Psyche
alle pijlers
Afscheid nemen kinderwens
maandag 13 november 2017 om 15:50
Hallo allemaal,
ik denk dat ik vooral mijn verhaal kwijt wil. En lotgenoten zoek?
Dit jaar hebben man en ik besloten niet voor kinderen te gaan.
Door mij.
Ik ben gediagnosticeerd met autisme, depressie met psychotische kenmerken, borderline persoonlijkheidsstoornis, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en PTSS. Ook word ik aankomend jaar door de psychiater onderzocht op bipolaire stoornis, waarvan het vermoeden is dat ik het heb.
Goed. Das leuk en aardig.
Het lukt mij een huishouden te draaien met moeite, werken kan niet door teveel prikkels en eisen werkgever etc. Desondanks wil UWV mij aan werk hebben dus zit ik bij een jobcoach op zoek naar ''iets''. Ik wil graag paar ochtenden in de week aan de slag, meer mag ook niet van UWV. Dat zien zij wel.
Mijn leven bestaat vooral uit overleven.
Medicatie proberen, bloedprikken, onderzoek hier, onderzoek daar. Therapie. Opnames. Crisisdienst. Ga zo maar door.
Ik ben nu redelijk stabiel voor een labiel persoon en daar ben ik blij mee.
Er is alleen een grens, een wens die ik op moet geven en dat is mijn man een kind geven en samen opvoeden. We hebben er voor we überhaupt een relatie kregen al over gehad, dat ik dat waarschijnlijk niet zou kunnen. Dat de kans heel klein is dat ik mezelf dat zie doen.
Dat was prima volgens man, dat is prima. We vinden wel een andere invulling van ons leven en genoeg broers/zussen van allebei de kanten die wel voor kinderen gaan en waar we suikertante/oom voor kunnen zijn.
Ik heb vrede met het besluit, zo kan ik me goed richten op ''beter'' worden, op zo fijn mogelijk leven in dit wiebelende bestaan.
En toch. Het doet pijn, weer een droom die ik mag wegspoelen. En al die hormonen die met man een kind willen maken? Het doet pijn, het is begraven van een kinderwens.
Ach, we vinden wel een goede invulling van ons bestaan maar toch rouw ik erom.
Ik ga waarschijnlijk rouwverwerking therapie krijgen, niet alleen hiervoor maar voor veel dingen die ik niet kan maar wel had gewild.
Verstandige keus is dit, maar dan mag het nog wel pijn doen toch?
PS. Ik ben (uiteraard) in behandeling en daar word dit ook veelvuldig besproken en ik kan dit ook bij mijn man kwijt.
ik denk dat ik vooral mijn verhaal kwijt wil. En lotgenoten zoek?
Dit jaar hebben man en ik besloten niet voor kinderen te gaan.
Door mij.
Ik ben gediagnosticeerd met autisme, depressie met psychotische kenmerken, borderline persoonlijkheidsstoornis, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en PTSS. Ook word ik aankomend jaar door de psychiater onderzocht op bipolaire stoornis, waarvan het vermoeden is dat ik het heb.
Goed. Das leuk en aardig.
Het lukt mij een huishouden te draaien met moeite, werken kan niet door teveel prikkels en eisen werkgever etc. Desondanks wil UWV mij aan werk hebben dus zit ik bij een jobcoach op zoek naar ''iets''. Ik wil graag paar ochtenden in de week aan de slag, meer mag ook niet van UWV. Dat zien zij wel.
Mijn leven bestaat vooral uit overleven.
Medicatie proberen, bloedprikken, onderzoek hier, onderzoek daar. Therapie. Opnames. Crisisdienst. Ga zo maar door.
Ik ben nu redelijk stabiel voor een labiel persoon en daar ben ik blij mee.
Er is alleen een grens, een wens die ik op moet geven en dat is mijn man een kind geven en samen opvoeden. We hebben er voor we überhaupt een relatie kregen al over gehad, dat ik dat waarschijnlijk niet zou kunnen. Dat de kans heel klein is dat ik mezelf dat zie doen.
Dat was prima volgens man, dat is prima. We vinden wel een andere invulling van ons leven en genoeg broers/zussen van allebei de kanten die wel voor kinderen gaan en waar we suikertante/oom voor kunnen zijn.
Ik heb vrede met het besluit, zo kan ik me goed richten op ''beter'' worden, op zo fijn mogelijk leven in dit wiebelende bestaan.
