Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!

Hallo,



Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.

Mijn verhaal in het kort:

Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.

Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.

Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.

Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...

Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?

Alvast heel erg bedankt!

Hoppetee

NLP staat voor Neuro Linguïstisch Programmeren.



Heel kort door de bocht: zeggen wat je wel wilt ipv wat je niet wilt. Het woord niet registreert het centraal zenuwstelsel niet. Simpel voorbeeld: als je zegt: niet aan een roze olifant denken..... wat zie je dan voor je? Juist. Als je tegen een kind zegt: niet op straat komen.... ah, denkt dat kind: straat komen! Zeg liever: op de stoep blijven. Is veel effectiever. Zeg bv liever: wat vind je nog niet makkelijk (laat het woordje niet weg, dan geef je je onderbewuste mee 'makkelijk' dus de suggestie dat het makkelijk kan worden) ipv: wat vind je moeilijk?



Hoop dat je er zo een beetje een beeld van hebt. Is heel interessant. Die vrouw waar muis het over heeft is denk ik afgestudeerd hierin. Vandaar de term: NLP vrouw.

Bedankt voor de uitleg Lilac Tree, ik snap 'm nu.



Pfff, heb het even moeilijk trouwens... Gevoel gaat erg heen en weer in kort op elkaar volgende periodes. Thuis alleen zijn... ik kon er altijd intens van genieten als ik even zo'n avondje had voor mezelf, toen ik nog een relatie had. Nu voelt het zo leeg.

Ik schrijf maar gewoon even in het wilde weg, in de hoop dat het oplucht...



De laatste drie jaar van onze relatie woonden we niet meer samen en zagen we elkaar voornamelijk in het weekend. Vaak belde hij me elke dag. Van mij hoefde dat niet zo en ik voelde dat zelfs soms als beklemmend. Ik kon me prima vermaken in mijn eentje. Steeds vaker betrapte ik mezelf erop dat ik er zelfs tegenop zag hem te zien in het weekend. Ik had namelijk steeds het gevoel dat ik hem dan moest gaan 'vermaken'. Dat zat ook gewoon in mijn hoofd denk ik, maar ik voelde me vaak wel een soort 'moeder'. Hij had een zware baan en in het weekend kon hij bij mij 'uitrusten'. Ik moet zeggen dat ik het ook prettig vond om een beetje de verzorger uit te hangen en hem een goed gevoel te geven en een moment van rust bij mij. Ik genoot er zelf ook meer van. Dus ook dat is weer dubbel. Aan de ene kant genoot ik ervan en vond ik die rol wel prettig, maar aan de andere kant wilde ik ook wel eens 'verzorgd' worden.



Ik hoop echt dat ik mezelf in de toekomst uit die rol van verzorger kan trekken, want bouw op deze manier geen gezonde, gelijkwaardige relaties op vrees ik.

Het is echt of alles op zijn plek valt nu. Hoe ik in elkaar zit, waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe, mijn verleden, mijn ouders, mijn rol, hun rol en de relaties die ik kopieer, zonder dat ik het tot nu toe echt door had.



Ik zat er aan te denken om in een Norwood-therapie groep te gaan. Heeft iemand van jullie daar ervaring mee?

quote:Valesca C schreef op 17 februari 2009 @ 19:48:

Ik herken trouwens ook heel erg dat 'moeten'-verhaal! Ik ben echt allergisch geworden voor dat woord.

Al die zogenaamde 'adviezen' die uiteindelijk eerder een commando waren dat opgevolgd diende te worden. .

De enige berichten die ik nu nog krijg zijn steeds weer die "adviezen" (die commando's lijken, steeds weer het "moeten".

Ik wou zo graag eens níet móeten! Ook mijn dochters blijken er last van te hebben.

Valesca, veel sterkte. Je hebt duidelijk ook nog veel tijd nodig. Dat 'alleen-gevoel' herken ik helemaal. Errst wou ik alleen, nu voelt het alleen. Ook de angst of ik het allemaal 'alleen' redt speelt mee, vooraal omdat die 'commando-brieven' ook nog zoveel energie slokken.

quote:eindelijk schreef op 18 februari 2009 @ 00:19:

Valesca, veel sterkte. Je hebt duidelijk ook nog veel tijd nodig. Dat 'alleen-gevoel' herken ik helemaal. Errst wou ik alleen, nu voelt het alleen. Ook de angst of ik het allemaal 'alleen' redt speelt mee, vooraal omdat die 'commando-brieven' ook nog zoveel energie slokken.



Dank je Eindelijk.

