeloos geklaag. Maar als de man overleden is, komt er een verhaal over het zg 'harmonieuze' huwelijk.

Ja precies dit!

PinkUnicorn schreef: ↑

23-10-2017 22:01

Ik heb ontzag voor de manier waarop je dit onder de knie hebt tegen beter weten in. Chapeau. Veel kinderen blijven hun ouders pleasen vooral bij onveilige hechting. Blijft helaas niks anders (sowieso tijdens ziekbed) over dan luchtig met de situatie om te blijven gaan. Ik snap drommels goed dat je je nagels afbijt en je bloed soms kookt! Echte topper hoor TO heel veel sterkte en wijsheid, dit kost tijd helaas

Heel lief! Dankjewel, dit is echt fijn om te lezen. Misschien heb ik dit wel even nodig om weer door te kunnen.

Even een terugblik op dit topic: ik heb door het hier neer te schrijven weer mezelf gevonden in de situatie. Heel fijn. Ik heb wat afstand genomen, het is niet mijn vader en ik hoef er dus helemaal niets van te vinden. Heerlijk! Als mijn vriend hem ophemelt of zijn verdriet uit, luister ik en reageer ik op zíjn emoties, en probeer ik het los te zien van zijn vader. Ben ook tot de conclusie gekomen dat ik zelf vaak vraag naar de situatie, waardoor ik er nog meer mee bezig ben, dus dat laat ik nu ook. Voelt hierdoor alsof ik een stukje van mezelf en mijn relatie terugheb. En merk meteen dat mijn vriend daardoor ook minder geforceerd zijn vader gaat aanprijzen, dus waarschijnlijk voelde hij idd aan hoe vreselijk ik hem vind zoals een paar mensen opperden. Hopelijk kan ik dit doorzetten, en het zo nog een tijd volhouden. Dank allemaal voor de reacties, het heeft erg geholpen!