En toch. Het doet pijn, weer een droom die ik mag wegspoelen. En al die hormonen die met man een kind willen maken? Het doet pijn, het is begraven van een kinderwens.
Ach, we vinden wel een goede invulling van ons bestaan maar toch rouw ik erom.
Ik ga waarschijnlijk rouwverwerking therapie krijgen, niet alleen hiervoor maar voor veel dingen die ik niet kan maar wel had gewild.
Verstandige keus is dit, maar dan mag het nog wel pijn doen toch?
PS. Ik ben (uiteraard) in behandeling en daar word dit ook veelvuldig besproken en ik kan dit ook bij mijn man kwijt.
dinsdag 14 november 2017 om 17:01
Ik kan niet met mensen overweg die broeds zijn. Dat is écht 'n ver van mijn bed show en ze wekken bij mij minstens zoveel irritatie op als het daadwerkelijke eindproduct van hun hormonale gedrag.iones schreef: ↑14-11-2017 16:58Het zal ook niet gemakkelijk voor je zijn. Weet je, broedse vrouwen hebben weinig consideratie voor hun omgeving. Het gaat alsmaar over hun baby in wording, zwangerschap of over de baby. Ik vind heel veel aanstaande moeders of moeders van jonge kinderen dan ook vaak niet zo heel leuke mensen.
dinsdag 14 november 2017 om 17:08
Enigszins herkenbaar.redbulletje schreef: ↑14-11-2017 17:01Ik kan niet met mensen overweg die broeds zijn. Dat is écht 'n ver van mijn bed show en ze wekken bij mij minstens zoveel irritatie op als het daadwerkelijke eindproduct van hun hormonale gedrag.
dinsdag 14 november 2017 om 17:21
Dat denk ik ook heel vaak. Als ik dan zie wat sommige ouders meenemen als ze op bezoek komen met hun twee kleine wondertjes. Een halve inboedel. De arme man moest 2x lopen om alles boven te krijgen.... En hun hele leven staat in het teken van hun wondertjes.redbulletje schreef: ↑14-11-2017 16:55Ik krijg juist altijd een enorm gevoel van vrijheid over me als mensen zichzelf zóóó benauwend willen vastleggen dmv nageslacht. Denk aan alle vrijheid die je hebt om te kunnen reizen en gewoon lekker te kunnen doen en laten wat je wil en wanneer je wil zonder dat je rust 24/7 verstoord wordt door 'n kind wat aandacht wil.
Ik vind het benauwend, dat je leven zo in het teken staat van iemand die zo afhankelijk van je is.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
dinsdag 14 november 2017 om 17:32
Moeilijke, maar goede beslissing.Ik heb NLD en om die reden hebben we ook geen kinderen. Ik heb er een tijd heel moeilijk mee gehad, maar het is de beste beslissing ooit geweest. Nu vrienden en familie kinderen krijgen wordt het me steeds meer duidelijk dat ik echt niet geschikt ben voor het moederschap.
dinsdag 14 november 2017 om 17:49
Ik vind het al benauwend om een volwassen persoon meer dan een dag constant om me heen te hebben. Een van de redenen dat ik ook geen relatie heb. Ook een eigen kind zal dat gevoel niet veranderen.
dinsdag 14 november 2017 om 19:02
Ik ben heel blij dat mijn meneer ook graag zijn eigen dingen doet en we dus gerust de hele dag met onze eigen hobby's bezig zijn.hondenmens schreef: ↑14-11-2017 17:49Ik vind het al benauwend om een volwassen persoon meer dan een dag constant om me heen te hebben. Een van de redenen dat ik ook geen relatie heb. Ook een eigen kind zal dat gevoel niet veranderen.
Lekker rustig
Valhalla! Where the brave may live Forever!
woensdag 15 november 2017 om 07:25
N.a.v. dit topic heb ik gisteren nog een beetje zitten denken over dit onderwerp.
Maar ik ben ook best bang dat ik het niet goed kan doen. Dus dat ik mijn kind wat aan zou doen als blijkt dat het een huilbaby is of dat ik doordat ik prikkels niet goed kan verwerken niet doorheb dat mijn kind honger heeft.
Die angst om het niet goed te doen is iets wat een rode draad is door mijn hele leven. Zowel omdat het een kenmerk is van ADHD bij vrouwen, maar ook omdat dit me heel lang verteld is.
Ik kom steeds maar weer tot de conclusie dat ik er juist voor kies om geen kinderen te nemen omdat ik dit in het belang van het kind doe, het zou juist heel egoïstisch zijn van me om het wel te willen.