Ik heb drie jaar geleden in een soortgelijke (maar veel minder heftige) situatie als jij gezeten. De bom was gebarsten, hij werd gedwongen opgenomen en ik moest het huis gaan verkopen als een gek. Daarnaast had ik gewoon mijn baan en avondstudie (laatste jaar). Er zaten allerlei instanties achter hem aan, die ik tekst en uitleg diende te geven...nou ja, je kent het wel denk ik.

Ik merkte dat ik in een soort overlevingsmodus terecht kwam. Ik weet niet HOE ik het allemaal heb gedaan, maar het móest gewoon. Maar daardoor had ik ook nauwelijks tijd of de kans om mijn eigen verdriet toe te laten. Maar toen mijn vriend 'meer vrijheiden kreeg' vanuit het psychiatrisch crisiscentrum, stond hij plotseling voor m' neus op m'n werk 'omdat hij zijn gitaar kwam halen' (dat kwam er doodkalm uit en zonder enige emotie of belangstelling naar mijn kant). Ik wist dat hij binnen twee weken al met een ander was gegaan. Ik ging echt compleet dor het lint op mijn werk... Hoe hij het in zijn hoofd haalde, dat hij maar moest wachten tot ik thuis zou zijn. Een collega kwam geschrokken aanrennen om te vragen of hij 'meneer even de deur uit moest zetten'. Vanaf dat moment ben ik eigenlijk ingestort. Ik kon echt helemaal niks meer.



Het is echt ontzettend zwaar om van alles te moeten regelen, waar je hoofd eigenlijk helemaal niet naar staat en dan ook nog eens geconfronteerd te worden met allerlei energie-slurpende brieven. Ik kan me je angst of je het allemaal gaat redden goed voorstellen. Maar je vindt altijd wel een weg op de een of andere manier. Dat is uit mijn ervaring in ieder geval altijd gebleken. Misschien een beetje een dooddoener op dit moment, maar probeer vertrouwen te hebben dat het goed komt, dat scheelt de helft.

Is dit mededogen? Ik weet het niet, denk het niet.

Ik probeer me b.v. wel eens voor te stellen hoe het zou zijn als ik 'de ander' was. Ik zou daar diep-ongelukkig mee zijn. Dus ik ga ervan uit, dat die ander dat ook is. Als je met iemand samenleeft, die ongelukkig is, kun je zelf toch niet fluitend door het leven gaan. Ik zou dat tenminste niet kunnen.

En er wordt wel steeds gezegd dat een N geen liefde op empathie kan tonen, maar dat wil nog niet zeggen dat hij geen verdriet kan voelen. Bovendien is tonen en voelen ook nog een verschil. Misschien vóelt hij zelfs de liefde of empathie wel, maar kan het dus inderdaad niet tonen.

Voor mij zijn het mensen die niet met hun eigen gevoelens en die van een ander overweg kunnen en dat lijkt mij vreselijk zwaar, ook voor de persoon zelf. Geluk is toch gebaseerd op gevoel, op het jezelf kunnen zijn. Deze mensen kunnen dat dus niet? Wat lijkt me dat een orkaan in je gevoel!

En ik probeer toch iedereen, ongeacht zijn gevoel of zijn, te zien als een menselijk wezen. Als iemand problemen heeft, probeer ik die te begrijpen. Dat is me helaas niet gelukt in de relatie met mijn man, maar dat wil niet zeggen dat ik niet gezien heb dat die problemen er zijn. Echt wel. En volgens mij kan hij ze zelf ook niet begrijpen. Wat hij er anderen mee aandoet, maar ook vooral zichzelf. Hij heeft ook de kans op een normaal gezinsleven verloren, is aandacht van anderen kwijt. Ook al is dat veel op negatieve manier geweest, als dat is waar hij behoefte aan heeft, hij is het kwijt en zal hij het ook missen. Dat wil niet zeggen dat ík, of de kinderen, hem die aandacht nog zouden moeten (of willen) geven, maar ik kan me goed voorstellen dat ook hij in een diep gat is gevallen, en ook nog een heel leeg gat. Het blijft me zeggen, dat dit een heel vervelend gevoel zal zijn. En of diegene je nu goed of slecht heeft behandeld, veranderd daar niets aan. Dat probeer ik dus duidelijk te maken. Als je uitgaat van die persoon, gewoon als mens, zonder wrok of rancune, en je zou je verplaatsen in die persoon, hoe zou dat voelen? Gelukkig? Nou, ik denk verre van dat.

