Relaties
alle pijlers
Naar :(
maandag 20 november 2017 om 08:52
Hallo!
Ik heb hier in het verleden ook wel eens over geschreven, maar mijn probleem blijft aanhouden.
Ik ben zo'n vriendin in de relatie die het niet leuk vind als haar vriend uitgaat, er niet is 's nachts, dat soort dingen. Ik voel me gewoon onwijs kut en een saaie drol omdat ik gewoon thuiszit. Ik wil het mijn vriend niet verbieden omdat ik vind dat je in een relatie elkaar de ruimte moet geven. Het is zijn goed recht en hij heeft lieve vrienden die hij graag wil zien. Dus ik verdring mijn eigen nare gevoelens als hij gaat. Ik probeer andere dingen te doen en er niet aan te denken.
Maar ondanks dat ik dit doe en ondanks dat ik hierover praat met hem, blijft het gevoel aanhouden. Ik weet niet wat ik moet doen
Ik heb er ook al talloze keren over nagedacht. Maar ik kan gewoon niet goed achterhalen waarom ik me zo voel. Ik heb een theorie dat het iets met mijn vader te maken kan hebben (die is weggegaan).
Nogmaals, ik weet niet zo goed wat ik hieraan moet doen. Het is mijn probleem, en ik moet het oplossen. Ik wil niet dat mijn vriend de dupe wordt hiervan.
Zijn er mensen die min of meer hetzelfde doormaken? Ik ben benieuwd hoe jullie daarmee omgaan en of het minder wordt gedurende de jaren.
Ik heb hier in het verleden ook wel eens over geschreven, maar mijn probleem blijft aanhouden.
Ik ben zo'n vriendin in de relatie die het niet leuk vind als haar vriend uitgaat, er niet is 's nachts, dat soort dingen. Ik voel me gewoon onwijs kut en een saaie drol omdat ik gewoon thuiszit. Ik wil het mijn vriend niet verbieden omdat ik vind dat je in een relatie elkaar de ruimte moet geven. Het is zijn goed recht en hij heeft lieve vrienden die hij graag wil zien. Dus ik verdring mijn eigen nare gevoelens als hij gaat. Ik probeer andere dingen te doen en er niet aan te denken.
Maar ondanks dat ik dit doe en ondanks dat ik hierover praat met hem, blijft het gevoel aanhouden. Ik weet niet wat ik moet doen
Ik heb er ook al talloze keren over nagedacht. Maar ik kan gewoon niet goed achterhalen waarom ik me zo voel. Ik heb een theorie dat het iets met mijn vader te maken kan hebben (die is weggegaan).
Nogmaals, ik weet niet zo goed wat ik hieraan moet doen. Het is mijn probleem, en ik moet het oplossen. Ik wil niet dat mijn vriend de dupe wordt hiervan.
Zijn er mensen die min of meer hetzelfde doormaken? Ik ben benieuwd hoe jullie daarmee omgaan en of het minder wordt gedurende de jaren.
maandag 20 november 2017 om 10:16
maandag 20 november 2017 om 10:21
Herkenbaar. Ik studeer, werk, loop stage, spreek af met vriendinnen, heb hobby’s, maar ik word chagrijnig als partner (te) vaak weg is. Bij mij heeft het te maken met verlatingsangst. Het komt vooral voor als ik niet lekker in mijn vel zit (lees als ik ongesteld moet worden). Ik probeer zelf iets leuks te plannen en meestal vind ik het ook wel lekker als het zover is, een avondje op de bank voor mezelf. Daardoor gaat het steeds beter. Ik probeer te relativeren, dat ik het fijn vind om alleen te zijn.