Eigenlijk lees ik dat bij iedereen terug. En daarom denk ik dat wij vooral heel trots op onszelf mogen zijn. Dat wij bij onze wens voor kinderen niet alleen aan onszelf denken, maar ook aan ons hypothetische kind.
Maar ik ben ook best bang dat ik het niet goed kan doen. Dus dat ik mijn kind wat aan zou doen als blijkt dat het een huilbaby is of dat ik doordat ik prikkels niet goed kan verwerken niet doorheb dat mijn kind honger heeft.
Die angst om het niet goed te doen is iets wat een rode draad is door mijn hele leven. Zowel omdat het een kenmerk is van ADHD bij vrouwen, maar ook omdat dit me heel lang verteld is.
Ik kom steeds maar weer tot de conclusie dat ik er juist voor kies om geen kinderen te nemen omdat ik dit in het belang van het kind doe, het zou juist heel egoïstisch zijn van me om het wel te willen.
Eigenlijk lees ik dat bij iedereen terug. En daarom denk ik dat wij vooral heel trots op onszelf mogen zijn. Dat wij bij onze wens voor kinderen niet alleen aan onszelf denken, maar ook aan ons hypothetische kind.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
woensdag 15 november 2017 om 08:54
Bij gewone partitipatie in de maatschappij ga ik al zooooo over mijn eigen grenzen heen, laat staan als er in mijn eigen huis nog 'ns wat van mij verwacht zou worden. Ik zou er geen geduld voor kunnen opbrengen, zelfs niet als het gewoon normaal kindergedrag vertoont en niet eens overdreven jengelig/aandachtvragerig is.
woensdag 15 november 2017 om 22:08
donderdag 16 november 2017 om 09:00
Ja, is ook knap.Lavendel2 schreef: ↑15-11-2017 22:08Hier ook geen kids ik heb c-ptss en vind het al knap dat ik werk en sindskort studeer vraagt een hoop van me ben veel en snel.moe
Ik.kan echt niet tegen huil.babys word.er mega onrustig van.... onvoorspelbare mensen net zo brr. Plus ik hou niet van afhankelijkheid.
Ik kan (en mag) niet werken van UWV. En niemand neemt mij aan. Ik heb een gat in mijn cv vanaf eerste opname. En geen diploma's (ja, de havo maar daar heb je niks aan).
vrijdag 17 november 2017 om 16:56
Zou een hond kunnen?
Ik (en man) overwegen in de toekomst een hondje te nemen.
Uiteraard een ras wat bij ons past, wat niet raar gefokt wordt om mensen tevreden te stellen etc
Ik ga in dec een periode op hond van mijn ouders passen, die zijn dan op vakantie. Dus is misschien goede proefperiode?
Of zijn honden ook heel onvoorspelbaar. En ik zit natuurlijk dat als ik opname krijg dat niemand die hond kan uitlaten overdag (al zijn daar vast oplossingen voor met heel veel familie in zelfde dorp) en nog meer dat soort dingen.
Ouders zeggen nu dat we ook hun hond deels over kunnen nemen, dat die dus dan in 2 huizen gaat wonen. Word een hond daar niet gek van? (hij kent mij goed hoor, en man ook.) Nou ja.
Zomaar een hersenspinsel.
We gaan trouwens, vanaf morgen, wonen in een huis van 150m2 met eigen tuin.
Ik (en man) overwegen in de toekomst een hondje te nemen.
Uiteraard een ras wat bij ons past, wat niet raar gefokt wordt om mensen tevreden te stellen etc
Ik ga in dec een periode op hond van mijn ouders passen, die zijn dan op vakantie. Dus is misschien goede proefperiode?
Of zijn honden ook heel onvoorspelbaar. En ik zit natuurlijk dat als ik opname krijg dat niemand die hond kan uitlaten overdag (al zijn daar vast oplossingen voor met heel veel familie in zelfde dorp) en nog meer dat soort dingen.
Ouders zeggen nu dat we ook hun hond deels over kunnen nemen, dat die dus dan in 2 huizen gaat wonen. Word een hond daar niet gek van? (hij kent mij goed hoor, en man ook.) Nou ja.
Zomaar een hersenspinsel.