En ik weet dus nog steeds niet of dit mededogen is, ik denk het niet. ïk hoef daar ook niets mee. Deze overweging staat eigenlijk ook buiten hoe onze relatie was. Want daarover, ja, daarover zou ik woedend kunnen worden. Maar als die persoon niet in staat is om anders met zijn en andermans gevoelens om te gaan, wat bereik je dan met die woede? Net zoiets als heel boos worden op een baby die een luier nat maakt? Je wordt dan boos omdat het onmogleijk niet is gebeurd.

Ik denk ook dat een heleboel boosheid in ons, is ontstaan door de onmogelijkheid om daar iets aan te veranderen. Maar een onmogelijkheid willen veranderen gaat niet, is alleen frustrerend. Ik wil hiermee niet generaliseren naar de anderen hier, het is iets dat in míj zit en uit mezelf komt. Misschien is het ook wel een soort verdedigingsmechanisme. Ik wist dat ik de realatie niet langer aankon en er een eind aan moest maken, en ik weet door zijn reacties dat hij dat vreselijk vond. Dus hij zal ook echt niet blij zijn nu, maar ik denk toen ook niet. En, of je nu narcistisch bent of niet, iedereen zou het liefst toch positieve aandacht en erkenning krijgen? Ik ga er vanuit dat dat ook voor een narcist geldt. Maar als die erkenning en liefdevolle aandacht er niet meer komt, ongeacht de reden, kan hij met zijn eigen gevoelens niet meer uit de voeten. Misschien heeft hij dat nooit gekund, heeft zich opgetrokken aan het uiterlijk vertoon van het leven dat hij leidde en wou het inrichten zoals hij dat wou. Als dat dan niet lukt, ben je toch ongelukkig?

En ook zij, die gelijk een nieuwe relatie aangaan, is dat niet alleen een zoeken naar invulling, een meerwaarde geven aan hun bestaan? Velen zijn jaloers op degene die een nieuwe relatie heeft, eigenlijk zou je jaloers moeten zijn op iemand die zich zonder een nieuwe relatie kan redden en zich daar ook nog gelukkig bij kan voelen. De afhanklijkheid om een ander te móeten zoeken, is toch geen geluk?

Ik weet niet of jij, of iemand anders hier, mijn gedachtenspinsels nog kunt begrijpen. Misschien begrijp ik het zelf niet eens. Ik weet alleen dat ik hem niet verantwoordelijk wil (blijven) stellen voor mijn leven. Ook al heb ik verdriet over wat er allemaal gebeurd is, ik heb het mede láten gebeuren. Ik heb de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven. Dat is de reden dat ik anders wou. Dat ik de relatie zo lang heb aangehouden en geprobeerd, is waarschijnlijk een diepe wens om een droom te vervullen, die niet bestond. Dat is zíjn schuld niet alleen, ook de mijne. Mijn verdriet is, dat mijn relatie stuk is, mijn kinderen en ik daar aardig beschadigd door zijn, en ik, om te kunnen genezen, de orrzaak heb verwijderd (nogal cru gezegd). Maar wat is zijn schúld daarin? Dat hij niet voldeed aan het beeld dat ík van hem had? Is dat niet míjn probleem?

Hiermee wil ik niet goed praten wat hij ons aangedaan heeft, psychisch en fysiek, maar om mijn eigen leven te kunnen leiden, mezelf terug te vinden en los te kunnen laten, zal ik hem niet de schuld van mijn leven moeten geven. Ik ben zelf verliefd op hem geworden, ben ook zelf met hem getrouwd en ben zelf zolang gebleven. Dat ik daar enorm spijt van heb is waar, maar het was mijn eigen keus.

Om nu opnieuw een goed leven te krijgen, zal ik op mezelf aangewezen zijn. Dat ben ik alleen, als ik hem gewoon zie als een 'persoon', niet als iemand die míj iets aandeed. Die gedachten wil ik helemaal uit mijn leven bannen.