We gaan trouwens, vanaf morgen, wonen in een huis van 150m2 met eigen tuin.
vrijdag 17 november 2017 om 17:24
Als je mag uitproberen of met je ouders deelt kun je ervaren of jij een dier in huis trekt. En honden hebben ook verschillende karakters dus je moet maar net iets treffen wat bij je past. De vrienden waarbij ik onlangs logeerde hebben een Corgi en dat vond ik een erg relaxt beestje; nooit blaffen en ging gewoon zn eigen gang. Dat spreekt mij meer aan dan de adhd Jack Russel van een vriendin.
vrijdag 17 november 2017 om 18:55
Een hond is helemaal niet onvoorspelbaar. Maar je moet hun lichaamstaal kunnen lezen. En daarvoor moet je je in honden verdiepen. Hun orenspel, hun ogen, de houding, de hoogte van de staart... Een hond is een stuk voorspelbaarder dan een mens. Hebben geen dubbele agenda. What you see is what you get.
Wat ras betreft, kijk vooral naar de aard van de hond, of die bij je past. Een stafford is een intelligente hond, maar niet erg sociaal naar andere honden. En hebben een heel hoge energielevel dus daar moet je achteraan. Anderzijds zijn zij intelligent en trainbaar, zoals de meeste terriërs.
Poedels zijn heel intelligent en heel flexibel met groot aanpassingsvermogen. Speels, trainbaar, en worden zoals het baasje is. Met hun vacht ruien ze nooit.
Bordercollies zijn ook geen stadshonden. Als je aan een hond begint, kies er een die bij je situatie past qua wonen, tijd die je voor hem hebt, let op de vacht etc. Zelf heb ik vier honden. Er is niets wat boven een hond gaat. Ze zijn mijn vriendjes, mijn maatjes, mijn babies etc.
Maar ik zou beginnen met de deeltijdhond van je ouders. Dan weet je ook waar je aan begint. Er gaat veel tijd en energie in zitten, en ik ervaar dat zelf niet zo omdat ik zo gek ben met mijn honden. Maar andere mensen wel en die zijn snel geneigd hun hond te kort te doen.
Wat ras betreft, kijk vooral naar de aard van de hond, of die bij je past. Een stafford is een intelligente hond, maar niet erg sociaal naar andere honden. En hebben een heel hoge energielevel dus daar moet je achteraan. Anderzijds zijn zij intelligent en trainbaar, zoals de meeste terriërs.
Poedels zijn heel intelligent en heel flexibel met groot aanpassingsvermogen. Speels, trainbaar, en worden zoals het baasje is. Met hun vacht ruien ze nooit.
Bordercollies zijn ook geen stadshonden. Als je aan een hond begint, kies er een die bij je situatie past qua wonen, tijd die je voor hem hebt, let op de vacht etc. Zelf heb ik vier honden. Er is niets wat boven een hond gaat. Ze zijn mijn vriendjes, mijn maatjes, mijn babies etc.
Maar ik zou beginnen met de deeltijdhond van je ouders. Dan weet je ook waar je aan begint. Er gaat veel tijd en energie in zitten, en ik ervaar dat zelf niet zo omdat ik zo gek ben met mijn honden. Maar andere mensen wel en die zijn snel geneigd hun hond te kort te doen.
vrijdag 17 november 2017 om 19:51
Hier sluit ik me bij aan. Petje af voor jou, wees trots op jezelf. Inderdaad vast een pijnlijke beslissing, maar je kunt dat aan, dat blijkt al uit het besluit zelf.GinnyJones schreef: ↑13-11-2017 15:54Ik denk dat je de juiste beslissing maakt, ik heb veel respect voor jouw keuze. Zeker omdat je het belang van een kind (stabiele leefomgeving) voor jouw eigen gevoel zet. Daar mag je heel erg trots op zijn.
Het is een moeilijk proces, iets dat een hele tijd zal duren. Ik hoop dat je behandelaar je hierbij zal kunnen helpen. Het is ontzettend moeilijk om iets dat je heel graag wil te laten varen. Maar je bent sterk, sterk genoeg om deze keuze te maken en dus ook sterk genoeg om ermee om te gaan. Schrijf vooral hier van je af als je je hart wil luchten.
Dikke knuffel!
vrijdag 17 november 2017 om 22:32
Ik vind het wel rot voor je dat je niets mag en doen. Misschien in de toekomst maar zou idd nu de aandacht voor op je zelf richten en balans zien te vinden ik vind het goede een knappe beslissing om geen kinderen te krijgen hoe shit het ook is je komt wel.over als.een sterk persoon!
vrijdag 17 november 2017 om 23:11
Maar natuurlijk mag het pijn doen. Wat een heftig afscheid van toekomstdromen en beelden.