Dus, is dit mededogen? Ik weet het niet. Er zit wel een heel stuk medelijden in, beetje met mezelf, maar veel met hem. Pas als je vergeeft, kun je vergeten. Gaan ook de scherpe kanten slijten en kun je weer met vertrouwen je leven verder leven. Dat hoop ik te bereiken. En voor hem? Eigenlijk hoop ik niks, hij moet zijn eigen keuzes maken. Het enige wat ik daarin nog wel hoop, dat ik en vooral mijn dochters, een redelijk contact met hem zullen hebben, ooit. Meer hoef ik niet. En zolang ik niks verwacht, kan het alleen meevallen.

tjonge zeg.





n.b. dit is een stuk dat ik vanochtend schreef op een ander forum. As ik het lees, zie ik mijn eigen vooruitgang. Maar gevoel en verstand zijn het nu nog niet altijd heemaal eens. Ik hoop dat nog te bereiken. Dan is er rust.

en voor de rest proberen we te (over)leven

.

quote:toetie80 schreef op 18 februari 2009 @ 13:01:

Ik heb na mijn relatie ook eerst een hele tijd alleen gezeten. In het begin was het heel moeilijk. Je komt alleen jezelf tegen en niemand anders ook al was dat niemand anders iemand die je volledig de grond in kon boren. Als ik iets in huis of buitenhuis deed in mijn eentje verwachtte ik heel lang een opmerking goed of fout maakte niet uit. Als ik die dan niet kreeg voelde ik de leegte. Ik was alleen!!!!!!!! Ik moest het zelf doen!!!!!!!!!



Een hele tijd later kwam het gevoel pas dat het prettig was om alleen te zijn. Om alleen voor mezelf te hoeven zorgen en mij vooral geen zorgen meer te hoeven maken hoe mijn huisgenoot thuis zou komen en wat mij te wachten stond.



Toen hij een nieuwe relatie kreeg was ik wederom van mijn stuk gebracht. Niemand kon toch zo goed voor hem zorgen als ik???????????? En toen hoorde ik een liedje waardoor ik mezelf in een klap beter voelde. Twarres met She couldn't laugh.

Ik ken de tekst inmiddels uit mijn hoofd en zij zong precies wat ik wilde voelen. Ik weet hoe hij is en zij komt er achter, maar zij komt er te laat achter omdat hij zo veel humor heeft en dan zal het lachen haar vergaan. Help haar dan.



Heeft een van jullie goede therapeutische muziek gevonden?

Twarres, toevallig. Ik kreeg een aanta cd-s die ik net aan het uitzoeken was, ik had net Twarres in mijn handen! Zei me nog niks, dus ik wou die staks luisteren. Ook toevallig!



Dat wachten op een opmerking heb ik ook steeds, alleen ik verwacht geen positieve, ik ken alleen nog maar negatief. Ben wel blij dat ze niet meer komen, maar gek dat je het dan nog steeds verwacht.



En goed muziek, ik ben sinds ongeveer een jaar fan van Maria Mena. Mijn dochter gaf me een cd en ik luister er nog steeds heel graag naar. Trouwens, mijn dochters zelf ook.

Hoi vales, nee van die therapie heb ik nog nooit gehoord. Wat is dat?



Enne dat heen en weer slinger gevoel ken ik hoor. Weet je wat mjin therapeute zei: Je lijkt wel een kras op een lp, je blijft het patroon herhalen... al 35 jaar! En dat doe je niet als je er geen 'voordeel' uit haalt.



Ik keek haar aan en schoot in de lach. Het is waar, ik heb het eerder geschreven hier een paar maanden geleden. Blijven hangen in een slechte relatie of heen en weer jojo-en doe je alleen als er een secundarie winst is. Die kan voor iedereen anders zijn. Was het voor jou misschien een gevoel van nodig zijn? Er toe doen? Dus een gevoel van bestaansrecht? Aandacht? Angst en dus excuus om verder te komen in je eigen leven? Ik noem nou maar wat dingen voor de vuist weg. Een aantal waren zeker op mij van toepassing. Op het moment dat je je dat bewust wordt en bent, heb je de helft van de strijd gewonnen!



Als je aan hem kenbaar maakte dat je niet zat te wachten op die dagelijkse telefoontjes, hoe reageerde hij dan?

Ach jeetje, ik zie net dat ik bijna een pagina achter loop met lezen.... ff bijlezen hoor

Eindelijk: ik snap alles wat je schrijft. En ja, zo zie ik het ook.... Ik vind je een mooi mens!

Eindelijk, ik begrijp je verhaal. Ik heb er ook mee zitten worstelen. Om dezelfde reden als jij heb ik mijn relatie beëindigd. Ik denk dat ik misschien zelfs meer 'liefde' toon door hem los te laten, zodat hij de kans krijgt zijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik had medelijden met hem. Mededogen zou beter zijn geweest.

Het woord medelijden zegt het eigenlijk al: je lijdt dan met de ander mee, maar daar heeft de ander niets aan. Als je mededogen hebt, sta je naast iemand en begrijp je iemands pijn en verdriet, maar lijdt je niet met hem mee. Dan pas kun je hem helpen.



@Lilac

Als ik hem zei dat hij me niet elke dag hoefde te bellen, dan begreep hij dat wel, maar dan zei hij dat hij daar zelf behoefte aan had. Hij wilde me gewoon elke dag 'even horen'. Dat klonk dan altijd heel vertederend vond ik. Hij zei dat hij me echt alleen maar zou bellen als hij dat echt wilde...niet omdat het een gewoonte zou zijn geworden.

Ik heb hem ook nooit verboden me elke dag te bellen. Dat vond ik dan weer een beetje ver gaan.



Soms kon hij trouwens wel dwingend zijn. Hij wist bv dat ik op m'n werk niet gebeld wil en kan worden. Dat vond 'ie eerst belachelijk. Ik heb meerdere discussies met hem gehad over waarom ik vond dat dat niet kon en dat hij best even kon wachten tot na zessen om te bellen. Als het echt dringend zou zijn kon hij me bellen op het vaste nummer van m'n werk, maar ik wilde niet onder werktijd op m'n mobiel gebeld worden. Dat snapte hij niet. pas na veel uitleg en op m'n strepen staan, kon hij ermee leven.



Wat betreft die kras in die LP ... Ik hoop echt dat ik daar nu uit aan het komen ben. Het bewustwordingsproces is in ieder geval in volle gang gezet en ik merk ook al dat ik echt vooruit ga gelukkig.

Tja en wat was mijn winst in de relatie? Wat jij zegt denk ik: het gevoel nodig te zijn, de aandacht. Daarmee gaf ik mezelf toch het gevoel dat ik wel belangrijk was voor iemand en dat ik er daarom echt toe deed. Mijn kerngedachte is namelijk altijd: Ik mag er niet zijn. Ik hoor er niet bij. En in die relatie kon ik hier uit ontsnappen.



Die therapie is ontwikkeld door Robin Norwood, een psychologe die het boek 'Als hij maar gelukkig is' heeft geschreven. Ik heb het onlangs uitgelezen en het is echt eng om zoveel te herkennen. Het is vrij confronterend. Ze heeft het in dat boek over vrouwen die 'teveel in de liefde investeren'. Het gaat over zogenaamde relatieverslavingen. D.w.z. de verslaving aan wat een (vaak verkeerde, onevenwichtige) relatie je kan geven. Ik ben erachter dat ik helaas zo'n vrouw ben en heb me aangemeld voor zo'n groepstherapie. Maar het lezen van het boek alleen al is erg verhelderend. Ik kan het iedereen aanraden.

quote:Valesca C schreef op 18 februari 2009 @ 21:05:

Eindelijk, ik begrijp je verhaal. Ik heb er ook mee zitten worstelen. Om dezelfde reden als jij heb ik mijn relatie beëindigd. Ik denk dat ik misschien zelfs meer 'liefde' toon door hem los te laten, zodat hij de kans krijgt zijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik had medelijden met hem..

ik denk dat bij mij ook zo speelde. Ook ik voelde medeleijden, ook hij zat gevangen in die relatie, die niet meer kon. Hij zou zelfstandiger moeten worden en erkennen wat hij een ander dded. Eerder kan hij niet vooruit.

Alleen denk ik, dat hij al te veel verspeeld heeft en zijn haat tegen mij, en alles wat hij verder haat, zijn leven al zo beïnvloed heeft, dat hij een eenzame weg te gaan heeft.

Eindelijk, in een van je postings schrijf je dit:



Als je met iemand samenleeft, die ongelukkig is, kun je zelf toch niet fluitend door het leven gaan.



Daar heb ik echt even over moeten nadenken. Als ik kijk naar N1 (exman), die heeft het heel lang ontkend. Ik riep het namelijk wel, maar hij geloofde het niet. Of ging met lapmiddelen in de weer die ik foutief als reparatie interpreteerde. Daarbij vond mijn omgeving dat ik niet mocht zeuren, ik had toch alles wat mijn hartje begeerde? Auto onder mijn kont (door hem gekocht), ik 'mocht' werken, en ik 'mocht' studeren, woonde in een kast van een huis (voor randstedelijke begrippen dan) en kon mijn karretje elke week voldonderen bij de AH want geld genoeg. Mij werd te verstaan gegeven dat ik wel eens wat dankbaarder had mogen zijn. Dat werkt ook na, nog lang na, totdat je je realiseert dat je eenvoudigweg niet gelukkig bent. En weer wilt fluiten.