Sterkte.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 19 november 2017 om 19:26
Jullie zijn lief, hond gaan we zeker overwegen als oppassen goed gaat en ik dit een plekje heb gegeven, wil niet mijn verdriet op hond projecteren. Of er een projectje van maken.
Vandaag met een vriendin erover gehad en ze was echt heel lief, ze begrijpt mijn verdriet en pijn compleet. Weer janken natuurlijk. Iedereen die in dit huis komt (net verhuisd/midden in verhuizing) zegt; 'dat is zeker de kinderkamer' en dan zeg ik maar 'nee, dit wordt mijn bibliotheek' en dan vragen ze het bij de volgende kamer opnieuw... (zijn hier twee kinderkamers) maar voor die kamer hebben we nog geen doel dus zeg ik 'daar moet we nog over denken wat we met die kamer doen'
Het zit zo in mensen dat als je trouwt, goed relatie hebt, het financieel voor elkaar hebt en ruim genoeg woont dat er kinderen komen... Ja, was ook mijn wens...
Het doet pijn. Elke keer als ik daarop negatief op antwoord (ik ga echt niet aan iedereen vertellen, is iets van mij en mijn man en verder niemand!!!)
Maar goed, ik ga even potje janken door gesprek van vanmiddag en verhuizen gaat je ook niet in de koude kleren zitten als je zo wiebelig bent.. Hele huis is een teringzooi... Ik heb de keuken zo ver mogelijk opgeruimd want belangrijk en de slaapkamer en badkamer. Rest is even bijzaak, komt later wel.
Dankjulliewel allemaal.
Vandaag met een vriendin erover gehad en ze was echt heel lief, ze begrijpt mijn verdriet en pijn compleet. Weer janken natuurlijk. Iedereen die in dit huis komt (net verhuisd/midden in verhuizing) zegt; 'dat is zeker de kinderkamer' en dan zeg ik maar 'nee, dit wordt mijn bibliotheek' en dan vragen ze het bij de volgende kamer opnieuw... (zijn hier twee kinderkamers) maar voor die kamer hebben we nog geen doel dus zeg ik 'daar moet we nog over denken wat we met die kamer doen'
Het zit zo in mensen dat als je trouwt, goed relatie hebt, het financieel voor elkaar hebt en ruim genoeg woont dat er kinderen komen... Ja, was ook mijn wens...
Het doet pijn. Elke keer als ik daarop negatief op antwoord (ik ga echt niet aan iedereen vertellen, is iets van mij en mijn man en verder niemand!!!)
Maar goed, ik ga even potje janken door gesprek van vanmiddag en verhuizen gaat je ook niet in de koude kleren zitten als je zo wiebelig bent.. Hele huis is een teringzooi... Ik heb de keuken zo ver mogelijk opgeruimd want belangrijk en de slaapkamer en badkamer. Rest is even bijzaak, komt later wel.
Dankjulliewel allemaal.
zondag 19 november 2017 om 19:32
Ja, mensen blijven zeikenredbulletje schreef: ↑19-11-2017 19:30Maar hou je dat kindergezeur dan niet als je niet vertelt dat (en waarom) je geen kind wil?
dus kan ik het net zo goed privé houden in sommige gevallen. Ik ga dat niet aan ieders neus hangen. Mijn leven. Mijn baarmoeder. Familie en vrienden dichtbij mogen het weten, rest gaat het niks aan maar die krijgen huis ook niet te zien. 
zondag 19 november 2017 om 22:18
He wat rot Hawelry
Ik kan me voorstellen dat dat besluit flink wat tijd nodig heeft om te helen. Maar oh wat knap dat je dit hebt besloten, ookal gaat het zo tegen je gevoel in. Je hebt misschien het gevoel dat 'iedereen' kinderen krijgt, maar zoals je hier leest is dat niet zo. En het is ook nog eens zo dat veel mensen wel kinderen krijgen terwijl ze dat eigenlijk niet zouden moeten doen. Heel rot voor die kinderen.
Jij ziet duidelijk wat kinderen wel nodig hebben. Wat SaveAngie hierboven ook schrijft.