Bij N2 (GM heb ik me dat ook afgevraagd. Volgens mij denk ik teveel aan die kerels.... Zijn vrouw moet echt niet gelukkig zijn met de wetenschap dat haar man eigenlijk wil scheiden, maar te laf is om het zelf te doen en hoopt dat zij het kutklusje voor hem gaat opknappen. Nu zeg ik: als iemand met mij niet gelukkig is, of kan worden, ongeacht wat ik doe of laat, is het einde oefening. Je moet wat toevoegen aan elkaar. Maar N2 en zijn vrouw hebben geen keuze, vermoed ik. Ze zijn tot elkaar veroordeeld omdat ongelukkig en niet fluiten nog altijd te prefereren valt boven de opties van scheiden (gezichtsverlies, huis verkopen, splijtzwam in het gezin etc, advocaatskosten).

Ga ik weer, ik val je overigens niet aan, hoor Eindelijk. Verre van dat, ik word geprikkeld door je stellingen.

Je schrijft:



Ook ik voelde medeleijden, ook hij zat gevangen in die relatie, die niet meer kon.



Ik heb altijd gezegd bij N2, en feitelijk is dat van toepassing op ook N1 dat ze zelf hun denkkaders vastleggen. En dan in de zin zelfbedachte en zelfopgelegde denkkaders. N2 kan zo weg, zelfs zijn vrouw zegt, "GA ALSJEBLIEFT als je het hier niet meer leuk vindt, maar GA. Kun je elke dag in je blote kont lopen, de radio op 10 zetten, 20 boterhammen met pindakaas en hagelslag eten en elke avond met een andere vrouw in bed liggen! Dat is toch wat je wilt? Ga dan!"

Maar nee, hij durft niet. En dat is die gevangenheid van de relatie. Hij durft niet En daarom heb ik geen medelijden met hem en dat soort mannen. Ja, ik heb enige melancholie dat iemand er zo'n ongelofeloze pleuriszooi van kan maken in zijn leven. Hoe krijg je het voor elkaar! Good luck with your karma, pal! Maar medelijden? Medelijden met iemand die zielig in zijn zelfgemaakte gouden kooi gaat zitten, deur staat open, geen cipier in het zicht en dan moord en brand schreeuwen dat je opgesloten zit en dus zo 'sielug' bent? Schop onder je hol moest je krijgen!

muis,

wat een gedoe, om vanwege gezichtsverlies in een ongelukkige relatie door te moeten gaan!

wat ik met dat fluiten bedoelde: mijn man wist drommels goed dat ik ongelukkig was, ik heb diverse keren gezegd dat ik zo niet verder kon en wou. Daar zou hij toch niet gelukkig bij kunnen zijn? Zoiets lijkt me onmogelijk. En nog wilde hij de scheiding niet, ik begrijp dat echt niet.

Alleen daardoor al zou je toch verwachten dat hij ook ongelukkig zou zijn?

het Zielige vind ik ook meer in hun gevoel. Zo gevoelsarm, waar kun je dan nog van geniten?

En dan nu, ik denk dat hij alles wat hij wou bereiken in zijn leven nu wel heeft verspaald. Huis, vrouw, kinderen (ook het aanzien daardoor). Iemand die zich zo in de nesten werkt, vind ik zielig.

Volgens mij heeft hij echt niks meer over en gaat een eenzaam zelven tegemoet, waarschijnlijk zeer verbitterd, met al die kwaadheid die in hem zit.

quote:Muis66 schreef op 18 februari 2009 @ 22:08:

Ga ik weer, ik val je overigens niet aan, hoor Eindelijk. Verre van dat, ik word geprikkeld door je stellingen.



ik voel me ook niet aangevallen hoor, verre van dat. Ik vind het goed dat mensen geprikkeld worden. Iedereen heeft zijn eigen manier van denken en beredeneren. Ik ben gewoon heel veel bezig met loskomen van alles wat was en mijn eigen weg te zoeken. Daar zal dat verleden een plaats in moeten krijgen en ik wil dat niet met wrok.

Ik kan ook wat gebeurd is, en hoe hij deed, een stuk los zien van wie hij is.

Wat hij deed vind ik gruwelijk, hoe hij is vind ik zielig.

Fylosofeer ik teveel?

Vales, jij schrijft: Ik merkte dat ik in een soort overlevingsmodus terecht kwam. Ik weet niet HOE ik het allemaal heb gedaan, maar het móest gewoon.



Had ik ook. Univstudie, eigen bedrijf, baan ernaast, verhuizing, kind met leer- en gedragsproblemen, het zorgde er allemaal voor dat ik geen tijd had voor mijn emoties en die grotendeels ook uitschakelde. Met N1. Maar toen kwam N2 en toen deed IK er ineens weer toe. Ik denk achteraf wel eens, hoewel ik niet erg in zelfkastijding geloof, dat ik N2 nodig heb gehad om ook N1 te verwerken en vervolgens N2. Dat ik wel eens aan mezelf mocht denken. Helaas vond N2 dat ik vooral aan hem moest denken.



Ik merk dat ik wel steviger in mijn schoenen ben gaan staan. Ik merk het nu met "mijn idool". Ja, ik ben nog steeds dol op hem, maar ik hou nu pas op de plaats. Ik heb genoeg hints afgegeven die zelfs een hersonloos pantoffeldiertje nog zou begrijpen. Hij is nu aan zet. Mijn vingers jeuken om leuke, lieve, geinige, hinthint mails of smsjes te sturen. Maar ik doe het niet! Hij moet nu zelf maar eens wakker worden en inzien dat ik een leuk, lief, aardig mens ben. En als hij dat niet doet, dan mag hij straks lekker, als hij 80 is, zijn leven overpeinzen en bedenken of wat voor een geweldig leuke vrouw hij is misgelopen. Ik loop hem niet meer achterna. HISS LOSS.

En tot mijn onuitsprekelijke verbazing krijg ik van mijn vriendinnen vooral te horen dat ik op 'man-gebied' ben gegroeid door zo te doen. Ik heb het boek van Norwood uitgeleend zonder het zelf nog te hebben gelezen, maar kennelijk heb ik er zonder het te weten toch wel wat van meegekregen. Boek in de kast hebben werkt dus wel eens 'terepeuties'.

quote:Muis66 schreef op 18 februari 2009 @ 22:08:

Ga ik weer, ik val je overigens niet aan, hoor Eindelijk. Verre van dat, ik word geprikkeld door je stellingen.

Je schrijft:



Ook ik voelde medeleijden, ook hij zat gevangen in die relatie, die niet meer kon.



Ik heb altijd gezegd bij N2, en feitelijk is dat van toepassing op ook N1 dat ze zelf hun denkkaders vastleggen. En dan in de zin zelfbedachte en zelfopgelegde denkkaders. N2 kan zo weg, zelfs zijn vrouw zegt, "GA ALSJEBLIEFT als je het hier niet meer leuk vindt, maar GA. Kun je elke dag in je blote kont lopen, de radio op 10 zetten, 20 boterhammen met pindakaas en hagelslag eten en elke avond met een andere vrouw in bed liggen! Dat is toch wat je wilt? Ga dan!"

Maar nee, hij durft niet. En dat is die gevangenheid van de relatie. Hij durft niet En daarom heb ik geen medelijden met hem en dat soort mannen. Ja, ik heb enige melancholie dat iemand er zo'n ongelofeloze pleuriszooi van kan maken in zijn leven. Hoe krijg je het voor elkaar! Good luck with your karma, pal! Maar medelijden? Medelijden met iemand die zielig in zijn zelfgemaakte gouden kooi gaat zitten, deur staat open, geen cipier in het zicht en dan moord en brand schreeuwen dat je opgesloten zit en dus zo 'sielug' bent? Schop onder je hol moest je krijgen!

maar dat is toch zielig, dat je zo bént!

Ik heb niets gezegd over mededogen, misschien een héél klein tikje, maar wel medelijden. Dat onzelfstandige, afhankelijke leven, toch vér beneden de maat! :puke:

quote:eindelijk schreef op 18 februari 2009 @ 22:08:

wat ik met dat fluiten bedoelde: mijn man wist drommels goed dat ik ongelukkig was, ik heb diverse keren gezegd dat ik zo niet verder kon en wou. Daar zou hij toch niet gelukkig bij kunnen zijn? Zoiets lijkt me onmogelijk. En nog wilde hij de scheiding niet, ik begrijp dat echt niet.

Alleen daardoor al zou je toch verwachten dat hij ook ongelukkig zou zijn?



Nee, want hij begrijpt het echt niet. Onbegrijpelijk, maar zo is het. ook ik heb zovaak gezegd dat ik ongelukkig was. Maar dan 'spraken' we weer, kwamen de lapjes in plaats van de fundering, en ging je weer mee. Want ik was niet iemand die het snel opgaf, en ook getrouwd met het idee dat dat 'voor eeuwig' was. Ja, scheiden, dat was voor anderen, niet voor mij!