Ik vind het trouwens heel sneu dat je zus niet door lijkt te hebben hoe haar bespreking van planning mbt haar tweede kind voor jou voelt. Je schrijft alsof jullie behoorlijk close zijn, wonen in de buurt, jij past vaak op haar kinderen. Ik hoop dat je het lukt om het een keer bij haar aan te kaarten, dat het hele gedoe over kinderen voor jou op dit moment behoorlijk pijnlijk is. Mag best hoor! Zo'n planning doet ze maar mooi met haar partner, of een vriendin die ook zo zit te plannen. Dan kom jij wel een keer langs om de nieuwe baby te knuffelen tegen die tijd. Want je klinkt ook als een ontzettend lieve tante
Geef jezelf de tijd. Sterkte!
:flower:
Ik kan me voorstellen dat dat besluit flink wat tijd nodig heeft om te helen. Maar oh wat knap dat je dit hebt besloten, ookal gaat het zo tegen je gevoel in. Je hebt misschien het gevoel dat 'iedereen' kinderen krijgt, maar zoals je hier leest is dat niet zo. En het is ook nog eens zo dat veel mensen wel kinderen krijgen terwijl ze dat eigenlijk niet zouden moeten doen. Heel rot voor die kinderen.
Jij ziet duidelijk wat kinderen wel nodig hebben. Wat SaveAngie hierboven ook schrijft.
Ik vind het trouwens heel sneu dat je zus niet door lijkt te hebben hoe haar bespreking van planning mbt haar tweede kind voor jou voelt. Je schrijft alsof jullie behoorlijk close zijn, wonen in de buurt, jij past vaak op haar kinderen. Ik hoop dat je het lukt om het een keer bij haar aan te kaarten, dat het hele gedoe over kinderen voor jou op dit moment behoorlijk pijnlijk is. Mag best hoor! Zo'n planning doet ze maar mooi met haar partner, of een vriendin die ook zo zit te plannen. Dan kom jij wel een keer langs om de nieuwe baby te knuffelen tegen die tijd. Want je klinkt ook als een ontzettend lieve tante
Geef jezelf de tijd. Sterkte!
:flower:
zondag 19 november 2017 om 22:24
Dankjewelaaaanne schreef: ↑19-11-2017 22:18He wat rot Hawelry
Ik kan me voorstellen dat dat besluit flink wat tijd nodig heeft om te helen. Maar oh wat knap dat je dit hebt besloten, ookal gaat het zo tegen je gevoel in. Je hebt misschien het gevoel dat 'iedereen' kinderen krijgt, maar zoals je hier leest is dat niet zo. En het is ook nog eens zo dat veel mensen wel kinderen krijgen terwijl ze dat eigenlijk niet zouden moeten doen. Heel rot voor die kinderen.
Jij ziet duidelijk wat kinderen wel nodig hebben. Wat SaveAngie hierboven ook schrijft.
Ik vind het trouwens heel sneu dat je zus niet door lijkt te hebben hoe haar bespreking van planning mbt haar tweede kind voor jou voelt. Je schrijft alsof jullie behoorlijk close zijn, wonen in de buurt, jij past vaak op haar kinderen. Ik hoop dat je het lukt om het een keer bij haar aan te kaarten, dat het hele gedoe over kinderen voor jou op dit moment behoorlijk pijnlijk is. Mag best hoor! Zo'n planning doet ze maar mooi met haar partner, of een vriendin die ook zo zit te plannen. Dan kom jij wel een keer langs om de nieuwe baby te knuffelen tegen die tijd. Want je klinkt ook als een ontzettend lieve tante
Geef jezelf de tijd. Sterkte!
:flower:
Zulke dingen zeg ik ook zeker, maar (kern)gezin is beetje in ontkenning. Die hopen dat ik/we ons/me nog bedenken... gaat niet gebeuren.
Ik zou het juist leuk vinden als zus zwanger is van tweede dat van heel dichtbij mee te maken, samen naar verloskundige en alles. Bij haar eerste ging ik ook vaak mee. Ik vind het ook gewoon interessant. En ik hou heel veel van mijn zus en haar man (hoop dat dat niet verkeerd overkomt) en vind het voor hun kind geweldig dat er een tweede komt! Voor hun een goed besluit, ze kunnen het financieel aan, qua ruimte en relatie is heel goed tussen hun. Veel sterker geworden sinds de kleine er is.
Ik zal zeker wel op mijn grenzen passen, maar zus zei ook al ''als jij het niet kan, mag je bij mij zoveel mogelijk mee-ervaren'' dat vind ik dan weer superlief. Zeker omdat ze pas van de zomer zwanger-word-plannen heeft dus ik nu effe met mijn rouw bezig kan zijn...
En het is zeker niet de bedoeling dat ik veel ga oppassen... niet in mijn ogen... ik kan dat niet aan
Dankjewel