Hij begreep eenvoudigweg niet dat veel geld en een mooi huis niet leuk is, als ik s'avonds thuiskom en graag wil navertellen over een boek dat besproken is met Literatuur. Meneer had geen oor voor 'kutstudies'. Of dat ik effe wilde namopperen over een lastige student. Nee, het waren klojo's die nietsnutten worden in de maatschappij. Niet luisteren naar waarom ik boos ben, begrip tonen, troost bieden, de helicopterview, ander gezichtspunt, maar gewoon 'afkappen want het is een klojo' methode.

Uiteindelijk wilde N1 weg. Dat was letterlijk mijn kans. Al die tijd was een scheiding weer 'ingedamd'. Totdat hij er doorheen zat. Toen hij het zei, voelde ik vooral opluchting. Was echt het eerste dat ik voelde. Hij diende de zooi in bij de rechtbank maar halverwege het traject ging meneer toch aarzelen. Ik drukte toen door. Achteraf zeg ik: hij legde de bal voor en ik mocht hem met een fraaie pas in het doel schieten. Als hij had geschoten was het op de lat gekomen, of, meer waarschijnlijker, nutteloos achter het doel.



Muis in metafoormodus vanavond.

quote:eindelijk schreef op 18 februari 2009 @ 22:17:

[...]

Daar zal dat verleden een plaats in moeten krijgen en ik wil dat niet met wrok.

Ik kan ook wat gebeurd is, en hoe hij deed, een stuk los zien van wie hij is.

Wat hij deed vind ik gruwelijk, hoe hij is vind ik zielig.

Fylosofeer ik teveel?Nee, je denkt er veel over, maar dat hoort bij het proces. Ook wrok hebben. Je moet er niet door verteerd worden, maar wrok is, net als liefde, een emotie. Laat hem maar komen, hoort bij de diverse fasen en in dit geval woede.

quote:Muis66 schreef op 18 februari 2009 @ 22:24:

[...]





Nee, want hij begrijpt het echt niet. Onbegrijpelijk, maar zo is het. ook ik heb zovaak gezegd dat ik ongelukkig was. Maar dan 'spraken' we weer, kwamen de lapjes in plaats van de fundering, en ging je weer mee. Want ik was niet iemand die het snel opgaf, en ook getrouwd met het idee dat dat 'voor eeuwig' was. Ja, scheiden, dat was voor anderen, niet voor mij! dat was hier ook zo ongeveer het geval. Steeds maar doorzetten. Maar uiteindelijk niet meer kunnenHij begreep eenvoudigweg niet dat veel geld en een mooi huis niet leuk is, idem dito als ik s'avonds thuiskom en graag wil navertellen over een boek dat besproken is met Literatuur. Meneer had geen oor voor 'kutstudies'. Of dat ik effe wilde namopperen over een lastige student. Nee, het waren klojo's die nietsnutten worden in de maatschappij. Niet luisteren naar waarom ik boos ben, begrip tonen, troost bieden, de helicopterview, ander gezichtspunt, maar gewoon 'afkappen want het is een klojo' methode.

Uiteindelijk wilde N1 weg. Dat was letterlijk mijn kans. Al die tijd was een scheiding weer 'ingedamd'. Totdat hij er doorheen zat. Toen hij het zei, voelde ik vooral opluchting. Was echt het eerste dat ik voelde. Hij diende de zooi in bij de rechtbank maar halverwege het traject ging meneer toch aarzelen. Ik drukte toen door. Achteraf zeg ik: hij legde de bal voor en ik mocht hem met een fraaie pas in het doel schieten. Als hij had geschoten was het op de lat gekomen, of, meer waarschijnlijker, nutteloos achter het doel.schitterend uitgedrukt! Ik was hier degene die de voorzet deed, maar hij was een betere verdediger dan ik dacht! Ik verwachtte in 1 keer in het doel te trappen, maar toen floot hij af en kreeg ik een rode kaart



Muis in metafoormodus vanavond.

quote:Muis66 schreef op 18 februari 2009 @ 22:27:

[...]





Nee, je denkt er veel over, maar dat hoort bij het proces. Ook wrok hebben. Je moet er niet door verteerd worden, maar wrok is, net als liefde, een emotie. Laat hem maar komen, hoort bij de diverse fasen en in dit geval woede.

ik heb juist het gevoel dat al die boosheid overgaat in een soort onverschilligheid.

Alleen het onrustige, angstige wil nog niet wijken. Maar ik leer het wel beter plaatsen. Ook heb ik totaal geen last van controle over hem willen. De enige controle die ik wel fijn vind, is het weten dat hij ver genoeg uit de buurt is.